Ο ψυχρός πόλεμος με τους αγωγούς και η ευκαιρία της Ελλάδας

Του ΝΙΚΟΥ ΜΕΛΕΤΗ

Σε θέατρο μιας από τις πιο σκληρές συγκρούσεις του νέου Ψυχρού Πολέμου, που έχει κλιμακωθεί με την κρίση της Κριμαίας, μετατρέπεται η περιοχή της Μαύρης Θάλασσας και των Βαλκανίων.

Στο πλαίσιο αυτό, η Ρωσία επιζητεί την ενίσχυση της ενεργειακής εξάρτησης της Ευρώπης και η Δύση επιχειρεί να στρέψει το ίδιο το όπλο της ενέργειας στην καρδιά της Μόσχας για να περιορίσει την οικονομική και πολιτική επιρροή της και τη νεκρανάσταση μιας νέας Σοβιετικής Ενωσης.

Η ξαφνική ανακοίνωση του Ρώσου προέδρου Βλ. Πούτιν από την Αγκυρα, μετά τη συνάντησή του με τον Τ. Ερντογάν, ότι ματαιώνεται το πιο μεγαλεπήβολο ενεργειακό σχέδιό του, αυτό του South Stream, δημιουργεί ένα εντελώς διαφορετικό σκηνικό και νέες ισορροπίες στο μεγάλο παιχνίδι για την ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης. Η εξέλιξη δεν αφορά μόνο την οικονομική διάσταση της εξασφάλισης φθηνής, καθαρής και άφθονης ενέργειας για τις ευρωπαϊκές οικονομίες, αλλά καθορίζει και τη νέα παγκόσμια ισορροπία στον κρίσιμο χώρο της Ευρασίας.

Ηδη την Τετάρτη στις Βρυξέλλες, στην ευρωαμερικανική συνάντηση της ύπατης εκπροσώπου για την Εξωτερική Πολιτική Φεντερίκα Μογκερίνι και του Αμερικανού ΥΠΕΞ Τζ. Κέρι εστάλη το μήνυμα ότι η ακύρωση του South Stream δεν θα καταστήσει την Ευρώπη πιο ευάλωτη σε ενδεχόμενες διακοπές προμήθειας ενέργειας μέσω της Ουκρανίας. Το μήνυμα είναι ότι οι χώρες της Κεντρικής, Ανατολικής και Νοτιοανατολικής Ευρώπης δεν θα αφεθούν στην τύχη τους, αλλά θα τους εξασφαλίσουν εναλλακτικές πηγές ενέργειας…

Η απειλήΟι ενεργειακοί πόροι αποτελούν το μεγάλο όπλο της ρωσικής οικονομίας και πάνω σε αυτούς στηρίχτηκε το οικονομικό «θαύμα» των τελευταίων ετών, καθώς χρηματοδοτήθηκε ένα σημαντικό εξοπλιστικό πρόγραμμα για τις ρωσικές ένοπλες δυνάμεις. Συγχρόνως με τα προνομιακά συμβόλαια ως σχεδόν αποκλειστικός προμηθευτής φυσικού αέριου της Ευρώπης (με τη Νορβηγία και την Αλγερία να ακολουθούν σε μεγάλη απόσταση), ο Βλ. Πούτιν αποκατέστησε σημαντικά το κύρος της άλλοτε υπερδύναμης Ρωσίας.

Οι ΗΠΑ από καιρό έχουν αναγάγει σε μείζον στρατηγικής σημασίας ζήτημα την ενεργειακή απεξάρτηση της Ευρώπης από τη Μόσχα και την ανάδειξη νέων εναλλακτικών πηγών και οδών μεταφοράς ενέργειας. Αλλά με τις χώρες της Βαλτικής, της Κ. Ευρώπης και των Βαλκανίων να έχουν μόλις βγει από την περιπέτεια του σοσιαλιστικού πειράματος, ήταν ιδιαίτερα δύσκολο να απαιτηθεί η διακοπή των σχέσεων με τη Ρωσία. Ομως τώρα πια, 25 χρόνια μετά την πτώση του Τείχους, η Δύση θεωρεί ότι έχει τη δυνατότητα να αντιμετωπίσει εν τη γενέσει της την απειλή που αντιπροσωπεύει η Ρωσία.

Η κίνηση του προέδρου Πούτιν να στηρίξει την απόσχιση της Κριμαίας ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για τη Δύση, καθώς κανείς δεν πιστεύει ότι μια πανίσχυρη Ρωσία μπορεί να σταματήσει εκεί. Στον νέο αυτό Ψυχρό Πόλεμο, η ενέργεια έχει καθοριστικό ρόλο. Το μεγάλο σχέδιο της Μόσχας είναι η απαλλαγή από ενοχλητικούς μεσάζοντες, όπως η Ουκρανία, και πιθανόν μελλοντικά και η Λευκορωσία, που έχουν τη δυνατότητα να κλείνουν οι ίδιες τις βαλβίδες των αγωγών που μεταφέρουν το φυσικό αέριο στην Ευρώπη.

Ο μεγάλος αγωγός Nord Stream που φθάνει από τη Ρωσία υποθαλάσσια στη Γερμανία ήταν ένα πρώτο μεγάλο βήμα για απευθείας προμήθεια φυσικού αερίου στον μεγαλύτερο πελάτη της Μόσχας, το Βερολίνο. Ο South Stream, όπως τον σχεδίασαν ο Βλ. Πούτιν και ο πρόεδρος της Gazprom Αλ. Μίλερ, ήταν ο κάτω «βραχίονας» μιας (ενεργειακής) «τανάλιας» που θα έσφιγγε την Ευρώπη. Παρακάμπτοντας την προβληματική Ουκρανία, με τον αγωγό αυτό η Ρωσία θα αποκτούσε απευθείας πρόσβαση στις αγορές των Δ. Βαλκανίων, της Ουγγαρίας και της Αυστρίας, με δυνατότητα επέκτασης προς την Ελλάδα και την Ιταλία.

Το σχέδιο της Ρωσίας ήταν απολύτως φανερό. Ομως οι χώρες που θα επωφελούνταν από την εξασφάλιση σχετικά φθηνής ενέργειας δεν είχαν άλλη εναλλακτική. Ετσι ανέλαβαν δράση οι Βρυξέλλες, που, καθώς η Βουλγαρία και η Ρουμανία έγιναν μέλη της ΕΕ, η Κομισιόν ήγειρε θέμα συμβατότητας με την κοινοτική νομοθεσία και το λεγόμενο «τρίτο ενεργειακό πακέτο», όπου μια εταιρεία δεν μπορεί να είναι προμηθευτής και συγχρόνως να κατέχει υποδομές μεταφοράς, όπως συνέβαινε με την Gazprom.

Στη διελκυστίνδα αυτή ήρθε να προστεθεί και η καχυποψία της Βουλγαρίας, που ενώ οι μετοχές της ανέβαιναν σε Βρυξέλλες και Ουάσιγκτον βρισκόταν εξαρτημένη 100% από το ρωσικό φυσικό αέριο.

Ολα αυτά, σύμφωνα με τις τουρκικές εφημερίδες, έκαναν τον Πούτιν να εξομολογηθεί στον Ερντογάν ότι «τους βαρέθηκε πια τους Βούλγαρους» και να αποφασίσει να εγκαταλείψει το έργο των 50 δισ. δολαρίων. Για πολλούς αναλυτές η κίνηση αυτή είχε μια δόση εκβιασμού της Ευρώπης να άρει τις επιφυλάξεις της, μια και δεν έχει βρεθεί προς το παρόν εναλλακτική πηγή ενέργειας, ούτε οι ΗΠΑ μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες των χωρών αυτών.

Κατρακυλάει το ρούβλι
Σύμφωνα με άλλους όμως αποτελεί κίνηση αδυναμίας του Βλ. Πούτιν, που βλέπει τις τιμές του πετρελαίου να κατακρημνίζονται και μαζί με αυτές το ρούβλι, αλλά και να περιορίζεται η μοναδική πηγή εσόδων για τη ρωσική οικονομία. Με την κωλυσιεργία τόσων ετών ο Βλ. Πούτιν κινδύνευε να χάσει την πρωτοβουλία των κινήσεων, καθώς πλέον ήταν σαφής η προσπάθεια της Ευρώπης και της Ουάσιγκτον να βρεθούν εναλλακτικές πηγές ενέργειας, οι οποίες έτσι θα εξουδετέρωναν το ενεργειακό «όπλο» της Ρωσίας.

Ετσι, ο Βλ. Πούτιν ήταν υποχρεωμένος να κινηθεί γρήγορα. Και σε μια στιγμή κατάργησε τον South Stream, προβάλλοντας τον αγωγό που ήδη ονομάστηκε Turk Stream, καθώς με υποθαλάσσια διαδρομή στη Μαύρη Θάλασσα θα μεταφέρει το φυσικό αέριο στην Τουρκία με στόχο τη δημιουργία ενός κόμβου λίγο πριν τα ελληνοτουρκικά σύνορα.

Το σχέδιο αυτό όμως που ανακοίνωσε ο ίδιος ο Πούτιν έχει σοβαρά «αγκάθια»: αν ο South Stream είχε πρόβλημα συμβατότητας με την κοινοτική νομοθεσία, γιατί αυτό θα αλλάξει με τον νέο αγωγό; Και πάλι, για να φθάσει το φυσικό αέριο στα Δ. Βαλκάνια, στην Κ. Ευρώπη ή στην Ιταλία, θα πρέπει να περάσει είτε από τη Βουλγαρία (κάτι μάλλον απίθανο λόγω και των αντιρωσικών αισθημάτων σημαντικών πολιτικών δυνάμεων της χώρας) είτε από την Ελλάδα…

Δεν λείπουν βεβαίως και τα δημοσιεύματα (όπως των «Financial Times») που ευθέως αναφέρουν ότι ένας από τους λόγους ακύρωσης του South Stream ήταν η ελλιπής χρηματοδότηση.

Με τις ρωσικές τράπεζες να αναζητούν ρευστότητα στα ρωσικά αποθεματικά, τις ξένες τράπεζες να μην προσφέρουν δανεισμό στις ρώσικες εταιρείες, τη ζήτηση στην Ευρώπη από τα 500 δισ. κυβικά μέτρα (bcm) να έχει πέσει πέρσι στα 448 bcm και φέτος να αναμένεται ακόμα χαμηλότερη λόγω της ύφεσης και της ευρύτατης χρήσης φθηνού άνθρακα, η υλοποίηση ενός πανάκριβου έργου, που έχει κυρίως γεωπολιτικό χαρακτήρα, έμοιαζε με μια αυτοκαταστροφική φενάκη. Ο Βούλγαρος πρωθυπουργός Μπ. Μπορίσοφ δεν τέλειωσε μόνο τον South Stream.

Ηταν ο ίδιος που φρόντισε πολύ νωρίς να «σκοτώσει» δύο ακόμη ρωσικά σχέδια: τον αγωγό Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη (στο οποίο βοήθησε και ο Γ. Παπανδρέου) και τον πυρηνικό σταθμό ενέργειας Belene, που θα κατασκεύαζε στη Βουλγαρία η Ρωσία. Η Τουρκία εμφανίζεται ως ο κερδισμένος της ανατροπής που επιχειρεί στο ενεργειακό παιχνίδι ο Βλ. Πούτιν. Με τη συμφωνία που υπέγραψαν οι κ. Πούτιν και Ερντογάν, η Τουρκία θα προμηθεύεται αυξημένες ποσότητες φυσικού αερίου από τη Ρωσία με έκπτωση από 6%, ενώ ο νέος αγωγός που εξήγγειλε ο Ρώσος πρόεδρος και για τον οποίο υπέγραψαν μνημόνιο συνεργασίας η Gazprom και η τουρκική κρατική εταιρεία BOTAS θα έχει δυνατότητα μεταφοράς 63 bcm, εκ των οποίων τα 14 bcm θα κατευθυνθούν στην τουρκική αγορά.

Ετσι όμως η Τουρκία, μην έχοντας εναλλακτικές πηγές ενέργειας, παραδίδεται απολύτως στην ενεργειακή εξάρτηση από τη Μόσχα και μετατρέπεται σε «μέσο» για την επέκταση της ρωσικής επιρροής μέσω του φυσικού αερίου. Η απροθυμία του Τ. Ερντογάν να ακολουθήσει η χώρα του την Αμερική και την Ευρώπη στις κυρώσεις εις βάρος της Μόσχας, τον καθιστούν ακόμη λιγότερο αξιόπιστο ως σύμμαχο και εταίρο. Τα διλήμματα για την Τουρκία θα είναι ακόμη μεγαλύτερα, όταν θα πρέπει να διαχειρισθεί με τη Μόσχα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής όπως είναι η Κριμαία, η Μαύρη Θάλασσα και η Συρία, όπου τα συμφέροντά της είναι διαμετρικά αντίθετα με εκείνα της Ρωσίας.

Η μεγάλη κρίση και σύγκρουση για το μέλλον της ενεργειακής ασφάλειας της Ευρώπης φέρνουν στο προσκήνιο τα κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου και αναδεικνύουν σε κεντρικό ρόλο την Ελλάδα και την Κύπρο.

Ραντεβού στις ΒρυξέλλεςΤο σχέδιο East Med, του αγωγού που θα μεταφέρει το φυσικό αέριο της Ανατολικής Μεσογείου στην Ελλάδα και από εκεί στα Βαλκάνια και στην Κ. Ευρώπη αλλά και στην Ιταλία, έχει κερδίσει κατ’ αρχάς το ενδιαφέρον των Βρυξελλών. Ομως η εξασφάλιση εναλλακτικής πηγής ενέργειας σε μια τόσο δύσκολη στιγμή για την Ευρώπη είναι στρατηγικής σημασίας σχέδιο, πολύ περισσότερο όταν και το Ισραήλ, για λόγους που αφορούν τους δικούς του γεωπολιτικούς σχεδιασμούς και προκλήσεις, ευνοεί και υποστηρίζει σθεναρά την εξαγωγή και των δικών του ποσοτήτων φυσικού αερίου μέσω του East Med προς την Ευρώπη.

Αύριο στις Βρυξέλλες οι υπουργοί Ενέργειας της Ελλάδας, της Κύπρου και του Ισραήλ Γιάννης Μανιάτης, Γιώργος Λακκοτρύπης και Σιλβάν Σαλόμ έχουν ζητήσει και θα έχουν συνάντηση με τον Επίτροπο Ενέργειας Μάρος Σέφκοβιτς, για να παρουσιάσουν το σχέδιο και να ζητήσουν τη στήριξη της ΕΕ στην προώθηση αυτού του έργου και την εξασφάλιση ευρωπαϊκής χρηματοδότησης, που θα δελεάσει και τις αμερικανικές και ισραηλινές εταιρείες Noble Energy και Delek, οι οποίες έχουν άμεση ανάγκη από ρευστότητα. Ενα σημαντικό επιχείρημα σε αυτό το μεγάλο ενεργειακό παιχνίδι είναι ότι, εκτός από την εξάρτηση των πηγών ενέργειας, υπάρχει και η εξάρτηση των οδών μεταφοράς της. Και η ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης δεν μπορεί να στηριχθεί αποκλειστικά σε αγωγούς που περνούν σχεδόν εξ ολοκλήρου από την Τουρκία. Αρκεί να κοιτάξει κανείς το πρόσωπο και τα πεπραγμένα του Τ. Ερντογάν και θα κατανοήσει αμέσως τους κινδύνους.

http://WWW.ETHNOS.GR - E-mail: nmeletis@pegasus.gr – ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΡΩΣΙΚΗ ΠΡΟΕΔΡΙΑ

Russia Examines Its Options for Responding to Ukraine

Geopolitical Weekly

TUESDAY, MARCH 18, 2014 - 03:00  Print  Text Size 

Stratfor

By George Friedman

The fall of the Ukrainian government and its replacement with one that appears to be oriented toward the West represents a major defeat for the Russian Federation. After the collapse of the Soviet Union, Russia accepted the reality that the former Eastern European satellite states would be absorbed into the Western economic and political systems. Moscow claims to have been assured that former Soviet republics would be left as a neutral buffer zone and not absorbed. Washington and others have disputed that this was promised. In any case, it was rendered meaningless when the Baltic states were admitted to NATO and the European Union. The result was that NATO, which had been almost 1,600 kilometers (1,000 miles) from St. Petersburg, was now less than approximately 160 kilometers away.  

This left Belarus and Ukraine as buffers. Ukraine is about 480 kilometers from Moscow at its closest point. Were Belarus and Ukraine both admitted to NATO, the city of Smolensk, which had been deep inside the Soviet Union, would have become a border town. Russia has historically protected itself with its depth. It moved its borders as far west as possible, and that depth deterred adventurers -- or, as it did with Hitler and Napoleon, destroyed them. The loss of Ukraine as a buffer to the West leaves Russia without that depth and hostage to the intentions and capabilities of Europe and the United States.

There are those in the West who dismiss Russia's fears as archaic. No one wishes to invade Russia, and no one can invade Russia. Such views appear sophisticated but are in fact simplistic. Intent means relatively little in terms of assessing threats. They can change very fast. So too can capabilities. The American performance in World War I and the German performance in the 1930s show how quickly threats and capabilities shift. In 1932, Germany was a shambles economically and militarily. By 1938, it was the dominant economic and military power on the European Peninsula. In 1941, it was at the gates of Moscow. In 1916, U.S. President Woodrow Wilson ran a sincere anti-war campaign in a country with hardly any army. In 1917, he deployed more than a million American soldiers to Europe.

Russia's viewpoint is appropriately pessimistic. If Russia loses Belarus or Ukraine, it loses its strategic depth, which accounts for much of its ability to defend the Russian heartland. If the intention of the West is not hostile, then why is it so eager to see the regime in Ukraine transformed? It may be a profound love of liberal democracy, but from Moscow's perspective, Russia must assume more sinister motives.

Quite apart from the question of invasion, which is obviously a distant one, Russia is concerned about the consequences of Ukraine's joining the West and the potential for contagion in parts of Russia itself. During the 1990s, there were several secessionist movements in Russia. The Chechens became violent, and the rest of their secession story is well known. But there also was talk of secession in Karelia, in Russia's northwest, and in the Pacific Maritime region.

What was conceivable under Boris Yeltsin was made inconceivable under Vladimir Putin. The strategy Putin adopted was to increase Russia's strength moderately but systematically, to make that modest increase appear disproportionately large. Russia could not afford to remain on the defensive; the forces around it were too powerful. Putin had to magnify Russia's strength, and he did. Using energy exports, the weakness of Europe and the United States' distraction in the Middle East, he created a sense of growing Russian power. Putin ended talk of secession in the Russian Federation. He worked to create regimes in Belarus and Ukraine that retained a great deal of domestic autonomy but operated within a foreign policy framework acceptable to Russia. Moscow went further, projecting its power into the Middle East and, in the Syrian civil war, appearing to force the United States to back out of its strategy.

It is not clear what happened in Kiev. There were of course many organizations funded by American and European money that were committed to a reform government. It is irrelevant whether, as the Russians charge, these organizations planned and fomented the uprising against former President Viktor Yanukovich's regime or whether that uprising was part of a more powerful indigenous movement that drew these groups along. The fact was that Yanukovich refused to sign an agreement moving Ukraine closer to the European Union, the demonstrations took place, there was violence, and an openly pro-Western Ukrainian government was put in place.

The Russians cannot simply allow this to stand. Not only does it create a new geopolitical reality, but in the longer term it also gives the appearance inside Russia that Putin is weaker than he seems and opens the door to instability and even fragmentation. Therefore, the Russians must respond. The issue is how. 

Russia's Potential Responses

The first step was simply making official what has been a reality. Crimea is within the Russian sphere of influence, and the military force Moscow has based in Crimea under treaties could assert control whenever it wished. That Sevastopol is a critical Russian naval base for operations in the Black and Mediterranean seas was not the key. A treaty protected that. But intervention in Crimea was a low-risk, low-cost action that would halt the appearance that Russia was hemorrhaging power. It made Russia appear as a bully in the West and a victor at home. That was precisely the image it wanted to project to compensate for its defeat.

Several options are now available to Russia.

First, it can do nothing. The government in Kiev is highly fractious, and given the pro-Russian factions' hostility toward moving closer to the West, the probability of paralysis is high. In due course, Russian influence, money and covert activities can recreate the prior neutrality in Ukraine in the form of a stalemate. This was the game Russia played after the 2004 Orange Revolution. The problem with this strategy is that it requires patience at a time when the Russian government must demonstrate its power to its citizens and the world. Moreover, if Crimea does leave Ukraine, it will weaken the pro-Russian bloc in Kiev and remove a large number of ethnic Tartars from Ukraine's political morass. It could be enough of a loss to allow the pro-Russian bloc to lose what electoral power it previously had (Yanukovich beat Yulia Timoshenko by fewer than a million votes in 2010). Thus, by supporting Crimea's independence -- and raising the specter of an aggressive Russia that could bind the other anti-Russian factions together -- Putin could be helping to ensure that a pro-Western Ukraine persists.

Second, it can invade mainland Ukraine. There are three problems with this. First, Ukraine is a large area to seize and pacify. Russia does not need an insurgency on its border, and it cannot guarantee that it wouldn't get one, especially since a significant portion of the population in western Ukraine is pro-West. Second, in order for an invasion of Ukraine to be geopolitically significant, all of Ukraine east of the Dnieper River must be taken. Otherwise, the frontier with Russia remains open, and there would be no anchor to the Russian position. However, this would bring Russian forces to the bank opposite Kiev and create a direct border with NATO and EU members. Finally, if the Russians wish to pursue the first option, pulling eastern Ukrainian voters out of the Ukrainian electoral process would increase the likelihood of an effective anti-Russian government.

Third, it can act along its periphery. In 2008, Russia announced its power with authority by invading Georgia. This changed calculations in Kiev and other capitals in the region by reminding them of two realities. First, Russian power is near. Second, the Europeans have no power, and the Americans are far away. There are three major points where the Russians could apply pressure: the Caucasus countries, Moldova and the Baltics. By using large Russian minority populations within NATO countries, the Russians might be able to create unrest there, driving home the limits of NATO's power.

Fourth, it can offer incentives in Eastern and Central Europe. Eastern and Central European countries, from Poland to Bulgaria, are increasingly aware that they may have to hedge their bets on Europe and the West. The European economic crisis now affects politico-military relations. The sheer fragmentation of European nations makes a coherent response beyond proclamations impossible. Massive cuts in military spending remove most military options. The Central Europeans feel economically and strategically uneasy, particularly as the European crisis is making the European Union's largest political powers focus on the problems of the eurozone, of which most of these countries are not members. The Russians have been conducting what we call commercial imperialism, particularly south of Poland, entering into business dealings that have increased their influence and solved some economic problems. The Russians have sufficient financial reserves to neutralize Central European countries.

Last, it can bring pressure to bear on the United States by creating problems in critical areas. An obvious place is Iran. In recent weeks, the Russians have offered to build two new, non-military reactors for the Iranians. Quietly providing technological support for military nuclear programs could cause the Iranians to end negotiations with the United States and would certainly be detected by U.S. intelligence. The United States has invested a great deal of effort and political capital in its relations with the Iranians. The Russians are in a position to damage them, especially as the Iranians are looking for leverage in their talks with Washington. In more extreme and unlikely examples, the Russians might offer help to Venezuela's weakening regime. There are places that Russia can hurt the United States, and it is now in a position where it will take risks -- as with Iran's nuclear program -- that it would not have taken before. 

The European and American strategy to control the Russians has been to threaten sanctions. The problem is that Russia is the world's eighth-largest economy, and its finances are entangled with the West's, as is its economy. For any sanctions the West would impose, the Russians have a counter. There are many Western firms that have made large investments in Russia and have large Russian bank accounts and massive amounts of equipment in the country. The Russians can also cut off natural gas and oil shipments. This would of course hurt Russia financially, but the impact on Europe -- and global oil markets -- would be more sudden and difficult to manage. Some have argued that U.S. energy or European shale could solve the problem. The Russian advantage is that any such solution is years away, and Europe would not have years to wait for the cavalry to arrive. Some symbolic sanctions coupled with symbolic counter-sanctions are possible, but bringing the Russian economy to its knees without massive collateral damage would be hard. 

The most likely strategy Russia will follow is a combination of all of the above: pressure on mainland Ukraine with some limited incursions; working to create unrest in the Baltics, where large Russian-speaking minorities live, and in the Caucasus and Moldova; and pursuing a strategy to prevent Eastern Europe from coalescing into a single entity. Simultaneously, Russia is likely to intervene in areas that are sensitive to the United States while allowing the Ukrainian government to be undermined by its natural divisions. 

Considering the West's Countermoves

In all of these things there are two questions. The first is what German foreign policy is going to be. Berlin supported the uprising in Ukraine and has on occasion opposed the Russian response, but it is not in a position to do anything more concrete. So far, it has tried to straddle the divides, particularly between Russia and the European Union, wanting to be at one with all. The West has now posed a problem to the Russians that Moscow must respond to visibly. If Germany effectively ignores Russia, Berlin will face two problems. The first will be that the Eastern Europeans, particularly the Poles, will lose massive confidence in Germany as a NATO ally, particularly if there are problems in the Baltics. Second, it will have to face the extraordinary foreign policy divide in Europe. Those countries close to the buffers are extremely uneasy. Those farther away -- Spain, for instance -- are far calmer. Europe is not united, and Germany needs a united Europe. The shape of Europe will be determined in part by Germany's response.

The second question is that of the United States. I have spoken of the strategy of balance of power. A balance of power strategy calls for calibration of involvement, not disengagement. Having chosen to support the creation of an anti-Russian regime in Ukraine, the United States now faces consequences and decisions. The issue is not deployments of major forces but providing the Central Europeans from Poland to Romania with the technology and materiel to discourage Russia from dangerous adventures -- and to convince their publics that they are not alone. 

The paradox is this: As the sphere of Western influence has moved to the east along Russia's southern frontier, the actual line of demarcation has moved westward. Whatever happens within the buffer states, this line is critical for U.S. strategy because it maintains the European balance of power. We might call this soft containment.

It is far-fetched to think that the Russians would move beyond commercial activity in this region. It is equally far-fetched that EU or NATO expansion into Ukraine would threaten Russian national security. Yet history is filled with far-fetched occurrences that in retrospect are obvious. The Russians have less room to maneuver but everything at stake. They might therefore take risks that others, not feeling the pressure the Russians feel, would avoid. Again, it is a question of planning for the worst and hoping for the best.

For the United States, creating a regional balance of power is critical. Ideally, the Germans would join the project, but Germany is closer to Russia, and the plan involves risks Berlin will likely want to avoid. There is a grouping in the region called the Visegrad battlegroup. It is within the framework of NATO and consists of Poland, the Czech Republic, Slovakia and Hungary. It is now more a concept than a military. However, with U.S. commitment and the inclusion of Romania, it could become a low-cost (to the United States) balance to a Russia suddenly feeling insecure and therefore unpredictable. This, and countering Russian commercial imperialism with a U.S. alternative at a time when Europe is hardly in a position to sustain the economies in these countries, would be logical.

This has been the U.S. strategy since 1939: maximum military and economic aid with minimal military involvement. The Cold War ended far better than the wars the Americans became directly involved in. The Cold War in Europe never turned hot. Logic has it that at some point the United States will adopt this strategy. But of course, in the meantime, we wait for Russia's next move, or should none come, a very different Russia.

Read more: Russia Examines Its Options for Responding to Ukraine | Stratfor
Follow us: @stratfor on Twitter | Stratfor on Facebook

"Καλό Μέλλον"

Πούτιν και Ερντογάν δίνουν τα χέρια στο πλαίσιο της Ευρασιατικής Διάσκεψης στην Κωνσταντινούπολη.

Τρίτη 8 Ιουνίου 2010

08/06/2010

Φωτογραφία: Novosti ΡΙΑ
Ο Βλαντιμίρ Πούτιν και ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προέβησαν σε συνέντευξη τύπου μετά τις συνομιλίες στην Κωνσταντινούπολη

Ακολουθεί "Γκουγκολική" μετάφραση από το Ρωσσικό πρωτότυπο:

Η Ρωσία και η Τουρκία συμφώνησαν το συντομότερο δυνατόν τις εσωτερικές διαδικασίες που απαιτούνται για να επιτευχθούν οι προηγούμενες διμερείς συμφωνίες στους τομείς της ενέργειας να εργαστούν, δήλωσε ο πρωθυπουργός Βλαντιμίρ Πούτιν.

"Πρόσφατα, η ρωσική αντιπροσωπεία πισκέφτηκε στην Τουρκία, με επικεφαλής τον Πρόεδρο (Dmitry) Medvedev, η επίσκεψη ήταν πολύ καρποφόρα, οι πιο σημαντικό συμφωνίες που επιτεύχθηκαν στον τομέα της ενέργειας, συμπεριλαμβανομένης της πυρηνικής," - είπε ο Ρώσος πρωθυπουργός.

«Είχαμε καιρό συζητήσεις για το θέμα αυτό για πολλά χρόνια, πριν ένα μήνα ήταν στο σημείο, και συμφωνήσαμε ότι στο πολύ εγγύς μέλλον θα διεξαχθούν όλες οι αναγκαίες εσωτερικές διαδικασίες που εξασφαλίζουν ότι έχουν κερδίσει τα έργα αυτά," - πρόσθεσε.

Πυρηνικά ενεργειακά έργα

Η Ρωσία και η Τουρκία έχουν συμφωνήσει στο άμεσο μέλλον να αναλάβουν τις απαραίτητες εσωτερικές διαδικασίες για να διασφαλιστεί ότι έχουν κερδίσει τα έργα στον τομέα της πυρηνικής ενέργειας, δήλωσε ο Βλαντιμίρ Πούτιν.

Υπενθύμισε ότι κατά την επίσκεψη του προέδρου Ντμίτρι Μεντβέντεφ στην Τουρκία έχει φθάσει μια σημαντική συμφωνία στον τομέα της πυρηνικής ενέργειας.

Φιλόδοξος στόχος

Ο Πούτιν εξέφρασε επίσης την πεποίθηση ότι ο ρωσο-τουρκικών σχέσεων "λαμπρό μέλλον", προσθέτοντας ότι οι προοπτικές για τις δύο χώρες είναι τομείς όπως το εμπόριο, η γεωργία, η ενέργεια, η στρατιωτική-τεχνική συνεργασία.

Ο πρωθυπουργός εξέφρασε επίσης την πεποίθηση ότι οι δύο χώρες θα μπορούσαν να επιλύσουν φιλόδοξος στόχος - να επιτευχθεί η πενταετής χαμηλό κύκλο εργασιών ύψους 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων. "Παρά την επιβράδυνση που σημειώθηκε στον κύκλο εργασιών οφείλεται σε αντικειμενικούς λόγους, είναι (πωλήσεις) θα αποκατασταθεί, και εμείς θα το φέρει προς τους αριθμούς του" 100 δισ. ευρώ, - είπε ο Πούτιν.

Για να εργαστείτε με Αχμαντινετζάντ

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν δήλωσε ότι η διάσκεψη για την αλληλεπίδραση και Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης στην Ασία, θα έχουν την ευκαιρία να συνεργαστεί με τον πρόεδρο του Ιράν και, αν χρειαστεί, να συζητήσει μαζί του τα προβλήματα.

"Κύριε Πρόεδρε, το Ιράν είναι εδώ και πιστεύω ότι θα τον δούμε στο κοινό έργο της Διάσκεψης. Νομίζω ότι θα είμαστε σε θέση να συζητήσουμε-τα προβλήματα, εάν υπάρχει ανάγκη σε Ιρανό ομόλογό μου», εταίρος, - Πούτιν είπε.

Μιλώντας σχετικά με πιθανές κυρώσεις κατά του Ιράν, τόνισε ότι η Ρωσία "δεν τηρήσει αυτή την άποψη, ότι τα εν λόγω ψηφίσματα πρέπει να είναι περιττό και να θέσει το Ιράν και την ιρανική ηγεσία, και ακόμη περισσότερο - τον ιρανικό λαό σε ένα είδος ψευδούς θέσης, το οποίο θα έθετε εμπόδια για την ανάπτυξη της ειρηνικής πυρηνικής ενέργειας. "

Ο Αχμαντινετζάντ δήλωσε την Τρίτη ότι το Ιράν δεν θα συνεχίσουν τις διαπραγματεύσεις για την επίλυση της κατάστασης γύρω από το πυρηνικό του πρόγραμμα, εάν η έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ νέες κυρώσεις. Είναι άλλη μια φορά δήλωσε ότι είχε φθάσει στα μέσα Μαΐου, μια τριμερής συμφωνία για την ανταλλαγή του ιρανικού εμπλουτισμένου ουρανίου σε τουρκικό έδαφος αποτελεί για τις χώρες της Δύσης "τελευταία ευκαιρία" για να καταλήξει σε συμφωνία με το Ιράν για το πυρηνικό του πρόγραμμα.

Ξεκινώντας στο Μπουσέρ

Το εργοστάσιο Bushehr στο Ιράν θα αρχίσουν όπως είχε προγραμματιστεί τον Αύγουστο του 2010, δήλωσε ο Βλαντιμίρ Πούτιν.

«Τον Αύγουστο, η ολοκλήρωση του έργου ... θα ξεκινήσει, το έργο θα ξεκινήσει», - είπε ο Ρώσος πρωθυπουργός.

Το πυρηνικό εργοστάσιο Bushehr άρχισε να οικοδομεί το 1975 Εταιρείας της Γερμανίας, αλλά εγκατέλειψε τη σύμβαση μετά την επανάσταση στο Ιράν, η κατάσχεση της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Τεχεράνη και τις Ηνωμένες Πολιτείες, επέβαλε εμπάργκο στην υψηλή τεχνολογία στο Ιράν. Τον Ιανουάριο του 1995, η "Zarubezhatomenergostroy" και ο Οργανισμός Ατομικής Ενέργειας του Ιράν (AEOI), που υπογράφηκε στην Τεχεράνη μια σύμβαση για την ολοκλήρωση του πρώτου μπλοκ του σταθμού. Τον Φεβρουάριο του 1998 η Ρωσία και το Ιράν συμφώνησαν ότι η Ρωσία όχι μόνο να βοηθήσει στην κατασκευή πυρηνικών σταθμών, καθώς και πλήρως ολοκληρωθεί η κατασκευή του σταθμού.

Live Project

Την κατασκευή του έργου φυσικού αερίου "Blue Stream-2", που προβλέπονται τα αναγκαία μέσα και είναι "ένα ζωντανό έργο, δήλωσε στους δημοσιογράφους ο πρωθυπουργός της Ρωσίας.
Η κατασκευή του Blue Stream-2 "-" είναι ένα ζωντανό έργο, παρέχοντας τους αναγκαίους πόρους, "- είπε. Υπενθύμισε ότι οι χώρες συζήτησαν το ενδεχόμενο κατασκευής επιπλέον υποκαταστημάτων σε όλη τη Μαύρη Θάλασσα από τη Ρωσία προς την Τουρκία με την ικανότητα να παρέχει σε τρίτες χώρες.
Το ζήτημα της επέκτασης του Blue Stream-2 »μπορεί να λυθεί μετά από την οικονομική ανάλυση, είπε ο Βλαντιμίρ Πούτιν. "Όσον αφορά τις προμήθειες φυσικού αερίου προς τις αγορές άλλων χωρών της περιοχής, είναι υπολογισμό της θέσης. Πρέπει να σκεφτούμε της οικονομίας του έργου», - είπε ο Πούτιν.

Ο Πούτιν επανέλαβε ότι η Ρωσία εφαρμόζει επίσης το σχέδιο "South Stream", την παροχή φυσικού αερίου προς την Τουρκία μέσω του Blue Stream -1 "και μέσω του εδάφους της Ουκρανίας. "Είναι όλα ζωτικό έργα που είναι καλά προικισμένα, και στο πλαίσιο αυτό, θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε" - πρόσθεσε.

Σχολιάζοντας τη συμφωνία της Τουρκίας με το Αζερμπαϊτζάν για την προμήθεια φυσικού αερίου, ο Πούτιν είπε ότι το αέριο που προορίζεται να καλύψει την παράνομη προμήθεια ιρανικού φυσικού αερίου και δεν είναι ανταγωνιστής του ρωσικού φυσικού.

Με τη σειρά του, ο Ερντογάν είπε επίσης ότι η συμφωνία μεταξύ Τουρκίας και Αζερμπαϊτζάν για την προμήθεια φυσικού αερίου από το Σαχ Ντενίζ--2 »δεν θα επηρεάσει τις ρωσικές προμήθειες φυσικού αερίου για το" Blue Stream ". "Δεν θα υπάρξει δισταγμός στην προμήθεια φυσικού αερίου από τη Ρωσία, δεν θα επηρεάσει το" Blue Stream "-", δήλωσε ο Ερντογάν.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η Ρωσία παρέχει το μεγαλύτερο μέρος των αναγκών της τουρκικής αγοράς. Ο Τούρκος πρωθυπουργός δήλωσε ότι η χώρα του ενδιαφέρεται για τη Ρωσία ως εταίρο στη βιομηχανία φυσικού αερίου.

"Το Ισραήλ δεν χρειάζεται φυσικό αέριο"

Ρωσικό φυσικό αέριο, το οποίο έχει προγραμματιστεί να παραδώσει τον αγωγό φυσικού αερίου «Blue Stream-2" δεν μπορεί να υποχρεωθεί το Ισραήλ σε σχέση με την ανακάλυψη των ιδίων διαθεσίμων της χώρας αυτής, ο Πούτιν είπε.

Σύμφωνα με τον ίδιο, υπάρχουν πληροφορίες »ότι το Ισραήλ έχει βρει ένα αέριο στο ράφι και πιθανότατα το« Blue Stream »δεν μπορεί να επεκταθεί στο Ισραήλ για οικονομικούς λόγους», - είπε ο Πούτιν. "Το πιο πιθανό, αυτό το αέριο στο Ισραήλ και δεν χρειάζεται" - προστίθεται ο Ρώσος πρωθυπουργός. Ο Πούτιν πρόσθεσε ότι όσον αφορά την προμήθεια του εν λόγω αγωγού και σε άλλες χώρες είναι απαραίτητοι υπολογισμοί. "Πρέπει να σκεφτούμε της οικονομίας του έργου" - είπε.

Ο πρωθυπουργός επίσης ζήτησε να μην σύνδεση των θεμάτων του δυνατού την προμήθεια φυσικού αερίου προς το Ισραήλ με τις πρόσφατες εξελίξεις με το τουρκικό πλοίο του στόλου της ελευθερίας. "Εικασίες για την απώλεια ανθρώπινης ζωής δεν ακολουθεί το ένα το άλλο που δεν συνδέεται», - είπε ο Πούτιν.

Καταδίκασε την επίθεση εναντίον του "στολίσκου ελευθερίας"

Ο πρωθυπουργός της Ρωσίας δήλωσε ότι η Ρωσία καταδίκασε την επίθεση κατά της "στολίσκο ελευθερίας" και προέρχεται από το γεγονός ότι αυτό δεν θα ξανασυμβεί.

"Καταδικάζουμε τη δράση αυτή" της ισραηλινής πλευράς, ο Πούτιν δήλωσε σε συνέντευξη Τύπου στην Κωνσταντινούπολη.

Επιπλέον, ο επικεφαλής της κυβέρνησης, δημιουργεί πολλά ερωτήματα ότι η επίθεση πραγματοποιήθηκε σε ουδέτερο ύδατα.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η κατάσταση απαιτεί μια «διεξοδική έρευνα». "Έχουμε να μεταβαίνουν από το γεγονός ότι τίποτα δεν αρέσει αυτό δεν θα συμβεί ξανά», - είπε ο Πούτιν.

Με τη σειρά του, ο Τούρκος πρωθυπουργός εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του προς τις χώρες που Κατανοώ την χώρα σε σχέση με την υπόθεση, και χαιρέτισε επίσης τη σαφή θέση της Ρωσίας για το θέμα αυτό.

"Το περιστατικό αυτό είναι να ληφθούν υπόψη για λόγους συνείδησης. Ο μόνος σκοπός ήταν να παραδώσει ανθρωπιστική βοήθεια από 32 χώρες. Οι άμαχοι που δεν είχαν όπλα είχαν δεχθεί επίθεση. Αυτό δεν μπορεί να δικαιολογηθεί," - είπε.

Ο Ερντογάν τόνισε ότι η Τουρκία προτίθεται να προστατεύσει όλους τους διεθνείς θεσμούς, τα δικαιώματα εκείνων που έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της επίθεσης.

Αμερικανοί στην Κιργιζία

Το ζήτημα των Ηνωμένων Πολιτειών στρατιωτική βάση στην Κιργιζία στην αποκλειστική αρμοδιότητα της ηγεσίας αυτής της χώρας, δήλωσε ο Βλαντιμίρ Πούτιν.

"Καθώς η ηγεσία της Κιργιζίας θα αποφασίσει - ας είναι,» - είπε, απαντώντας σε ερώτηση αν η Ρωσία θα λάβει κανένα μέτρο για να διασφαλιστεί ότι οι Αμερικανοί έχουν εγκαταλείψει το "Μάνας".

Αιώνες ιστορίας

Βλαντιμίρ Πούτιν δήλωσε ότι η Ρωσία δεν προτίθεται να λάβει υπερβολικά ευθύνη σχετικά με την επίλυση της διένεξης Καραμπάχ, συμπεριλαμβανομένης της πρόβλεψης για πίεση προς κάθε πλευρά.

"Πρέπει να είμαστε υπομονετικοί και να πάμε για την εναρμόνιση των θέσεων. Τόσο η Ρωσία όσο και όλοι οι άλλοι παράγοντες είναι έτοιμοι να παρέχουν ένα ώμο, αλλά δεν μπορεί να υποκαταστήσει ούτε για την Αρμενία ή το Αζερμπαϊτζάν δεν μπορεί και δεν θα αναλάβει την ευθύνη για την υπερβολική πιέζοντας το μία στην άλλη πλευρά », - είπε ο Πούτιν.

Διαφορετικά, είπε ο Ρώσος πρωθυπουργός, "τότε θα σας κατηγορήσει ή πριν από ένα ή το άλλο κόμμα."

Τόνισε ότι η Ρωσία δένεται με την Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν με δεσμούς αιώνων ιστορίας. «Και δεν θέλουμε να τότε κάποιος σκέφτηκε ότι πιέζεται από τη μία πλευρά και έχουν άδικο για κάποιον να λύσεις. Είμαστε έτοιμοι να μιλήσουμε μόνο για τις συμφωνίες που έχουν συναφθεί μεταξύ Εγγυητής τους», - είπε ο Πούτιν.

Η Ασφάλεια των τουριστών

Ρωσία και την Τουρκία την Τρίτη υπέγραψε ένα έγγραφο για να εξασφαλιστεί η ασφάλεια των τουριστών μεταξύ των υπηκόων του, στη Ρωσία και την Τουρκία. Η Κοινή δήλωση της Ομοσπονδιακής Υπηρεσία Τουρισμού της Ρωσίας και η Αναπληρωτής Υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού της Τουρκικής Δημοκρατίας, υπεγράφη, παρουσία των επικεφαλής των κυβερνήσεων των δύο χωρών κατά την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων, ο Ρώσος πρωθυπουργός Βλαντιμίρ Πούτιν και τον Τούρκο πρωθυπουργό Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην Κωνσταντινούπολη.

Ο επικεφαλής της ρωσικής κυβέρνησης έφθασε στην Κωνσταντινούπολη για να παρακολουθήσουν την τρίτη σύνοδο κορυφής της διάσκεψης για την αλληλεπίδραση και τα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης στην Ασία (CICA). Η επίσκεψη Πούτιν ήταν η δεύτερη τον τελευταίο μήνα που επισκέπτονται υψηλόβαθμοι εκπρόσωποι από τη Ρωσία προς την Τουρκία: May 11-12, Άγκυρα, επισκέφθηκε τον πρόεδρο Ντμίτρι Μεντβέντεφ. Έτσι, οι διαπραγματεύσεις στην Κωνσταντινούπολη μπορεί να θεωρηθεί ως συνέχεια του διαλόγου που άρχισε σε επίπεδο αρχηγών κρατών. Η κύρια ελπίδα της Μόσχας και της Άγκυρας έχουν διαθέσει στην ενεργειακή αλληλεπίδραση, η οποία μπορεί να θεωρηθεί ως παράδειγμα για μια αμοιβαία ωφέλιμη και αποτελεσματική συνεργασία.

Βασισμένο σε υλικά από RIA Novosti και το πρακτορείο ειδήσεων Ιντερφάξ.
Δημοσιεύτηκε από Mιλτιαδη Η. Μπ.


Καί σtο Εθνος της 9 Ιουνίου 2010 διαβάζουμε τα εξής:
Επίδειξη περιφερειακής ισχύος
Ελάχιστες ώρες πριν από τη συνεδρίαση του ΣΑ του ΟΗΕ για το αμερικανικής έμπνευσης «νέο πακέτο κυρώσεων» κατά του Ιράν, ο Ρώσος πρωθυπουργός τόνισε ότι οποιαδήποτε απόφαση δεν πρέπει να είναι υπερβολική. «E» 9/6

Σε επίδειξη περιφερειακής ισχύος προέβησαν χθες οι ηγέτες της Ρωσίας, της Τουρκίας και του Ιράν, οι οποίοι βρέθηκαν στην Κωνσταντινούπολη στο πλαίσιο της Ευρασιατικής Διάσκεψης, επιδιώκοντας σαφώς να δοκιμάσουν τα ανακλαστικά των Ηνωμένων Πολιτειών λίγες ώρες πριν από τη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για την επιβολή σκληρότερων κυρώσεων στο Ιράν για το πυρηνικό του πρόγραμμα.
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11381&subid=2&pubid=14624986
Λίγο πριν το Συμβούλιο Ασφαλείας ξεκινήσει να συνεδριάζει για να συζητήσει το αμερικανικής έμπνευσης «νέο πακέτο κυρώσεων», ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν επεσήμανε πως «οποιαδήποτε απόφαση του ΟΗΕ για κυρώσεις εις βάρος του Ιράν δεν θα πρέπει να είναι υπερβολική και δεν θα πρέπει να θέτει την ηγεσία του Ιράν και τον ιρανικό λαό σε δυσκολία».

Ωστόσο, ρωσικές διπλωματικές πηγές υποστήριζαν λίγο αργότερα πως η Μόσχα «δεν βλέπει κανένα πρόβλημα στην υιοθέτηση απόφασης που θα προβλέπει νέες κυρώσεις κατά του Ιράν» και η οποία αναμένεται να δημοσιοποιηθεί σήμερα το πρωί.

Ο Ιρανός πρόεδρος προειδοποίησε την Ουάσιγκτον ότι εάν το Σ.Α. εγκρίνει τις νέες κυρώσεις, η Τεχεράνη δεν θα μετέχει πλέον σε οποιονδήποτε διάλογο.

Το «παρών» στη διάσκεψη έδωσε και ο Ιρανός πρόεδρος Μ. Αχμαντινετζάντ«Eχω ήδη πει ότι η αμερικανική κυβέρνηση και οι σύμμαχοί της σφάλλουν εάν θεωρούν ότι μπορούν να κραδαίνουν το ρόπαλο μιας απόφασης και στη συνέχεια να κάθονται να συζητήσουν μαζί μας. Αυτό δεν θα συμβεί», τόνισε ο Αχμαντινετζάντ. Παράλληλα κάλεσε τη Μόσχα να μη συστρατευθεί με τους εχθρούς του Ιράν, ενώ κάλεσε τις δυτικές δυνάμεις να υποστηρίξουν τη συμφωνία Ιράν - Τουρκίας - Βραζιλίας για την ανταλλαγή πυρηνικού καυσίμου, με στόχο να ξεπεραστεί το αδιέξοδο που αφορά το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα.

Στην Ουάσιγκτον παρακολουθούσαν με έντονο ενδιαφέρον τις εργασίες της Ευρασιατικής Διάσκεψης, καθώς η αμερικανική κυβέρνηση εκτιμά ότι έχει κερδίσει τη στήριξη τόσο της Μόσχας όσο και του Πεκίνου για την επιβολή των νέων κυρώσεων.

Ο Ρώσος πρόεδρος πάντως χαρακτήρισε «ειρηνικό» το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα -κάτι που αρνούνται οι ΗΠΑ-, ενώ ανακοίνωσε πως Ρωσία και Ιράν θα εκμεταλλευθούν από κοινού τον πυρηνικό σταθμό του Μπουσέρ, ο οποίος, όπως ανακοινώθηκε από τη Μόσχα, θα τεθεί σε λειτουργία τον Αύγουστο.

Ρωσία - Τουρκία
Υπέγραψαν την πυρηνική συμφωνία

Συμφωνία πυρηνικής συνεργασίας μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας υπέγραψαν χθες στην Κωνσταντινούπολη ο υπουργός Ενέργειας της Τουρκίας Τανέρ Γιλντίζ και ο αντιπρόεδρος της ρωσικής κυβέρνησης Ιγκορ Σέτσιν παρουσία των πρωθυπουργών των δύο χωρών, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και Βλαντιμίρ Πούτιν.

Η συμφωνία προβλέπει την ανταλλαγή πληροφοριών και τεχνογνωσίας σε θέματα πυρηνικής ενέργειας, καθώς και τη συνεργασία των δύο αρμόδιων υπηρεσιών των δύο χωρών για θέματα προστασίας από τη ραδιενέργεια, αντιμετώπισης εκτάκτων αναγκών, εκπαίδευσης και κατάρτισης του ανθρώπινου δυναμικού.

ΜΑΡΙΑ ΚΡΑΛΛΗ
kralli@pegasus.gr