Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Armenian Genocide. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Armenian Genocide. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 9 Απριλίου 2011

On the Armenian Genocide: Cemal Pasha’s Grandson Says Genocide, Morgenthau’s Great Granddaughter Doesn’t

Hundreds of Armenians turned out at UCLA last Thursday night to hear with great apprehension Hasan Cemal, the grandson of Cemal Pasha, one of the top three Turkish butchers of the Armenian nation. This unique and controversial event, titled “From Der Zor to Dzidzernagapert: A Conversation with Hasan Cemal,” was organized by AGBU Asbeds.
Understandably, there was great tension in the air. The large hall was filled to capacity and many were turned away due to a lack of room. The presence of armed policemen and security guards inside the hall was both reassuring and disturbing. Cemal confirmed that he was cautioned against coming to Los Angeles, but fortunately everything proceeded calmly. The most shocking thing that evening was not what Cemal said, but what another speaker, Dr. Pamela Steiner, the great granddaughter of Ambassador Henry Morgenthau, did not say.
Kurken Berksanlar, the chairman of ABGU Asbeds, welcomed everyone to “an open-minded conversation.” While admitting that some Armenians view with great suspicion Turks who acknowledge the genocide, he believed that “progressive” Turks, who are speaking openly about the events of 1915, “appear to be above and beyond the reach and control of today’s Turkish government.” Berksanlar then introduced the keynote speaker, Hasan Cemal, and the two discussants, Dr. Pamela Steiner and Prof. Richard Hovannisian.
A columnist at Milliyet newspaper, Cemal immediately won over his skeptical audience by greeting them in Armenian—”parev harkeli paregamner“—and telling them, “I came here to open my heart and open my mind to you…. I know your pain, your grief of genocide, your grief of Meds Yeghern.” Ignoring Article 301 of the Turkish Penal Code, which bans the use of the term Armenian Genocide, he courageously repeated those words several more times during his talk. He also condemned the Turkish government’s denial of the Armenian Genocide, calling it “colluding in the crime!”
Cemal described his deeply moving 2008 visit to the Armenian Genocide Monument in Yerevan, where he laid three carnations in memory of his close friend, Hrant Dink, the Armenian journalist who was assassinated in Istanbul by a Turkish extremist. While visiting Yerevan, he had a startling encounter with Armen Gevorkyan, the grandson of the man who in 1922 assassinated his grandfather, Cemal Pasha.
Cemal described the progress made in Turkey during the past three decades on the recognition of the Armenian Genocide, going from total denial to an apology campaign, the restoration of Armenian churches, and holding academic conferences on this topic. He asked Armenians to come to Turkey to participate in the “recovery of memory.” He urged them never to forget the past, without becoming its captives.
While Cemal’s candid remarks left a good impression on the audience, Steiner turned off the attendees with her adamant and intentional refusal to use the word genocide. Instead, she used such typical Turkish denialist terminology as “tragedy,” “suffering,” and “events of 1915.” As director of the Inter-Communal Trust-Building Project, she spoke about “possible steps towards building trust between Armenians and Turks.” She stunned the audience by asking Armenians to acknowledge that “the Turkish people [who] suffered horrendously during World War I…need and deserve acknowledgment for that!” As if that request was not outrageous enough, she went on to urge Armenians to “consider acknowledging Turkish suffering before they receive an acknowledgment for theirs!”
During the question and answer period, when I pointed out the irony of Cemal Pasha’s grandson freely using the term Armenian Genocide, while the great granddaughter of Amb. Morgenthau would not, Steiner’s response was inadequate. Her justification was that she was playing the role of a “facilitator,” seeking “conciliation” between Armenians and Turks.
The final discussant, Prof. Hovannisian, in a stern voice, gave a polite, yet powerful response to the previous speakers. He told Cemal that the large Armenian audience had come not to listen to him as a Turkish journalist, but as the grandson of Cemal Pasha. He explained that understanding the Turkish perpetrators’ mindset cannot in any way justify their actions. He cautioned everyone not to equate Armenian suffering resulting from intentional destruction with the suffering of Turks as a result of war. He emphasized that Armenians were seeking not only recognition, but, more importantly, restitution of their confiscated properties. He urged the Turkish government to return the hundreds of Armenian churches in Turkey to the Armenian Patriarchate of Istanbul. Finally, in a direct allusion to Steiner, Hovannisian emphasized that “conciliation” required “acts of contrition.” His remarks were greeted with a standing ovation.
I found Cemal to be both candid and brave. He could have easily avoided the use of the term Armenian Genocide, maintaining that doing so could land him in jail. However, he made no excuses and used the genocide term several times. Considering his grandfather responsible for “the Great Catastrophe,” he described today’s Turkey as “a manic-depressive country.”
Although it is not easy to forget that Hasan Cemal is the grandson of one of the three masterminds of the Armenian Genocide, it would be wrong to hold children responsible for the sins of their parents. His position has dramatically evolved since his Boston appearance two years ago, when he avoided the term Armenian Genocide. I asked him privately at the end of his UCLA talk if he was not concerned that he could be taken to court for using the word genocide. Even though he said he did not think so, he found it important enough to mention my concern in a column he wrote in Milliyet upon his return to Istanbul.
The only sour note in Cemal’s words that evening was his rejection of demands for the return of Armenian territories from Turkey. Nevertheless, it is not surprising to hear a Turk, no matter how tolerant, defend his country’s territorial integrity. He did state, however, that the Turkish government should apologize to Armenians and pay compensation to them.
On the other hand, Steiner, as a Jewish American and direct descendant of Amb. Morgenthau, cannot be excused for her persistent refusal to use the term genocide, despite her self-avowed good intentions. Anyone who does not acknowledge the truth of the Armenian Genocide loses the moral authority to play a constructive role in Armenian-Turkish relations. One cannot remain neutral between a victim and victimizer. She should heed the wise words of Holocaust survivor and Nobel laureate Elie Wiesel who stated: “Neutrality helps the oppressor, never the victim!”
As facilitator between the two communities, Steiner probably believes that she should not take sides. But telling the truth is not taking sides between Armenians and Turks, any more than acknowledging the Holocaust is siding with Jews. Furthermore, it is not clear what exactly her role is as facilitator. Genocide is not a dispute that requires the services of a mediator. How can she reconcile two nations without the victimizer first making amends for what her own great grandfather called “the murder of a nation!”
Two days after her talk at UCLA, Steiner sent me a lengthy e-mail explaining further her role as facilitator and insisting that Amb. Morgenthau would have supported her work. I cannot pretend to know her great grandfather better than her, but being familiar with the ambassador’s humanitarian efforts during and after the genocide, I have no doubt that he would have done everything possible to bring justice to Armenians, rather than remaining neutral between the perpetrators and their victims.

Σάββατο 12 Ιουνίου 2010

Jewish American Support for Turkey Declining - Μειώνεται η υποστήριξη των Εβραιοαμερικανών προς την Τουρκία


From/Από: THE ARMENIAN WEEKLY
http://www.armenianweekly.com/2010/06/09/jewish-american-support-for-turkey-declining/

Jewish American Support for Turkey Declining
Μειώνεται η υποστήριξη των Εβραιοαμερικανών προς την Τουρκία



Chilling Account of Anti-Armenian Lobbying by Jewish American Groups

WASHINGTON—On June 8, the Washington Times published a revealing article about the deterioration of Jewish-Turkish relation and the role Jewish American organizations played in supporting Turkish interests, killing Armenian genocide legislation, and undermining Armenia’s economic livelihood in the U.S. Congress.

The article by Eli Lake, titled “American Jewish community ends support of Turkish interests on Hill,” begins with a chilling account of how the Armenian Genocide Resolution was killed in 2000:

In October 2000, the government of Turkey had a problem.
House Speaker J. Dennis Hastert had promised to bring a resolution commemorating the Armenian genocide to the floor for a vote, a move that Ankara said would be a slap in the face to a NATO ally.
The Turks called up Keith Weissman, a senior researcher from the American Israel Public Affairs Committee, and asked him to intervene.
Mr. Weissman said in an interview this week that AIPAC lit up the phones and managed at the last minute — with the help of the State Department — to persuade President Clinton himself to write a letter to Mr. Hastert saying a vote on the resolution would cause strategic damage to U.S. interests.
The last-minute push worked. Mr. Hastert removed the resolution from the floor, and the full Congress has yet to take up the matter to this day.

According to Barry Jacobs, the American Jewish Committee’s former director of strategic studies in the office of government and international affairs, “The major Jewish organizations decided in 2008 that the question of the Armenian genocide resolution was so sensitive we would no longer take public and private positions to oppose it.”

The article also notes how “In Congress, the Jewish organizations lobbied for an oil pipeline from the Azerbaijani capital of Baku to the Turkish Mediterranean port of Ceyhan, a pipeline that bypasses Turkey’s rival Armenia entirely.”

The author notes that the support for Turkey by Jewish-American organizations is in decline. He quotes Morris Amitay, the former executive director of AIPAC who has also represented Turkey, as saying: “If someone asked me now if I would try to protect Turkey in Congress, my response would be, ‘You’ve got to be kidding.’”

Ελληνική μετάφραση του άρθρου από την ιστοσελίδα elliniki-stratigiki
Αναρτήθηκε από aoratos
Ετικέτες diolkos

http://diolkos.blogspot.com/2010/06/blog-post_8559.html

Τον Οκτώβριο του 2000, η Τουρκική κυβέρνηση είχε να αντιμετωπίσει ένα πρόβλημα. Ο πρόεδρος της Αμερικανικής Βουλής Dennis Hastert είχε υποσχεθεί ότι θα προωθούσε ψήφισμα προς απότιση φόρου τιμής των θυμάτων της Αρμενικής γενοκτονίας, κίνηση την οποία η Άγκυρα θεώρησε ως εχθρική. Προς αποφυγή ενός τέτοιου ενδεχομένου, οι Τούρκοι ζήτησαν την στήριξη και την παρέμβαση του ανώτερου ερευνητή Keith Weissman, της Επιτροπής Αμερικανό-Εβραικών Δημοσίων Υποθέσεων (AIPAC).
Σε πρόσφατη συνέντευξη, ο κος Weissman αποκάλυψε ότι μετά από παρεμβάσεις και με την βοήθεια του Αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών, η Επιτροπή κατάφερε να πείσει τον πρόεδρο Κλίντον να στείλει επιστολή στον κο Hastert τονίζοντας ότι τυχόν υιοθέτηση του ψηφίσματος θα έπληττε τα εθνικά συμφέροντα των ΗΠΑ. Η κίνηση στέφθηκε με επιτυχία, ο κος Hastert απέσυρε το ψήφισμα, ενώ μέχρι και σήμερα το Κογκρέσο δεν έχει τοποθετηθεί επί της ουσίας του Αρμενικού ζητήματος.

Ραγδαία ανατροπή
Σήμερα, η Εβραϊκή κοινότητα δεν βοηθά πλέον την Τουρκία, ως αποτέλεσμα της ραγδαίας επιδείνωσης των σχέσεων Τουρκίας-Ισραήλ την τελευταία τετραετία. Την περασμένη εβδομάδα, η Άγκυρα καταδίκασε έντονα την επιδρομή του Ισραήλ στον Τουρκικό στολίσκο με προορισμό την Γάζα, χαρακτηρίζοντας την ως «κρατική τρομοκρατία.» Το συμβάν σηματοδοτεί και την λήξη της εικοσαετούς στρατηγικής συμμαχίας του Ισραήλ με την Τουρκία, και την υποστήριξη που η Άγκυρα απολάμβανε από το φιλο-Ισραηλινό λόμπι στην Ουάσιγκτον.

Η Τουρκία, με το κοσμικό της σύνταγμα, ήταν η πρώτη Μουσουλμανική χώρα που αναγνώρισε το Ισραήλ το 1949. Ιστορικά το Ισραήλ αναζήτησε την σύναψη συμμαχιών με κράτη πέριξ του Αραβικού κόσμου, όπως η Τουρκία, το Ιράν και η Αιθιοπία. Το 1982, όταν το Ισραήλ εισέβαλε στο νότιο Λίβανο, ο στρατός του κατέστρεψε στρατόπεδα εκπαίδευσης που συνδεόταν με τον Αρμενικό Μυστικό Στρατό για την Απελευθέρωση της Αρμενίας, τρομοκρατική οργάνωση υπεύθυνη για την δολοφονία Τούρκων διπλωματών.
Ως αντάλλαγμα, η Τουρκία προώθησε την ενίσχυση της συνεργασίας σε επίπεδο ανταλλαγής πληροφοριών. Η συνεργασία εξελίχθηκε στην εγκαθίδρυση πλήρων διπλωματικών σχέσεων, στην ενίσχυση των εμπορικών σχέσεων και σε στενότερη στρατιωτική συνεργασία. Σε αντάλλαγμα δε για την αγορά οπλισμού από το Ισραήλ, η Τουρκία επέτρεψε στην Ισραηλινή αεροπορία να χρησιμοποιεί τον εναέριο χώρο της Ανατολίας για εκπαιδευτικούς σκοπούς.

Υπεύθυνη η κυβέρνηση Ερντογάν
Η κρίση στις σχέσεις των δύο χωρών άρχισε στις αρχές του 2000, με την ανάδειξη στην εξουσία του κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, η βάση του οποίου μοιράζεται στοιχεία με κόμματα που έχουν τεθεί εκτός νόμου λόγω των δεσμών τους με το Ισλάμ.
Ωστόσο όπως δήλωσε ο Malcolm Hoenlein, αντιπρόεδρος της Διάσκεψης των Προέδρων των κύριων Αμερικανό-Εβραικών Οργανώσεων «οι σχέσεις των δύο χωρών δεν έχουν πλήρως διακοπεί. Οι δεσμοί μεταξύ της Τουρκίας και της Εβραϊκής κοινότητας εξακολουθούν να είναι αρκετά στενοί.»

Ταυτόχρονα ωστόσο ο κος Hoenlein τόνισε ότι «η Τουρκική κυβέρνηση είναι εξτρεμιστική και έχει επιλέξει μια οδό που συγκρούεται με το παρελθόν. Η πορεία που ακολουθήθηκε δεν αφορά αποκλειστικά το πρόσφατο συμβάν στη Γάζα. Αφορμή αποτέλεσε η εκλογή της Ισλαμιστικής κυβέρνησης.»Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Barry Jacobs, πρώην διευθυντής της Αμερικανό-Εβραϊκής Επιτροπής για στρατηγικές σπουδές και διεθνείς υποθέσεις, ο οποίος επισήμανε την επικριτική στάση που τήρησε η Άγκυρα στην εισβολή του Ισραήλ στο νότιο Λίβανο το 2006. «Ισραηλινός διπλωμάτης είχε παραπονεθεί ότι η Τουρκική υποστήριξη για την Χαμάς είχε ξεπεράσει σε ένταση ακόμη και αυτήν Αραβικών κρατών.»

Ο Abe Foxman, διευθυντής του Αντί-Δυσφημιστικού Συνασπισμού εκτιμά ότι η απόφαση της Τουρκίας να διαρρήξει τις σχέσεις της με το Ισραήλ ήταν στρατηγικού χαρακτήρα και υπενθύμισε την έντονη αψιμαχία στο Νταβός όταν ο πρωθυπουργός Ερτογάν αποχωρώντας είχε πει με έντονο ύφος στον πρόεδρο Πέρεζ: «Όταν αφορά φόνους, γνωρίζετε πολύ καλά πώς να σκοτώνετε παιδιά.»

«Η επιδείνωση στις σχέσεις των δύο χωρών υπέβοσκε αλλά δεν βγήκε στην επιφάνεια μέχρι το Νταβός» πρόσθεσε ο κος Foxman, τονίζοντας ότι μέχρι τότε «οι εμπορικές και στρατιωτικές τους σχέσεις εξελίσσονταν κανονικά. Πιστεύω ότι η Τουρκία είχε ήδη λάβει μια γεωπολιτική απόφαση, ωστόσο χρειαζόταν μία αφορμή για να προσδώσει σε αυτήν δραματικό χαρακτήρα.»

Οι κοι Jacobs και Weissman ήταν από τους αρχιτέκτονες της υποστήριξης της Τουρκίας από την Εβραϊκή κοινότητα στην Ουάσιγκτον, η οποία ανάγεται στο τέλος του ψυχρού πολέμου. Αμφότεροι ηγήθηκαν αντιπροσωπειών Εβραίων ηγετικών στελεχών σε Κωνσταντινούπολη και Άγκυρα, ενώ προσφέρθηκε και η εκπαίδευση Αμερικανών-Τούρκων για την ίδρυση λόμπι.

Στο Κογκρέσο, οι Εβραϊκές οργανώσεις άσκησαν επίσης πίεση ώστε ο αγωγός πετρελαίου από το Μπακού στο Τουρκικό λιμάνι του Τσειχάν να μην διέρχεται από το έδαφος της Αρμενίας, και βοήθησαν ώστε να διατηρηθούν οι πωλήσεις Αμερικανικών όπλων στην Τουρκία, παρά τις προσπάθειες του Ελληνικού λόμπι.

Σήμερα τα δεδομένα έχουν αλλάξει δραματικά. Η Αμερικανό-Εβραϊκή κοινότητα εξελίσσεται σε υπολογίσιμο αντίπαλο των Τουρκικών συμφερόντων. Ο Αντί-Δυσφημιστικός Όμιλος κάλεσε το Αμερικανικό Υπουργείο Εξωτερικών να χαρακτηρίσει τρομοκρατική οργάνωση την Τουρκική ανθρωπιστική οργάνωση ΙΗΗ, η οποία βοήθησε στην οργάνωση της αποστολής του στολίσκου στην Γάζα. Στην ίδια την Τουρκία η ΙΗΗ απολαμβάνει στήριξης ως οργάνωση ειρηνιστών και ανθρωπιστών.

Γενικά, ουδείς τόσο από πλευράς Τουρκίας όσο και από πλευράς Ισραήλ δεν επιθυμεί την πλήρη διάλυση των σχέσεων των δύο χωρών. Εντούτοις Ισραηλινοί τονίζουν ότι καθημερινά «η Τουρκική κυβέρνηση παρεκτρέπεται και προσβάλλει το Ισραήλ.»
Ιδιαίτερα επικριτικός και ευθύς ήταν ο Morris Amitay, πρώην εκτελεστικός διευθυντής της AIPAC ο οποίος στο παρελθόν είχε προωθήσει τα συμφέροντα της Τουρκίας. «Αν σήμερα ερωτηθώ κατά πόσον θα προσπαθήσω να προστατεύσω την Τουρκία στο Κογκρέσο, η απάντηση μου θα είναι – θα πρέπει να αστειεύεστε.»

Παρασκευή 11 Ιουνίου 2010

Η Γάζα, το Ισραήλ, η Τουρκία κι εμείς


από: Το αρμενικό περιοδικό ARMENIAN WEEKLY
Απόδοση-μετάφραση - Μιλτιάδης Μπόλαρης
http://www.hairenikweekly.com/
Άρθρο του Γκαρέν Γιεγκπαριάν
Garen Yegparian

http://www.armenianweekly.com/2010/06/09/yegparian-gaza-israel-turkey-and-we/

Το Ισραήλ τα θαλάσσωσε κυριολεκτικά με την επέμβασή του στα πλοία που επιχείρησαν να σπάσουν τον αποκλεισμό της Γάζας. Οτιδήποτε θα μπορούσε να αποκτήσει με την παρεμπόδιση της εισόδου του υλικού που επέλεξε να αποκλείσει από τη Γάζα, ξεπεράστηκε από τη διεθνή κατακραυγή που έχει συγκεντρώσει επάνω του. Αλλά αυτό δεν είναι θέμα, παρά γιά τους ακραίους υποστηρικτές της φιλο-Ισραηλίτικης πολιτικής. Τι πιο ενδιαφέρον για τους Αρμένιους είναι ο ρόλος και η θέση της Τουρκίας σε όλα αυτά, και ποιες θύρες είναι ανοικτές σε μας ως αποτέλεσμα.

Σίγουρα, κανείς δεν αμφιβάλλει ότι η απόφαση της Τουρκίας, καθώς και η απόφασή εκ μέρους του AK, γιά συμμετοχή σε όλα αυτά δεν είναι παρά ένα κυνικό, μακιαβελικό, ένα ακόμη τέχνασμα realpolitik από το οπλοστάσιο του διαβολικά ραδιούργου υπουργού Εξωτερικών της, για την επέκταση του διεθνούς κύρους του γενοκτόνου κράτους, και ιδιαίτερα μεταξύ των λαών και τα κράτη του αραβικού και μουσουλμανικού κόσμου.

Η τουρκική ομάδα υπεύθυνη οργάνωσης της νηοπομπής, συνεργάζεται με ομάδες που μπορεί κάλλιστα να έχουν άνομες διασυνδέσεις και εξαρτήσεις, αλλά δεν μπορώ να πώ περισσότερο για αυτό, ούτε και το πότε μπορώ να έχω πληροφορίες.

Ακούγεται ότι ήταν πολύ καλά οργανωμένη και χρηματοδοτούμενη και πήρε μέρος με το μεγαλύτερο πλοίο στον στολίσκο αρωγής, το οποίο υποδηλώνει την πιθανότητα συμμετοχής του (Τουρκικού) κράτους. Ήταν, επίσης, το πλοίο στο οποίο συνέβη η βία.

Οι δηλώσεις του Ερντογάν και του Νταβούτογλου έχουν λάβει ευρεία κάλυψη. Σαφώς, αυτό είναι μέρος της νεο-Ottomanist τις προσπάθειές τους για να γίνει η Τουρκία παίκτης στον ισλαμικό κόσμο, μεγάλο μέρος των οποίων αποφεύγει την Τουρκία για τις βαρβαρότητες και την κακοδιοίκηση που υπέστησαν οι συνθρησκοί τους μουσουλμάνοι υπό την οθωμανική κυριαρχία και τον αντι-ισλαμικών τάσεων Κεμαλισμός της. Επίσημα η Άγκυρα φαίνεται να προέβη σε υπολογισμό για το πως υπάρχουν πιό πολλά θετικά που μπορούν να αντλήσουν από το να έρθει η Τουρκία σε σύγκρουση με το Ισραήλ από το να συνεχίσουν την περαιτέρω ανάπτυξη της από δεκαετίες υφισταμένης μακροχρόνιας θετική σχέσης μαζί του.

Ανάμεσα τους καρπούς της της θετική ς αυτής σχέσης είναι και η βοήθειαι στους διαδρόμους της εξουσίας των ΗΠΑ, η καταπολέμηση του περάσματος του ψηφίσματος της Αρμενικής γενοκτονίας, καθώς και άλλα αντι-Αρμενικών προσπάθειών που προέρχεται από το Αζερμπαϊτζάν και την Τουρκία. Το ερώτημα επομένως είναι, μετά τα τελευταία συμβάντα, τα εν λόγω στοιχεία στο εβραϊκό λόμπι των ΗΠΑ που έχουν λειτουργήσει επανελλημένα εναντίον μας (και ακόμη περισσότερο οι με σωστα κριτήρια και με σωστή συνείδηση και γνώμονα συναδέλφους τους), έτοιμοι να έρθουν κοντά; Θα δουν επι τέλους ότι δεν υπάρχει μακροπρόθεσμο όφελος από την υποστήριξη ενός κράτους-αρνητή της γενοκτονίας; Είναι θυμωμένοι αρκετά για να υποβαθμίσουν ή και να διακόψουν την σχέση αυτή; Μου φαίνεται αυτή είναι μια πολύ κατάλληλη στιγμή για το αναπτέρωμα των προσπάθειών μας στις ΗΠΑ Ήρθε η ώρα για κάποια ανανέωση στις σχέσεις μας.

Ταυτόχρονα, οι συνάδελφοί μας στη Μέση Ανατολή θα πρέπει να είναι να πείσουν τις κυβερνήσεις τους γιατο πόσο αναξιόπιστη είναι και πόσο πισώπλατα-μαχαιρώνει, και να αποδείξουν ότι τα πρόσφατα τερτίπια της Τουρκίας είναι καθαρός κυνισμός . Στο μέτωπο της μη διασποράς, η κυβέρνηση της Αρμενίας πρέπει να αναδεικνύει παρόμοια θέματα με τους συνομιλητές τους, ασχέτως εαν το θέμα είναι οικονομικό, το Αρτσάχ ή οι πραγματικές σχέσεις με την Τουρκία.

Αλλά αυτά είναι βραχυπρόθεσμα κέρδη. Εάν οι προσπάθειες της Τουρκίας φέρουν καρπούς, τότε θα έχουμε σοβαρά προβλήματα μακροπρόθεσμα. Θυμηθείτε που βρίσκεται η Αρμενία. Εάν η Τουρκία τραβήξει το Ιράν στην τροχιά της, θα έχοθυμε πρόβλημα. Αν οι αραβικές χώρες πέσουν θύμα εναγκαλισμού τών ψευδο-ηρωισμών της Τουρκίας, οι κοινότητές μας στις Αραβικές χώρες μπορούν να βρεθούν υπό πίεσιν. Μπορούν ακόμη και να βιώσουν κάποιον θετικό αντίκτυπο στην Ευρώπη με τον ψευδο-ανθρωπισμό τους. Είναι επιτακτική και άμεση ανάγκη να βγούν στην δημοσιότητα η ειρωνεία (και το υποβόσκον θράσσος) των τουρκικής σχολίων για τα κατεχόμενα (σκεφτείτε την Αρμενία και το Κουρδιστάν, ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ! ΘΑ ΠΡΟΣΘΕΤΕ Ο ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗΣ) και Τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (σκεφτείτε τις αγάπες με τον σφαγέα του Νταρφούρ, η την καταπίεση των ίδιων των μειονοτήτων της, τις σφαγές, κ.λπ.).

Για τους τρεις τελευταίους αιώνες, η Οθωμανική Αυτοκρατορία / Τουρκία έχει επιβιώσει μέσα από πολύ επιδέξια διπλωματία, παίζοντας τον έναν εναντίον του άλλου δυνάμεις πολύ μεγαλύτερες απο την ίδια, χρησιμοποιώντας την βασική γεωγραφία της Μικράς Ασίας. Χρησιμοποιούν τα εδάφη μας εις βάρος μας και εις βάρος του υπολοίπου κόσμου. Δεδομένου του ότι έχουμε στερηθεί κρατικής υπόστασης για όλους εκτός από τον τελευταίο αιώνα (εκτός της πολύ ασταθούς, και ουσιαστικά υποταγμένη ςστους σοβιετικούς κρατικής οντότητας), δεν έχουμε το ίδιο βάθος διπλωματική / πολιτική ιστορία, εμπειρία, δεξιότητες, και τον πολιτισμό να αντλήσει. Τώρα είναι η τέλεια στιγμή για να μάθουμε να ελισόμαστε και να πιέσουμε την κατάσταση προς τα άκρα. Δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε, αλλά τεράστιες ευκαιρίες γιά να κερδίσουμε

Ελπίζω πως εμείς, η διασποράς και η κυβέρνηση της Αρμενίας (ειδικά μετά το φιάσκο του Αρμενοτουρκικού πρωτόκολλου) έχουμε μπροστά μας μιά πρόκληση. Ας εκθέσουμε την Τουρκία για το τι απάτη είναι και πρεσβεύει.

Σάββατο 5 Ιουνίου 2010

Ο Καναδός Michael Coren μαστιγώνει την Τουρκική υποκρισία

Michael Coren Calls Out Turkey's Hypocricy
Erdogan's Self-Righteous Lectures Ring Hollow in the Face of Turkey's Century of Genocide and Human Rights Abuses. Michael Coren hosts a very popular daily TV discussion panel on Canada's CTS network. Here he comments on Turkey:
Οι ομιλίες του Ερντογάν ακούγονται κενού περιεχομένου ιδωμένες υπό το πρίσμα της Τουρκικής ιστορίας του περασμένου αιώνα, ιστορίας γενοκτονίας ενατίων Αρμενίων Ποντίων και Ασσυρίων, καταπίεσης ανθρωπίνων δικαιωμάτων εναντίων των Ελλήνων, των Κούρδων καί υπόλοιπων Χριστιανικών καί άλλων μειονοτήτων, όπως οι Αλεβίτες. Της Τουρκίας των πογκρόμ εναντίων του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης, την εισβολή στην Κύπρο και την καταπάτηση της αυτονομίας της Ίμβρου της Τενέδου και της Αραβικής Αλεξανδρέτας.
O Mάϊκλ Κόρεν παρουσιάζει ένα πολύ δημοφιλές ημερήσιο πρόγραμμα στο Καναδικό κανάλι CTS.
Ανοίξετε το βίντεο εδώ καί απολαύσετέ τον: