Η Τουρκία εξωραΐζει την Οθωμανική Αυτοκρατορία

Η Τουρκία κάνει την προπαγάνδα της στα Βαλκάνια με κονδύλια της ΕΕ και «διαφημιστές» Έλληνες και Βαλκάνιους καθηγητές

15 Νοε 2014 - 04:24

Υπάρχουν πολλοί, δυστυχώς, στην Ελλάδα, που δεν αντιλαμβάνονται πως δεν είναι μόνον τα όπλα με τα οποία κατακτιούνται οι λαοί. «Όπλα» είναι και τα πολιτιστικά δρώμενα, που λειτουργούν ως Δούρειος Ίππος και προετοιμάζουν το έδαφος. Η Τουρκία κάνει την προπαγάνδα της στα Βαλκάνια με κονδύλια της ΕΕ και «διαφημιστές» Έλληνες και Βαλκάνιους «προοδευτικούς» καθηγητές.

Ο Νίκος Μελέτης, στα «Επίκαιρα», είχε δημοσιεύσει παλαιότερα ένα άρθρο για την εκστρατεία εξωραϊσμού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της οθωμανικής κληρονομιάς, που χρονικά συμπίπτει βέβαια με την αναβίωση του Νέο-οθωμανισμού σε πολιτικό και διπλωματικό επίπεδο από το δίδυμο Νταβούτογλου-Ερντογάν.

Και το αξιοσημείωτο είναι ότι πολλές πολιτιστικές εκδηλώσεις για τον οθωμανισμό, χρηματοδοτούνται από την Ε.Ε. και κάποιες και υπό την καθοδήγηση του Ιδρύματος Γκαίτε.

Η πρωτοβουλία ανήκει στην ομάδα με την επωνυμία «A Balkan Tale» («Μια Βαλκανική Ιστορία»), η οποία εμφανίζει πλούσια δραστηριότητα στο πλαίσιο της προσπάθειας να ξαναγραφτεί η ιστορία στα Βαλκάνια, αλλά με τρόπους αρκετά πιο «διακριτικούς» απ' αυτούς που επιχειρήθηκαν κατά το παρελθόν, προκαλώντας εντονότατες αντιδράσεις. Η Ρεπούσεια προσπάθεια ενόχλησε, και επανέρχονται τρόπο με πιο ήπιους τρόπους.

Η ομάδα έχει οργανώσει και εκθέσεις φωτογραφίας στην Ελλάδα, όπου πέντε φωτογράφοι από πέντε βαλκανικές χώρες παρουσιάζουν φωτογραφίες με μνημεία της οθωμανικής κληρονομιάς. Κάτι που εκ πρώτης όψεως μοιάζει μάλλον σαγηνευτικό και συγκινητικό. Η ανάγνωση, όμως, των κειμένων που συνοδεύουν τις εκθέσεις, αλλά και η επιλογή των μνημείων που φωτογραφήθηκαν και προβάλλονται είναι αποκαλυπτικά των προθέσεων.

Εξάλλου, δεν είναι τυχαίο ότι από ελληνικής πλευράς συμμετέχει στην ομάδα αυτή, έχοντας την επιστημονική επιμέλεια της έκθεσης, η καθηγήτρια Ιστορίας του Πάντειου κυρία Χριστίνα Κουλούρη, γνωστή για την προσωπική φιλική σχέση της με την κυρία Ρεπούση, την οποία και υπερασπίστηκε σθεναρά στην υπόθεση του βιβλίου της Ιστορίας.

Από τα κείμενα αλλά και την οργάνωση της έκθεσης είναι σαφές ότι επιδιώκεται ο εξωραϊσμός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η εξιδανίκευση της «ομαλής συμβίωσης» χριστιανών και  μουσουλμάνων στα εξακόσια χρόνια της οθωμανικής σκλαβιάς και λίγο πολύ η ενοχοποίηση των εθνικών κινημάτων που οδήγησαν στη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και στη δημιουργία των εθνικών κρατών.

Στην παγίδα της «ομαλής συμβίωσης» έχουν πέσει πολλοί -θέλω να πιστεύω χωρίς να το αντιληφθούν- και δεν αντιλαμβάνονται την σχέση της υποτέλειας. Δεν λαμβάνουν υπόψη τους βίαιους εξισλαμισμούς, τις πωλήσεις Χριστιανών σε σκλαβοπάζαρα, μέχρι και το δικαίωμα του πασά να περάσει με την χριστιανή νύφη το πρώτο βράδυ του γάμου (γι’ αυτό και παντρεύονταν κρυφά σε ξωκλήσια οι Έλληνες).

Η Τουρκία θεωρεί τα Βαλκάνια ως την κορυφαία της προτεραιότητα, μετά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει με τους Άραβες. Σε μια διοργάνωση Ημερίδας για τα 100 χρόνια των Βαλκανικών Αγώνων στο τουρκικό Κοινοβούλιο, με θέμα «Η Τουρκία και τα Βαλκάνια», και με τη συμμετοχή αντιπροσώπων από 156 οργανώσεις, διπλωμάτες και πολιτικούς με βαλκανική καταγωγή, έγινε εμφανής ο στόχος της.

Σε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο «Η οικονομική και διπλωματική εισβολή της Τουρκίας στα Βαλκάνια» που μετέφερε το Βαλκανικό Περισκόπιο, ο Αλβανός κ. Gani Tërshnjaku περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο η Τουρκία επανέρχεται στο Κοσσυφοπέδιο. Γράφει για την αμφιθυμία των Αλβανών σε σχέση με την επάνοδο των Οθωμανών, καθώς βλέπουν να μένουν μακριά από την Ευρωπαϊκή Ένωση όσο εδραιώνεται η Τουρκία στη γη τους και την χρησιμοποιεί ως διάδρομο για την Ευρώπη.

Ήδη η επισημοποίηση της χρήσης της τουρκικής γλώσσας, αιρετοί και μη αξιωματούχοι τουρκικής καταγωγής, υπουργοί και η παρουσία Τούρκων στρατιωτών μέσω της KFOR ή της EULEX, οι τακτικές επισκέψεις Ερντογάν -Νταβούτογλου, το Δημοκρατικό Τουρκικό Κόμμα του Κοσσυφοπεδίου (KDTP) που εκφράζει την τουρκική μειονότητα στο Κοσσυφοπέδιο, οι επενδύσεις ύψους 40.000.000 ευρώ (σε κατασκευές, τράπεζες, νοσοκομεία, σχολεία, μεταποίηση, ασφάλειες, τρόφιμα) που ακολούθησαν τις 31 συμφωνίες οικονομικής (και όχι μόνο) συνεργασίας, όλα τούτα έχουν εδραιώσει την τουρκική παρουσία στο Κοσσυφοπέδιο.

Και υπάρχουν και πολλά ακόμα: Οι «πολιτιστικές δραστηριότητες» της Τουρκίας στο Κοσσυφοπέδιο με την συνεργασία των θρησκευτικών ηγετών, την ανακατασκευή τζαμιών από τουρκικές εταιρείες και οργανώσεις, την προώθηση της τουρκικής γλώσσας με δωρεάν μαθήματα, την δημιουργία πολιτιστικών κέντρων («Yusuf Emre», «Mesk») με πλήθος δραστηριοτήτων, την προώθηση τουρκικών ταινιών και σειρών…

Υπάρχει και το αίτημα του κ. Νταβούτογλου και άλλων Τούρκων προς τον κ. Θάτσι να αλλάξει τα σχολικά βιβλία ιστορίας και να μην παρουσιάζονται οι Οθωμανοί -Τούρκοι ως εχθροί που κατέκτησαν την περιοχή για περισσότερα από 500 χρόνια και απελευθερώθηκε από τους Αλβανούς.
Τιάλλο πια να πούμε για να εγερθούν οι διπλωμάτες μας;

http://www.voria.gr/index.php?module=news&func=display&sid=201169

Να ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ποτέ… Αυτός ο χάρτης αποδεικνύει το βρώμικο ρόλο του Χένρι Κίσινγκερ και των Ηνωμένων Πολιτειών εναντίον της Κύπρου

July 20, 2013   

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Τον Αύγουστο του 2001 -και μετά από 14 χρόνια έρευνας- είχαμε φτάσει στο γλυκό τέλος, για να ακολουθήσει ένα ντελίριο πανηγυρισμών έξω από τα αμερικανικά αρχεία, στο College Ρark της Πολιτείας του Μέριλαντ. Κρατούσαμε πια στα χέρια μας τον ΧΑΡΤΗ που αναζητούσαμε χρόνια, και ο οποίος -σύμφωνα με πρώην αξιωματούχο της εποχής Κίσινγκερ, που μας βοηθούσε- θα έλυνε όλες τις απορίες μας και θα απαντούσε στα πολλά βασανιστικά ερωτήματα, που έχουμε όλοι στην Κύπρο και αρκετοί στην Ελλάδα.

Μαζί με τον χάρτη είχαμε καταφέρει να κερδίσουμε με διάφορους τρόπους, πάντα ΝΟΜΙΜΟΥΣ, τη συντριπτική πλειοψηφία των εγγράφων του Κίσινγκερ για την Κύπρο, την Ελλάδα, τη Χιλή, την Μπαγκλαντές και το Ανατολικό Τιμόρ.

13 Αυγούστου του 1974: Στα γραφεία της CΙΑ -και σε στενή συνεργασία με το επιτελείο του Κίσινγκερ, συμπεριλαμβανομένου και του νομικού του συμβούλου, Χέλμουντ Σόνενφελτ- τα μέλη της ομάδας Βureau of Ιntelligence and Research, που ασχολούνταν με την «Κυπριακή Κρίση», όπως είχε χαρακτηριστεί η εισβολή, σχεδίασαν ένα χάρτη με τον αριθμό 9. Ήταν ο ένατος μίας σειράς χαρτών, που απεικόνιζαν τις κινήσεις των τουρκικών στρατευμάτων από την 20ή Ιουλίου 1974, όταν άρχισε η εισβολή, μέχρι εκείνη την ημέρα, τη 13η Αυγούστου. Την επόμενη ημέρα, πραγματοποιήθηκε η δεύτερη εισβολή, που ολοκλήρωσε την τραγωδία. Οι οκτώ χάρτες καταστράφηκαν και ο ένατος διασώθηκε επειδή ο Κίσινγκερ είχε μία κακή, όπως αποδείχθηκε, συνήθεια να κρατά στο προσωπικό του αρχείο μερικά από τα σημειώματα των συνεργατών του. Η λεζάντα στο χάρτη έγραφε τα εξής: “9. Map done by the Bureau of Intellegence and Research projecting Turkish moves on Cyprus, August 13, 1974. SECRET”.

Ο χάρτης πρωτοδημοσιεύθηκε στο βιβλίο «Τα Μυστικά Αρχεία του Κίσινγκερ» (Εκδόσεις Λιβάνη) του Κώστα Βενιζέλου και του Μιχάλη Ιγνατίου. Ο Κίσινγκερ, δεν αμφισβήτησε ποτέ την εγκυρότητα του χάρτη και των εγγράφων. Μάλιστα, με επιστολή που έστειλε η προσωπική του γραμματέας στον Μιχ. Ιγνατίου, αποδέχεται και την ύπαρξη του Μνημονίου Σόνενφελντ.

Ο χάρτης, παρουσίαζε την προηγούμενη μέρα το νησί διχοτομημένο, όπως ακριβώς το έκοψαν στα δύο την επόμενη ημέρα (14 Αυγούστου του 1974), τα στρατεύματα του Αττίλα. Θυμάμαι, όταν τον παρουσίασα σε φίλο καθηγητή που μας συμβούλευε στη διάρκεια της έρευνας, ότι υπέστη το ίδιο σοκ με το δικό μας, όταν τον πρωτοπήραμε στα χέρια μας. Και πολύ ορθά μας υπογράμμισε, πως αυτός ο χάρτης αποδεικνύει όλα όσα υποστηρίξαμε κατά καιρούς, ότι το πραξικόπημα και η εισβολή ήταν σχεδιασμένα από την Ουάσινγκτον.

Τον χάρτη ανακαλύψαμε μαζί με ένα φάκελο γεμάτο έγγραφα, με τον χαρακτηρισμό “For ΕyesΟnly”. Για να αντιληφθεί ο αναγνώστης τη σημαντικότητά τους, αρκεί να εξηγήσουμε ότι το είδος των εγγράφων αυτών, καταστρέφονται μόλις διαβαστούν από τον παραλήπτη (που ήταν ο Κίσινγκερ). Δεν είναι περίεργο σε εμάς ότι ο τότε υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, δεν τα κατέστρεψε. Ενιωθε άτρωτος και είχε σχεδιάσει να περάσει από τη Γερουσία μία τροπολογία, η οποία θα απαγόρευε την αποκάλυψη των εγγράφων του μέχρι το θάνατό του. Ομως, τον Αύγουστο του 2001, υπό την επιμονή και την πίεση των ερευνητών, Αμερικανών και ξένων, αποδέχθηκε τη δημοσιοποίηση μερικών εκ των εγγράφων του, τα οποία είχαμε ήδη εξασφαλίσει πάντα με νόμιμο τρόπο. Δεν μπορούσε να πράξει διαφορετικά. Πιστεύω ότι τα έγγραφα με τον χαρακτηρισμό “For ΕyesΟnly”, είναι καταστροφικά για τον Κίσινγκερ και απαντούν στους όψιμους υποστηρικτές του στην Ελλάδα και την Κύπρο. Σε ένα από αυτά, με ημερομηνία 14 Αυγούστου 1974 (ημέρα της δεύτερης εισβολής και ενώ οι μάχες μαίνονταν στην Αμμόχωστο και τη Μόρφου), ο νομικός του σύμβουλος γράφει στον Κίσινγκερ -ανάμεσα στα άλλα- και τα εξής:

«Τίποτα από ό,τι μπορώ να σκεφθώ δεν θα σταματήσει τους Τούρκους από το να προσπαθήσουν να εξασφαλίσουν διά της βίας όσα απαίτησαν στα τελεσίγραφά τους. Ουσιαστικά, όπως ήταν έτσι κι αλλιώς η αλήθεια, η μόνη πιθανή βιώσιμη λύση (modus vivendi) θα πρέπει να βασισθεί σε μια ντε φάκτο διαίρεση του νησιού, όποια και αν είναι η μορφή της. Εάν οι Τούρκοι κινηθούν γρήγορα και μετά αναγκασθούν να υποχωρήσουν, ίσως προκληθεί ελληνική αντίδραση και τότε ίσως μας δοθεί η ευκαιρία να προσπαθήσουμε για μια συμφωνία (η οποία, ίσως, σώσει και τον Καραμανλή).

Καθώς οι Σοβιετικοί μπορούν να λειτουργήσουν ως φόβητρο, πρέπει να τους κρατήσουμε σε απόσταση. Δεν μπορούν να εξελιχθούν σε διαιτητές μεταξύ συμμάχων των Ηνωμένων Πολιτειών. Τα συμφέροντά τους διαφέρουν ριζικά από τα δικά μας. Εμείς επιθυμούμε ένα modusvivendi μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας, ενώ αυτοί θέλουν μια αδέσμευτη Κύπρο, και προτιμούν την Ελλάδα ή την Τουρκία, ή και τις δυο αποστασιοποιημένες από το ΝΑΤΟ.

Έτσι, θα πρέπει:

-Να προσπαθήσουμε, επειγόντως, να περιορίσουμε την ελληνική αντίδραση, τουλάχιστον για 24 ώρες.

-Να πούμε ξεκάθαρα στους Τούρκους ότι πρέπει να σταματήσουν σήμερα, ή το αργότερο αύριο (tomorrow at the latest).

-Να προειδοποιήσουμε τους Τούρκους ότι η Ελλάδα κινείται ταχύτατα προς τα αριστερά.

-Να στείλουμε έναν υψηλόβαθμο αξιωματούχο στην Αθήνα για να ασκεί συνεχή και άμεση επιρροή στον Καραμανλή.

-Με δεδομένο ότι οι Τούρκοι θα καταλάβουν γρήγορα την Αμμόχωστο, να διαβεβαιώσετε ιδιωτικά τους Τούρκους (privately assure Τurks) ότι θα τους εξασφαλίσουμε λύση που θα περιλαμβάνει το ένα τρίτο του νησιού, στο πλαίσιο κάποιου διακανονισμού ομοσπονδιακής φύσης.

-Να διαβεβαιώσουμε τους Ελληνες ότι θα περιορίσουμε τις τουρκικές απαιτήσεις και δεν θα επιτρέψουμε άλλους εγκλωβισμένους, κ.λπ.

Δεν πρέπει να εμπλακείτε άμεσα, άστε να σταματήσουν οι εχθροπραξίες. Αφού γίνει αυτό, πρέπει να το κάνετε διότι δεν υπάρχει εναλλακτική δυνατότητα, και μόνο εμείς έχουμε το βάρος (να το πράξουμε)».

Ο χάρτης, το Μνημόνιο του Σόνενφελντ και τα υπόλοιπα έγγραφα με τον χαρακτηρισμό “For Εyes Οnly”, αποδεικνύουν τον απαράδεκτο ρόλο του Κίσινγκερ στην κυπριακή τραγωδία. Όσες προσπάθειες και αν κάνουν οι κατευθυνόμενοι υποστηρικτές του, θα αποτύχουν, διότι ομιλούν από μόνα τους τα δικά του έγγραφα…

Η κρίση, οι επέτειοι και οι θύμησες…

Η 39η μαύρη επέτειος της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, ως επακόλουθο του χουντικού πραξικοπήματος εναντίον του Μακαρίου, θα περάσει και θα φύγει, όπως όλες οι προηγούμενες. Αποδέχομαι ότι η οικονομική κρίση ισοπέδωσε τα πάντα, και ένα θέμα όπως η τραγωδία της Κύπρου, που δεν επηρεάζει τις ζωές των ανθρώπων, είναι λογικό να περνά απαρατήρητο. Αλλωστε, πρόκειται για μία μεγάλη εθνική ήττα, αλλά και ενοχή, που η Ελλάδα εδώ και χρόνια, προσπαθεί να ξεχάσει -αν και η φράση «να σβήσει από τη μνήμη της», αποτυπώνει καλύτερα την πραγματικότητα.

Τα τελευταία 2-3 χρόνια επιχειρείται να παρουσιαστεί το διπλό έγκλημα, το πραξικόπημα και η εισβολή, ως μία ανόητη πράξη του Δημήτριου Ιωαννίδη, και αυτή η προσπάθεια έχει θυμώσει δικαιολογημένα όσους ασχοληθήκαμε πραγματικά και χωρίς κομματικές παρωπίδες, με την αμερικανική ευθύνη, η οποία είναι αποδεδειγμένη, σε σημείο που δεν αμφισβητείται ούτε από τους ίδιους τους Αμερικανούς.

Άλλωστε, ο μακαρίτης Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, μίλησε και δημόσια και ιδιωτικά σε φίλους του δημοσιογράφους, για το αμερικανικό λάθος την περίοδο του πραξικοπήματος και της εισβολής.

Οταν ξεκίνησε η έρευνα για τα αρχεία του Χένρι Κίσινγκερ, καλοί μου φίλοι, που με αγαπούσαν πραγματικά, μου ομολόγησαν πως μερικές φορές τους θύμιζα τον «Δον Κιχώτη», και άλλες φορές έναν ονειροπαρμένο δημοσιογράφο, ο οποίος πιστεύει πως γίνονται θαύματα.

«Πώς θα βρείτε εσείς τα έγγραφα του Κίσινγκερ», μου είπε θυμωμένα ένας εξ αυτών, «όταν απέτυχαν τόσοι άλλοι». Προφανώς, όλοι ήθελαν πραγματικά να με προστατεύσουν από το τράνταγμα της απογοήτευσης, ως αποτέλεσμα μίας μεγάλης αποτυχίας της έρευνας, που αρχίσαμε με άλλους ερευνητές και φοιτητές που μας βοηθούσαν. Σημασία έχει ότι τα καταφέραμε…

Read more: http://mignatiou.com/?p=1099#ixzz2Zhol8SS4

Syria’s War Impacts Turkish Alevis

An Alevi woman prays in the women's part of the mosque in Hacibektash Aug. 15, 2005. (photo by TARIK TINAZAY/AFP/Getty Images)

By: Orhan Kemal Cengiz for Al-Monitor Turkey Pulse Posted on May 29.

A legal complaint lodged recently by a Turkish citizen reveals some intriguing details about a book that contains serious hate speech against Alevis.

About This Article

Summary : Syria’s sectarian conflict is spilling over into Turkey’s Alevi community. Original Title: Why Is Turkey’s Alevi Problem Deepening? Author: Orhan Kemal CengizTranslated by: Sibel Utku Bila Categories : Originals  Syria   Turkey   Security

The book, the title of which translates as The True Face of Batinites and Qarmatians, refers to Alevis as “perverts” who “consider the illicit to be licit.” It has been in circulation since 1948.

Undoubtedly, books containing such hate speech could make their way to printing houses in any country. But the details Turan Eser included in his complaint offer intriguing insight into Turkish realities.

The book’s first edition was printed by none other than the Religious Affairs Directorate (RAD), which, according to the constitution, must be impartial toward all citizens but in fact serves only Sunnis, paying the salaries of all 133,000 imams in mosques across Turkey. More recent editions have been printed by a private publishing house, Sebil.

In the preface of the first edition, then-RAD Chairman Ahmed Hamdi Akseki summarizes the myths circulating about Alevis in Turkey.

“Their remnants continue to exist today. In Iraq, they are called Qaramita and Mazdakiyya because, just like Mazdak in Sassanid times, they say that property and women are to be shared and cannot be in anyone’s ownership and possession. In Khorasan, they are known as Talimiyya and Melahide as well as Maymuniyya after Qarmat’s brother Maymun. In Egypt, they are called Ubeidiyyun after the famous Ubeid, while in Damascus they take the names of Nusayri, Druze and Tayamine. They are known as Baha’is in Palestine, as Bohra and Ismailis in India, as Yamiyya in Yemen, as Alevis in Kurdistan, as Bektashi and Qizilbash among Turks, and as Babiyye in Persia,” Akseki writes.

The book describes Alevis as “ill-intentioned and diabolical,” and says that “marriages with them are not permissible; they are worse heretics even than Jews and Christians since eating the meat they cook is forbidden.”

Alevis are then portrayed as people indulging in sexual debauchery: 

“When dark falls in the evening, glasses start to make the rounds and heads heat up. As flesh begins to crave, all members of that accursed sect bring in their wives. Entering from all doors, the women join the men, blow out the candles and grab whoever they come across first.”

It is a matter of great interest how the Turkish judiciary will handle this case of hate speech, just weeks after musician Fazil Say and writer Sevan Nisanyan received jail sentences for insulting the religious values of Sunnis in Turkey.

It is, of course, impossible to directly blame the Justice and Development Party (AKP) for such a book still being printed. But undoubtedly, the government holds the primary responsibility for the fact that no step has been taken to resolve the “Alevi problem” in Turkey.

Discriminatory practices against Alevis continue unabated by both the government and RAD. Before anything else, RAD — funded by taxes collected from all Turkish citizens, including the Alevis — provides services for the Sunnis alone.

The government and RAD refuse to recognize the Alevi houses of worship — the cemevis — as such, because the official view in Turkey is that Alevis are Muslim and the mosque is the only house of worship in Islam.

The rulings of the European Court of Human Rights (ECHR) in cases that Alevis have brought and won against Turkey on grounds of discrimination are not being implemented.

Sinan Isik, for instance, had complained over the denial of his request to have the word “Alevi” written in the religion section on his ID card. The ECHR subsequently ruled that the religion section on ID cards violated freedom of conscience. As a result, Turkey was supposed to remove that section from ID cards, but this has not been done.

Similarly, in a case filed by Alevi citizen Hasan Zengin, the ECHR condemned Turkey on grounds that religion classes in schools teach only Sunni Islam and that Alevi students are barred from seeking exemption from those classes. The government has made no move to scrap the compulsory religion classes in line with the ruling.

In the reforms the government has so far introduced, the “Alevi problem” has benefited the least. The government has been less tolerant toward demands for the recognition of Alevi identity and freedom of worship even when compared to its attitude towards non-Muslim minorities.

Certain moves in recent years have seriously alienated the Alevis. In the past two years, for instance, the government has denied Alevis permission to hold commemorations for the terrible Alevi massacre in Maras province on Dec. 19-26, 1978.

It is crystal clear that Alevis feel increasingly ostracized by a government that refuses to recognize their houses of worship, is reluctant to make satisfactory amendments in line with ECHR rulings, bars them from even commemorating the atrocities they have suffered, and — on top of everything — is pursuing a pro-Sunni foreign policy.

It goes without saying that in the eyes of Alevis, the government’s Syria policy is in no way irrelevant to the situation described above. Given this background, the lines of Rober Koptas in Agos weekly make perfect sense: 

“The impact of the Syrian war on [the border province of] Hatay is embodied in the anxiety of the Nusayri [Alawite/Alevi] population in the area and their not-so-tolerant attitude toward refugees fleeing to Turkey. Its reflection in domestic politics comes in the form of a conviction, especially in secularist quarters, that the AKP supports the jihadists in Syria. Anatolian Alevis, in turn, perceive this as another manifestation of Sunni cruelty, even though they have no profound cultural bonds with Arab Alawites, or Nusayris.”

With the AKP making no effort to find a solution, the Alevi problem is likely to deepen in parallel to the Syrian crisis, and new areas of social conflict are likely to emerge as a result.

As Koptas says, if the government “continues to resist a fair and peaceful solution to Alevi problems, the Syrian quagmire could drown Turkey, pulling it by its Alevi rein. The crisis sparked by the Kurdish problem yesterday could be rekindled by the Alevi problem tomorrow, and an all-encompassing spiral of violence could take the country hostage for who knows how many years.”

Orhan Kemal Cengiz is a human rights lawyer, columnist and former president of the Human Rights Agenda Association, a Turkish NGO that works on human-rights issues ranging from the prevention of torture to the rights of the mentally disabled. Since 2002, Cengiz has been the lawyer for the Alliance of Turkish Protestant Churches.

Read more: http://www.al-monitor.com/pulse/originals/2013/05/turkey-alevi-problem-syria.html?utm_source=&utm_medium=email&utm_campaign=7370#ixzz2Vgq99QUR

Τουρκία - Οι Στρατηγοί ζητούν εκδίκηση

«ΓΡΑΜΜΑΤΑ» ΑΠΟ ΤΗ ΦΥΛΑΚΗ

Λιάνα Μυστακίδου

Στην ιστοσελίδα dailymotion.com μεταδόθηκε μια μαγνητοφωνημένη ομιλία που προκάλεσε τρόμο στην Τουρκία.  Η φωνή που λέγεται ότι ανήκει στον κρατούμενο στις Φυλακές για την υπόθεση Βαριοπούλας αντιναύαρχο Τζεμ  Αζίζ Τσακμάκ ακούγεται να μιλά για εκδίκηση:«Έχουμε πληροφορίες ότι σε ένα χρόνο θα αποφυλακιστούμε. Τότε οι περισσότεροι θα το σκάσουν από τη χώρα. Θα καεί η ψυχή πολλών. Θα πονέσουν πολλοί από τη ρεβάνς. Θα πληρώσουν ακόμα και οι οικογένειες και τα παιδιά. Η πρώτη μας δουλειά ξέρετε είναι να τους αφήσουμε νηστικούς. Φυσικά έτσι θα αρχίσουμε. Δεν είμαστε και τόσο άπραγοι. Πιστεύω απόλυτα ότι η πιο αδύναμη περίοδος ενός ανθρώπου είναι εκείνη που νιώθει μεγάλη αυτοπεποίθηση. Και εμείς ήμασταν αδύναμοι , γιατί είχαμε έπαρση. Τώρα, κάνουν και   αυτοί το ίδιο σφάλμα».
Παρόμοιες απειλές εξαπέλυσε την περασμένη εβδομάδα και ο κρατούμενος για την ίδια υπόθεση  αντιναύαρχος Φατίχ Ιλγκέρ, ο οποίος, σε μαγνητοσκοπημένη δήλωση του,  φέρεται να είπε:

«Εάν αυτός είναι ένας πόλεμος θα πολεμήσουμε. Ετοιμάζουν ένα νόμο με τον οποίο θα μας αποφυλακίσουν. Αυτή η χώρα θα συνέλθει ή με μια οικονομική κρίση ή με έναν εμφύλιο. Έχουμε μόνο αυτές τις δυο επιλογές. Μετά θα αρχίσει η επιστροφή. Θα αλλάξει η φορά του ανέμου».

Αναρτήθηκε από Ακρίτας στις 5/31/2012 07:23:00 πμ

http://infognomonpolitics.blogspot.com/2012/05/blog-post_4052.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+InfognomonPolitics+%28InfognomonPolitics%29

Τουρκικές μεταλλάξεις στο θέμα της λεγόμενης ΑΟΖ

Το Σίγμα αποκάλυψε απόψε τις μεταλλάξεις της Τουρκίας στο θέμα της λεγόμενης Αποκλειστικής Οικονομικής ζώνης της.
Σε χάρτες τους οποίους παρουσίασε φαίνονται ξεκάθαρα τα σχέδια της Τουρκίας η οποία προσπαθεί ν' αποκόψει την Ελλάδα από την Κύπρο αμφισβητώντας άμεσα τα Ελληνικά και Κυπριακά κυριαρχικά δικαιώματα στην Ανατολική Μεσόγειο.

Την περασμένη βδομάδα δηλαδή στις 27 Απριλίου δημοσιεύθηκε στην τουρκική Εφημερίδα της Κυβερνήσεως υπουργική απόφαση, βάσει της οποίας εξουσιοδοτήθηκε η Τουρκική Ανώνυμη Εταιρεία Πετρελαίου να διεξάγει έρευνες πετρελαίου, εκτός των τουρκικών χωρικών υδάτων.

Στον πρώτο χάρτη ο οποίος δημοσιεύτηκε από τον ηλεκτρονικό ιστότοπο Geostrategy με πηγή το Τουρκικό υπουργείο Ενέργειας και φυσικών πόρων, με ημερομηνία 17 / 6 /11 διαφαίνεται ότι η Τουρκία είχε οριοθετήσει την λεγόμενη ΑΟΖ της μακριά από την ΑΟΖ της Κύπρου.

Ακολούθως, όμως στον χάρτη που δημοσιεύθηκε από τη Γενική Διεύθυνση Υποθέσεων Πετρελαίου του τουρκικού υπουργείου Ενέργειας και Φυσικών Πόρων, στις 20/01/12 φαίνεται ότι προχώρησαν οι βλέψεις της και ακολούθως στο χάρτη που περιλαμβάνει τις αποφάσεις της εφημερίδος της κυβερνήσεως της 27-4-2012, φαίνεται πλήρως ο εκτροχιασμός της με τη γραμμή της να τέμνει τα κυπριακά οικόπεδα.

Στον πρώτο χάρτη δηλαδή η Τουρκία καταπατούσε το ήμισυ της ελληνικής Α.Ο.Ζ. μεταξύ Ελλάδος και Κύπρου, σε σχέση με τον αντίστοιχο χάρτη του Ιανουαρίου του 2012 όπου καταπατείται το σύνολο αυτής με ξεκάθαρη διείσδυση στα κυπριακά οικόπεδα.

Η τριπλή μετάλλαξη της Τουρκίας στην οριοθέτηση της λεγόμενης ΑΟΖ της αποβλέπει ξεκάθαρα στην αποκοπή της Ελλάδας από την Κύπρο και στην άμεση αμφισβήτηση των Ελληνικών και Κυπριακών κυριαρχικών δικαιώματα στην Ανατολική Μεσόγειο.

Αναρτήθηκε από Ακρίτας στις 5/04/2012 09:45:00 μμ

http://infognomonpolitics.blogspot.com/2012/05/blog-post_744.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+InfognomonPolitics+%28InfognomonPolitics%29

«Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ: Η Αντάντ της Ανατολικής Μεσογείου»

STRATFOR προς Τουρκία: «Όχι και τόσο κακή ιδέα ένα ελληνικό πλήγμα»!

ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ!!!

Τεράστια αίσθηση προκαλεί ανάλυση του γνωστού αμερικανικού think tank «Strategic Forecasting» (STRATFOR) αφού προβαίνει σε προειδοποιήσεις προς την Άγκυρα ότι ο δρόμος που έχει πάρει στην υπόθεση των υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο είναι ολισθηρός…

Μιχαήλ Βασιλείου
(Συνεργάτης του περιοδικού ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ & ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ)

Η προειδοποίηση έχει διπλή σημασία εάν αναλογιστεί κανείς ότι η αίσθηση που επικρατεί είναι ότι το συγκεκριμένο ίδρυμα θα μπορούσε μάλλον να χαρακτηριστεί ως φιλοτουρκικό, με τον ιδρυτή του Δρ. Τζορτζ Φρίντμαν να έχει ουκ ολίγες φορές ταξιδέψει τους τελευταίους μήνες στην Άγκυρα απ’ όπου έστελνε αναλύσεις και εκτιμήσεις για την ικανότητα της Τουρκίας να αποτελέσει τον νέο ηγέτη στην ευρύτερη περιοχή.

Κι όλα αυτά μετά από επαφές σε ανώτατο επίπεδο (πολιτικές, στρατιωτικές) κάτι το οποίο προκύπτει τόσο από ανάγνωση των αναλύσεων «πίσω από τις γραμμές» όσο και από την πληρότητα της πληροφόρησης που έδειχνε να διαθέτει ένας κατά τεκμήριο δεινός αναλυτής τν διεθνών σχέσεων και της γεωπολιτικής.

Η ανάλυση ξεκινάει με μια αμφισβητούμενη θα μπορούσε να πει κανείς εκτίμηση, ότι η αμερικανική εταιρία που εμπλέκεται στην εξόρυξη των υδρογονανθράκων, η Noble Energy, καθώς επίσης η Κύπρος, οι Ηνωμένες Πολιτείες και μεγάλο τμήμα της Ευρώπης, δεν μπόρεσαν να αντιληφθούν εγκαίρως ότι η Τουρκία, μη διαθέτοντας καλύτερες επιλογές, «θα χρησιμοποιούσε τη διένεξη για να επιστρέψει στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου».

Κάτι τέτοιες αναφορές σε αναλύσεις μας έχουν κάνει να πιστεύουμε ότι οι δυνατότητες των Ελλήνων αναλυτών, τουλάχιστον στα ζητήματα ασφαλείας της ευρύτερης περιοχής, είναι πολύ ανώτερες των ξένων συναδέλφων τους. Το περιοδικό ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ & ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ το οποίο μάλιστα στο τρέχων τεύχος που κυκλοφορεί στα περίπτερα σε όλη τη χώρα πραγματεύεται στο κεντρικό του θέμα, για μία ακόμη φορά, το συγκεκριμένο θέμα με τίτλο «Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ: Η Αντάντ της Ανατολικής Μεσογείου», έχει κατ’ επανάληψη ασχοληθεί με το θέμα προβλέποντας με εντυπωσιακή ακρίβεια το που οδεύουν τα πράγματα και ποια είναι τα γεωπολιτικά και μη συμφέροντα της κάθε εμπλεκόμενης πλευράς τα οποία διακυβεύονται στην υπόθεση.

Στη συνέχεια, η ανάλυση αναφέρει ορθώς, ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες που από την αρχή της θητείας του Μπάρακ Ομπάμα στην προεδρία κατέβαλλαν και εξακολουθούν να καταβάλλουν προσπάθεια για την αλλαγή της εικόνας της χώρας στον μουσουλμανικό κόσμο και κυρίως στη Μέση Ανατολή, έχουν διακρίνει στην Τουρκία μία χώρα με σημαντική πολιτική, οικονομική και στρατιωτική ισχύ η οποία μπορεί να τους βοηθήσει να ξεπεράσουν τα προβλήματα και να ελέγξουν – καθοδηγήσουν την περιοχή πιο αποτελεσματικά. Στη φρασεολογία αυτή υποκρύπτεται – περιλαμβάνεται και η αμερικανική αναζήτηση συμμάχων για τον έλεγχο των πυρηνικών φιλοδοξιών της Τεχεράνης, με την Τουρκία να παίζει σημαντικό ρόλο, κυρίως ελέω γεωγραφίας.

Από το σημείο αυτό αρχίζει η άσκηση ευγενικής μεν, αλλά σκληρότατης κριτικής στην Τουρκία, η οποία είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσει συζητήσεις στα κέντρα εξουσίας στην Άγκυρα. Η Τουρκία θεωρείται ότι χρησιμοποιεί σκληρή ρητορική η οποία όμως στερείται ουσίας: Εναντίον του Ισραήλ, με θετικά γι’ αυτήν αποτελέσματα σε επίπεδο δημόσιας εικόνας και επικοινωνιακής διείσδυσης στον αραβικό κόσμο, με σημαντικές όμως απώλειες στον τομέα της αξιοπιστίας, αφού όπως αναφέρεται στην ανάλυση, δεν φαίνονται οι Τούρκοι να είναι διατεθειμένοι να υλοποιήσουν τις απειλές τους για την αποστολή πολεμικών πλοίων που θα συνοδεύσουν έναν νέο «στόλο ελευθερίας» για τη Γάζα. Επειδή γνωρίζουν ότι οι Ισραηλινοί ποτέ δεν αστειεύτηκαν, ούτε σκοπεύουν να το πράξουν τώρα, με θέματα τα οποία άπτονται της εθνικής τους ασφάλειας.

Με απλά λόγια, οι υψηλής δημοσιότητας επισκέψεις του Ερντογάν στο Κάιρο και η προσπάθεια οργάνωσης της υποστήριξης του παλαιστινιακού αιτήματος για αναγνώριση από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ως κράτους, καταντούν από ένα σημείο και πέρα αντιπαραγωγικές, αφού πέραν των θετικών επιπτώσεων σε τμήμα των αραβικών κοινωνιών, περιπλέκουν την πολιτική μεγάλων δυνάμεων στην περιοχή, οδηγούν σε ρητορική του τύπου «κι εμείς θα ενισχύσουμε το PKK» (δεν το ξέραμε, μέχρι και το όνομα της εταιρίας συνιδιοκτήτης της οποία ήταν πρώην αρχηγός της Mossad έχει γίνει γνωστό…) και αυτό είναι απείρως σημαντικότερο στο τέλος της ημέρας…

Στη συνέχεια, η ανάλυση του STRATFOR αναφέρεται στην έμμεση προειδοποίηση των ΗΠΑ στη Τουρκία να υπαναχωρήσει στις απειλές της οι οποίες σχετίζονται με τη διαδικασία των ερευνών και των εξορύξεων: Όντως οι ΗΠΑ είχαν μείνει «εξαιρετικά σιωπηλές» (extremely quiet) αν και μη κατονομαζόμενοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι έστειλαν ειδικά προς την Τουρκία μήνυμα (deliberate message) «να μην υπολογίζει στην αμερικανική βοήθεια σε αυτό το ζήτημα». Το STRATFOR με απλά λόγια και ευθέως υποστηρίζει ότι η Τουρκία δεν υπολόγισε σωστά (miscalculated) το πόσο πολύ απαραίτητη είναι για τις Ηνωμένες Πολιτείες ως γεωπολιτικός εταίρος, είτε για όλα τα προαναφερθέντα, είτε ως παράγοντας στην έμμεση πολιτική ανάσχεσης containment) της Ρωσίας. Με αυτό το σκεπτικό το STRATFOR προβλέπει ένταση στις σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας το προσεχές διάστημα.

Το τελευταίο μέρος της ανάλυσης είναι και το πιο ενδιαφέρον, αφού αξιολογεί τις πιθανότητες ξεσπάσματος στρατιωτικής σύγκρουσης ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία: Μπορεί η Ελλάδα να είναι απασχολημένη με την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, αναφέρεται, αν όμως η Τουρκία επιμείνει και στείλει πολεμικά πλοία να συνοδεύσουν ερευνητικά σκάφη για τη διενέργεια δικών της ερευνών σε «αμφισβητούμενα» (disputed) ύδατα στην κυπριακή ΑΟΖ, τότε η ελληνική κυβέρνηση ίσως μπει στον πειρασμό να επιχειρήσει τη συσπείρωση του λαού της, οπότε μια σύγκρουση με την Τουρκία δεν προβάλει και ως μια τόσο κακή ιδέα!

Εάν αυτή η εκτίμηση αντιμετωπιστεί «κυριολεκτικά», ίσως τα πράγματα να μην είναι και ακριβώς έτσι. Δεδομένου όμως του ρόλου – ενίοτε – τέτοιων ιδρυμάτων στην διαβίβαση μηνυμάτων, ενδεχομένως μια εναλλακτική ερμηνεία της αναφοράς θα ήταν «ίσως οι ΗΠΑ να εξυπηρετούνται από μια τέτοια προοπτική». Και για να επεκτείνουμε το συλλογισμό λίγο, εμμέσως διαμηνύεται στην Άγκυρα «δεν είστε όσο ισχυροί υποστηρίζεται» ή/και «γνωρίζεται ποιες είναι οι επιχειρησιακές δυνατότητες των Ελλήνων»…

Τα υπόλοιπα θα τα δούμε σύντομα…

defence-point.gr

Ν. Λυγερός: Όταν η ΑΟΖ αφοπλίζει την Τουρκία

Την ώρα που μερικοί από τους δικούς μας αναρωτιούνται ακόμα αν η έννοια της ΑΟΖ, όπως την ανέδειξε ο καθηγητής Καρυώτης, έχει κάποια αξία, την ώρα που μερικοί από τους δικούς μας φοβούνται ακόμα και να την θεσπίσουν, η δυναμική της ΑΟΖ όχι μόνο προβληματίζει την Τουρκία, αλλά στην ουσία την αφοπλίζει. Πρόκειται βέβαια, για την ΑΟΖ της Κύπρου, η οποία είναι πολύ μικρότερη από την ΑΟΖ της Ελλάδας.

Σε κάθε περίπτωση, οι κινήσεις της Κύπρου το 2003, το 2007 και το 2010 με τις τρεις διακρατικές συμφωνίες διαδοχικά με την Αίγυπτο, το Λίβανο και το Ισραήλ, φέρνουν τα πρώτα χειροπιαστά αποτελέσματα.

Ο Lasker έλεγε στο σκάκι, ως παγκόσμιος πρωταθλητής για 27 χρόνια, ότι η καλή κίνηση είναι αυτή που ενοχλεί τον αντίπαλο. Ενώ οι περισσότεροι προσπαθούν να μας πείσουν ότι η ΑΟΖ δεν έχει μεγάλη σημασία σε σχέση με το Casus Belli για τα χωρικά ύδατα και την υφαλοκρηπίδα, η ΑΟΖ αποδεικνύει de facto ότι είναι όχι μόνο πιο λειτουργική, αλλά και αποτελεσματικότερη.

Η απόφαση της Κύπρου ν' αρχίσει τις γεωτρήσεις στην ΑΟΖ της ακόμα κι αν αυτή δεν είναι πλήρης (χρειάζονται άλλα τρία κράτη για να ολοκληρωθεί de jure) προκαλεί κινήσεις όχι αγανάκτησης, όπως νομίζουν οι περισσότεροι, αλλά κινήσεις απόγνωσης.

Εδώ και χρόνια η Τουρκία δουλεύει για να μην υπάρχει η κρατική κυπριακή οντότητα κι όμως η Κύπρος εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δίχως αστερίσκους και υπέγραψε τρεις διακρατικές συμφωνίες, και τώρα έχει επιτέλους την δυνατότητα να υλοποιήσει τον στρατηγικό της σχεδιασμό. Κι αυτό γίνεται σε ένα ανεξάρτητο πλαίσιο από την Ελλάδα.

Κατά συνέπεια, μπορούμε να φανταστούμε τη δράση της αν είχε κι ενίσχυση από την Ελλάδα. Πάντως το block 12 είναι μία πραγματικότητα και το ίδιο ισχύει και για τις γεωτρήσεις. Ενώ όταν η Τουρκία κάνει δηλώσεις για τα κατεχόμενα, δεν έχει κανένα νόμιμο στήριγμα και λειτουργεί αποκλειστικά ως υπουργείο τύπου που δεν μπορεί να δράσει.

Οι προσπάθειες της να πείσουν τις ξένες εταιρείες και να απειλήσουν την Κύπρο με ανάλογες κινήσεις στα κατεχόμενα είναι γελοίες και δείχνουν την απόγνωσή της. Στην στρατηγική, όταν είσαι αναγκασμένος να απειλήσεις και να δείξεις την ισχύ σου, έχεις ήδη χάσει το παίγνιο του πλαισίου. Η Τουρκία έχει χρόνια που λέει τα ίδια και δεν υλοποιεί τίποτα.

Η Κύπρος έχει χρόνια που δεν λέει τίποτα, αλλά παράγει έργο, το οποίο αφοπλίζει πλέον την Τουρκία, μέσω της ΑΟΖ, την ίδια που μας δίδαξε ο καθηγητής Καρυώτης.

http://logioshermes.blogspot.com/2011/08/blog-post_3322.html

Το Ισραήλ δεν θα υποκύψει στα 'καπρίτσια' της Τουρκίας

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2011

Israel Yok!

Το Ισραήλ δεν θα υποχωρήσει στα "καπρίτσια" της Τουρκίας, η οποία απαιτεί να τής ζητήσει συγγνώμη για την ισραηλινή επίθεση εναντίον του διεθνούς στολίσκου μεταφοράς ανθρωπιστικής βοήθειας στη Γάζα, τον Μάιο του 2010, κατά την οποία έχασαν τη ζωή τους εννέα Τούρκοι, δήλωσε σήμερα ο ισραηλινός υφυπουργός Εξωτερικών Ντάνι Αγιαλόν."Δεν θα υποκύψουμε στα τουρκικά καπρίτσια που δεν έχουν καμία πολιτική ή ηθική δικαιολογία", τόνισε ο Αγιαλόν στο ισραηλινό ραδιόφωνο.

"Πρέπει να σταματήσει η φάρσα αυτή, δεν υπάρχει λόγος για συγγνώμη", πρόσθεσε ο ισραηλινός αξιωματούχος, μέλος του υπερεθνικιστικού κόμματος Ισραέλ Μπεϊτένου του υπουργού Εξωτερικών Αβίγκντορ Λίμπερμαν.

Ερωτηθείς σχετικά με τις πληροφορίες από την Τουρκία σύμφωνα με τις οποίες ο τούρκος πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σκοπεύει να διακόψει τις διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ, ο Αγιαλόν τόνισε:"δεν θα ενεργήσουμε υπό την απειλή αυτή. Ελπίζω ότι οι πληροφορίες αυτές είναι αναληθείς".

Ο ισραηλινός υφυπουργός Εξωτερικών προειδοποίησε ότι το Ισραήλ θα εφαρμόσει "την αρχή των αντιποίνων".

"Εάν δεν υπάρξει τούρκος πρεσβευτής στο Ισραήλ δεν θα υπάρξει και ισραηλινός πρεσβευτής στην Τουρκία, αλλά αυτό δεν είναι κάτι που επιθυμούμε", τόνισε.

Ο ΟΗΕ ανέβαλε για μια ακόμα φορά τη δημοσιοποίηση του πορίσματος για την κρίση που προκλήθηκε ανάμεσα στις δυο χώρες μετά το επεισόδιο στ΄ανοιχτά της Γάζας, στις 31 Μαΐου του 2010. Το πόρισμα επρόκειτο να δοθεί στη δημοσιότητα χθες Δευτέρα.

Μετά το επεισόδιο αυτό, η Τουρκία ανακάλεσε τον πρεσβευτή της στο Ισραήλ και διαβεβαίωσε ότι οι διμερείς σχέσεις "δεν θα είναι ποτέ οι ίδιες", ενώ απαίτησε μια συγγνώμη, κάτι που αρνήθηκε το Τελ Αβίβ για να μην εκθέσει τους στρατιώτες του σε δικαστικές διώξεις.
http://www.ikypros.com/easyconsole.cfm/id/23326 

Αναρτήθηκε από Ακρίτας στις 8/23/2011

http://infognomonpolitics.blogspot.com/2011/08/blog-post_6047.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+InfognomonPolitics+%28InfognomonPolitics%29

ΥΠΕΞ: Η Τουρκία δεν είναι σε θέση να απειλεί

NAFTEMPORIKI.GR Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2011 15:33

Η Τουρκία «δεν είναι σε θέση ούτε να απειλεί ούτε να εκβιάζει: έχει αναλάβει συγκεκριμένες υποχρεώσεις έναντι της Ευρωπαϊκής Ένωσης και οφείλει να ανταποκριθεί σε αυτές» δήλωσε ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών Γρηγόρης Δελαβέκουρας, απαντώντας στις απειλές του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών για την κυπριακή προεδρία της ΕΕ το 2012.

Ερωτηθείς για αναφορές του Τουρκικού Τύπου ότι η Τουρκία ετοιμάζεται να ανοίξει μονομερώς τα λιμάνια και τα αεροδρόμια της σε πλοία και αεροσκάφη νηολογημένα στην Κυπριακή Δημοκρατία, ο κ. Δελαβέκουρας υποστήριξε ότι η εφαρμογή του Πρωτόκολλου της Αγκυρας είναι υποχρέωση για την Τουρκία και πρόσθεσε ότι επιθυμία τόσο της ελληνικής κυβέρνησης όσο και της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι να δουν την Τουρκία να ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις της έναντι της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των κρατών - μελών της.

Την Τετάρτη ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας δήλωσε πως «αν η ελληνοκυπριακή πλευρά καθυστερήσει τις διαπραγματεύσεις και αναλάβει μόνη της την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης τον Ιούλιο του 2012 (σ.σ. χωρίς να έχει λυθεί το Κυπριακό) αυτό θα σημάνει όχι μόνο ένα αδιέξοδο στο νησί, αλλά και ένα μπλοκάρισμα, ένα πάγωμα στις σχέσεις Τουρκίας - Ευρωπαϊκής Ένωσης».

http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=2016252

Αρχή και τέλος για το «βαθύ κράτος» η «υπόθεση Εργκένεκον»

Μύθος ή αλήθεια: Μέχρι την ολοκλήρωση του έργου της Δικαιοσύνης και την εξιχνίαση της υπόθεσης Εργκένεκον, ο Ταγίπ Ερντογάν εκμεταλλεύεται άριστα το «μάννα εξ ουρανού» κατά των φανατικών Κεμαλιστών και των δομών που δημιούργησαν
"Η" 4/6

Της Ελενας Μπέλλη

Δεν πρόκειται για απλή συνωμοσία κατά της κυβέρνησης. Ούτε αφορά φιλόδοξους πραξικοπηματίες, πιστούς στις εντολές του Κεμάλ Ατατούρκ: Η αλήθεια για την Εργκένεκον, όπως αποκαλύπτεται από τα χιλιάδες έγγραφα στη διάθεση των δικαστικών αρχών, παραπέμπει σε κάτι πολύ σημαντικότερο: Τη λειτουργία ενός κράτους εν κράτει, ενός παράλληλου πολιτικο-οικονομικού βίου, άρτια οργανωμένου και άριστα χρηματοδοτούμενου.

Όταν το Μάρτιο του 2001, οι Αρχές συνέλαβαν τον κατάσκοπο Τουντσάι Γκιουνέι για αδίκημα, κανείς δεν περίμενε να εντοπιστούν στο σπίτι του όπλα, 115 πλαστά διαβατήρια, δεκάδες ταυτότητες, αλλά και έξι σάκοι στοιχείων, αρκετών για να αλλάξουν το ρου της ιστορίας της Τουρκίας. Δέκα χρόνια μετά, υπάρχει πάντα η φήμη ότι η σύλληψη του Γκιουνέι, που αφέθηκε ελεύθερος και φυγαδεύτηκε στις ΗΠΑ, έγινε μετά από συνεννόηση με τις Αρχές, ώστε να αποκαλυφθεί η αλήθεια για την Εργκένεκον:

Η δημιουργία της οργάνωσης
Το νήμα της αλήθειας ξεκινά κάπου μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν, όπως εικάζεται, CIA και Πεντάγωνο, συνέβαλαν στη δημιουργία της οργάνωσης, με στόχο την πάταξη του κομμουνισμού. Κάποιοι, ωστόσο, θέλουν την οργάνωση να αποτελεί δημιούργημα των Νεότουρκων και απλώς να αλλάζει μορφή μέσα στα χρόνια. Από τα στοιχεία και τις ανακρίσεις των εκατοντάδων συλληφθέντων, το βέβαιο είναι ότι η οργάνωση λειτουργούσε με κρατική δομή:

• Διέθετε «υπουργεία» Προπαγάνδας, Ερευνας, Δικαιοσύνης, Σχέσεων με Μη Kυβερνητικές Oργανώσεις, Δημοσίων Σχέσεων, Μυστικών Πρακτόρων, Σχέσεων με τρομοκρατικές οργανώσεις κ.λπ.
• Είχε διεισδύσει σε όλες τις κρατικές υπηρεσίες, ενώ ερευνάται εάν και κατά πόσον συντέλεσε στη δημιουργία «τρομοκρατικών» οργανώσεων, όπως η τουρκική Χεζμπολάχ, το αριστερό Επαναστατικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο και η εθνικιστική οργάνωση Ταξιαρχίες Εκδίκησης.
• Είχε υπό τον έλεγχό της δίκτυο πρακτόρων, πληροφοριοδοτών και δολοφόνων, ενώ, σύμφωνα με την κατάθεση του Αμπντουλάχ Οτσαλάν (ο οποίος, σύμφωνα με δήλωση απόστρατου αξιωματικού ήταν μέλος της Εργκένεκον!), έδωσε εντολή στο Σαμπντίν Σακίκ, ηγετικό στέλεχος του ΡΚΚ, να δολοφονήσει 33 ανθρώπους.
• Χρησιμοποιούσε οπλισμό του τουρκικού στρατού για να φέρει σε πέρας τις ποικίλες αποστολές της.
• Εμπλέκεται σε πολλές από τις μέχρι πρότινος ανεξιχνίαστες υποθέσεις στην Τουρκία, όπως τις δολοφονίες του αρχηγού της αστυνομίας του Ντιγιάρμπακιρ, το 2001, του καθολικού ιερέα Αντρέα Σαντόρο, το 2006, τριών Χριστιανών και ενός Γερμανού υπηκόου στη Μαλάτια, το 2007 και του αρμενικής καταγωγής δημοσιογράφου Χραντ Ντινκ το 2007.

Παρά τη σύγχυση μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας, η Εργκένεκον χαρακτηρίζεται η «δίκη του αιώνα», όχι απλώς διότι αποκαλύπτει το «βαθύ κράτος» στην πραγματική του διάσταση, αλλά, κυρίως, διότι αποτελεί την άριστη αφορμή που επιζητεί ο Ερντογάν για να τελειώνει άπαξ και διά παντός με τους φανατικούς Κεμαλιστές και τη δομή του κράτους που δημιούργησαν. Μοιραία, η δίκη έχει σαφή πολιτική χροιά: Αποτελεί πολύτιμο προεκλογικό εργαλείο για το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης και έναν από τους σημαντικότερους λόγους που η νίκη του Ερντογάν προβλέπεται εξαιρετικά εύκολη...

Ιστορίες συνωμοσίας...
Ενα CD που βρέθηκε στα χέρια ενός από τους πολλούς υπόπτους στην υπόθεση Εργκένεκον περιείχε λεπτομερή σχέδια για τη δολοφονία του Ισπανού διοικητή Ζαμπαρίπα Μαρτίνες, εργαζόμενου στη βάση του ΝΑΤΟ στη Σμύρνη, που προγραμματιζόταν για το 2006. Πρόκειται για μία από τις πολλές συνωμοσίες που εξυφαίνονταν στις γιάφκες της Εργκένεκον:

Συνωμοσία «Βαριοπούλα»: Προέβλεπε τη δολοφονία ή τον τραυματισμό γραφειοκρατών και δημοσιογράφων, την κατάρριψη τουρκικού μαχητικού αεροσκάφους ώστε οι υποψίες να πέσουν στην Ελλάδα και βομβιστικές επιθέσεις σε τεμένη, με στόχο τη δημιουργία χάους στη χώρα.

Συνωμοσία «Κλουβί»: Προέβλεπε τη δολοφονία ηγετικών στελεχών των μη-μουσουλμανικών κοινοτήτων. Οι συνωμότες είχαν στη διάθεσή τους, μεταξύ άλλων, ελαφρά αντι-αρματικά όπλα, εκρηκτικά, τέσσερα UZI, δύο τουφέκια ακροβολισμού, τέσσερα τουφέκια μεγάλου βεληνεκούς και δύο τόνους νιτρικού αμμωνίου. Στο πλαίσιο αυτής της συνωμοσίας, εκτελέστηκαν οι αρμενικής καταγωγής Χραντ Ντινκ, ο καθολικός ιερέας Αντρέα Σαντόρο και τρεις χριστιανοί.

Σκάνδαλο Σουσουρλούκ: Πέρασε μία δεκαετία από τότε που το αυτοκινητικό ατύχημα στο Σουσουρλούκ έφερε στο φως τις «παράνομες σχέσεις» κράτους και παρακράτους. Νεκροί από το αυτοκίνητο ανασύρθηκαν ο αρχηγός των Γκρίζων Λύκων, ο αρχηγός της Αστυνομίας και ένα... μοντέλο, ενώ τραυματίστηκε ένας βουλευτής του κόμματος του Ορθού Δρόμου. «Η συμμορία του Σουσουρλούκ», όπως έγινε γνωστή, φέρεται να ευθύνεται για πολλές ανεξιχνίαστες δολοφονίες, ενώ, σύμφωνα με έναν αστυνομικό που είχε δικαστεί για την υπόθεση αλλά αθωώθηκε, «η συμμορία είχε σκοτώσει 4.000 ανθρώπους για να προστατεύσει τα εθνικά συμφέροντα».


http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=12337&subid=2&pubid=111339175#

Ένα σενάριο για την Τουρκία! Διαβάστε και κρατήστε το στο συρτάρι σας.

ΚΥΡΙΑΚΉ, 5 ΙΟΥΝΊΟΥ 2011

του Σάββα ΚαλεντερίδηΣε λίγες ημέρες ολοκληρώνεται ο προεκλογικός αγώνας στην Τουρκία και σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, το κόμμα του Ρετζέπ Ταγίπ Ενρτογάν θα καταγάγει σημαντική νίκη, πετυχαίνοντας ποσοστό που θα ξεπερνά του 45%. Το κρίσιμο για την επιβίωση της κυβέρνησης Ερντογάν, παρά τα υψηλά ποσοστά που θα λάβει στις εκλογές, είναι η πολιτική που θα ακολουθήσει σε δυο βασικά ζητήματα. Το ένα είναι το λεγόμενο "βαθύ κράτος" και οι μηχανισμοί του, ο ισχυρότερος από τους οποίους είναι οι ίδιες οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις, και το άλλο είναι το Κουρδικό Ζήτημα.
Το βαθύ κράτος αποτελεί φυσική και πολιτική απειλή για τον ίδιο τον Ερντογάν και για το κόμμα του, και θα εξηγήσουμε γιατί.

Ο στυγνός κρατισμός και οι αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις της κεμαλικής εξουσίας από το 1923 και εντεύθεν, δεν επέτρεψαν το σχηματισμό πολιτικής συνείδησης και πολιτικών δυνάμεων στην τουρκική κοινωνία οι οποίες θα μπορούσαν να αντιπαρατεθούν πολιτικά και με πολιτικούς όρους στο πολιτικό Ισλάμ, που εκφράστηκε για πρώτη φορά με τον Μεντερές, στη συνέχεια με τον Ερμπακάν και τώρα με τον Ερντογάν, με διαφορετικές εκδοχές την κάθε φορά. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο μοναδικός αντίπαλος του Ερντογάν και του ΑΚΡ να είναι το βαθύ κράτος και οι μηχανισμοί του, οι οποίοι επιδιώκουν τη φυσική εξόντωση του πρώτου και την πολιτική αποδυνάμωση του δεύτερου.
Έτσι, ακριβώς επειδή το βαθύ κράτος είναι ένας επικίνδυνος αντίπαλος, μέχρι στιγμής ο Ερντογάν επιχειρεί να το εξουδετερώσει με αστυνομικές και δικαστικές μεθόδους, ενισχύοντας από τη μια πλευρά το αστυνομικό κράτος, που έχει ανοικτούς λογαριασμούς με το Στρατό από το παρελθόν, και προσπαθώντας να ελέγξει από την άλλη το Δικαστικό Σώμα. Η κατάσταση αυτή, όμως, έχει φέρει τον Ερντογάν σε μια θέση, που κατηγορείται από εχθρούς και -μέχρι χθες;- φίλους ότι επιχειρεί να δημιουργήσει το δικό του ερντογανικό "βαθύ κράτος", το οποίο θα λειτουργήσει εξ ίσου αντιδημοκρατικά και στον αντίποδα του κεμαλικού βαθέος κράτους. Υπό την έννοια αυτή, η πολιτική και οι μεθοδεύσεις που θα ακολουθήσει μετεκλογικά ο Ερντογάν στο θέμα αυτό, θα κρίνουν και την πορεία της κυβέρνησής του και της ίδιας της Τουρκίας το επόμενο διάστημα. Αν κατορθώσει να ξεριζώσει τις ρίζες του κεμαλικού βαθέος κράτους υποκαθιστώντας το με ένα ερντογανικό βαθύ κράτος, χωρίς να προχωρήσει σε ουσιαστικό εκδημοκρατισμό της τουρκικής κοινωνίας, θα έλθει αντιμέτωπος με εσωτερικά προβλήματα αλλά και με εξωτερικούς -μέχρι τώρα φιλικούς- παράγοντες, με πρώτο και κύριο πιθανόν τις ΗΠΑ και τους μηχανισμούς της Ουάσιγκτον.
Το άλλο θέμα, όπως προαναφέραμε, είναι το Κουρδικό Ζήτημα. Ο Ερντογάν, τις δυο πρώτες τετραετίες, για να αντιμετωπίσει το κεμαλικό βαθύ κράτος και να εδραιωθεί στην εξουσία,  χρησιμοποίησε ως σύμμαχό του τους Κούρδους και υποσχέθηκε να επιλύσει το Κουρδικό Ζήτημα. Με τον ίδιο τρόπο και κυρίως για να εξασφαλίσει την εύνοια της Ουάσιγκτον, χρησιμοποίησε και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και έδωσε υποσχέσεις σε Αθήνα, Βρυξέλλες και Ουάσιγκτον για το άνοιγμα της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, για αναγνώριση της Κύπρου, για επίλυση των προβλημάτων στο Αιγαίο κλπ. Όσον αφορά τα Ε-Τ, με τον τρόπο αυτό ο Ερντογάν πέτυχε μ' ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Από τη μία πλευρά εξασφάλισε την εύνοια και την υποστήριξη της Ουάσιγκτον και από την άλλη, με την επιφανειακή ηρεμία στις Ε-Τ σχέσεις και το Αιγαίο, αποδυνάμωσε το ρόλο των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων, που χρησιμοποιούσαν περίπου προβοκατόρικα -χωρίς όμως να αφίστανται του εθνικού σχεδιασμού- τις εντάσεις στο Αιγαίο για να καθιστούν το ρόλο τους καίριο και ρυθμιστικό στο παιχνίδι εξουσίας στο εσωτερικό της Τουρκίας.
Τα ίδια που έκανε ο Ερντογάν στο πλέγμα των Ε-Τ σχέσεων έκανε και στο Κουρδικό. Χρησιμοποίησε τους Κούρδους για να εδραιωθεί στην εξουσία, υποσχόμενος παραχωρήσεις και ρυθμίσεις που θα οδηγούσαν στην επίλυση του Κουρδικού Ζητήματος, υιοθετώντας παράλληλα και κυρίως τον τελευταίο χρόνο την πολιτική του νεοοθωμανισμού, που θα μπορούσε να εκφραστεί πολύ εύστοχα και με το λαϊκό: "Τα δικά μου δικά μου και τα δικά σου δικά μου". Όσον αφορά τα Ε-Τ, η κατάσταση θα μπορούσε να χαρακτηριστεί τραγική, αφού η πρακτική που ακολουθεί η Ελλάδα όλα αυτά τα χρόνια, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε απεμπόληση κυριαρχικών δικαιωμάτων και ανοίξει την Κερκόπορτα για να εγκατασταθούν οι Τούρκοι στο κέντρο του Αιγαίου ή και δυτικότερα: Όσον αφορά  δε το Κουρδικό, το γεγονός της απροκάλυπτης υιοθέτησης της πολιτικής του "Τα δικά μου δικά μου και τα δικά σου δικά μου", ώθησε τους Κούρδους σε αναζήτηση άλλων λύσεων, όπως είναι η προετοιμασία για μονομερή ανακήρυξη αυτονομίας, κάτι που αναμένεται να χρησιμοποιηθεί ως μέσο πίεσης μετεκλογικά, για να υποχρεωθεί η κυβέρνηση Ερντογάν να προχωρήσει σε συνταγματική και νομοθετική-πολιτική-διοικητική μεταρρύθμιση που θα  θέτει υγιείς βάσεις για τη δημοκρατική επίλυση του Κουρδικού.
Με βάση όσα αναφέρθηκαν παραπάνω, η επόμενη ημέρα θα είναι εξαιρετικά δύσκολη για τον Ερντογάν, αφού -παρότι εξασφαλίζει την προτίμηση της πλειοψηφίας των ψηφοφόρων- η πολιτική που έχει ακολουθήσει ιδιαίτερα τα τελευταία ένα-δυο χρόνια σε σειρά από κρίσιμα ζητήματα που ακροθιγώς αναφέρθηκαν στο σημείωμα αυτό, αυξάνει την καχυποψία σε παράγοντες στο εσωτερικό και το εξωτερικό που μπορούν να επηρεάσουν τη σταθερότητα στο εσωτερικό της Τουρκίας και τη βιωσιμότητα της κυβέρνησή του.
Ενδεικτικό των προβλημάτων που είναι πιθανόν να αντιμετωπίσει ο Ταγίπ Ερντογάν μετεκλογικά είναι το σενάριο που δημοσιεύει σήμερα η -ισλαμοεθνικιστική- εφημερίδα Γενί Τσαγ, σε άρθρο που υπογράφεται από τον δημοσιογράφο Σελαχατίν Όνκιμπαρ, ο οποίος, σημειωτέον, διατηρεί άριστες σχέσεις με το βαθύ κράτος, με ό,τι αυτό σημαίνει για το περιεχόμενο και την πραγματική προέλευση του σεναρίου.
Σας προτείνουμε να διαβάσετε με ιδιαίτερη προσοχή το σενάριο, που επιδέχεται πολλές αναγνώσεις:

Τί θα συμβεί στην Τουρκία σε περίπτωση που δεν πέσει η κυβέρνηση Ερντογάν-ΑΚΡ τους επόμενους έξι μήνες:

1. Θα κηρυχτεί ιντιφάντα από τους Κούρδους, στη γραμμή Χακιάρι-Τζίζρε (Hakkâri-Cizre).
2. Θα επεκταθούν σε ολόκληρο το Κουρδιστάν οι διαδηλώσεις και οι μαζικές ενέργειες πολιτικής ανυπακοής και θα καταληφθούν το ένα μετά το άλλο ορισμένες νομαρχίες, στις οποίες στις οποίες θα υψωθεί η σημαία του ΡΚΚ.
3. Θα υποσταλούν οι τουρκικές σημαίες από τους δήμους που ελέγχονται από το κουρδικό Κόμμα Ειρήνης και Δημοκρατίας (BDP).
4. Θα γίνουν καμπάνιες που θα καλούν τους Κούρδους που καταπιέζονται να καταφύγουν στο Νότιο Κουρδιστάν (Βόρειο Ιράκ).
5. Θα γίνουν μαζικές επιθέσεις στις νομαρχίες, τα φυλάκια και τα στρατόπεδα των ΤΕΔ στο Κουρδιστάν.
6. Θα αρχίσουν απεργία πείνας χιλιάδες Κούρδοι, με στόχο την ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης και των ΜΜΕ της Δύσης.
7. Παράλληλα με τις πόλεις του Κουρδιστάν, θα εκδηλωθούν μαζικές διαδηλώσεις υποστήριξης από τους Κούρδους που κατοικούν στις μεγαλουπόλεις ολόκληρης της Τουρκίας.
8. Θα γίνουν βομβιστικές ενέργειες και μαζικές δολοφονίες σε τουριστικά κέντρα και σε μεγαλουπόλεις της Τουρκίας.
9. Αμέσως μετά από αυτές τις φρικιαστικές εξελίξεις, η κυβέρνηση του ΑΚΡ θα ανακοινώσει ότι οι συζητήσεις που διεξάγονται με τον Οτζαλάν, κατέληξαν σε συμφωνία.
10. Με βάση τη συμφωνία αυτή, θα ψηφιστεί Γενική Αμνηστία, θα απελευθερωθεί ο Οτζαλάν και θα του αναγνωριστεί το δικαίωμα να ασχοληθεί με την πολιτική.
11. Το νέο Σύνταγμα θα είναι αποτέλεσμα συμφωνίας του Οτζαλάν και του Ερντογάν.
12. Στο νέο Σύνταγμα θα αλλάξει η ονομασία της χώρας και από Τουρκική Δημοκρατία θα ονομάζεται πλέον Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Ανατολής.
13. Θα αλλάξει η τουρκική σημαία και θα υιοθετηθεί μια νέα σημαία.
14. Τα κουρδικά θα ανακηρυχθούν δεύτερη επίσημη γλώσσα του κράτους.
15. Θα είναι ελεύθερη η εκπαίδευση στην κουρδική γλώσσα.
16. Θα περάσουμε στο σύστημα των Αυτοδιοικούμενων Περιφερειών, ενέργεια που θα αποτελέσει το πρώτο επίσημο βήμα για τη δημιουργία του Μεγάλου Κουρδιστάν.
17. Οι εξελίξεις αυτές που θα λάβουν χώρα στο τουρκικό Κουρδιστάν, θα δημιουργήσουν ανώμαλες καταστάσεις στους νομούς και τις μεγαλουπόλεις της Κεντρικής, της Δυτικής, της Νότιας Τουρκίας και των περιοχών του Μαρμαρά και του Πόντου και θα αρχίσει ανθρωποκυνηγητό στους δρόμους, με βάση την εθνική καταγωγή.
18. Ο Ταγίπ Ερντογάν, με το αιτιολογικό ότι διαταράσσουν την σταθερότητα και τη δημόσια τάξη, θα αρχίσει το ανθρωποκυνηγητό των Τούρκων εθνικιστών.
19. Θα γίνουν μαζικές συλλήψεις στους μεγάλους νομούς και στις μεγαλουπόλεις.
20. Την περίοδο αυτή θα μπει η Τουρκία σε μια εσωτερική διαμάχη που θα μοιάζει με αυτήν της Γιουγκοσλαβίας.
21. Το χάος που θα επικρατεί στην Τουρκία θα μετατραπεί σε εσωτερικό πόλεμο, προκαλώντας την επέμβαση των Ηνωμένων Εθνών.
22. Το ΝΑΤΟ θα αποβάλλει τις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις και θα αποβιβάσει νατοϊκά στρατεύματα στα εδάφη της Ανατολής.
23. Ακριβώς τη στιγμή αυτή οι Κούρδοι θα ζητήσουν δημοψήφισμα, για να αποσπαστούν από την Τουρκία.
24. Μετά το δημοψήφισμα, οι Κούρδοι θα αποσπαστούν και επίσημα από την Τουρκία, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα διέξοδο στη Μεσόγειο.
25. Παράλληλα με τις εξελίξεις αυτές, το ζεστό χρήμα θα εγκαταλείψει την Τουρκία και το συνάλλαγμα θα εκτοξευθεί στα ύψη, με αποτέλεσμα την οικονομική κατάρρευση, που θα ανοίξει το δρόμο για τη χρεοκοπία της Τουρκίας, στο παράδειγμα της Ελλάδος.
26. ΗΠΑ και Ε.Ε., βλέποντας ότι ο Ερντογάν ολοκλήρωσε την αποστολή του, θα τον θεωρήσουν υπεύθυνο για τις εξελίξεις, επιφυλάσσοντας για τον ίδιο ένα τέλος χειρότερο από αυτό του Σάχη της Περσίας.

Τελικό συμπέρασμα: Αν δεν φύγει από τη μέση το ΑΚΡ, η Τουρκία οδεύει με βεβαιότητα στο διαμελισμό.
Και αυτό γιατί στο τουρκικό Κουρδιστάν έχει ήδη ανοίξει ο ασκός του Αιόλου και έχει δημιουργηθεί μια κατάσταση που δεν μπορεί να αντιστραφεί. 
Υπάρχουν ορισμένοι που λένε ότι υπάρχει ο Μεγάλος Τουρκικός Στρατός ο οποίος δεν θα επιτρέψει κάτι τέτοιο. Ξεχνούν όμως όλοι αυτοί ότι ο Ερντογάν και το ΑΚΡ, απλά για να εκδικηθούν τον Κεμαλισμό και το κοσμικό κράτος, τα τελευταία τέσσερα χρόνια αποδυναμώνει με σύστημα τον τουρκικό στρατό.