Κίνηση εκφοβισμού εταιρειών – Η Άγκυρα στήνει σκηνικό έντασης, σκοτώνει κάθε προσπάθεια

February 4, 2014  \Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

Πολιτική εκφοβισμού των εταιρειών που εμπλέκονται στις έρευνες για εξόρυξη φυσικού αερίου στην κυπριακή ΑΟΖ, εφαρμόζει η Άγκυρα. Την ίδια ώρα, συντηρεί κλίμα έντασης και αμφισβήτησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας, θέλοντας προφανώς να προκαλέσει κρίση, που θα αποτρέψει τους σχεδιασμούς στο πεδίο της ενέργειας.

Στα πλαίσια αυτά εντάσσεται και τα όσα διαδραματίσθηκαν το βράδυ του Σαββάτου. Το νορβηγικό σεισμογραφικό πλοίο Princess παρενοχλήθηκε από τουρκική φρεγάτα επειδή, όπως υποστηρίζουν οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις, μπήκε σε «ύδατα τουρκικής αρμοδιότητας».

Το υπό νορβηγική σημαία σεισμογραφικό Princess, το οποίο διεξάγει τρισδιάστατες έρευνες στα οικόπεδα 5 και 6 εντός της κυπριακής ΑΟΖ  έλαβε το βράδυ του Σαββάτου μήνυμα μέσω ασυρμάτου από την τουρκική φρεγάτα, η οποία βρισκόταν 16,5 ναυτικά μίλια μακριά και σε σημείο στη γραμμή των κυπριακών τεμαχίων. Το γεγονός ότι το τουρκικό ΓΕΣ έσπευσε να το ανακοινώσει, τούτο σημαίνει πως η Άγκυρα ήθελε να στείλει μηνύματα και να αναδείξει το θέμα( τα τουρκικά ΜΜΕ μετέδωσαν πως η φρεγάτα καταδίωξε, δήθεν, το ερευνητικό σκάφος). Το νορβηγικό πλοίο, παρά τις παρενοχλήσεις,  συνέχισε την πορεία του ενώ και χθες βρισκόταν στα κυπριακά τεμάχια συνεχίζοντας τις έρευνες του.

Είναι δε σαφές πέραν από τις γνωστές ρητορικές της Άγκυρας «για έναρξη των συνομιλιών στο Κυπριακό»,  ότι τα δεδομένα που διαμορφώνονται στη θαλάσσια περιοχή της Κύπρου με τις τουρκικές προκλήσεις, ακυρώνουν τις προοπτικές για επίτευξη συμφωνίας επί του κοινού ανακοινωθέντος. Είναι δε πρόδηλο πως με αυτό το κλίμα απομακρύνονται οι όποιες δυνατότητες επιχειρούνται να διαμορφωθούν και με τις παρεμβάσεις τρίτων (οι Αμερικανοί, όπως ανέφερε χθες η ΥΦΕΞ, Βικτώρια Νούλαντ στην Αθήνα, θεωρούν πως η Τουρκία θέλει λύση!).

Ο υπουργός Εξωτερικών, Ιωάννης Κασουλίδης διαβεβαίωσε χθες ότι η κυβέρνηση θα προβεί σε διαβήματα προς τη Γαλλία (το νορβηγικό πλοίο ενεργεί και εκ μέρους της γαλλικής εταιρίας TOTAL) και τα Ηνωμένα Έθνη για την τουρκική συμπεριφορά.

Ο κ. Κασουλίδης ανέφερε χαρακτηριστικά  ότι τόσο ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών όσο και ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών θα πρέπει να προβληματιστούν σοβαρά αν κάτω από τέτοιες συνθήκες το περιβάλλον θεωρείται κατάλληλο για έναρξη συνομιλιών για το Κυπριακό. Ο υπουργός Άμυνας, Φώτης Φωτίου,  δήλωσε πως η Τουρκία ακολουθεί τους τελευταίους μήνες μια τακτική προκλήσεων και απειλών, σημειώνοντας ότι «δεν θα ακολουθήσουμε τα παιχνίδια των Τούρκων».

* Το τουρκικό ερευνητικό πλοίο Μπαρμπαρός, βρίσκεται στην περιοχή, αρκετά όμως μακριά από τα διαδραματιζόμενα το Σαββατοκύριακο.

Αυτή η διαδρομή των δυο πλοίων

Η Λευκωσία ενόψει και του κλίματος που επιχείρησαν να διαμορφώσουν οι Τούρκοι, έσπευσε να παρουσιάσει τα γεγονότα ως έγινα, διαψεύδοντας τα όσα μεταδόθηκαν από τουρκικής πλευράς ότι το ερευνητικό πλοίο καταδιώχθηκε από τουρκική φρεγάτα.

Σε δηλώσεις του στους δημοσιογράφους, στο Προεδρικό Μέγαρο, ο αναπληρωτής Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, Βίκτωρας  Παπαδόπουλος είπε ότι το ερευνητικό πλοίο απέπλευσε από το λιμάνι της Λάρνακας με νοτιοδυτική κατεύθυνση για διενέργεια σεισμογραφικών ερευνών εντός της ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας βάσει αδείας που του είχε δοθεί από την αρμόδια Αρχή της Δημοκρατίας.

Την 1η Φεβρουαρίου 2014 και κατά την ώρα 9.45 το βράδυ, τουρκικό πολεμικό πλοίο επικοινώνησε μέσω ασυρμάτου με το ερευνητικό πλοίο και του ανέφερε ότι κινείται δήθεν σε τουρκική περιοχή, ζητώντας του να αποχωρήσει.

Το ερευνητικό πλοίο συνέχισε κανονικά την πορεία του προς την περιοχή για πραγματοποίηση της σεισμογραφικής έρευνας. Οι εργασίες του ερευνητικού σκάφους διεξάγονται κανονικά.

Η Κυπριακή Δημοκρατία, σημείωσε ο κ. Παπαδόπουλος,  επιθυμεί για άλλη μια φορά να τονίσει ότι θα συνεχίσει να ασκεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα τα οποία απορρέουν από το διεθνές δίκαιο της Θάλασσας.

Η προκλητική συμπεριφορά της Άγκυρας, είπε, «ουδόλως επηρεάζει τον προγραμματισμό της Κυπριακής Δημοκρατίας για εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων στην ΑΟΖ της χώρας μας».  Η Κυπριακή Δημοκρατία, με σταθερή αυτοπεποίθηση που της δίνει το διεθνές δίκαιο, θα συνεχίσει τις προσπάθειες εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων εντός της ΑΟΖ της, ανέφερε. Πρόσθεσε ότι τα γεγονότα που αφορούν το ερευνητικό πλοίο είναι αυτά τα οποία ο ίδιος ανέφερε και σημείωσε ότι «το τουρκικό πλοίο βρισκόταν 16,5 ναυτικά μίλια μακριά από το ερευνητικό και ως εκ τούτου δεν έχει γίνει καταδίωξη του, όπως ισχυρίζονται οι Τούρκοι».

Share this:

Read more: http://mignatiou.com/?p=20490#ixzz2sPqOhkuM

A More Assertive German Foreign Policy

Geopolitical Weekly

TUESDAY, FEBRUARY 4, 2014 

Stratfor

By George Friedman and Marc Lanthemann

The Ukrainian crisis is important in itself, but the behavior it has elicited from Germany is perhaps more important. Berlin directly challenged Ukraine's elected president for refusing to tighten relations with the European Union and for mistreating Ukrainians who protested his decision. In challenging President Viktor Yanukovich, Berlin also challenged Russia, a reflection of Germany's recent brazen foreign policy.

Since the end of World War II, Germany has pursued a relatively tame foreign policy. But over the past week, Berlin appeared to have acknowledged the need for a fairly dramatic change. German leaders, including the chancellor, the president, the foreign minister and the defense minister, have called for a new framework that contravenes the restraint Germany has practiced for so long. They want Germany to assume a greater international role by becoming more involved outside its borders politically and militarily.

For Berlin, the announcement of this high-level strategic shift comes amid a maelstrom of geopolitical currents. As the de facto leader of the European Union, Germany has to contend with and correct the slow failure of the 

European project. It has to adjust to the U.S. policy of global disengagement, and it must manage a complex, necessary and dangerous relationship with Russia. A meek foreign policy is not well suited to confront the situation in which Germany now finds itself. If Germany doesn't act, then who will? And if someone else does, will it be in Germany's interest? The latter is perhaps the more intriguing question.

Setting Boundaries

Such a reconfiguration shows that Germany has its own national interests that may differ from those of its alliance partners. For most countries, this would seem self-evident. But for Germany, it is a radical position, given its experience in World War II. It has refrained from asserting a strong foreign policy and from promoting its national interest lest it revive fears of German aggression and German nationalism. The Germans may have decided that this position is no longer tenable -- and that promoting their national interests does not carry the risk it once did.

The timing of the announcement, as Ukraine's strategic position between Russia and Europe continues to make headlines, was not coincidental. While the timing benefited Germany, it would be a mistake to ascribe too much importance to Ukraine itself, particularly from the German perspective. That is not to say Ukraine should be discounted entirely. As a borderland between the European Peninsula and Russia, its future potentially matters to Germany -- if not now then perhaps in the future, when unexpected regional realities might show themselves.

Ukraine is an indispensable borderland for Russia, but it has little value for any modern power that has no designs against Russia. It is one of the gateways into the heart of Russia. A hostile power occupying Ukraine would threaten Russian national security. But the reverse is not true: Ukraine is not a primary route from Russia into Europe (World War II is a notable exception) because the Carpathian Mountains discourage invasion. So unless the Germans are planning a new war with Russia -- and they aren't -- Ukraine matters little to Europe or the Germans.

The same is true in the economic realm. Ukraine is important to Russia, particularly for transporting energy to Europe. But outside of energy transport, Ukraine is not that important to Europe. Indeed, for all that has been said about Ukraine's relationship to the European Union, it has never been clear why the bloc has made it such a contentious issue. The European Union is tottering under the weight of Southern Europe's enormously high unemployment rate, Eastern Europe's uncertainty about the value of being part of Europe's banking system and currency union, and a growing policy rift between France and Germany. The chances that the Europeans would add Ukraine to an organization that already boasts Greece, Cyprus and other crippled economies are so slim that considerations to the contrary would be irrational. The fact that Ukraine is not getting into the bloc makes German policy even harder to fathom.

Of course, some European countries have more of an interest in Ukraine than others, particularly those formerly in the Soviet sphere of influence. For Poland and the Baltic states, Russia remains the major geopolitical foe in a way that Western Europe cannot fully comprehend. These relatively small and new members cannot compel the EU heavyweights to commit to a plan of action that would go too far in provoking Russia, but they can still push their peers to take a more measured action.

During the Orange Revolution, U.S.-led Western powers openly funded opposition groups in the former Soviet states, threatening Russia's strategic interests to the point that it had to eventually invade Georgia to show the consequences of Western meddling. Over the past month, Germany has been behaving similarly, albeit to a smaller degree: opening partisan ties and giving relatively low-cost financial and rhetorical support to opposition groups that can irritate Russia without actually causing an immediate break with Moscow.

For the past decade, Germany could not afford to alienate Russia, which Berlin thought could be the answers to some of Germany's problems. It could reliably supply relatively cheap energy, it was a potential source of low-cost labor, and it was a potential destination market for German exporters looking for alternatives to stagnating EU markets.

Diplomatically, Moscow could have become a close ally and strategic 

partner as erstwhile allies appeared to be growing increasingly hostile to Germany. Relations with the United States were tense ever since Berlin refused to participate in the 2003 U.S. invasion of Iraq, and Chancellor Angela Merkel's support for EU-wide austerity measures strained Germany's ties with Southern Europe and France.

But the reality was otherwise. There is a fit between Germany and Russia, but it is at best an imperfect one. Russia never industrialized or modernized as Germany and many others had hoped as it reaped the profits of high commodity prices. Under President Vladimir Putin, Moscow became increasingly autocratic and went on the political and economic offensive in Central and Eastern Europe.

This conflicts with Germany's strategic goals. Berlin's core imperative is to preserve its economic power, which is highly dependent on exports. The European economic crisis has caused consumption to falter in the European Union, leading Berlin to search for export markets further afield. While it has had some success in China and the United States for certain industries, it has not been able to shed its overwhelming dependence on European markets as a general destination for its goods. Thus, Germany's only possible course of action is preserving and eventually reinvigorating the free trade zone in Europe.

Russia's resurgence in Central Europe has concerned EU members in that region. On the surface, the Germans were prepared to live with that resurgence even though it appeared to threaten to unravel the bloc. Poland, the Czech Republic and Slovakia are indispensable components of the German industrial supply chain and a source of relatively cheap skilled labor. That they should remain in the German sphere of influence is a non-negotiable position for Berlin.

These issues are not new, but until now Germany had been constrained in how it could establish firm boundaries with Moscow. Berlin believed its dependence on Russian energy was a vulnerability that Russia could exploit if it chose to. In addition, it was concerned about Russia's ability to wrest Central Europe from EU control. In a worst-case scenario, Germany would end up with a fragmented Europe, a distant United States and a hostile Russia.

The fact that Germany actively supported opposition groups in Ukraine, particularly in the absence of a pressing strategic imperative to do so, is a sign that something has changed in Berlin's calculus toward Russia. It seems as though the German government has determined that Russia is facing major challenges at home; that its position in Europe is weaker than it appears; that the risk of energy cutoffs are minimal; and that there are no long-term economic benefits to an economic relationship with Russia that goes beyond energy trade. That last point cannot be overstated. Russia is poised to remain the most important supplier of energy to Europe, and while the dependency runs both ways -- Europe is Russia's largest customer -- Germany will make sure the flow of energy continues unimpeded.

With the United States increasingly depending on a balance of power approach to its foreign policy, relying more heavily on regional actors to manage threats, the long-term U.S. security guarantees that had been the hallmark of European defense since 1945 can no longer be counted on in Berlin. As NATO continues to fray and the challenges posed by an increasingly volatile Russia loom, Germany seems to be taking the first step back into establishing a new national and regional security framework.

A New Element

Germany's talk of a new, more assertive foreign policy that relies more heavily on its military is, however, not solely linked to concerns over Russia or the United States. Germany has accepted that its only option is to rally Europe but as the past six years have shown, it has had limited success on the economic front. The European Union is an economic entity, but economics has turned from being the binding element to being a centrifugal force. Either something new must be introduced into the European experiment, or it might come undone.

Berlin believes that holding the European Union together requires adding another dimension that it heretofore has withheld in its dealing with the bloc: military-political relations. Standing up to a weakening Russia will appeal to Central European nations, and taking a more active role overseas would endear Berlin to Paris. Germany's allusions that it would expand its international military operations, particularly in Africa, is a clear nod to France, which has consistently expressed its desire for a deeper military and political partnership with Germany.

Notably, the drive to bring Germany closer to France in the short term could create tensions between them in the long term. Last week's summit between British Prime Minister David Cameron and French President Francois Hollande was a reminder that France and the United Kingdom may have extremely different views regarding the European Union but still see each other as a military partner and, more important, as a counterweight to Germany.

Of course, Germany is in no position to take military action. It is in a position to posit the possibility in some vague way, thereby generating political forces that can temporarily hold things together. Berlin needs to buy time, particularly in Central Europe, where Hungary has embarked on an independent course and is being watched carefully by others. With the United States unwilling to become involved, Germany either becomes the counterweight or lives with the consequences.

At first, Germany's actions seemed confusing and uncharacteristic. But they become more sensible when you consider that that Berlin is looking for other tools to hold the European Union together as it re-evaluates Russia. So far, Germany's announcement has been met positively, mainly outside Germany, but the tension that a stronger and more assertive Berlin exerts on the European continent and the global stage are sure to come to the fore again. For now, however, Merkel has no choice.

"<a href="http://www.stratfor.com/weekly/more-assertive-german-foreign-policy">A More Assertive German Foreign Policy</a> is republished with permission of Stratfor."

Read more: A More Assertive German Foreign Policy | Stratfor 
Follow us: @stratfor on Twitter | Stratfor on Facebook

ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΔΡΑΧΜΗ

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο-ανάλυση από τα αριστερά, του γνωστού δημοσιογράφου Δημ. Κωνσταντακόπουλου, που πρέπει να διαβαστεί με προσοχή και να προβληματίσει.

ΔΕΕ

ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΔΡΑΧΜΗ

Μια παραπλανητική συζήτηση, ένα λάθος σύνθημα, μια πιθανή «τελική προβοκάτσια»

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Το ζήτημα του ευρώ είναι από τα σημαντικότερα που αντιμετωπίζει η χώρα, θέμα που μπορεί να επηρεάσει για πολλές δεκαετίες τη θέση της, και οικονομικά και γεωπολιτικά. Εντούτοις το θέμα αυτό αντιμετωπίζεται και συζητείται με χαρακτηριστική ελαφρότητα και επιπολαιότητα, εν μέσω σύγχυσης και προσπαθειών παραπλάνησης (που ενδεχομένως κατευθύνονται από ισχυρά όσο και αφανή διεθνή κέντρα).

Μερικά από τα ερωτήματα που τέθηκαν στη σχετική συζήτηση είναι τα εξής:

- Μας συμφέρει η έξοδος από την ΟΝΕ (ή/και την ΕΕ), είναι η εισαγωγή της νέας δραχμής η λύση στα προβλήματά μας;

- Ποιες θα είναι οι πιθανές συνέπειες μιας εξόδου από το ευρώ (ή/και την ΕΕ);

- Είναι δυνατόν να καταγγελθεί το μνημόνιο και οι δανειακές και να μείνουμε στην ευρωζώνη;

- Πρέπει να ζητήσουμε να φύγουμε από το μνημόνιο εντός ευρωζώνης, ή να επιδιώξουμε να φύγουμε από την ευρωζώνη;

- Ποιες είναι οι πιθανές γεωπολιτικές συνέπειες μιας εξόδου από το ευρώ; Θα γίνουμε περισσότερο ανεξάρτητο κράτος ή μήπως γίνουμε καταστρεφόμενο προτεκτοράτο ενός άξονα «ναυτικών δυνάμεων» (ΗΠΑ-Ισραήλ-Βρετανία, ίσως και Τουρκία);

Θα επιδιώξουμε να αντιμετωπίσουμε μερικά από αυτά τα ερωτήματα, όσο βέβαια είναι δυνατό στα πλαίσια ενός κατ’ ανάγκη σύντομου άρθρου.

1. Είναι πρόβλημα το ευρώ;

Αναντίρρητα, μόνο που δεν είναι το μόνο, ούτε το οξύτερο. Το ευρώ και η όλη δομή της ΕΕ συνέβαλαν για να βρεθούμε στην κατάσταση που βρεθήκαμε τον Μάιο 2010, αλλά σε αυτό συνέβαλε και πληθώρα άλλων παραγόντων (παγκοσμιοποίηση, φούσκα χρέους, εσωτερικές επιδόσεις ελληνικού «κλεπτοκρατικού καπιταλισμού», ύπαρξη μιας εξαιρετικά διεφθαρμένης, εξαρτημένης και ανίκανης πολιτικής τάξης και κρατικής ελίτ). Δεν μας εμπόδισε η ισοτιμία του ευρώ να φτιάξουμε χωματερές, ούτε επέβαλε να πηγαίνουν όλα σχεδόν τα λεφτά των ευρωπαϊκών κονδυλίων στον κορβανά της διαφθοράς και της διαπλοκής. Δεν μας υποχρέωσε το ευρώ ή η συμμετοχή στην ΕΕ να ξοδέψουμε όσα ξοδέψαμε για τους Ολυμπιακούς, για να δώσουμε μερικά από τα άπειρα παραδείγματα που θα μπορούσαμε να επικαλεσθούμε. Κυρίως όμως, δεν ήταν το Μάαστριχτ ή κάποιος υποχρεωτικός ευρωπαϊκός μηχανισμός που μας ανάγκασε να εκλέξουμε έναν τόσο απερίγραπτο τύπο όπως ο Γιώργος Παπανδρέου ως Πρωθυπουργό και να πάμε στα Μνημόνια και τις Δανειακές. Οικεία βουλήσει και πανηγυρίζοντες προσχωρήσαμε!

2. Η εισαγωγή εθνικού νομίσματος θα βοηθήσει την ανταγωνιστικότητα;

Ναι, γιατί το νόμισμα αυτό θα υποτιμηθεί πιθανότατα αμέσως και πολύ. Μόνο που ήδη έχουμε κάνει μια μεγάλη εσωτερική υποτίμηση της αμοιβής και κάθε προστασίας της εργασίας και όλων των κοινωνικών μισθών. Σκοπεύουμε να φτάσουμε σε επίπεδο Νίγηρα με νέες υποτιμήσεις;

Αλλά η ανταγωνιστικότητα δεν είναι μόνο τεχνική συνάρτηση της ισοτιμίας του νομίσματος, είναι πολύ περισσότερα. Παραδόξως, αυτό το απέδειξε το ίδιο το Μνημόνιο. Η εσωτερική υποτίμηση (που είναι και αυτή μορφή υποτίμησης) είχε πολύ λιγότερα οφέλη για την ελληνική οικονομία, από όσα περίμενε αίφνης το ΔΝΤ.

3. Η εισαγωγή εθνικού νομίσματος έχει μόνο πλεονεκτήματα;

Φανταστείτε προς στιγμήν τι προσπάθεια θα χρειαστεί ένα ανάπηρο, κατεστραμμένο κράτος για να εισάγει νέο νόμισμα σε συνθήκες διεθνούς σύγκρουσης, όταν δεν μπορεί να σκάψει μια λακούβα σε έναν δρόμο. Υπάρχουν σοβαρά πολιτικά και νομικά ζητήματα για την αποχώρηση της Ελλάδας από την ΟΝΕ. Οι περισσότεροι αναλυτές υποστηρίζουν ότι πρέπει να φύγει και από την ΕΕ. Προφανώς μια τέτοια διαδικασία θα την κάνει και πιο ευάλωτη στις γεωπολιτικές πιέσεις από όλες τις κατευθύνσεις του ορίζοντα. Επιπλέον, η αποχώρηση υπό συγκρουσιακούς όρους από το ευρώ, κινδυνεύει να προκαλέσει υπερπληθωρισμό και τιμωρητικές επιθέσεις των αγορών.

Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι πρέπει να μείνουμε πάση θυσία στο ευρώ. Σημαίνουν όμως ότι δεν πρέπει να θεωρούμε περίπατο την έξοδό μας.

4. Είναι η ανταγωνιστικότητα το πρόβλημα;

Είναι, αλλά για «κανονικά» κράτη και οικονομίες. Η Ελλάδα δεν είναι πλέον. Αντιμετωπίζει ένα σοβαρότερο πρόβλημα από την ισοτιμία του νομίσματός της, έχει μετατραπεί σε (καταστρεφόμενη) αποικία χρέους. Το βουνό του μη βιώσιμου χρέους, που καταστρέφεται για να αποπληρώσει, οι αποικιακές δεσμεύσεις των δανειακών συμβάσεων που έχει υπογράψει και η καταστροφή της διεθνούς εικόνας της είναι τα προβλήματά της. Πρέπει ασφαλώς να γίνει ανταγωνιστική, αλλά αυτό δεν φτάνει, αφού, όσο ανταγωνιστική κι αν γίνει, δεν θα μπορέσει να ξεπληρώσει το χρέος της. Η Ελλάδα έχει πάθει έμφραγμα και πεθαίνει, αν και αρνούμαστε να το πιστέψουμε. Πρέπει το ταχύτερο να τη σώσουμε από το έμφραγμα και, αφού το κάνουμε, να τη γιατρέψουμε κι από τις άλλες αρρώστιες της.

5. Τι πρέπει να κάνουμε;

Χρειαζόμαστε επειγόντως διαγραφή χρέους, αναθεώρηση των δανειακών συμβάσεων, ρήτρα ύφεσης, εγγυήσεις, ανθρωπιστική και αναπτυξιακή βοήθεια. Αν δεν μας τα δώσουν πρέπει να τα πάρουμε μόνοι μας οργανώνοντας στάση πληρωμών, καταγγέλλοντας τις ηγεσίες της ΕΕ, αντιδρώντας με όλα τα πολιτικο-θεσμικά μέσα στη διάθεσή μας, ως μελών της ΟΝΕ και της ΕΕ, περιλαμβανομένου του μπλοκαρίσματος της λειτουργίας της ‘Ενωσης, που σε πολλά ζητήματα λειτουργεί πάντα με την αρχή της ομοφωνίας.

6. Καλύτερα μέσα ή έξω;

Αυτά όλα είναι πολύ πιο εύκολο να τα ζητήσουμε και να τα διαπραγματευτούμε εντός της ευρωζώνης και της ΕΕ, παρά ζητώντας να φύγουμε. Φεύγοντας από την ευρωζώνη (ως ανεπρόκοποι, αποτυχημένοι «μπαταχτσήδες») δεν μεταβάλλεται το χρέος (που παγιώθηκε σε ευρώ με το αγγλικό δίκαιο), ούτε παύουν να ισχύουν οι αποικιακές συμβάσεις, ούτε βελτιώνεται η ισχύς της χώρας.

Άλλωστε αν έχουμε αρκετό θάρρος για να επαναστατήσουμε κατά του …παγκόσμιου καπιταλισμού, θα βρούμε οπωσδήποτε αρκετό για να κάνουμε μπάχαλο την ΟΝΕ και την ΕΕ, αν δεν μας προσφέρουν ικανοποιητική λύση επιβίωσης.

Καλώς ή κακώς, βρεθήκαμε σε ένα από τα ισχυρότερα κλαμπ παγκοσμίως. Προτού σηκωθούμε και φύγουμε, μοιάζει πιο λογικό και έξυπνο να χαλάσουμε τον κόσμο εκεί μέσα, ζητώντας μια άλλη λύση για την Ελλάδα και μια άλλη πολιτική για την Ευρώπη και διεκδικώντας τα δικαιώματά μας ως ισότιμου κράτους-μέλους.Γιατί να διευκολύνουμε τη Μέρκελ φεύγοντας μόνοι μας. Ας αναλάβει αυτή, αν θέλει, το κόστος της εκδίωξής μας και της κρίσης που αναπόφευκτα θα προκαλέσει σε όλο το οικοδόμημα. Στο βάθος, το σύνθημα αποχώρησης από το ευρώ αντανακλά βαθιά πεποίθηση εθνικής κατωτερότητας και ηττοπάθεια. Επαναλαμβάνουμε. Το πρόβλημά μας είναι το μη βιώσιμο χρέος και πώς να ξαναφέρουμε την Ελλάδα στη ζωή. Αν η Μέρκελ διαγράψει τα χρέη μας για να φύγουμε από το ευρώ γιατί όχι; Αμφιβάλλουμε πάντως ότι η Γερμανία, αν δεν χρηματοδοτεί την οικοδόμηση, θα χρηματοδοτήσει την αποσύνθεση της ευρωζώνης.

7. Ψυχολογία «ραγιά» και «ιδεολογία Ψωροκώσταινας»

Κατά βάθος, «ευρωπαϊστές» και «αντιευρωπαϊστές» ξεκινάνε συχνά και οι μεν και οι δε από την ψυχολογία του ραγιά και την ιδεολογία «της Ψωροκώσταινας». Οι μεν λένε «να κάνουμε ότι μας λένε, για να μη μας πετάξουν έξω», οι δε απαντάνε «να φύγουμε για να μην κάνουμε αυτά που λένε». Και στις δύο περιπτώσεις, η Ελλάδα δεν ενεργεί ως υποκείμενο, αλλά ως υποδεέστερη οντότητα. Να μην το ξεχνάμε άλλωστε: Μνημόνια, Δανειακές και PSI δεν προέκυψαν αυτομάτως από κάποια κείμενα ή μηχανισμούς της ΕΕ – για να επιβληθούν χρειάστηκε και προσφέρθηκε η ενθουσιώδης υποστήριξη και οι υπογραφές διαδοχικών ελληνικών κυβερνήσεων, που δεν είναι λιγότερο υπεύθυνες από την ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ για την καταστροφή της χώρας

8. Δεν μπορούν να μας κάνουν τίποτα αν διακόψουμε το Μνημόνιο;

Αυτή είναι η θέση της πλειοψηφίας του ΣΥΡΙΖΑ, που υποστηρίζει ότι δεν μπορούν να μας πετάξουν έξω, ότι είμαστε συστημικός κίνδυνος κι ότι θα είναι καταστροφή γι’ αυτούς η αποχώρησή μας. Δυστυχώς, τα πράγματα δεν είναι έτσι. Οι άρχουσες τάξεις της Ευρωγερμανίας και η Αυτοκρατορία του παγκόσμιου Χρήματος δεν θα αποδεχθούν με τόση ευκολία μια απείθαρχη Ελλάδα. Εν πάση περιπτώσει κανείς δεν μπορεί να βασιστεί σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο και να μην προετοιμάζεται και για το αναγκαίο, αν δεν πετύχει το σχέδιο Α, σχέδιο Β. Η ύπαρξη και η ατσαλένια, γνωστή στον αντίπαλο, αποφασιστικότητα να εφαρμοσθεί το σχέδιο Β’, σε περίπτωση αποτυχίας της διαπραγμάτευσης, είναι στοιχειώδης προϋπόθεση για να γίνει διαπραγμάτευση.

Η ΕΚΤ μπορεί να αποφασίσει τη διακοπή της χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών προκαλώντας έμφραγμα στην ελληνική οικονομία και υποχρεώνοντας ενδεχομένως, από ένα σημείο και πέρα, στην εισαγωγή εσωτερικού μέσου πληρωμής. Το αν θα το κάνει ή όχι, εξαρτάται από το πολιτικό κλίμα στην Ευρώπη. Γι’ αυτό και απαιτείται, όσο είναι καιρός, η οργάνωση μιας πολύ μεγάλης και ποιοτικά πολύ ικανοποιητικής καμπάνιας υπεράσπισης της Ελλάδας (και της Κύπρου) διεθνώς, αλλά και η ανάπτυξη ενός πυκνότατου διεθνούς δικτύου επαφών και συμμαχιών, και μέσα στη Γερμανία, με επιχειρήματα βαθιά και «πανευρωπαϊκά», που θα δημιουργήσουν προσκόμματα και κόστος αν αύριο η γερμανική κυβέρνηση ή η ΕΚΤ αποφασίσουν να στραφούν κατά της Ελλάδας. ‘Εχει ήδη χαθεί «υπερπολύτιμος» χρόνος και ο ελληνικός λαός ενδέχεται να πληρώσει πολύ ακριβά αυτή την παράλειψη, που δείχνει μη επίγνωση της οξύτητας του προβλήματος που θα αντιμετωπίσει μια αντιμνημονιακή κυβέρνηση αύριο

Για να σωθεί η Ελλάδα χρειάζεται να γίνει πόλεμος. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να ετοιμαστεί με τη μεγαλύτερη δυνατή σοβαρότητα και επιμονή, προετοιμάζοντας και εμψυχώνοντας τον ελληνικό λαό και δραστηριοποιούμενη επιτέλους στο εξωτερικό. Δεν ωφελεί σε τίποτα να εξωραϊζει την πραγματικότητα, καθησυχάζοντας εαυτήν και την κοινωνία.

9. Νόμισμα, Έθνος, Παγκοσμιοποίηση

Όπως προκύπτει από τα όσα προαναφέρθηκαν, είναι σφάλμα να αναγορεύεται σε «φετίχ» το νόμισμα. Η λογική όμως επιβάλει να δοθεί η μάχη εντός Ευρώπης, προτού πάμε σε αποχωρήσεις ή «αποβολές». Ας αναλάβει, αν θέλει, η Γερμανία της Μέρκελ και η Κομισιόν του Μπαρόζο την ευθύνη «αποβολής» της Ελλάδας και μιας πρωτοφανούς στην ιστορία της ΕΕ κρίσης. Η θέση να ζητήσουμε μόνοι μας να φύγουμε είναι «αριστερίστικη», δήθεν «επαναστατική» θέση, που απομακρύνει την αριστερά από την εξουσία, αλλά μπορεί να νομιμοποιήσει άλλες γεωπολιτικές προβοκάτσιες.

Στην πραγματικότητα δεν αντιμετωπίζουμε απλά μια «δυσλειτουργία» της ‘Ενωσης, ούτε καν μια απλή προσπάθεια της Γερμανίας να μας επιβληθεί, ένα 4ο Ράιχ, μια γερμανική Ευρώπη, όπως ισχυρίζονται όσοι βλέπουν τον μικρό, για να μη δουν τον μεγάλο «νταβατζή». Αντιμετωπίζουμε κάτι πολύ πιο θεμελιώδες: 

α) την επίθεση της Αυτοκρατορίας του Χρήματος εναντίον όλης της Ευρώπης, που άρχισε από την Ελλάδα, 

β) την επιλογή των ιθυνουσών τάξεων της Ευρωγερμανίας να «ενώσουν» την Ευρώπη κάτω από και όχι ανθιστάμενες στην ηγεμονία των Αγορών.

Ταυτόχρονα, στην περίπτωση Ελλάδας και Κύπρου έχουμε, κρυμμένες στις οικονομικές σκοπιμότητες, και τις γνωστές γεωπολιτικές επιδιώξεις των διαφόρων «Προστατών» (ΗΠΑ, Βρετανία, Χρήμα) να ελέγξουν ασφυκτικά τον ελληνικό χώρο, καταργώντας ει δυνατόν την ανεξαρτησία και κυριαρχία των δύο κρατών του, όπως φάνηκε ανάγλυφα στην απόπειρα κατάλυσης του κυπριακού κράτους με το σχέδιο Ανάν.

Επιπλέον, είναι πιθανό Ελλάδα και Κύπρος να χρησιμοποιούνται σε ευρύτερες στρατηγικές που αποβλέπουν στη διάλυση της ΕΕ. (*)

Πρέπει λοιπόν να υπερασπίσουμε το έθνος που απειλείται σήμερα από την παγκοσμιοποίηση, από τη δικτατορία δηλ. του χρηματιστικού κεφαλαίου και των εθνών που το ελέγχουν, γιατί κανείς άλλος δεν θα το κάνει στη θέση μας, γιατί είναι το μόνο επίπεδο όπου μπορεί να πραγματοποιηθεί μια κάποια κοινωνική και οικονομική δημοκρατία, για να σταματήσουμε τον επελαύνοντα ολοκληρωτισμό. Απέναντί του, το έθνος είναι απαραίτητη μεν, ανεπαρκής δε βάση άμυνας. Η δραχμή, η λίρα, η πεσέτα, μοιάζουν λίγο με τα ξύλινα τείχη των αρχαίων Αθηναίων. Αντιπροσωπεύουν το απερχόμενο παρελθόν των εθνών – κρατών. Χρειαζόμαστε μια συμμαχία εθνών και ένα άλλο πρόγραμμα για την Ευρώπη για να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά την Αυτοκρατορία του Χρήματος και τις ευρωπαϊκές πραγματώσεις της. Και είναι πιο αποτελεσματικό και δημιουργεί έδαφος συμμαχιών να δώσουμε τη μάχη για τη σωτηρία μας εν ονόματι της Ευρώπης, όχι κατ’ αντίθεση προς την ιδέα της.

(*) Είναι πιθανό να έχουμε σύγκλιση σε ένα σχέδιο «αποβολής» Ελλάδας και Κύπρου από την ευρωζώνη ή/και την ΕΕ διαφορετικών δυνάμεων για διαφορετικούς λόγους. Η γερμανική συστημική ακροδεξιά που νομίζει ότι δεν χρειάζεται τους «ανεπρόκοπους Νότιους», κύκλοι του βαθέος συστήματος των ΗΠΑ ή ριζοσπαστικές δυνάμεις του Χρήματος, που μπορεί να θέλουν να χρησιμοποιήσουν την Ελλάδα και την Κύπρο για να ξεκινήσουν μια κρίση που υπερβαίνει την πολιτική δυνατότητα της ΕΕ να την αντιμετωπίσει και επομένως οδηγεί στη διάλυση του ευρώ, αν όχι της ΕΕ. Το μοντέλο αυτό χρησιμοποιήθηκε στην περίπτωση της ΕΣΣΔ, όταν επιμέρους τακτικοί παίκτες σπρώχτηκαν καταλλήλως σε τροχιές αποσταθεροποίησης του συστήματος, των οποίων αγνοούσαν τις στρατηγικές συνέπειες και κατέληξαν να γίνουν είδος «έξυπνων βομβών» που ανατίναξαν το ίδιο το σύστημά τους. Εμείς τουλάχιστο δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τι σχεδιάζεται σε αυτό το επίπεδο των παγκόσμιων εξουσιών, αλλά δεν νομίζουμε φρόνιμο να αποκλείσουμε προκαταβολικά την ύπαρξη τέτοιων επιδιώξεων.

http://konstantakopoulos.blogspot.de/2014/01/blog-post_18.html

http://hellenicinterest.blogspot.gr/2014/02/blog-post.html

Το ευρώ υπονομεύει τη δημοκρατία σε όλη την Ευρώπη

Για αριστερισμό ουδέποτε διανοήθηκε κανείς να κατηγορήσει τους... «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» του Λονδίνου! Αντιθέτως οι αριστεροί καταγγέλλουν μονίμως την εφημερίδα αυτή ως «όργανο όχι μόνο της βρετανικής, αλλά και της ευρωπαϊκής χρηματοπιστωτικής ολιγαρχίας»!

Τι έπιασε λοιπόν έναν από τους δύο - τρεις κορυφαίους αρθρογράφους της, τον Μάρτιν Γουλφ, να γράψει άρθρο με τίτλο «Οι αποτυχημένες ελίτ απειλούν το μέλλον μας»; Οχι, μη νομίσετε ότι μέμφεται της ελίτ επειδή «καθυστέρησαν την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων», όπως συχνά ισχυρίζονται αυτοί οι ανατριχιαστικοί τύποι της τρόικας. Απροσδόκητες και πολύ βαθύτερες είναι οι επισημάνσεις του αρθρογράφου της κορυφαίας σε επιρροή ημερήσιας οικονομικοπολιτικής εφημερίδας της Ευρώπης.

 ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

«Οι οικονομικές, χρηματοπιστωτικές, διανοητικές και πολιτικές ελίτ υποτίμησαν κυρίως τις συνέπειες της απερίσκεπτης χρηματοπιστωτικής φιλελευθεροποίησης. Αποκοιμισμένες από φαντασιώσεις αυτοσταθεροποιούμενων χρηματοπιστωτικών αγορών, όχι μόνο επέτρεψαν, αλλά και ενθάρρυναν ένα τεράστιο -και κερδοφόρο για τον χρηματοπιστωτικό τομέα- στοίχημα επέκτασης του χρέους» γράφει ο Μάρτιν Γουλφ. «Η ελίτ που χαράζει πολιτική απέτυχε να εκτιμήσει τα κίνητρα στην εργασία και πάνω απ' όλα τους κινδύνους μιας συστημικής κατάρρευσης.

Οταν αυτή ήρθε, οι καρποί αυτής της κατάρρευσης ήταν καταστροφικοί σε αρκετές διαστάσεις: Οικονομίες κατέρρευσαν, η ανεργία πήδηξε στα ύψη και το δημόσιο χρέος εξερράγη» επισημαίνει. «Η ελίτ που χαράζει πολιτική απαξιώθηκε εξαιτίας της αποτυχίας της να προλάβει την καταστροφή. Η οικονομική ελίτ απαξιώθηκε λόγω της ανάγκης να διασωθεί. Η πολιτική ελίτ απαξιώθηκε λόγω της προθυμίας της να χρηματοδοτήσει τη διάσωση. Η διανοητική ελίτ -οι οικονομολόγοι- απαξιώθηκαν εξαιτίας της αποτυχίας τους να προβλέψουν την κρίση ή λόγω της αδυναμίας τους να συμφωνήσουν τι να κάνουμε όταν η κρίση μάς είχε πλέον χτυπήσει» προσθέτει.

Στη συνέχεια καταλήγει σε ένα συμπέρασμα που όντως προκαλεί σοκ, όταν το βλέπει κανείς γραμμένο σε μια εφημερίδα σαν τους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς», καθώς αποκαλύπτει την ουσία της πολιτικής που ασκήθηκε: «Η διάσωση ήταν αναγκαία. Η πεποίθηση όμως ότι οι ισχυροί θυσίασαν τους φορολογούμενους προς το συμφέρον των ενόχων, είναι ορθή»! Αυτοί που μας κυβερνούν θυσίασαν τους πολίτες προς όφελος των ενόχων τραπεζιτών! Αυτή ακριβώς είναι η ουσία, όπως δηλαδή το γράφει ο Μάρτιν Γουλφ.

Ο αρθρογράφος προχωρά βαθύτερα τις σκέψεις και τις επισημάνσεις του, ελπίζοντας ότι θα βοηθήσει την οικονομική ελίτ να συνειδητοποιήσει τις ανατροπές που δυνάμει εγκυμονεί αυτή η στάση της. «Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες έχουμε δει την εμφάνιση μιας παγκοσμιοποιημένης οικονομικής και χρηματοπιστωτικής ελίτ. Τα μέλη της αποσπώνται ολοένα και περισσότερο από τις χώρες που προέρχονται. Στη διαδικασία αυτή αποδυναμώνεται η κόλλα που κρατάει ενωμένη κάθε δημοκρατία, η έννοια του πολίτη.

Η στενή κατανομή των κερδών της οικονομικής ανάπτυξης επαυξάνει πάρα πολύ αυτή την εξέλιξη» υπογραμμίζει. «Αυτό είναι όλο και μεγαλύτερη πλουτοκρατία!» διαπιστώνει και συνεχίζει: «Ενας βαθμός πλουτοκρατίας είναι αναπότρεπτος σε δημοκρατίες οικοδομημένες σε οικονομίες της αγοράς, όπως και πρέπει να είναι. Είναι όμως πάντοτε ζήτημα βαθμού. Αν οι μάζες του λαού βλέπουν τις οικονομικές ελίτ τους να ανταμείβονται πλουσιοπάροχα για μέτρια αποτελέσματα και να ενδιαφέρονται μόνο για τους εαυτούς τους και παρόλα αυτά να περιμένουν διάσωση όταν τα πράγματα πάνε άσχημα, τότε οι δεσμοί κόβονται! Μπορεί να βρισκόμαστε στην αρχή αυτής της μακροπρόθεσμης αποσύνθεσης των δεσμών που ενώνουν τους πολίτες με τα δημοκρατικά αστικά κράτη», προειδοποιεί δυσοίωνα ο αρθρογράφος των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς».

Ο Μάρτιν Γουλφ αναφέρεται φυσικά και στην Ευρωζώνη, κάνοντας μια σειρά «ενοχλητικές» επισημάνσεις. «Ελάχιστη έμφαση δίνεται στη συνταγματική ανωμαλία της Ευρωζώνης» τονίζει ευθύς εξ αρχής. «Συνταγματική ανωμαλία» λοιπόν! Εξηγεί αμέσως γιατί: «Μέσα στην Ευρωζώνη, η εξουσία έχει συγκεντρωθεί τώρα στα χέρια των κυβερνήσεων των χωρών που δανείζουν, κυρίως της Γερμανίας, και σε μια τριάδα μη εκλεγμένων γραφειοκρατιών - την Κομισιόν, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ. Οι λαοί των αρνητικά επηρεαζόμενων χωρών δεν έχουν καμιά επιρροή πάνω σε αυτούς» υπογραμμίζει.

Στη συνέχεια αναλύει γιατί αυτή η κατάσταση συνιστά αντικειμενική υπονόμευση του δημοκρατικού πολιτεύματος στα χρεωμένα κράτη. «Οι πολιτικοί που λογοδοτούν στους λαούς είναι χωρίς εξουσίες. Αυτό το διαζύγιο ανάμεσα στη λογοδοσία και την εξουσία πλήττει κατάκαρδα κάθε έννοια δημοκρατικής διακυβέρνησης. Η κρίση στην Ευρωζώνη δεν είναι απλώς οικονομική. Είναι και συνταγματική επίσης» καταλήγει. Εχει απόλυτο δίκιο. Ισως σύντομα, δεν θα πιστεύουν τα μάτια μας τις κατακλυσμιαίες πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές εξελίξεις που θα σημειώνονται στην Ευρώπη.

Aυτόφωρη διαδικασία σε βάρος Υπαστυνόμου για κατάχρηση εξουσίας και αδικήματα

Σύλληψη Υπαστυνόμου της ΕΛ.ΑΣ. 

Από τη Διεύθυνση Εσωτερικών Υποθέσεων της Ελληνικής Αστυνομίας σχηματίστηκε δικογραφία αυτόφωρης διαδικασίας σε βάρος 27χρονου Υπαστυνόμου, ο οποίος υπηρετεί σε Υπηρεσία της Αττικής, για κατάχρηση εξουσίας και αδικήματα περί την Υπηρεσία.

Επιπλέον, συνελήφθησαν άλλα δώδεκα άτομα, οι οποίοι κατηγορούνται για τα - κατά περίπτωση - αδικήματα που αφορούν στην υγειονομική νομοθεσία, στην πνευματική ιδιοκτησία και στη νομοθεσία για τα όπλα.

Ειδικότερα, από την αστυνομική έρευνα της Διεύθυνσης Εσωτερικών Υποθέσεων, προέκυψε ότι, ο Υπαστυνόμος, πέραν της ιδιότητάς του ως αστυνομικός, ασκούσε άλλη επαγγελματική δραστηριότητα, διοργανώνοντας εκδηλώσεις και πάρτι σε καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος της Αττικής, τις οποίες διαφήμιζε στο διαδίκτυο, αποκομίζοντας με αυτό τον τρόπο οικονομικό όφελος.

Επίσης όπως προέκυψε, κατά τη διάρκεια των εκδηλώσεων αυτών, λάμβαναν χώρα διάφορες αξιόποινες πράξεις (παραβάσεις των όρων λειτουργίας καταστήματος, εργασία ατόμων που στερούνταν άδεια εργασίας, στέρηση υγειονομικών πιστοποιητικών – βιβλιαρίων κ.λπ.), για τις οποίες δεν ενεργούσε ως όφειλε, από την ιδιότητά του ως αστυνομικός, σε βάρος των υπαιτίων.

Στο πλαίσιο αστυνομικής επιχείρησης, που πραγματοποιήθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες της 01.02.2014, συνελήφθη ο Υπαστυνόμος, κατά τη διάρκεια εκδήλωσης που είχε διοργανώσει ο ίδιος σε κατάστημα υγειονομικού ενδιαφέροντος στο Νέο Ηράκλειο Αττικής.

Από τον έλεγχο που έγινε στο κατάστημα, διαπιστώθηκαν διάφορες παραβάσεις, όπως στέρηση αδείας για τη δημόσια εκτέλεση μουσικής η οποία σχετίζεται με την Πνευματική Ιδιοκτησία, καθώς επίσης παραβάσεις των υγειονομικών διατάξεων (στέρηση άδειας εργασίας αλλοδαπών, έλλειψη υγειονομικών πιστοποιητικών-βιβλιαρίων κ.λπ.)

Στο πλαίσιο αυτό, για τα παραπάνω αδικήματα και της νομοθεσίας για τα όπλα - κατά περίπτωση - συνελήφθησαν οι δύο υπεύθυνοι του καταστήματος (26χρονος Αλβανός και 26χρονος Έλληνας), καθώς επίσης εννέα άτομα που απασχολούνταν στο κατάστημα, συγκεκριμένα πέντε Έλληνες - 33χρονος και 4 γυναίκες, ηλικίας 19, 26, 28 και 46 ετών - και τέσσερις αλλοδαπές γυναίκες (48, 24 και 29 ετών, υπήκοοι Αλβανίας και μία 22χρονη υπήκοος Βουλγαρίας), ενώ κατά τη διάρκεια του ελέγχου, απουσίαζε ο ιδιοκτήτης του καταστήματος - ένας 33χρονος - και δε συνελήφθη.

Κατά τη διάρκεια έρευνας στην οικία του 27χρονου αστυνομικού, παρουσία δικαστικού λειτουργού, συνελήφθη ο πατέρας του γιατί στην κατοχή του βρέθηκε ένα περίστροφο με δώδεκα φυσίγγια, με αθεώρητη άδεια οπλοφορίας, ως προσωπικό ασφαλείας.

Οι συλληφθέντες με τη δικογραφία που σχηματίστηκε σε βάρος τους οδηγήθηκαν στον Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Αθηνών.

Με Απόφαση του Αρχηγείου της Ελληνικής Αστυνομίας, ο Υπαστυνόμος τέθηκε σε διαθεσιμότητα, ενώ παράλληλα διατάχθηκε η διενέργεια Ένορκης Διοικητικής Εξέτασης.

http://www.epoli.gr/syllipsi-ypastynomoy-elas-ypothesi-a-68112.html

Διεθνή ΜΜΕ: Ανίκανη η Χρυσή Αυγή

...να κινητοποιήσει τους οπαδούς της

«ΤΟ ΠΙΟ ΒΙΑΙΟ ΚΟΜΜΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ»

Την ανικανότητα της Χρυσής Αυγής να συγκεντρώσει τους οπαδούς της στις εκδηλώσεις που διοργανώνει, καυτηριάζει σε δημοσίευμά της η βρετανική εφημερίδα Guardian, χαρακτηρίζοντας το κόμμα του Νίκου Μιχαλολιάκου ως «το πιο βίαιο κόμμα της Ευρώπης». Παράλληλα, φόβους για νέες εκστρεμιστικές επιθέσεις αλλά και συμμετοχή γερμανών νεοναζί εκφράζουν δύο γερμανικές εφημερίδες.

Η εφημερίδαμ, η οποία χαρακτηρίζει το κόμμα του προφυλακισμένου Νίκου Μιχαλολιάκου ως «την πιο βίαιη πολιτική δύναμη της Ευρώπης», αναφέρεται στην απόφαση του ακροδεξιού κόμματος να συστήσει τον φορέα «Εθνική Αυγή», ώστε να διεκδικήσει την κάθοδό της στις εκλογές του Μαΐου, αν η δικαιοσύνη θέσει εκτός νόμου την Χρυσή Αυγή. 

«Μετά από μήνες διατήρησης χαμηλού προφίλ, το νεοφασιστικό κόμμα της Ελλάδας, η Χρυσή Αυγή, επέστρεψε στους δρόμους, φωνάζοντας ότι θα κατέβει στις δημοτικές και ευρωπαϊκές εκλογές υπό νέο όνομα, με στόχο να παρακάμψει πιθανή απαγόρευσή της», αναφέρει. 

Η Guardian στέκεται στον μικρό αριθμό προσέλευσης υποστηρικτών της στην εκδήλωση «μνήμης» που πραγματοποίησε το περασμένο Σαββατοκύριακο για τα θύματα των Ιμίων.

«Πέρυσι, το κόμμα ισχυριζόταν ότι περισσότερα από 50.000 άτομα παρέστησαν στη συγκέντρωση. Φέτος, λιγότεροι από 3.000 έκαναν την εμφάνισή τους, παρά το γεγονός ότι η συγκέντρωση υποτίθεται πως ήταν μία εκδήλωση πένθους και συμπαράστασης για τα δύο μέλη του κόμματος που δολοφονήθηκαν το Δεκέμβριο, αλλά και για τους βουλευτές που βρίσκονται πίσω από τα σίδερα της φυλακής», αναφέρει η εφημερίδα υπενθυμίζοντας ότι «ένας αμετανόητος θαυμαστής της στρατιωτικής χούντας του 1974, ο Νίκος Μιχαλολιάκος, ο οποίος ίδρυσε τη Χρυσή Αυγή στις αρχές της δεκαετίας του '80, κατηγορείται για την σύσταση παραστρατιωτικής οργάνωσης που συστηματικά επιτίθεται σε μετανάστες, αριστεριστές και ομοφυλόφιλους». 

«Παρά την εμφανή ανικανότητα της οργάνωσης να κινητοποιήσει τους υποστηρικτές της, εξακολουθεί να φιγουράρει ψηλά στις δημοσκοπήσεις, οι οποίες δείχνουν ότι η Χ.Α. παραμένει η τρίτη μεγαλύτερη δύναμη, ικανή να διεκδικήσει ακόμη και το 10% των ψηφοφόρων ως αποτέλεσμα του κύματος οργής και αποστροφής που έχουν πυροδοτήσει τα ακραία μέτρα λιτότητας του πολιτικού κατεστημένου.», καταλήγει το δημοσίευμα. 

Και Γερμανοί νεοναζί στην επέτειο των Ιμίων
Μια νέα διάσταση την συγκέντρωση για τα Ίμια δίνει η γερμανική έκδοση της εφημερίδας Die Zeit στην σημερινή της έκδοση με τον τίτλο: «Νεοναζί από το γερμανικό νότο υποστηρίζουν πορεία ναζιστών στην Ελλάδα». Το ρεπορτάζ αναφέρεται στο ταξίδι που φέρεται να πραγματοποίησαν στην Ελλάδα, μέλη νεοναζιστικών οργανώσεων από το γερμανικό νότο, προκειμένου να συμμετάσχουν στην πορεία που διοργάνωσε το κόμμα της Χρυσής Αυγής με αφορμή την επέτειο της κρίσης των Ιμίων.

Οπως αναφέρει το δημοσίευμα, «γερμανοί νεοναζί, μέλη της οργάνωσης «Ελεύθερο δίκτυο του Νότου» (FNS), ταξίδεψαν στα μέσα της προηγούμενης εβδομάδας στην Αθήνα για να συμμετάσχουν στην ρατσιστική εκδήλωση «Πορεία για τα Ίμια» που διοργάνωσε το ελληνικό, νεοναζιστικό κόμμα της Χρυσής Αυγής».

Παράλληλα, οι γερμανοί νεοναζί επισκέφθηκαν και το γερμανικό νεκροταφείο στην περιοχή του Διονύσου - Ραπεντόζης και απέδωσαν τιμές στους γερμανούς στρατιώτες που βρίσκονται εκεί ενταφιασμένοι.

Το ρεπορτάζ συνεχίζει με σύντομη αναφορά στην κρίση των Ιμίων το 1996, και τονίζει, ότι η ενεργός συμμετοχή των γερμανών νεοναζί δεν αποτελεί πρωτόγνωρη εμπειρία, καθώς φαίνεται ότι διατηρούν επαφές με το ελληνικό νεοναζιστικό κόμμα και την ηγεσία του από παλαιότερα. Παρά το γεγονός ότι, όπως επισημαίνεται, οι έλληνες εθνικιστές δε φαίνεται να διάκεινται θετικά έναντι των γερμανών νεοναζί, λόγω των ιστορικών γεγονότων της γερμανικής κατοχής, ο συγκεκριμένος γερμανικός νεοναζιστικός σχηματισμός παρακολουθεί την πορεία της Χρυσής Αυγής και έχει διοργανώσει σειρά υποστηρικτικών δράσεων, στο πλαίσιο της συγκρότησης ενός δικτύου διεθνών επαφών με ιδεολογικά συναφείς οργανώσεις.

Φόβοι για νέα εκδήλωση αριστερού εξτρεμισμού

Στις προθέσεις της Χρυσής Αυγής να ιδρύσει νέο κομματικό φορέα με την ονομασία Εθνική Αυγή, προκειμένου να διασφαλίσει τη συμμετοχή της στις ευρωεκλογές του Μαΐου σε περίπτωση που η ελληνική δικαιοσύνη αποφανθεί ότι αποτελεί εγκληματική οργάνωση αναφέρεται στο πρωτοσέλιδό της και η γερμανική Frankfurter Allgemeine Zeitung. Η συντηρητική εφημερίδα εκτιμά επίσης ότι «την ίδια ώρα μεγαλώνει στην Ελλάδα ο φόβος για νέα εκδήλωση αριστερού εξτρεμισμού» με αφορμή τον εντοπισμό όπλων το περασμένο Σάββατο στο Φάληρο, ενώ γίνεται αναφορά και στο πρόσωπο του Χριστόδουλου Ξηρού.

Η αναφορά στα σχέδια των ηγετικών στελεχών της Χρυσής Αυγής συνεχίζεται με αφιέρωμα στη δεύτερη σελίδα της FAZ. Όπως σχολιάζει ο αρθρογράφος της: «Ανεξάρτητα από το όνομα, το κόμμα έχει καλές πιθανότητες κατά τις ευρωεκλογές του Μαΐου -οι οποίες συνοδεύονται στην Ελλάδα από τις περιφερειακές εκλογές- να στείλει την τρίτη ισχυρότερη ελληνική κοινοβουλευτική ομάδα στο Στρασβούργο και σε πολλές δημοτικές αρχές της Ελλάδας». Το δημοσίευμα σημειώνει ότι η υπόθεση απαγόρευσης της Χρυσής Αυγής έχει γίνει νομικά πιο περίπλοκη μετά την πρόσφατη δολοφονία δύο μελών του κόμματος. Όπως επισημαίνεται, «ενώ φαινόταν ότι η αποδοχή των δεξιών εξτρεμιστών μειωνόταν μετά τη δολοφονία του μουσικού της ραπ (Παύλου Φύσσα), μετά τη διπλή δολοφονία τα ποσοστά επανέκαμψαν ταχύτατα, παράλληλα με τα αυξανόμενα ποσοστά ανεργίας».

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22767&subid=2&pubid=63957942

ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΒΗΜΑ αυτες ειναι οι 11 πολυεθνικες που ζητησαν μισθο 250-300 ευρω ...

...για τους νέους ανέργους για να επενδύσουν... :

1.Μηνάς Ζωούλλης, διευθύνων σύμβουλος τηςΑθηναϊκής Ζυθοποιίας.

2.Γιώργος Σπηλιόπουλος, διευθύνων σύμβουλος της Barilla Hellas.

3.Γρηγόρης Αντωνιάδης, αντιπρόεδρος τηςUnilever Hellas.

4.Ανδρέας Καλατζόπουλος, γενικός διευθυντής της Philip Morris.

5.Κωνσταντίνος Φαλτσέτας, επικεφαλής της Henkel Hellas.

6.Κωνσταντίνος Μαγγιώρος, διευθύνων σύμβουλος της Friesland Campina -NOYNOY.

7.Ελ. Χαλουλάκος, διευθύνων σύμβουλος της Kraft Hellas.

8.Δημήτριος Πισιμίσης, διευθύνων σύμβουλος της Bic Violex.

9.Raymond Franke, επικεφαλής της Nestle.

10. Κατερίνα Αρβανιτάκη, υπεύθυνη πωλήσεων της SCA Hygiene Products.

11.Εμμανουήλ Παπαδάκης, διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας οικοδομικών υλικών Ytong-Thrakon

Δύο μερούλες αν δεν πάρει κανένας Έλληνας προϊόντα από τις παραπάνω δουλεμπορικές σπείρες, θα το σκεφτούν πολύ προτού κάνουν άλλη τέτοια πρόταση.

Κοινοποιήστε το όσο ευρύτερα γίνεται.