To Καστελόριζο σημείο κομβικό στην Ανατολική Μεσόγειο

Πέμπτη, 20 Ιανουαρίου 2011

Αιγαίο και Καστελόριζο: Πώς διαπραγματεύεται η κυβέρνηση;

Του Νίκου Κοτζιά

Είναι γνωστή η αντίσταση που πρόβαλε ο Μακάριος στις παραλλαγές προτάσεων της Αμερικανικής Κυβέρνησης (Σχέδια ‘Ατσεσον) για εκχώρηση από την Ελλάδα της νήσου Καστελόριζο προκειμένου να υπάρξει η πολυπόθητη τότε «Ένωση» της Κύπρου με την Ελλάδα.

Οι ΗΠΑ είχαν αναλάβει στις αρχές της δεκαετίας του ’60 αυτή την πρωτοβουλία, φοβούμενες τόσο τυχόν στενή σύνδεση της Κύπρου με την τότε Σοβιετική Ένωση, όσο και την πρόκληση πολέμου ανάμεσα σε δύο κράτη μέλη του ΝΑΤΟ, την Ελλάδα και την Τουρκία.

Ανεξάρτητα το πώς αξιολογεί κανείς τις τότε προτάσεις, αυτό που θέλω να υπογραμμίσω εδώ, είναι ότι για την ένωση ολόκληρης της Κύπρου με την Ελλάδα ζητιόταν η παραχώρηση του Καστελόριζου.
Λίγα χρόνια αργότερα, το 1974, προδομένη η Κύπρος από την Χούντα των Αθηνών, έγινε το....
μεγάλο θύμα της τουρκικής επιθετικότητας και κατοχής. Όμως, το μικρό Καστελόριζο παρέμεινε ελληνικό και μάλιστα με αυξανόμενη ρόλο. Σειρά σχετικά πρόσφατων συμφωνιών για το διεθνές δίκαιο της Θαλάσσης αναγνωρίζουν, πλέον, στο Καστελόριζο την ύπαρξη υφαλοκρηπίδας, καθώς και δικαιώματα Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ).

Ο μικρός ελληνικός βράχος απέκτησε μέγιστη γεω-οικονομική στρατηγική σημασία. Αποτελεί φυσικό εμπόδιο για την Τουρκία που επιθυμεί να κυριαρχήσει στην Ανατολική Μεσόγειο, όπου έχουν εντοπιστεί τεράστια αποθέματα σε πετρέλαιο και αέρια. Με άλλα λόγια έχουν γίνει ανακαλύψεις που προσθέτουν στην γεω-στρατηγική σημασία της περιοχής εν γένει, λόγο γειτνίασης με τα Πετρέλαια της Μέσης Ανατολής, μια αυτοτελή γεω-οικονομική και κατά προέκταση αυτόνομη γεωστρατηγική σημασία.

Η Τουρκική διπλωματία εντόπισε σύντομα τα πλεονεκτήματα που αποκτά η θαλάσσια περιοχή στην Ανατολική Μεσόγειο. Προσπαθεί δε, να προωθήσει τρεις στρατηγικές επιλογές: πρώτον να υποβαθμίσει τη σημασία και τη δυνατότητα δράσης του Ισραήλ. Για αυτό εξάλλου και η στάση της στα πρόσφατα επεισόδια κατά την αποστολή βοήθειας προς την Γάζα. Να εμφανίσει εαυτό, αυτή η δύναμη κατοχής (αλλά για αυτό κουβέντα ορισμένοι Έλληνες ακτιβιστές…), ως εκπρόσωπο των συμφερόντων της Βόρειας Κύπρου και ότι διαχειρίζεται τα δήθεν αυτόνομα συμφέροντα των κατεχομένων εδαφών. Ενώ εμφανίζει τα νόμιμα δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας, ως υπό επιτήρηση, εμφανίζοντας την τελευταία ως κράτος περιορισμένης κυριαρχίας. Και τρίτον, να αποκλείσει την διασύνδεση ανάμεσα σε Ηπειρωτική Ελλάδα – Ρόδο με Καστελόριζο και του τελευταίου με την Κύπρο. Δηλαδή, η Τουρκία υποστηρίζει ότι έχει δικαιώματα δια της κατοχής. Ενώ η Ελλάδα και η Κύπρος δεν έχουν καθότι καλούνται να παραιτηθούν από τα νόμιμα δικαιώματά τους.
Πώς μπορεί να γίνει παραίτηση από δικαιώματα; Με μιας; Ανοικτά;

Καμιά κυβέρνηση δεν θα το έκανε, διότι αυτό θα συνιστούσε εθνική προδοσία. Αυτή γίνεται από αδυναμία και δια της διολίσθησης. Επί παραδείγματι δια της αποδοχής, όπως έχει ήδη γίνει, της Τουρκικής θέσης σύμφωνα ότι στην διαπραγμάτευση ως προς το Αιγαίο δεν θα συμπεριλαμβάνεται το Καστελόριζο. Όμως, ένα πλαίσιο συμφωνίας χωρίς το Καστελόριζο σημαίνει ότι η συνολική συμφωνία δεν θα λαμβάνει υπόψη τις ιδιαιτερότητές και τα δικαιώματά του.
Αντίθετα με όσα πράττει η ελληνική πολιτεία, πρέπει να καταστήσει σαφές ότι δεν μπορεί να υπάρξει συμφωνία για το Αιγαίο χωρίς αναγνώριση των δικαιωμάτων ΑΟΖ που απορρέουν από τη θέση που κατέχει το Καστελόριζο και η υφαλοκρηπίδα του.

Σε αυτή τη βάση θα πρέπει να υπάρξει αρχική συμφωνία ανάμεσα στην Ελλάδα και την Κύπρο. Αμέσως δε μετά με την Αίγυπτο.

Συμφωνίες που θα αναγνωρίζουν την ΑΟΖ του Καστελόριζο. Εάν η Τουρκία έχει άλλη γνώμη, ας πάει εκείνη στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Αλλά το να παραιτείται η Ελλάδα εκ των προτέρων από την εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου σε αναμφισβήτητη περιοχή της, διότι έτσι το επιθυμούν οι Τούρκοι προκειμένου να διαπραγματευτούν άλλα ζητήματα στο Αιγαίο πρόκειται το λιγότερο για εθνική ηλιθιότητα!

 geopolitics-gr

Το μεγάλο παιχνίδι

Από την ΚΥΡΑ ΑΔΑΜ

http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=243232

Το Ισραήλ προχώρησε σε μια άνευ προηγουμένου πρόκληση απέναντι στην Κύπρο: Ο ισραηλινός ενεργειακός κολοσσός Delek Group, που κατέχει ήδη σημαντικό ποσοστό συμμετοχής στα άκρως ελπιδοφόρα υποθαλάσσια κοιτάσματα υδρογονανθράκων στη θαλάσσια περιοχή του Ισραήλ, κάλεσε επισήμως και γραπτώς την κυπριακή κυβέρνηση σε συνεργασία, για την κατασκευή, σε κυπριακό έδαφος, μιας πολυμορφικής μονάδας υγροποιημένου φυσικού αερίου από τα εν λόγω κοιτάσματα, που θα καλύπτει τις ενεργειακές ανάγκες της νήσου αλλά και εξαγωγές προς τον υπόλοιπο κόσμο. 

Η ΣΧΕΤΙΚΗ επιστολή προς τον πρόεδρο Χριστόφια αποκαλύφθηκε από τα ΜΜΕ και επιβεβαιώθηκε. Η κυπριακή κυβέρνηση, αλλά και κυρίως τα πολιτικά κόμματα φαίνεται ότι αντιδρούν κατ' αρχήν θετικότατα στην ισραηλινή «πρόκληση». («Είναι η σημαντικότερη πρόκληση που έχει τεθεί ενώπιον της πατρίδας μας τα τελευταία χρόνια» ανέφερε χαρακτηριστικά ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ). Φυσικά, τίποτα δεν μπορεί να θεωρηθεί οριστικό αν προηγουμένως οι δύο πλευρές δεν εξαντλήσουν τις συζητήσεις τους για τη χρηματοδότηση του σχεδίου, το χρονοδιάγραμμα και τις τεχνικές πλευρές εφαρμογής του.

ΠΑΡΑ ΤΑΥΤΑ, η πρόταση-σχέδιο είναι εντυπωσιακή και επιβεβαιώνει απολύτως τη σύγχρονη εκτίμηση ότι το «ειδικό γεωπολιτικό και γεωστρατηγικό βάρος των χωρών που "αγγίζουν" την Ανατολική Μεσόγειο παίζεται εν πολλοίς στις θάλασσες και στην πρόσβαση ή αξιοποίηση κοιτασμάτων υδρογονανθράκων».

Η ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ Μεσόγειος, από τα παράλια του Ισραήλ και της Κύπρου, έχει αποδεδειγμένα πια υπολογίσιμα υποθαλάσσια κοιτάσματα. Τα κοιτάσματα αυτά πιθανότατα εκτείνονται και δυτικότερα, σύμφωνα με μη επίσημες εκτιμήσεις, πλησιάζοντας ή «αγκαλιάζοντας» τα Δωδεκάνησα και την Κρήτη.

Η ΛΕΥΚΩΣΙΑ έχει ήδη δείξει πολύ γρήγορα ανακλαστικά, γεγονός που το οφείλει στην προηγούμενη κυβέρνηση του Τάσσου Παπαδόπουλου αλλά και του υπουργού Εξωτερικών Γ. Λιλλήκα. Η παρούσα κυπριακή κυβέρνηση έχει ήδη «καθαρίσει» με το θέμα της κυπριακής ΑΟΖ (Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη), πράγμα που αυξάνει τις πιθανότητες να προβληθεί ως περιφερειακό ευρωπαϊκό ενεργειακό κέντρο εξαγωγής φυσικού αερίου.

Η ΚΥΠΡΟΣ όμως έχει -πλέον- αποσύρει την επιμονή της να καθοριστούν τα όρια της ΑΟΖ Ελλάδας-Κύπρου. Την ευθύνη φέρει εξ ολοκλήρου η Αθήνα, που «σνομπάρει» το θέμα της ΑΟΖ, διστάζοντας να το εγείρει εν σχέσει με την Τουρκία, η οποία αρνείται (για την ώρα) κάθε συζήτηση για ΑΟΖ στην Αν. Μεσόγειο με την Ελλάδα.

ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ, η Αθήνα έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την προώθηση του σχεδίου στον Αστακό, με τη μεταφορά ειδών αερίου από το μακρινό Κατάρ. Μια επένδυση επιεικώς «κινηματογραφική», που κατέρρευσε βεβαίως, προτού καν συζητηθεί.

Η ΑΘΗΝΑ εξακολουθεί να παρουσιάζει ένα «ενεργειακό σύνδρομο φόβου» απέναντι στην Αγκυρα και διστάζει να πάρει στα σοβαρά μεγάλα πλεονεκτήματα που πιθανόν θα έχει στις περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου υπό την ελληνική υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ. Εξακολουθεί να εθελοτυφλεί, να πιστεύει ότι «πιέζει» την Αγκυρα να λύσει πρώτα το θέμα του Αιγαίου χωρίς την Ανατολική Μεσόγειο. Το μεγάλο παιχνίδι, όμως, παίζεται εκεί, στην Ανατολική Μεσόγειο.

Παίγνια, εν κρυπτώ, στο Αιγαίο...

26.12.10

Γράφει ο ΔΑΜΩΝΙΔΗΣ

Αναρτήθηκε στις mikres-ekdoseis - Γιωργος Εχέδωρος

«Πράματα και Θάματα», όπως θα 'λεγε και ο Μπαρμπα-Γιάννης Μακρυγιάννης, σκιάζουν, κατ' αυτάς, τον γαλανό ουρανό της υπό τριπλή κατοχή Ελλάδας.

Εν αρχή, στο περικαλλές μέγαρο της Λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας και στις συνθήκες του «αδιανόητου τίποτα», που κυριαρχεί στις αίθουσές του, το διπλωματικό προσωπικό, όλων των βαθμίδων, σε μια προσπάθεια «αυτοπροστασίας» του (!), διοχετεύει ότι η μυστικότητα των ελληνοτουρκικών διαπραγματεύσεων έχει κορυφωθεί και εν αγνοία της Βουλής των Ελλήνων η χώρα δεν αποκλείεται να ευρεθεί προ οδυνηρών εκπλήξεων!

Οι υπό το πρόσχημα διαρρύθμισης της υφαλοκρηπίδας ελληνο-τουρκικές διαπραγματεύσεις έχουν διασκελίσει το συγκεκριμένο αντικείμενο. Από πλευράς Αθηνών παρατηρείται αιδήμων σιωπή έναντι της θεωρίας της Άγκυρας περί «Γκρίζων Ζωνών», και εν τη ουσία οι μυστικές συνομιλίες- διαπραγματεύσεις διακινούνται στην ευθεία ενός συνολικού ανακαθορισμού του καθεστώτος του Αιγαίου, το οποίο, ως γνωστόν, κατοχυρώνεται από διεθνείς συνθήκες.

Παραλλήλως, δημοσιευμένες πληροφορίες, χωρίς μέχρι στιγμής να έχουν διαψευσθεί επισήμως, αναφέρουν ότι το στοιχείο διαχωρισμού του Αιγαίου στο εύρος του 25ου Μεσημβρινού έχει τεθεί στην τράπεζα των συνομιλιών ως συνοδό της συνεκμετάλλευσης από Ελλάδα και Τουρκία των πλουτοπαραγωγικών πηγών του Αρχιπελάγους!

Όπερ συνεπάγεται ότι τα νησιά και οι βραχονησίδες του Ανατολικού Αιγαίου παραμένουν έκθετα στην επεκτατική βουλιμία της Άγκυρας.

Ταυτοχρόνως, μετέωρο παραμένει το αίτημα της Μόσχας προς την Αθήνα για παροχή βάσης διευκόλυνσης του ρωσικού στόλου των «Θερμών Θαλασσών», βεβαίως με ισχυρά γεωπολιτικά αλλά και οικονομικά ωφελήματα για τη χώρα μας.

Οι ίδιοι κύκλοι εντάσσουν στο συγκεκριμένο κλίμα, και δεν θεωρούν τυχαίο και εκτός των «παιγνίων» για την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών του Αιγαίου, τη δραστηριότητα του επιχειρηματία Θεόδωρου Αγγελόπουλου, ο οποίος ως γνωστόν δραστηριοποιείται στον αγγλοαμερικανικό χώρο:

Α) Να κλείσει την εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος», δημοσιογραφική ναυαρχίδα του Συντηρητικού Πολιτικού Χώρου (Νέα Δημοκρατία) σε μια στιγμή που η ηγεσία του χώρου αυτού πραγματοποιούσε, στο πλαίσιο της «διπλωματίας των αγωγών», ένα δειλό άνοιγμα στον ρωσικό παράγοντα και το άνοιγμα αυτό συναντούσε την ισχυρή αντίδραση της Ουάσινγκτον και την ενδοκυβερνητική υπονόμευση από την τότε υπουργό Εξωτερικών κ. Ντόρα Μπακογιάννη.

Είναι, άραγε, απόληξη αυτής της θέσης η πρόσφατη προσπάθεια της εκπροσώπου της «Φαμίλιας Μητσοτάκη» να «αναθεωρήσει» σε ομιλία της στην Κωνσταντινούπολη και το ιστορικό πλαίσιο της Επανάστασης του '21;

Πάντως, την ίδια περίπου περίοδο με τον «βίαιο θάνατο» της εφημερίδας «Ελεύθερος Τύπος», ο επιχειρηματίας Θ. Αγγελόπουλος παραγγέλλει σε ναυπηγεία της Άπω Ανατολής τη ναυπήγηση τριών πλωτών γεωτρυπάνων, ύψους ενός δισεκατομμυρίου τετρακοσίων εκατομμυρίων δολαρίων, με προκαταβολή 900.000.000 δολ.

Αυτός ο αναπροσανατολισμός των δραστηριοτήτων του μεγαλοεπιχειρηματία από τη χαλυβουργία στα πλωτά γεωτρύπανα, αυτής της δυνατότητας, παραμένει επιχειρηματικό μυστήριο…

Β) Η εταιρεία εξόρυξης και εκμετάλλευσης των χρυσοφόρων κοιτασμάτων της Χαλκιδικής, αν και ανενεργός, γνωρίζει «πιένες» πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων σε ξένους επενδυτικούς κύκλους, καθώς και σε χρηματιστήρια της αλλοδαπής!

Γ) Το πλουσιότατο, σύμφωνα με τις έρευνες και τις δαπάνες της ΔΕΗ, λιγνιτικό κοίτασμα της Ελασσόνας, για την εκμετάλλευση του οποίου έχει εκδηλώσει έντονο ενδιαφέρον επιχειρηματίας, που δραστηριοποιείται στον ίδιο τομέα στο προτεκτοράτο των ΗΠΑ, το Κοσσυφοπέδιο, δεν αποσυνδέεται των πιέσεων των «Τροϊκανών» και των σχεδιασμών της κυβέρνησης να παραχωρηθεί το 40% της δραστηριότητας της ΔΕΗ στον λιγνίτη σε ιδιωτικά συμφέροντα. Και,

Δ) ιδιωτικές τράπεζες, υπό το πρόσχημα ότι διασφαλίζονται κατ' αυτόν τον τρόπο τα δάνεια που έχουν παραχωρήσει στην περί ης ο λόγος εταιρεία, που σχεδόν μονοπωλεί την εκτέλεση των μεγάλων δημοσίων έργων (οδικές αρτηρίες κ.λπ.), σύμφωνα με πληροφορίες που διακινούνται μετ' επιτάσεως σε πολιτικούς και οικονομικούς διαδρόμους, έχουν ενορχηστρώσει πιέσεις προς κυβερνητικούς και μη παράγοντες να παραχωρηθεί στη συγκεκριμένη εταιρεία με απευθείας ανάθεση η κατασκευή και εκμετάλλευση του εργοστασίου αξιοποίησης των απορριμμάτων της Αττικής (χρυσοφόρου φλέβας).

Δυστυχώς για τη χώρα και τον λαό της, οι αντίθετες διαβεβαιώσεις στη Βουλή («… Δεν έχουμε πουλήσει και την ψυχή μας…») του «σύνδικου εκποίησης» του δημόσιου πλούτου, του υπουργού Οικονομικών κ. Γ. Παπακωνσταντίνου, φαίνεται να παραμένουν «έπεα πτερόεντα»…

Ο δύστηνος ελληνικός λαός, στην εποχή του Γ. Παπανδρέου του Γ', δεν βιώνει μόνο την οικονομική πενία, την κατεδάφιση του Κράτους Κοινωνικής Πρόνοιας, την καταβαράθρωση των πολιτιστικών του αξιών, την απώλεια της αξιοπρέπειάς του και της εθνικής του υπερηφάνειας, βρίσκεται και προ του φάσματος της προειδοποίησης του Δάντη («Θεία Κωμωδία» - «Κόλαση»), «Όσοι εισέλθετε εδώ, να χάσετε κάθε ελπίδα…»!

Το πολιτικό σύστημα, μηδέ του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης εξαιρουμένου, ψελλίζει λόγους άχροους. Δεν προβάλλει εναλλακτικές προτάσεις διακυβέρνησης.

Η πολυδιασπασμένη Αριστερά αρθρώνει μεν λόγο, αλλά παραμένει τοις πράγμασι «φωνή βοώντος εν τη ερήμω…».

http://www.paron.gr/v3/new.php?id=62300&colid=28&dt=2010-12-26

«ΑΟΖ με την Κύπρο, τώρα!» - ΚΛΕΙΔΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗ ΤΟ ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ

 Επείγουσα η υπογραφή ΑΟΖ με Κύπρο

Των ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΜΑΡΚΕΖΙΝΗ, ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΡΥΩΤΗ*

Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 27 Δεκεμβρίου 2010

 

Η διά μονομερούς δηλώσεως δημιουργία της κυπριακής ΑΟΖ το 2004 από τον πρόεδρο Παπαδόπουλο ήταν πραγματικά ηγετική κίνηση. Αν και η Τουρκία διεμαρτυρήθη, η απόφαση έγινε αμέσως αποδεκτή και από την Ε.Ε. και από τις ΗΠΑ.

Υπενθύμιση: Το Κασ
τελόριζο είναι νησί στο ανατολικότερο άκρο της Ελλάδας και της Ε.Ε. Εχει 430 κατοίκους (απογραφή 2001)... Επανειλημμένες προσεγγίσεις του όμως προς την ελληνική πλευρά, να οριοθετήσει μαζί με την Κύπρο την ΑΟΖ, έμειναν αναπάντητες. Η πρόσφατη απόφαση της μεγαλονήσου να οριοθετήσει την ΑΟΖ με το Ισραήλ δεν αφήνει πλέον καμία δικαιολογία στην Ελλάδα να μην ασκήσει τα νόμιμα δικαιώματά της.
Εδώ και 30 χρόνια η χώρα μας επιμένει ότι η μοναδική διαφορά με την Τουρκία -η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου- είναι νομικής φύσης. Η έννοια της υφαλοκρηπίδας όμως έχει, εδώ και 25 χρόνια, υπερκεραστεί απ' αυτήν της ΑΟΖ.
Με βάση τα άρθρα 55-57 της νέας Σύμβασης του 1982, ως ΑΟΖ ορίζεται η πέραν και παρακείμενη της αιγιαλίτιδας ζώνης περιοχή σε πλάτος μέχρι 200 ναυτικών μιλίων από τις γραμμές βάσης από τις οποίες μετράται το πλάτος της αιγιαλίτιδας ζώνης και εντός της οποίας το παράκτιο κράτος ασκεί κυριαρχικά δικαιώματα σε θέματα που έχουν σχέση με την εξερεύνηση, εκμετάλλευση, διατήρηση και διαχείριση των φυσικών πηγών, ζώντων ή μη, των υδάτων, του βυθού και του υπεδάφους της θάλασσας.
Επίσης η Σύμβαση αναφέρει ρητά (άρθρο 121, παράγραφος 2) ότι όλα τα νησιά διαθέτουν ΑΟΖ και ότι η ΑΟΖ και η υφαλοκρηπίδα ενός νησιού καθορίζονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που καθορίζονται και για τις ηπειρωτικές περιοχές. Επομένως, η Τουρκία δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τα ίδια επιχειρήματα για την ΑΟΖ που προβάλλει για την υφαλοκρηπίδα των νησιών του Αιγαίου, ότι, δηλαδή, τα νησιά μας δεν διαθέτουν υφαλοκρηπίδα ή ότι κάθονται πάνω στην υφαλοκρηπίδα της Ανατολίας. Επιπλέον, η νέα Σύμβαση έχει καταργήσει τη γεωλογική έννοια της υφαλοκρηπίδας και έτσι η Τουρκία έχει χάσει άλλο ένα επιχείρημα.
Κλειδί σ' αυτή την οριοθέτηση είναι το Καστελόριζο, νησί το οποίο κατοικείται και, κατά συνέπεια, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι και διαθέτει ΑΟΖ και ότι είναι νησί της Ε.Ε. Εάν η Ελλάδα δεχτεί να προχωρήσει σε οριοθέτηση ΑΟΖ με την Αίγυπτο χωρίς τον υπολογισμό του Καστελόριζου, η εμφανής συνέπεια θα είναι η Ελλάδα να μην έχει θαλάσσια σύνορα με την Κύπρο!
Οι τελευταίες μελέτες που έχουν γίνει δείχνουν ότι υπάρχουν μεγάλες ποσότητες φυσικού αερίου και πετρελαίου στο τρίγωνο Καστελόριζου-Κρήτης-Κύπρου. Οι περισσότερες από αυτές τις μελέτες έγιναν από αμερικανικές εταιρείες που προφανώς ειδοποίησαν τους Τούρκους γι' αυτό και, πιθανώς, είναι ζήτημα χρόνου προτού οι τελευταίοι αρχίσουν να προκαλούν την Ελλάδα με έρευνες στην περιοχή.
Τελευταία ακούγονται πολλά γύρω από την παλαιά αμερικανική ιδέα περί συνεκμεταλλεύσεως. Η συνεκμετάλλευση δεν οδηγεί πουθενά, δεν λύνει κανένα πρόβλημα, και γι' αυτό ουδέποτε χρησιμοποιήθηκε από άλλες χωρές που αντιμετώπισαν τα προβλήματα που έχουμε με την Τουρκία. Συνεκμετάλλευση λοιπόν θα είναι τραγικό λάθος με επιπτώσεις και σε άλλους τομείς των διμερών σχέσεων, ανοίγοντας την όρεξη της Τουρκίας και για άλλους οικονομικούς πόρους, όπως την αλιεία.
Εν όψει των ανωτέρω, η Ελλάδα, ακολουθούσα το παράδειγμα άλλων χωρών (π.χ. ΗΠΑ, Ρωσία, οι περισσότερες χώρες της Ε.Ε., Ισραήλ) να διακηρύξει την κυριαρχία της σε ΑΟΖ με βάση τη Σύμβαση του 1982.
Τα ανωτέρω μπορούν να γίνουν με την ψήφιση νόμου που να δημιουργεί ΑΟΖ στις ελληνικές θάλασσες και εν συνεχεία να ανακοινωθεί στον ΟΗΕ. Μετά θα έρθουμε σε διαπραγματεύσεις με την Κύπρο και την Αίγυπτο προς καθορισμό της διαχωριστικής γραμμής.
Βεβαίως, η Τουρκία δεν θα αναγνωρίσει τέτοια κίνηση, όπως έπραξε και πρόσφατα με την Κύπρο. Νομικώς όμως αυτό είναι αδιάφορο. Σ' αυτή την περίπτωση όμως θα πρέπει να της υπενθυμίσουμε ότι η προσχώρησή της στη Σύμβαση του Δικαίου της Θάλασσας είναι μια από τις προϋποθέσεις για την πλήρη ένταξή της στην Ε.Ε.
Βεβαίως, η «χώρα των μηδενικών διαφορών» θα μπορούσε, αγνοώντας το Διεθνές Δίκαιο, να επανέλθει στις παράνομες παραβιάσεις του εναερίου και υδάτινου χώρου μας. Επιθυμεί όμως να καταστρέψει την εικόνα ότι «έχει αλλάξει», που και η ίδια αλλά και οι εν Ελλάδι υποστηρικτές της, εδώ και χρόνια, προσπαθούν να δημιουργήσουν;

* Ο Β. Μαρκεζίνης είναι ακαδημαϊκός και ο Θ. Καρυώτης καθηγητής Πανεπιστημίου