Ο Αλέξης Τσίπρας μιλά στο ΕΔΩ ΣΥΝΤΑΓΜΑ WEBTV

 Ο Αλέξης Τσίπρας μιλά στο ΕΔΩ ΣΥΝΤΑΓΜΑ WEBTV και απαντά στις ερωτήσεις του Ιφικράτη Αμυρά για την αναδιάρθρωση του δημοσίου χρέους, την έξοδο από την Ε.Ε, την ανατροπή της δωσίλογης κυβερνήσεως, την παύση πληρωμών στο εσωτερικό, την στήριξη των απεργιακών κινητοποιήσεων, την ευρωπαϊκή χωροφυλακή, την τιμωρία των ενόχων για τα εγκλήματα του Μνημονίου, την κοινωνικοποίηση των τραπεζών, την επιστροφή των ΔΕΚΟ στο κράτος, το παγκόσμιο κίνημα των Αγανακτισμένων, το παλλαϊκό μέτωπο ανατροπής της νεοφιλελεύθερης πολιτικής.

http://edosyntagma.blogspot.com

Παρεμβάσεις διαρθρωτικής αλλαγής στην ελλειματική λειτουργία ενός "μή κράτους"

Συνέντευξη Μάρκου Μπόλαρη  

στο Γρηγόρη Θωματίκο στην TVS

Προβληματική η λειτουργία του κράτους 

Ο προεκλογικός λόγος δεν βοηθάει τον πολίτη να αντιληφθεί αυτό που συμβαίνει και να ιεραρχήσει τις προτεραιότητες της χώρας. Ο μικρόκοσμός μας αναδεικνύει τα καθημερινά μας προβλήματα αλλά χρειάζεται εκτός από την εγωκεντρική θεώρηση να δούμε πως πάει η χώρα. Το δίλημμα μνημόνιο -- αντιμνημόνιο δεν συμβάλλει στην κατανόηση του προβλήματός μας. Το μνημόνιο είναι μια δανειακή σύμβαση που συνάψαμε επειδή οι πιστωτές μας σταμάτησαν τις χορηγίες επιπλέον δανεικών, εξ αιτίας της εκτίναξης του δημόσιο χρέους που από το 2004 μέχρι το 2009 διπλασιάστηκε. Η κρίση εκδηλώθηκε επειδή είναι προβληματική η λειτουργία του κράτους. Το έλλειμμα όμως συνδέεται επιπλέον και με την κατάρρευση του παραγωγικού τομέα της χώρας, συχνά κρατικοδίαιτου και επιδοτούμενου.

Χρειάζονται διαθρωτικές αλλαγές στη λειτουργία του κράτους 

 Το κράτος παράγει έλλειμμα με τη λειτουργία του και ο παραγωγικός τομέας αδυνατεί να καλύψει βασικές ανάγκες σε προϊόντα και υπηρεσίες. Υπάρχουν κρίσιμοι τομείς του δημοσίου που εμφανίζουν χαρακτηριστικά μη κράτους. Χρειάζονται διαθρωτικές αλλαγές που θα αλλάξουν τη λειτουργία του κράτους και μια άλλη αντίληψη για τον παραγωγικό ιστό βασισμένη στην ποιότητα, την καινοτομία και την εξωστρέφεια. Ακόμη και με μονομερή διαγραφή του χρέους η αμέριμνη λειτουργία του κράτους θα εξακολουθήσει να παράγει ελλείμματα. Όσα πραγματοποιήσαμε στο Υπουργείο Υγείας είναι ενδεικτικά αυτών που μπορούμε να πετύχουμε για διαφάνεια, αποτελεσματικότητα, συνετή διαχείριση. Η πρόκληση είναι να κατανοήσουνε οι πολίτες σήμερα τι συμβαίνει σήμερα στη χώρα.

Δεν χαϊδεύουμε αυτιά - αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα:

Στα προγράμματα που προτείνονται εκ δεξιών και αριστερών του ΠΑΣΟΚ υπάρχουν θέσεις, τεκμηριωμένες που να αναφέρονται σε διαρθρωτικές αλλαγές για μια άλλη λειτουργία του κράτους και του παραγωγικού τομέα; Εμείς δεν χαϊδεύουμε αυτιά αλλά με ρεαλιστικές θέσεις αντιμετωπίζουμε βραχυπρόθεσμα τα επείγοντα προβλήματα και βάζουμε τις προϋποθέσεις για ένα μακροπρόθεσμο πρόγραμμα που θα επιφέρει την αλλαγή της διοικητικής και παραγωγικής δομής της χώρας. Όσοι υπόσχονται αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, επιστροφή στα παλιά δεν μας λένε από πού θα βρεθούν τα χρήματα αυτά. Για να έχουμε έσοδα πρέπει να παράξουμε προϊόντα και να παρέχουμε υπηρεσίες ποιοτικές, δηλαδή να αλλάξουμε αντίληψη για την οργάνωση της διοίκησης και της παραγωγής. 

Ο ΕΟΠΠΥ καί οι διαρθρωτικές αλλαγές

Ο ΕΟΠΠΥ στήθηκε για να παρέχει πρωτοβάθμιες υπηρεσίες υγείας σε όλους τους ασφαλισμένους. Αναγνωρίζεται πως η λειτουργία του γίνεται με καθυστέρηση ετών αλλά είναι μια προσπάθεια παρέμβασης με χαρακτηριστικά διαρθρωτικής αλλαγής. Συνενώνει πολλούς διαφορετικούς ασφαλιστικούς φορείς με διαφορετικές διοικήσεις, διαφορετικές διοικητικές δομές, κανόνες λειτουργίας και συμβάσεις. Λειτουργεί εδώ και 5 μόνο μήνες και καλύπτει 9 εκατ περίπου ασφαλισμένους ενώ γίνεται προσπάθεια να συντονισθούν σε μια ηλεκτρονική βάση πολυποίκιλες υπηρεσίες, διοικητικοί υπάλληλοι, συμβάσεις παροχής υπηρεσιών από γιατρούς, φαρμακοποιούς, ιδρύματα. Η διαδικασία της συνένωσης έχει τα δικά της προβλήματα αλλά βρίσκει και αντιστάσεις, συντεχνιακές, οργανωμένα συμφέροντα, που καθιστούν το εγχείρημα δύσκολο. Η σπατάλη των προηγούμενων ετών είναι ενδεικτική καθώς από τα 2,4 δις φαρμακευτικής δαπάνης το 2004 φτάσαμε το 2009 στα 5,2 δις. Παρά τις δυσχέρειες ο ΕΟΠΠΥ εξυπηρετεί μεγάλο αριθμό ατόμων με στόχο την στήριξη της δημόσιας υγείας. Στις επιτροπές απονομής βεβαιώσεων αναπηρίας από τις επιτροπές φεύγουμε από τη λογική των αθέμιτων παρεμβάσεων από αιρετούς, πολιτικούς για να πάμε σε μια άλλη λογική διαφάνειας και αποτελεσματικότητας.

Το αυτονόητο δικαίωμα του πολίτη γίνεται ρουσφέτι 

Με μια άλλη λειτουργία του κράτους, με συστήματα ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, θα μπορέσουμε να έχουμε διαφάνεια, αποτελεσματικότητα, ποιότητα. Όσο το κράτος λειτουργεί στη σημερινή του μορφή τόσο το αυτονόητο δικαίωμα του πολίτη για την ταχεία διεκπεραίωση των υποθέσεών του θα γίνεται ρουσφέτι, εξάρτηση, συναλλαγή. Τα προβλήματα των πολιτών χρειάζονται σωστή θεσμική λειτουργία για να αντιμετωπισθούν.

bolaris.gr

AΛΕΚΟΣ ΑΛΑΒΑΝΟΣ: ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ, ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΕΥΡΩ

"η αριστερά πει στον κόσμο όλη την αλήθεια (ότι η έξοδος από το μνημόνιο οδηγεί στην έξοδο από το ευρώ)"

«15 Σημειώσεις στο Πρόχειρο» για τις Εκλογές, για το Μνημόνιο και κυρίως για το Ευρώ*

1. Εκτελεστικό απόσπασμα για τον δικομματισμό στις εκλογές υπήρξε η ίδια η Ευρωζώνη (δεν έχει δοθεί ακόμα η χαριστική βολή). Στις αρχές του χειμώνα, κάτω από τις πιέσεις των αγορών προς το ευρώ και τα ομόλογα ισχυρών πια χωρών του η Γερμανία αποφάσισε και επέβαλε την είσοδο της ΝΔ στην κυβέρνηση της δεύτερης άγριας δανειακής σύμβασης. Ο για δύο χρόνια αντιμνημονιακός ιεροκήρυκας Σαμαράς μέσα σε μια νύκτα κατάντησε μνημονιακός ψάλτης. Η Ευρωζώνη έτσι ναρκοθέτησε το σύστημα του δικομματισμού που, και στην Ελλάδα, εξασφαλίζει την διαιώνιση και την αποσόβηση ακραίων κρίσεων για το σύστημα. Έκαψε την ευκαιρία για ένα δεξιό Ολάντ στη χώρα μας. Αν δεν είχε λειτουργήσει έτσι, το «μόνο νεκρός θα συνεργαστώ με τους μνημονιακούς» θα το είχε προεκλογικά πει, με τον Καμμένο υπασπιστή του, ο Σαμαράς, αυτοδύναμος πια πρωθυπουργός. 

2. Ό,τι έκανε σταθερά μέχρι πριν κάποια χρόνια η αμερικάνικη πρεσβεία (που δεν αποκλείεται να ξαναεμφανιστεί σύντομα), δεν μπόρεσαν να το κάνουν οι δεκαπέντε τόσες πρεσβείες της Ευρωζώνης. Είτε, λοιπόν, η Ευρωζώνη αποδεικνύεται, μέσα στις αντιφάσεις και τις αντιθέσεις της, ανίκανη να επεξεργασθεί μια μακροπρόθεσμη πολιτική διασφάλισης της ίδιας της κυριαρχίας της. Είτε η Γερμανία, ως ηγέτιδα του χώρου του ευρώ, με πλήρη επίγνωση των συνεπειών, θυσιάζει την ίδια την άμεση επιρροή της στην Ελλάδα προκειμένου να κερδίσει κρίσιμο χρόνο για την υπεράσπιση της κεντρικής ζώνης του ευρώ. Συμβαίνει μάλλον το δεύτερο, μαζί ενδεχομένως με το πρώτο, και αυτό είναι μια προειδοποίηση για όσους ονειρεύονται ελιγμούς της Γερμανίας σε περίπτωση που ακυρώσουμε τις δανειακές συμβάσεις. 

3. Ένας κόσμος μέσα στις φλόγες μιας πόλης που καίγεται «συνωστίζεται» στις παραλίες για να σωθεί. Έτσι ήταν αυτές οι εκλογές, σα σε μια μεγάλη καταστροφή. Η διαφορά είναι τώρα ο καθένας είχε τον χρόνο να σκεφτεί ποιο καράβι θα επιλέξει. Σε αυτό το πλαίσιο ήρθε ο εκλογικός θρίαμβος του ΣΥΡΙΖΑ που η πολιτική του συνήχησε με την ανάγκη της κοινωνίας να γίνει κάτι «τώρα». Εδώ ακριβώς ήρθε και ο δεύτερος θρίαμβος, της αντιμνημονιακής ακροδεξιάς, με τους Ανεξάρτητους Έλληνες και την αποκρουστική ναζιστική εκλογική παρουσία. Στους ταξιδιώτες αυτό που κυριάρχησε την Κυριακή 6 Μαΐου είναι : «να φύγουμε από το καταραμένο λιμάνι (του δικομματισμού και του μνημονίου)». Αυτό που λογικά αρχίζουν και σκέφτονται πια είναι : «σε τι είδους άραγε λιμάνι θα αγκυροβολήσουμε».

4. Θεωρείται το αποτέλεσμα των εκλογών κατακρήμνιση του πολιτικού συστήματος. Χωρίς αμφιβολία οι εκλογές είναι ένα βήμα μπροστά. Για να αρχίσει όμως να κλονίζεται το πολιτικό σύστημα (και δεν μιλάμε καν για το σύστημα εξουσίας οικονομικής, επιβολής «νόμιμης» βίας και πληροφόρησης) απαραίτητη προϋπόθεση είναι να κλονισθούν οι κυρίαρχες απόψεις του μέσα στον λαό. Σκληρός πυρήνας τους σε όλη την μεταπολιτευτική διαδρομή είναι η ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Την τελευταία δωδεκαετία, και ιδιαίτερα αυτή τη διετία της κρίσης, είναι το ευρώ. Το ευρώ, με αυτή τη λειτουργία του, αμφισβητείται από τον λαό, αλλά ακόμα από μια μειοψηφία όχι μεγάλη. Όταν η αμφισβήτηση γίνει καθολική σχεδόν, τότε στον ορίζοντα θα εμφανισθούν τα πρώτα νέφη της ανατροπής.

5. «Μέσω της αριστεράς κατασκευάζεται η νέα σοσιαλδημοκρατία»: το έλεγαν για τη ΔΗΜΑΡ, τώρα το λένε και για τον ΣΥΡΙΖΑ. Το κεντρικό χαρακτηριστικό της σοσιαλδημοκρατίας ιστορικά υπήρξε η αποδοχή του καπιταλισμού σε συνδυασμό όμως με το κοινωνικό κράτος. Ένας κόσμος της εργασίας και της ανεργίας, στα έσχατα όρια της επιβίωσης, θα καλωσόριζε της σοσιαλδημοκρατία και το κράτος πρόνοιας. Μέσα στα πλαίσια όμως της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης που εξισώνει όλες τις κατακτήσεις προς τα κάτω, μέσα στο χώρο της Ευρωζώνης που βρίσκεται σε υπαρξιακή κρίση, εντός της περιφέρειάς της που γονατίζει κάτω από τη δημοσιονομική πειθαρχία, σε μια χώρα δεμένη με δουλικές δανειακές συμβάσεις δεν υπάρχει κανένα, απολύτως κανένα, περιθώριο σοσιαλδημοκρατικής πολιτικής. Είτε με την Μέρκελ είτε με τον Ολάντ. Για τα απλά, αλλά πρωταρχικά πράγματα – να έχουν οι νέοι δουλειά, να μη πεινάν οι συνταξιούχοι – χρειάζονται επαναστατικές αλλαγές.

6. Στις δυνάμεις που κινούνται ή θα κινηθούν εντός του μνημονίου και της Ευρωζώνης υπάρχουν κάποιες διαφορές. Ανάμεσα σε αυτούς που είναι ικανοί να επιβάλλουν τις υπαγορευόμενες από την τρόικα «μεταρρυθμίσεις» και σε αυτούς που είναι ανίκανοι. Ανάμεσα σε αυτούς που θέλουν να κάμψουν τη λαϊκή αντίδραση με την πειθώ και σε εκείνους με τα ΜΑΤ κι αργότερα με τον στρατό. Ανάμεσα σε αυτούς που θεωρούν αυτό που γίνεται «καλό» και σε αυτούς που το θεωρούν επιβεβλημένο αλλά μοιραίο «κακό» (κι έτσι αφήνουν μια υπόσχεση για τις μέλλουσες γενιές). Ανάμεσα σε αυτούς που προέρχονται από τη δεξιά κι αυτούς από το κέντρο ή την αριστερά. Καμία όμως από αυτές τις παραλλαγές δεν μπορεί να βγάλει τη χώρα από το τέλμα σε ορίζοντα μιας τουλάχιστον γενιάς.

7. Η «νίκη» του ηττημένου είναι πάντα ένα εντυπωσιακό φαινόμενο στην ιστορία. Σήμερα η δεξιά φαίνεται καταρρακωμένη, η αριστερά με αέρα στα πανιά της. Ο κίνδυνος είναι όμως παρών. Ακόμα κι αν μια δύναμη είναι ηττημένη, ακόμα κι αν τα ελατήρια της είναι τα πιο ταπεινά (να διασωθεί ο αρχηγός της), ακόμα κι αν λειτουργεί επικοινωνιακά και φτηνά, ενδέχεται αυτή να αναδείξει τη βασική σύγκρουση της στιγμής, το γήπεδο όπου κρίνονται όλα (συμμετοχή στην Ευρωζώνη). Αν ο αντίπαλος νικητής, δεν αποδεχθεί τη σύγκρουση, τον οδηγεί σε συνεχείς διαβεβαιώσεις για τις καλές του προθέσεις, σε απανωτές λεκτικές μετατοπίσεις και κυρίως σε δημόσιες δεσμεύσεις για το μέλλον. Ο ηττημένος τότε αποκτά την υπεροχή («ηγεμονία») στις εξελίξεις. Ο λόγος είναι απλός: εδώ (στο ευρώ) κρίνονται τα πάντα και ο λόγος της δεξιάς είναι σαφής: «ναι». Αυτό δεν σημαίνει ότι η δεξιά θα διασωθεί εκλογικά ούτε ότι η αριστερά θα χάσει την εκλογική της ορμή. Είναι δύσκολο το ποτάμι να ξαναγυρίσει πίσω. Σημαίνει απλά ότι ο ηττημένος μπορεί να επιβάλλει την πολιτική, τις αντιλήψεις τις δεσμεύσεις του στον νικητή.

8. «Τα πράγματα γίνονται, δεν λέγονται» ή «λέγονται με δόσεις». Υπάρχει η άποψη ότι αν η αριστερά πει στον κόσμο όλη την αλήθεια (ότι η έξοδος από το μνημόνιο οδηγεί στην έξοδο από το ευρώ) θα χάσει την επαφή της με την κοινωνία. Εδώ όμως διαχωρίζεται η αριστερά από τις άλλες δυνάμεις. Εκείνες παρασκήνια και κόλπα, αυτή αλήθεια και όλη την αλήθεια. Η αριστερά προειδοποιεί με ευθύνη τον λαό. Δεν του λέει μόνο ότι ο δρόμος έξω από το μνημόνιο είναι και δρόμος έξω από το ευρώ, αλλά ότι είναι και ιδιαίτερα επώδυνος, όμως με προοπτική. Του δίνει τη δυνατότητα να επεξεργασθεί την ανησυχία του, που δεν είναι αβάσιμη. Δεν τον αφήνει να βρεθεί σε άγνωστο λιμάνι, να αιφνιδιασθεί, να στραφεί τελικά με μένος ενάντια στους υπαιτίους.

9. Όταν ένα παιδί τρομοκρατείται από τους σκύλους, δεν θα του πούμε ότι δεν υπάρχουν σκύλοι. Θα του πούμε ότι είναι φιλικά ζώα και πολλές φορές σώζουν ανθρώπινες ζωές. Τις περισσότερες φορές ο φόβος που υπάρχει μέσα μας έχει λιγότερη σχέση με την εξωτερική αιτία και πολύ περισσότερη με την εσωτερική μας ανασφάλεια. Όταν το πολιτικό κατεστημένο ξεκινά μια από τις σκληρότερες εκστρατείες φόβου για το ενδεχόμενο αποχώρησης από το ευρώ, η αριστερά δεν θα διαβεβαιώσει ότι δεν υφίσταται τέτοιος κίνδυνος (ούτως ή άλλως υφίσταται εκ των πραγμάτων). Η διαβεβαίωση ή η ταλάντευση θα κάνει ακόμα πιο σκληρή την επίθεση. Με σταθερότητα θα απαντήσει ότι σε σχέση με τη σημερινή ερήμωση της κοινωνίας η έξοδος είναι δυνατότητα και μπορεί να μας σώσει. Και με το πρόγραμμά της θα προσπαθήσει να καθησυχάσει τη δικαιολογημένη ανασφάλεια του κόσμου της εργασίας.

10. Ό,τι καλό φανταζόμαστε, δεν σημαίνει ότι θα γίνει. Αλλά για να γίνει ένα καλό, πρέπει να το φαντασθούμε πρώτα. Αυτό ακριβώς δεν κάνει όλη η αριστερά για το ευρώ. Δεν το κάνει πρώτα από όλους το ΚΚΕ, που παραδοσιακά έχει ταχθεί κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ας βοηθήσουμε την κοινωνία να φαντασθεί ότι μπορεί να ζήσει με αξιοπρέπεια και ευημερία εκτός Ευρωζώνης. Όχι ρομαντικά και με υπερβολές, αλλά με πλήρη συναίσθηση των δυσχερειών. Ας μιλήσουμε για τις πρωτοβουλίες που είχαν άλλες χώρες σε αντίστοιχη κατάσταση άγριας ύφεσης σαν τη δική μας, πώς αποκόπηκαν από σκληρά νομίσματα, ακολούθησαν πολιτική ενίσχυσης της ζήτησης. Ας πούμε πώς χιλιάδες σημερινοί νέοι άνεργοι – πτυχιούχοι, καλλιτέχνες, ειδικευμένοι, ανειδίκευτοι – μπορούν να βρουν γρήγορα εργασία με καλά μελετημένες πρωτοβουλίες ενός νέου δημοσίου. Ας μιλήσουμε για την ακατανίκητη δύναμη της συλλογικότητας που απαιτείται, όπως παλιά όταν η φωτιά έφτανε στην εκκλησία του χωριού

11. Σε κάποια αμερικάνικα δικαστικά θρίλερ ο κακός δικηγόρος κάνει τον πελάτη του να πάρει πολύ βαρύτερη ποινή παρά αν δεν είχε καθόλου δικηγόρο. Το ίδιο έχει συμβεί στην Ελλάδα με απόψεις που τάσσονται υπέρ της εξόδου από το ευρώ. Ο βασικός συνήγορος δεν πατάει καν στην αίθουσα του δικαστηρίου – το ΚΚΕ, που θεωρεί το θέμα «αποπροσανατολιστικό». 'Άλλες φορές προσλαμβάνεται η αποχώρηση από το ευρώ ως ένα κομμουνιστικό σχέδιο δεκαετιών που βρήκαμε τώρα την χρυσή ευκαιρία να το επιβάλλουμε. Έτσι το ζήτημα μένει έξω από την κοινωνία, ξένο, δεν συνηχεί με τις μεγάλες ανάγκες της. Η αποχώρηση από το ευρώ σε συνδυασμό με την κατάργηση της δανειακής σύμβασης θα νοηματοδοτηθεί θετικά από τον απλό κόσμο με ένα βασικό όρο: αν γίνει πειστική ως η μόνη απάντηση στον συνταξιούχο που το μηνιάτικο του φτάνει για μια βδομάδα, στο νέο άνεργο που περιφέρεται χωρίς σκοπό, στο μικροκαταστηματάρχη που δεν περνάει πια από τον δρόμο που ήταν το μαγαζάκι του γιατί δεν αντέχει τον πόνο.

12. Η Ελλάδα ήταν στους νικητές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου γιατί ο Βενιζέλος διείδε την επιτυχία της Αγγλογαλλικής Συμμαχίας, έφτασε μετά λίγα μόλις χρόνια στη Μικρασιατική Καταστροφή γιατί έσφαλε ότι η στήριξή της θα συνεχίζονταν. Σε μια χώρα εξαρτημένη η σωστή ή λαθεμένη εκτίμηση για τις κατευθύνσεις και τα όρια των Μεγάλων Δυνάμεων (από τη δεξιά για να ευθυγραμμιστεί, την αριστερά για να εναντιωθεί) οδηγεί από τον θρίαμβο μέχρι την πανωλεθρία. Αυτό είναι εξαιρετικά κρίσιμο σήμερα. Και με τον Ολάντ και τις προθέσεις του για ανάπτυξη και με ένα «όχι» των Ιρλανδών στο ευρωσύμφωνο, τα όρια τροποποίησης των όρων των δανείων είναι ελάχιστα και σε δευτερεύοντα σημεία, που δεν μπορούν να απαντήσουν στις άμεσες ανάγκες και στην κλιμακούμενη οργή του λαού. Δυνατότητα κατάργησης του μνημονίου δεν υπάρχει παρά μόνο εκτός Ευρωζώνης. Μια λάθος εκτίμηση εδώ για τα περιθώρια ευλυγισίας της Γαλλίας ή της Γερμανίας μπορεί να αποβεί μοιραία.

13. Μια χώρα είτε θα έχει χαμηλούς φόρους είτε θα έχει γενναίες δαπάνες για Παιδεία και Υγεία. Η οικονομία και η ιστορία θέτει τα δικά της διλήμματα, κάθε εποχή, εκεί που πολλοί θα ήθελαν οι δύο πόλοι να συμβιώνουν. Έτσι ακριβώς τίθεται το θέμα «ακύρωση του μνημονίου» και «παραμονή στην ευρωζώνη». Ή το ένα ή το άλλο (κι εδώ περιπλέκεται σε βάθος το πρόβλημα γιατί στην Ελλάδα ένα πλειοψηφικό ρεύμα υπέρ του ευρώ ακυρώνει ένα ακόμη ισχυρότερο πλειοψηφικό ρεύμα απελευθέρωσης από το μνημόνιο). Στο δίλημμα αυτό παρά τους κανόνες της λογικής πέρα από τις δύο μπορεί να εμφανισθεί και τρίτη απάντηση. Η μία είναι η επιλογή της «παραμονής στο ευρώ» με επιβίωση του μνημονίου - τις άγριες επιπτώσεις τις βιώνουμε. Η δεύτερη είναι η «ακύρωση του μνημονίου» με οργανωμένη, προετοιμασμένη και προγραμματισμένη έξοδο από την Ευρωζώνη – πολύ σύντομα θα έρθει η άνοιξη. Η τρίτη είναι η «ακύρωση του μνημονίου» με ανοργάνωτη, απροετοίμαστη και απρογραμμάτιστη έξοδο από το ευρώ, με επιβολή απέξω, με πανικό του λαού, με χάος, με ανεξέλεγκτο πληθωρισμό, με άγνωστη έκβαση – επιλογή χειρότερη και από την πρώτη.

14. «Ήρεμα, ήρεμα κι απλά» γράφει ο Γιάννης Ρίτσος. Αυτό χρειάζεται να κάνει σήμερα η αριστερά. Να συγκεντρώσει όλες τις δυνάμεις της και «ήρεμα και απλά» να πει στον κόσμο: «Εμείς θέλουμε την άμεση και πλήρη κατάργηση των δανειακών συμβάσεων και των νόμων τους. Ήδη ακούμε την Ευρώπη να μας απειλεί με έξοδοι από το ευρώ. Για να μη βρεθούμε στο χάος έχουμε ετοιμάσει το σχέδιό μας για την έξοδο» Πάνω σε μια τέτοια βάση θα μπορούσαν να συνυπάρξουν και οι δυνάμεις που την αποχώρηση από το ευρώ θα την έχουν ως εφεδρικό Σχέδιο Β΄ και οι δυνάμεις που την έχουν κιόλας ως Σχέδιο Α΄ (όπως το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής). Με αυτό τον τρόπο όχι μόνο υπάρχει μια ευρεία βάση συνεργασίας, αλλά κυρίως οι εργαζόμενοι γνωρίζουν, ούτε θα απογοητευθούν ούτε θα αιφνιδιασθούν και συμμετέχουν ως συμπρωταγωνιστές.

15. Η αριστερά μπορεί ταυτόχρονα να υψώνεται και να χαμηλώνει. Να ανεβαίνει καλπάζοντας εκλογικά και να αποδομείται ο ριζοσπαστικός πυρήνας των ιδεών και αξιών της, οι διαχωρισμοί «αριστερά», «κέντρο», «δεξιά» να χάνουν τη σημασία τους. Το έχουμε δει στην Ιταλία, το βλέπουμε τώρα στην Κυπριακή Δημοκρατία. Στην Ελλάδα σήμερα οι «απελπισμένοι» αναζητούν αγωνιωδώς ελπίδα από όπου κι αν αυτή προέρχεται. Δεν αξίζει η αριστερά να αφήσει τα πράγματα στο «κορώνα – γράμματα» κι ας φαίνεται ότι αυτή τη στιγμή έρχονται «γράμματα» (κυρίως για τον ΣΥΡΙΖΑ). Η ριζοσπαστική αριστερά μπορεί να αμυνθεί απέναντι στην ευκολία της ίδιας της εκλογικής επιτυχίας. Να μη φοβηθεί το συγκρουσιακό και μετασχηματιστικό της χαρακτήρα. Να κρατήσει τα κοινωνικά της οράματα. Να εντάξει τη θετική συμβολή που μπορεί πια να έχει στα δραματικά προβλήματα του λαού σε μια καινοτόμα αφήγηση ανατρεπτικών αλλαγών σε μια χώρα όχι της Λατινικής Αμερικής, όπου η αλυσίδα ήδη έχει σπάσει από «αδύναμους κρίκους», αλλά της ευρωπαϊκής ηπείρου.

*Δημοσιεύθηκε στο www.tometopo.gr

«Ο κ. Σαμαράς θέλει να γίνει πάση θυσία Πρωθυπουργός»

Κύριε Μπόλαρη, γιατί οι ψηφοφόροι να εμπιστευθούν εκ νέου το κόμμα που είναι εν πολλοίς υπεύθυνο για την σημερινή κατάσταση;

 Βρεθήκαμε σε μια περιδίνηση εξ αιτίας της χρεοκοπίας ενός αναπτυξιακού και διοικητικού μοντέλου με το οποίο πορευθήκαμε μεταπολεμικά. Τα χαρακτηριστικά του είναι εμφανή: Αλλοίωση βασικών αρχών διοίκησης και κοινωνικών αξιών. Υποταγή στη λογική του άνομου συμφέροντος και της ευνοιοκρατίας. Προνόμια ισχυρών ομάδων που αγνοούσαν κοινωνικές προτεραιότητες και υπονόμευαν την κοινωνική συνοχή. Επιχειρηματικότητα και πρωτογενής τομέας υποταγμένοι, σε μεγάλο βαθμό, στον πειρασμό του εύκολου πλουτισμού. Πελατειακό πολιτικό σύστημα που υπέθαλπε αντικοινωνικές συμπεριφορές. Όλα αυτά βλάστησαν πάνω στο έδαφος της ανοχής και της διαφθοράς, με το δημόσιο χρέος να υπερδιπλασιάζεται την περίοδο 2004 – 2009. Αναλάβαμε το δύσκολο έργο να διαχειρισθούμε τις συνέπειες αυτής της κρίσης, χωρίς να υπολογίσουμε το πολιτικό κόστος. Αναλάβαμε μόνοι εμείς τις ευθύνες που μας αναλογούν. Ξεκινήσαμε διαρθρωτικές αλλαγές για σταδιακή αλλαγή του αναπτυξιακού και διοικητικού μας μοντέλου. Δείτε όσα έγιναν στο Υπουργείο Υγείας για να έχετε ένα μέτρο των προσπαθειών μας. Οι άλλες πολιτικές δυνάμεις παραδόθηκαν στην αμεριμνησία ενός καταγγελτικού λόγου που στηρίζεται σε όσα ακριβώς μας οδήγησαν στη χρεοκοπία. Ο τόπος χρειάζεται μια πρόταση δημιουργική που μέσα από μια δύσκολη, αλλά αναπόφευκτη πορεία, θα θεμελιώσει το νέο κοινωνικό και πολιτικό πρότυπο. Να μιλήσουμε τη γλώσσα της αλήθειας, χωρίς κολακείες και δημαγωγίες. Να αναδείξουμε τα προβλήματα και να δούμε την κρίση ως ευκαιρία για μια νέα πορεία.

Ο πρόεδρος του κινήματος κ. Βενιζέλος εμφανίζεται αισιόδοξος ακόμα και για πρωτιά. Εσείς είστε το ίδιο αισιόδοξος;

 Έχουμε εμπιστοσύνη στο αξιόλογο ανθρώπινο δυναμικό που διαθέτει ο τόπος. Στις Ελληνίδες και τους Έλληνες της δημιουργίας και της μεταρρυθμιστικής συναίνεσης που θα στηρίξουν τις μεγάλες αλλαγές. Δεν κατεχόμαστε από ναρκισσιστικές εμμονές που είναι καταστροφικές για τον τόπο. Επιζητούμε στήριξη μιας πολιτικής κατεύθυνσης που θα ενεργοποιήσει τις δημιουργικές δυνάμεις του τόπου.

Ο πρόεδρος της ΝΔ κάνει λόγο για νέα προσφυγή στις κάλπες αν δεν υπάρξει αυτοδυναμία. Μπορεί η χώρα να αντέξει τέτοια ταλαιπωρία;

 Αυτό που με πείσμα επιζητεί ο κ. Σαμαράς είναι να γίνει πάση θυσία Πρωθυπουργός και όχι να υπάρξει μια πειστική και συγκροτημένη πολιτική πρόταση που θα θεμελιώσει τις προϋποθέσεις για μια άλλη πορεία. Βάζει τις προσωπικές του φιλοδοξίες πάνω από το συμφέρον του τόπου. Στον αντίποδα ο Βαγγέλης Βενιζέλος δήλωσε πως δεν τον ενδιαφέρει ποιος θα είναι Πρωθυπουργός, αλλά ποια θα είναι η πλειοψηφούσα πολιτική κατεύθυνση που θα υποδείξει το εκλογικό σώμα.

Σας φοβίζει το ενδεχόμενο να γίνει εξεταστική για το Μνημόνιο; Εκτιμάτε ότι υπήρχε άλλος δρόμος;

 Τις εξεταστικές επιτροπές είναι η Νέα Δημοκρατία που τις αποφεύγει, όπως έπραξε το 2007 με τη διάλυση της Βουλής για την παραγραφή των αδικημάτων όσων εμπλέκονταν στο σκάνδαλο του Βατοπεδίου. Όσες παραπομπές πολιτικών έχουν γίνει μέχρι σήμερα οφείλονται στη δική μας πρωτοβουλία, ακόμη κι αν έπρεπε να ματώσουμε για να αναδειχθεί η αλήθεια. Η ΝΔ, εκτός από την έλλειψη αυτοκριτικής, εμφανίζει ισχυρά χαρακτηριστικά αμνησίας και υποκρισίας όταν δεν αναφέρεται στο δημοσιονομικό εκτροχιασμό της περιόδου 2004 – 2009 με την εκτίναξη του δημόσιου χρέους από τα 180 δισ. στα 300 δις. Θλιβερή, καταστροφική επίδοση παγκοσμίως που μας οδήγησε στο χείλος της χρεοκοπίας και για τις ευθύνες της οποίας σιωπούν οι πρωταγωνιστές.

Τι απαντάτε στους ανέργους και στους επιχειρηματίες που οδηγήθηκαν στην χρεοκοπία; Σε τι δεσμεύεστε για το αύριο;

 Ο τόπος χρειάζεται ένα άλλο διοικητικό και αναπτυξιακό μοντέλο πάνω στο οποίο θα στηριχθεί η επιχειρηματικότητα. Να χτίσουμε ένα διευρυμένο κοινωνικό συμβόλαιο που με συντεταγμένες τη διαφάνεια και το σεβασμό στους θεσμούς θα αποκαταστήσει την αξιοπιστία μας διεθνώς και θα προσελκύσει επενδύσεις. Τα κύρια χαρακτηριστικά του πρέπει να είναι η καινοτομία, η ποιότητα και η εξωστρέφεια. Αυτό προϋποθέτει αποκοπή από τη λογική της κρατικοδίαιτης επιχειρηματικότητας και της επιδοτούμενης αγροτοκτηνοτροφικής παραγωγής.

Απ’ τη Σκύλλα στη Χάρυβδη

Αθήνα

Εύκολα μπορούμε να φανταστούμε τι θα γινόταν αν την ώρα που οι Aργοναύτες αντιμετώπιζαν τα δυο τέρατα άρχιζε ο καυγάς για το κατά πόσο ακολουθούσαν τη σωστή ρότα και ποιος έφταιγε που βρέθηκαν εκτεθειμένοι στον κίνδυνο. Ούτε ένας Όμηρος δεν διανοήθηκε να εισάγει τέτοιο θέμα. Αντίθετα, ο ποιητής τονίζει την ομοψυχία και την κοινή δράση (Οδύσσεια, μ 213 κ.ε.). Καλώς ή κακώς έπρεπε να περάσουν από το επικίνδυνο στενό και να αποφύγουν την καταστροφή («όλεθρον υπεκφυγέειν»).

Και σήμερα βρισκόμαστε όλοι στην ίδια βάρκα και ζούμε μια άσχημη περιπέτεια, μόνο πως η δική μας είναι εθνική και μπορεί και να μας στοιχίσει πολύ ακριβά αν δεν προσέξομε. Από τη μια μεριά το Μνημόνιο μοιάζει με την Σκύλλα που με τα έξι κεφάλια και τα τρία σαγόνια στο καθένα καταβρόχθιζε ό, τι έβρισκε μπροστά της. Από την άλλη η χρεοκοπία μοιάζει περισσότερο με τη Χάρυβδη που μετέτρεπε το θαλάσσιο πέρασμα σε τεράστια ρουφήχτρα και κατάπινε ανθρώπους και πλεούμενα. Λέμε και σήμερα «μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα».

Ενώ λοιπόν κινδυνεύομε, συζητάμε ακόμη πώς βρέθηκε το Μνημόνιο στο δρόμο μας ή πώς θα το αναδιαπραγματευτούμε λες και οι δανειστές μας δεν ξέρουν τη δουλειά τους. Μπορεί να δάνεισαν την Ιρλανδία και Πορτογαλία με ευνοϊκότερους όρους, αλλά οι οικονομίες τους δεν έχουν το χάλι της δικής μας. Εμείς είδαμε το δάνειο σαν τον ναυαγό που του πετάνε το σωσίβιο. Το αρπάξαμε και με τον πανικό ανθρώπου που πνίγεται δεν σκεφτήκαμε πόσο θα πληρώναμε τη «σωτηρία» μας.

Δεσμευτήκαμε ωστόσο να τηρήσομε τους όρους της δανειακής σύμβασης και επειδή εκείνοι θεωρούν (όχι χωρίς λόγο) πως αθετήσαμε τα συμφωνηθέντα μάς επιβάλλουν τώρα σκληρότερα μέτρα. Μας θεωρούν ανίκανους, αναξιόπιστους και τεμπέληδες. Η ρίζα της κακοδαιμονίας του Νεοέλληνα είναι άλλη, αλλά πρέπει να προστατεύσομε την εθνική μας αξιοπρέπεια.

Ποιος φταίει για τη συνεχιζόμενη στέρηση εσόδων (πέρα από την αναμενόμενη καθίζηση του τζίρου); Πηγαίναμε καλύτερα πριν υπογράψομε το Μνημόνιο; Μας έπνιγε (και μας πνίγει) ένα τεράστιο δημοσιονομικό χρέος και ξέρομε ποιοι ευθύνονται για τη δημιουργία και διόγκωσή του. Τι περιμένομε να τιμωρηθούν; Το πολιτικό-οικονομικό σύστημα διαθέτει δυστυχώς δικό του μηχανισμό αυτοπροστασίας που δεν εξαρθρώνεται εύκολα. Όμως: «…απάντων τιμιώτερόν εστιν πατρίς και σεμνότερον και αγιώτερον και εν μείζονι μοίρα και παρά θεοίς και παρ' ανθρώποις τοις νουν έχουσι…» (Πλάτωνος, «Κρίτων», 51a-51b). Γι αυτό κατακλύζουν τις πλατείες της χώρας οι «αγανακτισμένοι» πολίτες και υψώνουν την ελληνική σημαία, όχι κομματικά λάβαρα.

Ποιος φταίει και δεν περπατάει το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων που συζητάμε εδώ και κάμποσα χρόνια; Πώς να προχωρήσουν οι περιβόητες μεταρρυθμίσεις όταν τα συνδικάτα των ΔΕΚΟ και ελεύθερων επαγγελματιών βρίσκονται στα χαρακώματα από πέρυσι;

Εντωμεταξύ τα πορτοφόλια των φοροφυγάδων γεμίζουν ενώ τα κρατικά ταμεία αδειάζουν. Γιατί κωλυσιεργεί η διαδικασία κατασχέσεων για τους μεγαλοκαρχαρίες και για όλους όσους καταλήστεψαν το Δημόσιο; Όσο αυτοί διαφεύγουν, το βάρος των επιπρόσθετων μέτρων (νομίμων και μη) θα πέφτει μοιραία στα συνήθη «υποζύγια», στους μισθωτούς και συνταξιούχους.

Αντί λοιπόν να τρωγόμαστε ας συμπορευτούμε, αναλαμβάνοντας όλοι τις ευθύνες μας και το κόστος που συνεπάγεται η τιτάνια προσπάθεια. Έστι δίκης οφθαλμός… Κάποτε η ιστορία θα μιλήσει.

Παραμονεύει και η Χάρυβδη. Επισήμως πτωχεύσαμε 4 φορές και ξέρομε, υποτίθεται, τι σημαίνει πτώχευση. Δεν θα γλιτώσομε από τα «τέρατα» με ατέρμονες συζητήσεις και διαφωνίες που δεν ωφελούν αυτή την ώρα.

Η μυθολογία διδάσκει. Δεν υπάρχουν ανυπέρβλητα εμπόδια για τους ικανούς. Οι ήρωες (Ιάσονας, Οδυσσέας) ενεργοποίησαν τις ιδιαίτερες εκείνες δυνάμεις και ικανότητες (θεοποιημένες σε μυθολογικό επίπεδο) που απαιτούσαν οι περιστάσεις. Απώλειες υπήρξαν, αλλά ο τελικός στόχος επιτεύχθηκε. Μπορούμε να κωπηλατούμε όλοι μαζί στα δύσκολα, μια και όλοι, ατομικά και συλλογικά, ευθυνόμαστε λίγο πολύ για τον κίνδυνο που διατρέχει η πατρίδα μας;

Ο Οδυσσέας Τσαγκαράκης είναι Ομότιμος καθηγητής κλασικής φιλολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης και συγγραφέας

http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=405266&h1=true