«Ο μόνος τρόπος για να προχωρήσει σε αναδιάρθρωση η Ελλάδα είναι να αφήσει το ευρώ»

Άρθρο του FINANCIAL TIMES
«Ο μόνος τρόπος για να προχωρήσει σε αναδιάρθρωση η Ελλάδα είναι να αφήσει το ευρώ». Αυτό αναφέρεται σε άρθρο των Financial Times με τον αρθρογράφο Wolfgang Münchau να τονίζει πως «η στιγμή της αλήθειας για την Ευρωζώνη έφτασε αναφερόμενος στις ελληνικές εκλογές αλλά και στις επερχόμενες στην Πορτογαλία και την Ισπανία.

«Οι εκλογές θα δείξουν εάν η ευρωπαϊκή προσέγγιση στην κρίση θα λειτουργήσει πολιτικά ή όχι. Φυσικά, η πιθανότητα να γίνουν εστία ανάφλεξης και πολιτικής αναταραχής είναι πιθανή τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ισπανία».

«Η επίσημη ευρωπαϊκή πολιτική προς την Ελλάδα, και η πολιτική του Σαμαρά, είναι στην ουσία η αναγνώριση του προβλήματος χρέους και η αναβολή του αναπόφευκτου” τονίζει.
“Είναι η πολιτική του επιμηκύνουμε τα δάνεια και παριστάνουμε ότι μπορούμε να αποπληρώσουμε το χρέος. Αλλά η ιστορία έχει δείξει ότι οι στρατηγικές αυτές έχουν δοκιμαστεί κι έχουν αποτύχει. Εάν σε αυτό προσθέσουμε τον κίνδυνο του αποπληθωρισμού, εξαιτίας και της πτώσης του πετρελαίου, τότε αυτό θα σπρώξει το ελληνικό χρέος στο χείλος του γκρεμού” τονίζει ο Münchau.

“Δυστυχώς, το μόνο κόμμα που κάνει λόγο, και σωστά, για αναδιάρθρωση του χρέους, είναι το αριστερό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο όμως, δεν είναι ειλικρινές για το αποτέλεσμα εάν οι διαπραγματεύσεις με την τρόικα αποτύχουν. Όταν κάποιος διαπραγματεύεται την αναδιάρθρωση του χρέους πρέπει να είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει το ενδεχόμενο αποτυχίας των διαπραγματεύσεων αυτών. Οι επιλογές είναι είτε να καταφύγει πάλι στο παλαιό status quo, επομένως σε αυτή την περίπτωση δεν υπάρχει λόγος να ψηφίσει κανείς τον ΣΥΡΙΖΑ, είτε να φύγει από την Ευρωζώνη και να προχωρήσει σε μονομερή στάση πληρωμών. Αλλά αυτό είναι κάτι που ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αποκλείσει” εξηγεί, συμπληρώνοντας ότι το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα μπορεί να έχει τα σωστά κίνητρα αλλά έχει λάθος πολιτικές.

Το πρόβλημα επίσης έγκειται και στο γεγονός ότι η Άνγκελα Μέρκελ δεν φαίνεται να πείθεται από τη μπλόφα του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς όπως μετέδωσε το Der Spiegel το Βερολίνο είναι έτοιμο να ρισκάρει ένα Grexit εάν ο επόμενος πρωθυπουργός αλλάξει τις τρέχουσες πολιτικές.

“Με άλλα λόγια ο μόνος τρόπος για να προχωρήσει σε αναδιάρθρωση η Ελλάδα είναι να αφήσει το ευρώ” λέει ο Münchau, τονίζοντας ότι ο κόσμος πλέον είναι καλύτερα προετοιμασμένος να αντιμετωπίσει μια οικονομική κρίση.

“Εάν κάτι είναι μη βιώσιμο συνήθως τελειώνει. Με βάση τις τρέχουσες πολιτικές η Ευρωζώνη είναι μη βιώσιμη, τουλάχιστον όσον αφορά τα σημερινά της σύνορα. Δεν βλέπω κανέναν τρόπο για την Ελλάδα να επιστρέψει στην ανάπτυξη χωρίς αναδιάρθρωση του χρέους. Και δεν βλέπω να γίνεται καμία αναδιάρθρωση όσο είναι μέσα στην Ευρωζώνη” καταλήγει.

http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26516&subid=2&pubid=113424850

Πώς γίνεται επιμήκυνση ή αναδιάρθρωση - Ποιοι χάνουν

Eλευθεροτυπία, Δευτέρα 18 Απριλίου 2011

ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ 5-6 ΜΗΝΕΣ ΚΑΙ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΟΥ 70% ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ 

ΕΞΑΙΡΟΥΝΤΑΙ ΤΑ ΕΝΤΟΚΑ

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΖΙΩΤΗ

Την πόρτα της Ελλάδας χτυπάει η αναδιάρθρωση. Οι απαραίτητες συζητήσεις που προηγούνται με τους δανειστές προκειμένου να προχωρήσει το «σενάριο της συναινετικής αναδιάρθρωσης», δεν μπορούν να κρατηθούν επί μακρόν μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

Για τον λόγο αυτό η κυβέρνηση φαίνεται ότι, παρ' όλο που επισήμως το διαψεύδει, καταφεύγει για ακόμη μία φορά στη μέθοδο των επιλεκτικών διαρροών προκειμένου να προετοιμάσει το έδαφος. Πανομοιότυπα δημοσιεύματα στον κυριακάτικο Τύπο καταδεικνύουν ότι έχει δοθεί το εναρκτήριο λάκτισμα.
Νομικοί κύκλοι που έχουν εμπειρία από αντίστοιχα προγράμματα αναδιάρθρωσης στη Λατινική Αμερική εκτιμούν ότι η διαδικασία συνεννόησης με τους δανειστές χρειάζεται 5 με 6 μήνες στην καλύτερη περίπτωση για να ολοκληρωθεί. Δηλαδή από τη στιγμή που η κυβέρνηση προκρίνει τη λύση της αναδιάρθρωσης, ακόμη και την ήπια εκδοχή της επιμήκυνσης του χρόνου αποπληρωμής των ομολόγων, θα πρέπει να έρθει σε συμφωνία τουλάχιστον με το 70% των δανειστών.
Τούτο σημαίνει ότι για κάθε έκδοση ομολόγων που έχει κάνει το ελληνικό Δημόσιο θα πρέπει να αναζητηθούν οι κάτοχοι των ομολόγων και να συμφωνήσουν για τους νέους όρους που θα περιλαμβάνουν τα νέα ομόλογα με τα οποία θα αντικατασταθούν τα υφιστάμενα.
Η ΕΚΤ κατέχει τα περισσότερα
Στην περίπτωση του ελληνικού δημόσιου χρέους το παραπάνω έργο είναι μάλλον εύκολο καθώς τα ομόλογα στη συντριπτική τους πλειονότητα βρίσκονται στα χαρτοφυλάκια τραπεζών και ασφαλιστικών ταμείων. Στους θεσμικούς επενδυτές εσχάτως έχει προστεθεί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία αγοράζει κρατικούς τίτλους από τον περασμένο Μάιο.
Υπολογίζεται ότι η ΕΚΤ είναι ο μεγαλύτερος πλέον κάτοχος ελληνικών ομολόγων καθώς στο πλαίσιο της πολιτικής αυτής έχει εξαγοράσει τίτλους αξίας άνω των 55 δισ. ευρώ. Τούτο σημαίνει ότι η γνώμη της ΕΚΤ, η οποία όμως είναι αντίθετη στη διαδικασία αναδιάρθρωσης, θα έχει καθοριστικό ρόλο στην όλη διαδικασία.
Οι τραπεζίτες στη Φρανκφούρτη φοβούνται ότι ακόμη και η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των ομολόγων, το λεγόμενο reprofiling, θα δώσει την αφορμή στην κυβέρνηση για να χαλαρώσει τις προσπάθειές της στο μεταρρυθμιστικό μέτωπο.
Είναι ενδεικτικό ότι και ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Γ. Προβόπουλος στην Ετήσια Εκθεση που θα δώσει σήμερα στη δημοσιότητα εμφανίζεται προβληματισμένος καθώς, όπως εκτιμά, η κυβέρνηση δεν προχωρά στην εφαρμογή των απαραίτητων μεταρρυθμίσων στον βαθμό που απαιτείται.
Αν τελικά προκριθεί το σενάριο της ήπιας αναδιάρθρωσης με αλλαγή των όρων των υφιστάμενων ομολόγων, οι συνέπειες θα είναι ήπιες. Συνήθως η αλλαγή των όρων επικεντρώνεται στην επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του ομολόγου, ενώ από τη σχετική διαδικασία αποκλείονται τα έντοκα γραμμάτια. Στην περίπτωση της Βραζιλίας η διάρκεια των ομολόγων επιμηκύνθηκε κατά μία πενταετία.
Η λύση αυτή δεν μειώνει το χρέος των 340 δισ. ευρώ, όμως επιτυγχάνεται μία καλύτερη χρονική κατανομή της αποπληρωμής του. Ετσι το Δημόσιο «εξοικονομεί» κάποιους πόρους οι οποίοι διαφορετικά θα πήγαιναν στους δανειστές μας, για να χρηματοδοτήσει αναπτυξιακά έργα.
Είναι ενδεικτικό ότι στην τριετία 2012-15 στους δανειστές θα έπρεπε να καταβάλουμε περίπου 201,4 δισ. ευρώ για την αποπληρωμή του χρέους.
Η λύση αυτή δεν θα πλήξει τις ελληνικές τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταμεία, τα οποία άλλωστε ήδη αναγκάζονται να ρευστοποιούν ομόλογα σε πολύ χαμηλές τιμές για να καλύψουν τρέχουσες ανάγκες.
Το «κούρεμα» κλείνει τις πόρτες
Η κατάσταση αλλάζει άρδην στην περίπτωση του κουρέματος των ομολόγων. Η λύση αυτή είναι δραστική γιατί μειώνει το χρέος, όμως πλήττει το κύρος της χώρας καθιστώντας ακόμη πιο αβέβαιη την επιστροφή της στις αγορές. Αν για παράδειγμα το κούρεμα είναι της τάξεως του 40%, μεταφράζεται σε ισόποση απώλεια του κεφαλαίου για τους επενδυτές.
Θα κληθούν να ανταλλάξουν ομόλογα που κατέχουν με νέα. Ετσι τελικώς ο κάθε ομολογιούχος για τίτλο 100 ― θα λάβει το ποσόν των 60 ―.
Από το κούρεμα εξαιρούνται ρητώς τα δάνεια της τρόικας. Οι τράπεζες θα αναγκαστούν να γράψουν σημαντικές ζημιές, οι οποίες θα είναι ανάλογες με το πόσο «βαθύ θα είναι το κούρεμα που θ' αποφασιστεί».
Οι απώλειες αυτές θα διαβρώσουν την κεφαλαιακή τους θέση και θ' αναγκαστούν να προσφύγουν στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας.*

Γουώλ Στρήτ Τζέρναλ: «Η Ευρώπη δεν πρέπει να αφήσει την Ελλάδα να χρεοκοπήσει»

«Η Ελλάδα κάνει Ηράκλειες προσπάθειες. Η κατάσταση είναι φρικτή, αλλά η χώρα έχει ακόμη μία ευκαιρία» υποστηρίζει ο Holger Schmiding, επικεφαλής οικονομολόγος στην Berenberg Bank, σε άρθρο του στην Wall Street Journal.

Πληθαίνουν τα άρθρα στον διεθνή Τύπο που αφορούν στην κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα και συνηγορούν στη στήριξη της από την Ευρώπη, ώστε να αποφευχθεί το ενδεχόμενο της χρεοκοπίας και των μεγάλων haircuts, του «κουρέματος», δηλαδή, του δημοσίου χρέους.

Μετά τα χθεσινά δημοσιεύματα των Financial Times, η Wall Street Journal φιλοξενεί σήμερα άρθρο του Holger Schmiding, επικεφαλής οικονομολόγου στην Berenberg Bank, με τίτλο «Η Ευρώπη δεν πρέπει να αφήσει την Ελλάδα να χρεοκοπήσει».
Ενδεχόμενη ελληνική αναδιάρθρωση ή χρεοκοπία θα έχει ευρύτερες επιπτώσεις, προειδοποιεί ο κ. Schmiding. Εάν οι επενδυτές αναγκαστούν σε επιβεβλημένη αναδιάρθρωση χρεών ενός ανεπτυγμένου ευρωπαϊκού κράτους, τότε θα υπονομευτεί η εμπιστοσύνη τους σε όλους τους κρατικούς τίτλους σε ευρώ για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Πιθανό πλήγμα και στον ευρωπαϊκό πυρήνα
Παράλληλα, μια τέτοια εξέλιξη ενδεχομένως να δημιουργήσει ανάγκες αναδιάρθρωσης κεφαλαίων σε τράπεζες των χωρών της περιφέρειας αλλά και του αποκαλούμενου ευρωπαϊκού πυρήνα. «Δεν είναι σίγουρο τελικά ποια από τις δύο επιλογές διακυβεύει λιγότερο τα χρήματα του Γερμανού φορολογουμένου», επισημαίνει ο κ. Schmiding και καταλήγει ότι, στη μετά Lehman Brothers εποχή, το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται η διεθνής οικονομία είναι η αφορμή για νέα χρηματοοικονομική κρίση.
Ο κ. Schmiding εξηγεί πως, αν και η τρέχουσα λογική της αναβολής επίλυσης των προβλημάτων την οποία ακολουθεί η Ε.Ε. ως προς την κρίση χρέους έχει δεχτεί εντονότατη κριτική, «δεν είναι εντελώς αποτυχημένη».
Η αναγκαστική επιβολή μεγάλων haircuts , «συνιστά σοβαρή παραβίαση συνθήκης και εμπιστοσύνης και θα πρέπει να θεωρείται πάντα η τελευταία λύση. Για την ώρα, υπάρχει ισχυρή αντίδραση στο ενδεχόμενο αναδιάρθρωσης σε μία χώρα της περιφερειακής ευρωζώνης» συμπληρώνει ο κ. Schmiding.

Ηράκλειες προσπάθειες
«Η Ελλάδα κάνει Ηράκλειες προσπάθειες για να περάσει τις προσαρμογές. Η κατάσταση είναι φρικτή, αλλά η Ελλάδα έχει ακόμη μία ευκαιρία. Η χώρα δεν έχει φούσκα στο real estate, ούτε υπερβολικό ιδιωτικό χρέος. Μόλις λήξει η τρέχουσα ύφεση προσαρμογής, η ελληνική οικονομία μπορεί να επιστρέψει σε σημαντικούς ρυθμούς ανάπτυξης, αλλάζοντας όλες τις εκτιμήσεις για την πιθανή αναλογία χρέους προς ΑΕΠ από το 2012» τόνισε ο Holger Schmiding.
Τέλος σημείωσε ότι «το εάν η Αθήνα τελικά καταφύγει ή όχι σε αναδιάρθρωση παραμένει ένα ανοιχτό ερώτημα, το οποίο θα πρέπει να απαντηθεί μόνο όταν οι προοπτικές για την οικονομία γίνουν πιο ξεκάθαρες το 2012 ή το 2013. Ασφαλώς η επιμήκυνση της διάρκειας αποπληρωμής των δανείων θα έχει λογική, εάν η Αθήνα εξακολουθήσει να υλοποιεί το πρόγραμμα της Ε.Ε. και του ΔΝΤ. Αλλά αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί χρεοκοπία».