«Ο μόνος τρόπος για να προχωρήσει σε αναδιάρθρωση η Ελλάδα είναι να αφήσει το ευρώ»

Άρθρο του FINANCIAL TIMES
«Ο μόνος τρόπος για να προχωρήσει σε αναδιάρθρωση η Ελλάδα είναι να αφήσει το ευρώ». Αυτό αναφέρεται σε άρθρο των Financial Times με τον αρθρογράφο Wolfgang Münchau να τονίζει πως «η στιγμή της αλήθειας για την Ευρωζώνη έφτασε αναφερόμενος στις ελληνικές εκλογές αλλά και στις επερχόμενες στην Πορτογαλία και την Ισπανία.

«Οι εκλογές θα δείξουν εάν η ευρωπαϊκή προσέγγιση στην κρίση θα λειτουργήσει πολιτικά ή όχι. Φυσικά, η πιθανότητα να γίνουν εστία ανάφλεξης και πολιτικής αναταραχής είναι πιθανή τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ισπανία».

«Η επίσημη ευρωπαϊκή πολιτική προς την Ελλάδα, και η πολιτική του Σαμαρά, είναι στην ουσία η αναγνώριση του προβλήματος χρέους και η αναβολή του αναπόφευκτου” τονίζει.
“Είναι η πολιτική του επιμηκύνουμε τα δάνεια και παριστάνουμε ότι μπορούμε να αποπληρώσουμε το χρέος. Αλλά η ιστορία έχει δείξει ότι οι στρατηγικές αυτές έχουν δοκιμαστεί κι έχουν αποτύχει. Εάν σε αυτό προσθέσουμε τον κίνδυνο του αποπληθωρισμού, εξαιτίας και της πτώσης του πετρελαίου, τότε αυτό θα σπρώξει το ελληνικό χρέος στο χείλος του γκρεμού” τονίζει ο Münchau.

“Δυστυχώς, το μόνο κόμμα που κάνει λόγο, και σωστά, για αναδιάρθρωση του χρέους, είναι το αριστερό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο όμως, δεν είναι ειλικρινές για το αποτέλεσμα εάν οι διαπραγματεύσεις με την τρόικα αποτύχουν. Όταν κάποιος διαπραγματεύεται την αναδιάρθρωση του χρέους πρέπει να είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει το ενδεχόμενο αποτυχίας των διαπραγματεύσεων αυτών. Οι επιλογές είναι είτε να καταφύγει πάλι στο παλαιό status quo, επομένως σε αυτή την περίπτωση δεν υπάρχει λόγος να ψηφίσει κανείς τον ΣΥΡΙΖΑ, είτε να φύγει από την Ευρωζώνη και να προχωρήσει σε μονομερή στάση πληρωμών. Αλλά αυτό είναι κάτι που ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αποκλείσει” εξηγεί, συμπληρώνοντας ότι το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα μπορεί να έχει τα σωστά κίνητρα αλλά έχει λάθος πολιτικές.

Το πρόβλημα επίσης έγκειται και στο γεγονός ότι η Άνγκελα Μέρκελ δεν φαίνεται να πείθεται από τη μπλόφα του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς όπως μετέδωσε το Der Spiegel το Βερολίνο είναι έτοιμο να ρισκάρει ένα Grexit εάν ο επόμενος πρωθυπουργός αλλάξει τις τρέχουσες πολιτικές.

“Με άλλα λόγια ο μόνος τρόπος για να προχωρήσει σε αναδιάρθρωση η Ελλάδα είναι να αφήσει το ευρώ” λέει ο Münchau, τονίζοντας ότι ο κόσμος πλέον είναι καλύτερα προετοιμασμένος να αντιμετωπίσει μια οικονομική κρίση.

“Εάν κάτι είναι μη βιώσιμο συνήθως τελειώνει. Με βάση τις τρέχουσες πολιτικές η Ευρωζώνη είναι μη βιώσιμη, τουλάχιστον όσον αφορά τα σημερινά της σύνορα. Δεν βλέπω κανέναν τρόπο για την Ελλάδα να επιστρέψει στην ανάπτυξη χωρίς αναδιάρθρωση του χρέους. Και δεν βλέπω να γίνεται καμία αναδιάρθρωση όσο είναι μέσα στην Ευρωζώνη” καταλήγει.

http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26516&subid=2&pubid=113424850

Ο Μπόλαρης πρότεινε στη Σαμπίχα να «κατέβει» με τον συνδυασμό του!

Να κατέλθει στις εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση με τον συνδυασμό του πρότεινε στην Σαμπιχά Σουλεϊμάν, ο υποψήφιος Περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας, Μάρκος Μπόλαρης.

Σε δηλώσεις του ο κ. Μπόλαρης υπογράμμισε πως γνωρίζει την κ. Σουλεϊμάν πολλά χρόνια και ότι "είναι ένας εξαιρετικός άνθρωπος, που έχει δώσει μεγάλο αγώνα για τα δικαιώματα των Ρομά, στην μόρφωση και την εκπαίδευση".

"Η πρόταση μου να είναι υποψήφια της ανεξάρτητης αυτοδιοικητικής κίνησης της οποίας είμαι επικεφαλής, ήταν και η δική μου απάντηση σ' αυτούς που επιχείρησαν να «λασπώσουν» την ίδια και να μειώσουν τους αγώνες της. Την εκτιμώ βαθιά και τιμώ τις προσωπικές και κοινωνικές μάχες, τις οποίες έχει δώσει όλα αυτά τα χρόνια", πρόσθεσε.

Read more: http://www.newsbomb.gr/ekloges-2014/story/439074/o-mpolaris-proteine-sti-sampiha-na-katevei-me-ton-syndyasmo-toy#ixzz30N6RSQVx

Μπόλαρης: Εμείς δεν προσκυνούμε για κομματικές σφραγίδες

Αυτές οι εκλογές αποτελούν 
πρόκληση δημοκρατίας, κοινωνικής συνοχής και ανασχεδιασμού του παραγωγικού τομέα...

Στόχος μας είναι να πάρει ξανά μπροστά ο τόπος, να έρθει η πραγματική ανάπτυξη. Γιατί η ανάπτυξη δεν είναι σύνθημα. Είναι υποχρέωση που απαιτεί σχεδιασμό και ιεράρχηση. Η ανακαμψη της οικονομιας της χωρας δεν μπορει να ειναι ευχες ή διακηρυξεις! Επιτυγχανεται μονο με στοχευμενες πολιτικες και πρακτικες.

Την ώρα που οι άλλοι προσκυνούν και επιζητούν την κομματική στήριξη και για τις κομματικές σφραγίδες εμείς προτιμούμε να έχουμε την κοινωνική αποδοχή. Μαζί μας θέλουμε να έχουμε τους ανθρώπους της κοινωνίας τους, τους μη προνομιούχους Έλληνες. Τους ανθρώπους που Ξέρουν, που Θέλουν και που Μπορούν..

Και σ'αυτήν την προσπάθεια δεν περισσεύει κανένας. Συμμετέχουμε όλοι μαζί για να έρθει άνεμος ανανέωσης. Φυσάει Βαρδάρης λοιπόν. Για να ξαστερώσει ο τόπος, για να ανοίξουν προοπτικές. Προοπτικές στην θάλασσα, προοπτικές στον Βορρά, προοπτικές Ευρώπης.

http://tro-ma-ktiko.blogspot.gr/2014/04/blog-post_8240.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed:+Tromaktiko+(tromaktiko)&m=1

Το εσωκομματικό Στάλινγκραντ του ΣΥΡΙΖΑ

Δημήτρης Μητρόπουλος  | ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 11/02/20 

ΤΑ ΝΕΑ

Κάτι σε Στάλινγκραντ θυμίζει η υποψηφιότητα Βουδούρη για την Περιφέρεια Πελοποννήσου. Προεδρικοί και Αριστερή Πλατφόρμα έχουν εγκλωβιστεί σε μια σύγκρουση που διεξάγεται με όρους οδομαχίας. Ολα αυτά ενώ η περιοδεία Βίτσα στην Πελοπόννησο αναδεικνύει τις δυσκολίες διαχείρισης σε επίπεδο οργανώσεων ενός κόμματος που φούσκωσε απότομα από το 4,5% στο 30%.

Γιατί τέτοια επιμονή εκατέρωθεν στον Βουδούρη; Για πολλούς και ποικίλους λόγους, αλλά κυρίως γιατί η υποψηφιότητά του αποκρυσταλλώνει την αντιπαράθεση των μεν με τους δε. Η πλευρά Τσίπρα, ασχέτως των κατά καιρούς ρητορικών εξάρσεων, θέλει άνοιγμα του ΣΥΡΙΖΑ προς πρόσωπα και δυνάμεις που να τον βοηθήσουν να αυξήσει τα ποσοστά του. Κανονικά αυτό είναι πολιτικός πραγματισμός. Στην περίπτωση Καρυπίδη όμως φανερώθηκε ως επιπόλαιος οπορτουνισμός. Για την πλευρά Λαφαζάνη πάλι, η υποψηφιότητα Βουδούρη είναι η τέλεια κόκκινη γραμμή. Παπανδρεϊκός βουλευτής «φυτευτός» εκ των άνω στη Μεσσηνία όπου είχε στοχοποιηθεί πολιτικά από τον τοπικό ΣΥΡΙΖΑ, πρόσωπο που, μέσω ΔΗΜΑΡ, στήριξε την κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου - Κουβέλη το 2012, ο Βουδούρης προσφέρεται για αυτούς που θέλουν να υπερασπιστούν την ιδεολογική καθαρότητα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και επιχειρούν να αποτρέψουν, με το επιχείρημα αυτό, τους πολιτικούς συμβιβασμούς.

Τα ερωτηματικά δεν αφορούν τόσο την Αριστερή Πλατφόρμα. Αυτή δεν έχει να χάσει τίποτε από μια μάχη τύπου Στάλινγκραντ. Μετράει δυνάμεις, περνάει μηνύματα και φθείρει την ηγεσία. Τα ερωτηματικά αφορούν τους προεδρικούς. Εντάξει - έχοντας υποστεί το φιάσκο Καρυπίδη είναι υποχρεωμένοι, για λόγους τακτικής, να υπερασπιστούν τον Βουδούρη ή, έστω, να μετατρέψουν την επαναξιολόγηση της υποψηφιότητάς του σε άσκηση εσωκομματικής δημοκρατίας. Βεβαίως, το ΣΥΡΙΖο-νταβαντούρι στην Πελοπόννησο δεν είναι προετοιμασία για κάθοδο με αξιώσεις. Σύμφωνοι - αλλά, έτσι κι αλλιώς, ο Βουδούρης δεν κέρδιζε. Ε, αν δεν κέρδιζε, τότε γιατί να ματώσουν γι' αυτόν; Οπως και γιατί να φάνε τη χλαπάτσα για τον Καρυπίδη; 

Δεν θα ήταν προτιμότερο να δώσει η ηγεσία τη μάχη για κάποιον σαν τον Μάρκο Μπόλαρη που, στηριζόμενος από τον ΣΥΡΙΖΑ, θα μπορούσε να χτυπήσει με αξιώσεις την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας και να δημιουργήσει ρήγμα στο παλιό φέουδο του Παναγιώτη Ψωμιάδη, ανατρέποντας πλήρως τον πολιτικό μύθο της γαλάζιας - ή έστω μαύρης - Βόρειας Ελλάδας; Σύμφωνοι, αντιδρούσαν οι τοπικές οργανώσεις. Αλλά εκεί άξιζε να δώσεις μάχη, αφού είχες κάτι να πάρεις. Και ο Μπόλαρης, με την ενεργοποίησή του στις Εξεταστικές και τον τρόπο που βρέθηκε εκτός ΠΑΣΟΚ, δεν είναι Βουδούρης.

Το συμπέρασμα είναι ότι οι τσιπραίοι έχουν πάθει ό,τι χειρότερο στον πόλεμο και την πολιτική. Εχουν εγκλωβιστεί σε λάθος μάχη, αφού η έκβασή της δεν θα έχει ουσιαστικό αντίκτυπο στον πόλεμο. Είναι κάτι που αναδεικνύει εντυπωσιακό κενό στρατηγικής, την ώρα που ακόμη κι ένας πρωτάρης στην πολιτική ήξερε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε να δώσει προσοχή στο μέτωπο των Περιφερειών. Μένει τώρα να φανεί τι θα γίνει με τις ευρωεκλογές - που τις θεωρούσαν κερδισμένες πριν καν διεξαχθούν - με το δεδομένο της τρισταυρίας. Εκτός αν μετά τον Καρυπίδη και τον Βουδούρη τριτώσει το κακό.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Γιά caffè freddo στα Γουναράδικα

Πότε θα πάμε καλέ στα γουναράδικα;

Μιά φιλική παραίνεση στα λουλού των βορείων προαστίων που πετούν κορώνες επαναστατατique γιά γουναράδικα: 
πρώτον, η ΄λενοια που έδινε ο Άρης Βελουχιώτης στην έκφραση ήταν σε σχέση με το παραμ΄λυθι της αλεπούς. Ρώτησαν τα αλεπουδάκια την μαμά αλεπού, ότυαν τα έστελνε ν στον αγηώνα της ζωής: "μαμά, πότε θα συναντηθούμε πάλι;" καί η μαμά τους απάντησε..."στον κουβά στα γουναράδικα"! ...με άλλα λόγια όταν μας σφάξουν. Όταν λοιπόν ο Βελουχιώτης αποχαιρετούσε τους συντρόφους του, πηγαίνοντας σε επιχειρήσεις, ο χαιρετισμός καλήν αντάμωση  στα γουναράδικα ήταν έκφραση αυτοθυσίας, κάτι σαν "οι μελλοθάνατοι σας χαιρετούν"! Ο Διαμαντό φυσικά το πήρε αλλιώς καί το χρησιμοποίησε σαν απειλή προς κυβερνητικούς καί άλλους.
Δεύτερον, στα γουναράδικα πάς είτε σαν θύτης είτε σαν σφαχτάρι.  Οι μεν κυβερνητικοί, καλυπτόμενοι πό το κράτος κατασδτολής ανάγκη δεν έχουν από κούφιες απειλές. Υπάρχουν όμως καί άλλοι στο κοινοβούλιο, που ακούν, αφρίζουν καί προετοιμάζονται. 
Tα Χρυσαυγίτικα μαντρόσκυλα του Ναζισμού, περί ών ο λόγος, έχουν σουγιάδες, φανατισμό, μπράβους, περίστροφα καί ρόπαλα, καί έναν Βαρδινογιάννη από πίσω με καραβιές ευρώ καί πολεμικά εφόδια γιά μπαλωθιές. 
Στείλε τε, θα έλεγα, στο προαύλιο της Βουλής τον τον Διαμαντό ή έστω τον Τατσό να πιαστεί με τον Κασίδα ή τον Λαγό, έτσι γιά πρόβα, μπάς καί ανοίξει καί κάποιο μυαλό...εκτός από κεφάλι. Τα λόγια, όταν τυο παίζεις ζόρικος, δεν αρκούν.
Λόγια, λόγια, λόγια ήταν καί ο kamerad Thälmann, αλλά ο Χίτλερ είχε σαν αστακούς οπλισμένα τα Τάγματα Εφόδου καί έναν Χίντεμπουργκ με το Reichswehr γιά υπέρτατο προστάτη. Στο τέλος οι Χιτλερικοί τον έκαναν κιμά τον φλύαρο Τάλμαν και τα ανεγκέφαλα συντρόφια του στο Μπούχενβαλντ. 
Achtung! 
Με βαμμένα νύχια καί καλσόν για γουναράδικα δεν μιλάει ο κόσμος...μήν πάτε γυρεύοντας λοιπόν, γυμνοί, στον λάκκο με τα κ-δάχτυλα.  Το είπαν άλλωστε προχθές ανοιχτά οι Ναζί εν μέσω κοινοβουλίου γτο πόσο σας τρέμουν: "γιαλαντζί" σας θεωρούν!
Προσοχή, λοιπόν,  με τους γιαλαντζί παλικαρισμούς μην καί σας καεί  η γούνα!

Δ. Στρατούλης: «Νομίζω κατάλαβα τι είναι τα spread»

"Ο λαός πρέπει να ρίξει τα spread"

«Νομίζω κατάλαβα τι είναι τα spread», τονίζει με δήλωση του ο Δημήτρης Στρατούλης, βουλευτής Β’ Αθήνας και υπεύθυνος της επιτροπής κοινοβουλευτικού ελέγχου του ΣΥΡΙΖΑ, σημειώνοντας «το θέμα με απασχολεί εδώ και πολύ καιρό, από τότε που η χώρα μας πρωτομπήκε στην καταστροφική νεοφιλελεύθερη πορεία των Μνημονίων». Ο κ. Στρατούλης, ο οποίος είχε δημιουργήσει σάλο προεκλογικά με τις δηλώσεις του περί κρατικοποίησης των τραπεζών και δέσμευσης των καταθέσεων, συνεχίζει: «είχα υποψιαστεί ότι τα spread έχουν κάποια σχέση με το σαθρό παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, όμως η συνεχής αναφορά σε αυτά ως συνάρτηση του δανεισμού της Ελλάδας και των κρατικών ομολόγων μου δημιουργούσε ερωτηματικά. Ακόμη περισσότερα ερωτηματικά μου δημιουργούσε το ότι όλοι αναφέρονταν σε αυτά δίνοντας την εντύπωση ότι γνωρίζουν σε βάθος τη λειτουργία τους. Πώς είναι δυνατόν να καταλαβαίνουν όλοι περί τίνος πρόκειται, εκτός από εμένα;»
«Τελικά όμως νομίζω πως έχω καταλήξει στο σωστό συμπέρασμα, κάτι το οποίο με χαροποιεί ιδιαίτερα. Το spread λοιπόν είναι απλώς το ποσό του τόκου που θέλουν να εισπράξουν οι δανειστές από ένα ομόλογο, το οποίο καθορίζεται σε μυστικές συνεδριάσεις του χρηματοοικονομικού λόμπι στο Νταβός. Είναι χρέος μας να συντρίψουμε αυτές τις προσδοκίες, ο λαός πρέπει να ρίξει τα spread», καταλήγει ο κ. Στρατούλης. Μετά από παρατήρηση δημοσιογράφου κατά τη συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ στο πλαίσιο της ΔΕΘ, ότι τα spread δεν είναι τίποτα άλλο από τη διαφορά επιτοκίου των ομολόγων μιας χώρας σε σχέση με μια βάση αναφοράς (που στην περίπτωση της Ελλάδας είναι τα γερμανικά ομόλογα), ο κ. Στρατούλης απάντησε: «Επιτέλους, μετά από τόσο καιρό, έχω καταλάβει τι είναι τα spread. Δε θα με αποπροσανατολίσετε εσείς. Η μόνη λύση για το λαό είναι να συντρίψουμε τα spread».
http://www.tokoulouri.com/politics/stratoulis-figures-spreads-out/

Πώς η k. Ρένα Δούρου από δασκάλα έγινε "αναλύτρια" αμυντικών θεμάτων Τουρκίας καί ΗΠΑ!

(αφού η σύζυγος του κ. Καραμανλή από νηπιαγωγός έγινε "ιατρός" καί μάλιστα "χειρούργος", όλα στην χώρα αυτή της διαφθοράς, του μέσου καί της φαιδράς πορτοκαλέας είναι δυνατά)

Ισχύει τελικά το πως κανείς μα ΚΑΝΕΙΣ (ακόμη καί στον ΣΥΡΙΖΑ...) δεν προέρχεται από παρθενογέννεση!

Συνέχεια στο θέμα της Ρένας Δούρου....

Βασίλης Θασίτης

Αίσθηση και πολλές συζητήσεις προκάλεσε η χθεσινή αποκάλυψη της «δημοκρατίας» ότι η Ρένα Δούρου, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και «υπαρχηγός» του Αλέξη Τσίπρα, έχει αποκρύψει από το βιογραφικό της τη συνεργασία της με το Ινστιτούτο Αμυντικών Αναλύσεων του υπουργείου Εθνικής Αμυνας κατά την «αμαρτωλή» περίοδο του Ακη Τσοχατζόπουλου και (στη συνέχεια) του Γιάννου Παπαντωνίου.

Η κυρία Δούρου υποχρεώθηκε να επιβεβαιώσει την αποκάλυψη, αλλά πιάστηκε «οφσάιντ» με τις παραπλανητικές δικαιολογίες που επικαλείται για την «πρόσληψή» της. Επίσης, αυτό στο οποίο δεν απαντά είναι γιατί έχει αποκρύψει από το βιογραφικό της τη συνεργασία με το εν λόγω Ινστιτούτο την περίοδο Τσοχατζόπουλου. Το ερώτημα γίνεται εντονότερο από τη στιγμή που η ίδια θεωρεί ότι όλα έγιναν αξιοκρατικά και άμεμπτα.

Το θέμα εξελίσσεται σε μείζον, από ηθικής και πολιτικής πλευράς, τόσο για τον ΣΥΡΙΖΑ όσο και για την κυρία Δούρου, καθώς το κλίμα έχει ήδη επιβαρυνθεί από τις προσχωρήσεις στην Κουμουνδούρου πρώην στενών συνεργατών του κ. Τσοχατζόπουλου.

Μάλιστα η σημερινή βουλευτής, εκτός από τη συνεργασία της με τον εξ απορρήτων του τότε υπουργού Εθνικής Αμυνας Γιάννη Δρόσο, που ήταν επικεφαλής του Ινστιτούτου, φέρεται να συνεργαζόταν στενά και με τον έτερο έμπιστο του κ. Τσοχατζόπουλου, Βαγγέλη Χωραφά, ο οποίος στηρίζει τώρα κι αυτός -όπως ο Αντ. Κοτσακάς- τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο κ. Χωραφάς ήταν για χρόνια διευθυντής του επιτελείου (ΕΠΥΕΘΑ) του κ. Τσοχατζόπουλου με πολύ αυξημένες αρμοδιότητες.

Με τον κ. Δρόσο (στον οποίο ο κ. Τσοχατζόπουλος είχε αναθέσει παράλληλα και την κομβική θέση του αναπληρωτή γενικού διευθυντή αμυντικής βιομηχανίας, έρευνας και τεχνολογίας) λάμβανε μέρος και σε συσκέψεις με άλλα επιτελικά στελέχη της ομάδας εργασίας του Ινστιτούτου.

Εμφανώς αμήχανη η κυρία Δούρου, αναφερόμενη στην αποκάλυψή μας, έκανε λόγο για «ανυπόστατα δημοσιεύματα» και «ψεύδη», αλλά επί της ουσίας επιβεβαιώνει το δημοσίευμα μέχρι κεραίας: «Δυστυχώς και η πολιτική, το σύμπαν ολόκληρο είναι πλέον κίτρινα... Τους υπουργούς δεν τους βάλαμε εμείς στις θέσεις τους, ούτε θα εργαζόμαστε σε έναν χώρο μόνο αν οι υπουργοί είναι της αρεσκείας μας. Το συγκεκριμένο Ινστιτούτο δεν είναι του Ακη Τσοχατζόπουλου ή του Γιάννου Παπαντωνίου αλλά ανήκε στο υπουργείο Εθνικής Αμυνας. Γυρνώντας από τις σπουδές μου στο εξωτερικό έστειλα ένα βιογραφικό το 2001 και προσλήφθηκα αμέσως χωρίς να έχω κάποιον να βοηθήσει ως είθισται... Κάθισα σε αυτό δύο χρόνια και το 2003 παραιτήθηκα.

Αυτά τα δύο χρόνια που δούλεψα ως αναλύτρια, δεν είχα δει ποτέ τους υπουργούς, αλλά γνώρισα πολύ σημαντικές προσωπικότητες και επιστήμονες που πέρασαν από εκεί, συνεργαστήκαμε και έμαθα αρκετά πράγματα. Φτάνει με αυτά τα δημοσιεύματα πάει πολύ... πια!!!».

Οι αβάσιμες δικαιολογίες της Δούρου και η σιωπή για τη διαδικασία του διορισμού
Στο άγχος της να δικαιολογήσει τη συνεργασία που είχε στο διάστημα 2001-2003 (όταν «μεγαλουργούσαν» οι κ. Τσοχατζόπουλος και Παπαντωνίου, τους οποίους κατά τα λοιπά ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί συνυπεύθυνους για την καταστροφή της Ελλάδας), η κυρία Δούρου προβάλλει δικαιολογίες που για τους γνωρίζοντες δεν ευσταθούν. Προσπαθεί να παραπλανήσει, αλλά δεν το καταφέρνει.

Κατ' αρχάς, σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα του ΥΠΕΘΑ «το ΙΑΑ είναι ΝΠΙΔ εποπτευόμενο από το υπουργείο Εθνικής Αμύνης. Ιδρύθηκε το 1996 (ΠΔ 320/ΦΕΚ Α' 217 / 1996) και άρχισε να λειτουργεί εντός του 1998. Διοικείται από επταμελές Δ.Σ., το οποίο διορίζεται από τον υπουργό Εθνικής Αμύνης. Η χρηματοδότησή του προέρχεται κυρίως από το υπουργείο Εθνικής Αμύνης, ενώ μέρος των λειτουργικών του εξόδων καλύπτεται από τις εκδόσεις και τη συμμετοχή του σε εθνικά και ευρωπαϊκά ερευνητικά προγράμματα».

Είναι προφανές, επομένως, ότι το Ινστιτούτο ναι μεν υπάγεται στο υπουργείο αλλά στην πραγματικότητα αποτελεί «τσιφλίκι» του υπουργού. Κατά δεύτερον, η κυρία Δούρου γιατί δεν εξηγεί με ποια ακριβώς διαδικασία προσλήφθηκε; Με διαγωνισμό; Επί τη βάσει του πτυχίου της και μόνον; Ποιος έκανε την επιλογή; Ο κ. Δρόσος; Ο κ. Χωραφάς; Κάποιος ανώτερος των δύο και για ποιον λόγο; Η ίδια διατείνεται ότι δεν τη βοήθησε κανείς, αν και αποτελούσε κοινό μυστικό ότι το Ινστιτούτο ήταν «άντρο» βολέματος ημετέρων και φίλων του κ. Τσοχατζόπουλου...!

Προκαλεί επίσης εντύπωση το γεγονός ότι «προσλήφθηκε» ως αναλύτρια σε θέματα τουρκικής πολιτικής, αν και δεν είχε καμιά σχετική εμπειρία καθώς, όπως αναγνωρίζει και η ίδια, βρισκόταν σε πολύ νεαρά ηλικία και μόλις είχε ολοκληρώσει τις σπουδές της σε ένα μάλλον πολύ συνηθισμένο αντικείμενο, τις πολιτικές επιστήμες, ύστερα από τη φοίτησή της στο Παιδαγωγικό Δημοτικής Εκπαίδευσης. Θα είχε λοιπόν ενδιαφέρον να εξηγήσει ποια ακριβώς ήταν η δραστηριότητά της ως αναλύτρια αυτή τη διετία και ποια η συγκεκριμένη σχέση εργασίας που είχε. Το βέβαιο πάντως είναι ότι είχε συμμετάσχει στη συγγραφή βιβλίου του Ινστιτούτου το 2002 με θέμα «το τρομοκρατικό κτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001»...

http://www.dimokratianews.gr.

Νίκος Χανιάς : «Mια ώρα κυβέρνησης από τον Αλέξη Τσίπρα θα είναι καταστροφική για τη χώρα»

Υποψήφιος ΣΥΡΙΖΑ: Αν κυβερνήσουμε, θα καταστρέψουμε την χώρα 

Στέλεχος και υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ με επιστολή του ανακοινώνει ότι αποχωρεί από το κόμμα επειδή:

«μια ώρα κυβέρνησης από τον Αλέξη Τσίπρα θα είναι καταστροφική για τη χώρα»!

Ο Νίκος Χανιάς, στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, υποψήφιος στην Κορινθία και μέλος της Πανελλαδικής Συντονιστικής Επιτροπής του κόμματος στην επιστολή που δημοσιεύει σήμερα ο Μικροπολιτικός στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ», γράφει απευθυνόμενος στον γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΝ Δημήτρη Βίτσα.

«Φίλε Δημήτρη, είμαι πλέον σίγουρος ότι έστω και μία ώρα κυβερνητικής θητείας του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι καταστροφική για την Ελλάδα και το μέλλον των παιδιών μας»
Ο Νίκος Χανιάς γράφει ακόμα ότι τρέμει στην προοπτική να αναλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ την εξουσία καθώς «αν πέσουν τα φώτα της δημοσιότητας στις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι».

Και συνεχίζει: «Είναι αισχρό και ανέντιμο, εκμεταλλευόμενοι τη δίκαιη οργή της κοινωνίας, να τζογάρετε το μέλλον μας, ποντάροντας στην ανύπαρκτη πιθανότητα ότι οι δανειστές μας μπλοφάρουν, χωρίς να προτείνετε κάτι για την αντίθετη περίπτωση, όταν μάλιστα γνωρίζετε ότι οι μαξιμαλιστικές και σουρεαλιστικές θέσεις σας δεν ακουμπάνε καν στην πραγματικότητα».

Και καταλήγει κλείνοντας την επιστολή αποχώρησής του δηλώνοντας ότι δεν μπορεί να συνεχίσει να συμμετέχει σε ένα κόμμα του οποίου η κυβερνητική προοπτική «είναι άκρως επικίνδυνη για τον ελληνικό λαό και το μέλλον του».

http://www.newsbomb.gr/ekloges-2012/syriza/story/140525/vomva-ypopsifioy-syriza-an-kyvernisoyme-tha-katastrepsoyme-tin-hora

Συνέντευξη Π. Λαφαζάνη στον Ιφικράτη Αμυρά

Η 13η Συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ

Ελπίδες δημοσιοϋπαλληλικής στασιμότητας καί κρατικοδίαιτου παρασιτισμού

Οι "Λεφτά Υπάρχουν", "' Ένα δωράκι κάναμε στον εαυτό μας" καί "Κατεβάζω τους διακόπτες" κρατικοδίαιτοι  του πρώην ΠΑΣΟΚ ήλθαν να συναντήσουν τους "Δεν πληρώνω-Δεν πληρώνω"!

Οι νεολαίοι του Άκη καί της Λούκας συρίζουν ΣΥΡΙΖΑ!!!

Τι CONTEX τι ΣΥΡΙΖΑ, πάντα τα παιδιά αναζητούσαν "προφύλαξη" σε "Μύλο" 

Χθες 127 στελέχη του ΠΑΣΟΚ εξέφρασαν την υποστήριξή τους στον ΣΥΡΙΖΑ. Στην πλειοψηφία τους είναι μέλη του Ρεύματος Νέων Σοσιαλιστών, με διαδρομή στο εθνικό συμβούλιο της νεολαίας του Κινήματος, αλλά και στο εθνικό συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ. Το ανώτερο καθοδηγητικό όργανο μεταξύ δύο συνεδρίων. Χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι οι...Ελευθεριάδης Αντώνιος πολιτικό συμβούλιο νεολαίας ΠΑΣΟΚ (δείτε στο τέλος), Ζερβάκη Μαρία μέλος εθνικού συμβουλίου ΠΑΣΟΚ, Θέμης Τζήμας μέλος εθνικού συμβουλίου ΠΑΣΟΚ, Ρέντζου Πετρούλα εθνικό συμβούλιο νεολαίας ΠΑΣΟΚ, Σκουλάς Μανώλης στέλεχος της ΠΑΣΠ, Στεφάνου Νίκος εθνικό συμβούλιο νεολαίας ΠΑΣΟΚ, Τσουκαλάς Κώστας εθνικό συμβούλιο νεολαίας ΠΑΣΟΚ και άλλοι.

Οι περισσότεροι συνδέονται με τον Δημήτρη Σακελλάρη, ο οποίος παραιτήθηκε προ εβδομάδων από το πολιτικό συμβούλιο του κόμματος και οι πληροφορίες τον φέρνουν να συζητά με τον ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται για στελέχη που είχαν διαχρονικά προνομιακές σχέσεις με τον Άκη Τσοχατζόπουλο, αλλά και τη Λούκα Κατσέλη στα χρόνια της κυριαρχίας του Γιώργου Παπανδρέου, ειδικά την περίοδο της αντιπολίτευσης. 

Άκης και Λούκα ήταν οι συνήθεις ύποπτοι για καλεσμένοι σε όλες τους τις εκδηλώσεις. Χαρακτηριστικό είναι το πρόγραμμα του 5ου ΚΑΜΠΙΝΓΚ ΡΕΥΜΑΤΟΣ ΝΕΩΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΩΝ, το καλοκαίρι του 2009. Μια εκδήλωση στην οποία ο Άκης είχε μιλήσει για την αριστερά και την κοινωνική πολιτική στην περίοδο της ύφεσης…
«Συντρόφισσες και σύντροφοι,
σας αποστέλλουμε το πρόγραμμα του 5ου κάμπινγκ του Ρεύματος των Νέων Σοσιαλιστών, το οποίου θα διεξαχθεί από 9 ως 13 Ιουλίου στις εγκαταστάσεις του «Μύλου», στη Νικήτη Χαλκιδικής. Θα χαρούμε πολύ να σας δούμε από κοντά, να μιλήσουμε πολιτικά αλλά και να απολαύσουμε τη θάλασσα και τον ήλιο της καλοκαιρινής Χαλκιδικής.
Πέμπτη 9 Ιουλίου
- Έναρξη κάμπινγκ, χαιρετισμός διοργανωτών (20:00 μμ)
- Ροκ βραδιά με δύο γκρουπ νέων καλλιτεχνών (22:30 μμ)
Παρασκευή 10 Ιουλίου
- « Η απάντηση των σοσιαλιστών στην οικονομική κρίση», πολιτική εκδήλωση με την κ. Λούκα Κατσέλη, βουλευτή, μέλος του Εθνικού και του Πολιτικού Συμβουλίου, 
- Πανελλαδική ομάδα του Ρεύματος Νέων Σοσιαλιστών (18:00 μμ)
- «Η άλλη κρίση: κοινωνική πολιτική και Αριστερά στον καιρό της οικονομικής ύφεσης», πολιτική εκδήλωση με τον κ. Άκη Τσοχατζόπουλο, πρώην υπουργό και μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (20:00 μμ)
- Λαϊκή βραδιά με το συγκρότημα των Παπαϊωάννου – Μαρίας Φωτίου (23:00μμ)
Κυριακή 12 Ιουλίου
- Θεματικές συζητήσεις Π.Α.Σ.Π. Α.Ε.Ι. – Π.Α.Σ.Π. Τ.Ε.Ι. (18:00 μμ)
Με τιμή,
Αντώνης Ελευθεριάδης
Τηλ. επικοινωνίας: 6937072195
Αναρτήθηκε από akr στις 7:31 π.μ. 0 σχόλια Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτησηΠΑΡΑΣΚΕΥΉ, 26 ΙΟΥΝΊΟΥ 2009»
Δείτε το blog του Ρεύματος Νέων Σοσιαλιστών...http://rnsnewblog.blogspot.com/2009_07_01_archive.html


http://press-gr.blogspot.com/2012/05/blog-post_7574.html

Η κυβερνητική πρόταση ΣΥΡΙΖΑ - τραλαλά τραλαλά

Η πιό μεγάλη Παιδική Χαρά που χωράει όλα τα παιδιά!

Ιδού το οικονομικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ

imerisia.gr – Πεμ, 17 Μαϊ 2012

Σιγά – σιγά το κουβάρι του οικονομικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ, προκαλώντας ρίγη σε μεγάλες μάζες της κοινωνίας, αφού πιθανή υλοποίησή του δεν θα πλήξει μόνο την «πλουτοκρατία», αλλά κυρίως την μεγάλη πλειονότητα των μισθωτών

Του Θανάση Παπαδή 

Όσο περνούν οι μέρες ξετυλίγεται σιγά – σιγά το κουβάρι του οικονομικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ, προκαλώντας ρίγη σε μεγάλες μάζες της κοινωνίας, αφού πιθανή υλοποίησή του δεν θα πλήξει μόνο την «πλουτοκρατία», αλλά κυρίως την μεγάλη πλειονότητα των μισθωτών, ενώ παράλληλα δημιουργούνται όλες εκείνες οι συνθήκες περαιτέρω αύξησης της ανεργίας.
Ας τα πάρουμε στην σειρά:

- Φορολόγηση 1% επί του τζίρου: αν ποτέ συμβεί αυτό θα αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία και θα σημάνει την αρχή του τέλους για την ελληνική επιχειρηματικότητα, ενώ θα ανοίξει τον δρόμο για να φύγουν επενδύσεις από την Ελλάδα. Ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει το μέτρο αυτό να το επιβάλλει στις 6.000 μεγάλες επιχειρήσεις. Αυτό σημαίνει ότι θα επιβληθεί φόρος ακόμη και σε μεγάλα περίπτερα, αφού το κατώτατο όριο υπολογίζεται στο 1 εκατ. ευρώ τζίρου. Δηλαδή μία μικρή επιχείρηση με κύκλο εργασιών θα κληθεί να πληρώσει φόρο 10.000 ευρώ, χωρίς να εξετασθεί εάν η εν λόγω επιχείρηση δημιουργεί ή όχι κέρδη.

- Αύξηση φορολογικών συντελεστών: σήμερα στην Ελλάδα ο υψηλός συντελεστής είναι στο 45%. Δεν έχει ξεκαθαρίσει που θα πάει, αλλά όπου και να διαμορφωθεί (60%); δημιουργεί συνθήκες για αύξηση της φοροδιαφυγής. Η θέσπιση αυτού του μέτρου ουσιαστικά αποτελεί τιμωρία της πολιτείας στους φορολογούμενους εκείνους που δηλώνουν τα εισοδήματά τους, ενώ παράλληλα επιβραβεύονται με τον καλύτερο τρόπο οι φοροφυγάδες.

- Υποχρεωτικό δάνειο: Δάνειο – φόρος σε όσους έχουν εισόδημα πάνω από 20.000 ευρώ. Η φορολογία για το επίπεδο εισοδήματος ανέρχεται στο 6%, όταν σήμερα η απεχθής έκτακτη εισφορά που τόσο έχει κατακριθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ είναι μόλις 1%

- Καταθέσεις: Οι καταθέσεις θα χρησιμοποιηθούν για την ανάπτυξης. Θολή μέχρι και ανεπαρκής η πρόταση. Ο ακρογωνιαίος λίθος της λειτουργίας του τραπεζικού συστήματος είναι ακριβώς αυτό που περιγράφει ο ΣΥΡΙΖΑ. Χρησιμοποιούνται οι καταθέσεις για να δίνονται δάνεια. Εκτός βέβαια αν εννοεί κάτι άλλο ο ΣΥΡΙΖΑ. Όπως για παράδειγμα την δέσμευση των καταθέσεων από κάποιο ύψος και πάνω προκειμένου να δοθούν ως δάνεια.

- Κρατικοποίηση επιχειρήσεων: Εκτός από τις τράπεζες ο ΣΥΡΙΖΑ θα επανακρατικοποιήσει ΟΤΕ, Ολυμπιακή και θα σταματήσει κάθε προσπάθεια ιδιωτικοποιήσεων. Κενό γράμμα βέβαια είναι το πώς θα συμβεί αυτό και που θα βρεθούν τα χρήματα. Εκτός και αν εννοεί ότι θα γίνει υποχρεωτική κρατικοποίηση αυτών των επιχειρήσεων χωρίς χρήματα. Μόνο που αυτά γίνονται σε άλλα καθεστώτα και βέβαια εκτός ευρώ και εκτός Ευρωζώνης.

Η αλήθεια είναι ότι οι προτάσεις αυτές προκαλούν ίλιγγο και τρόμο. Ας ελπίσουμε ότι αν ποτέ ο ΣΥΡΙΖΑ κληθεί να κυβερνήσει ότι θα ξεχάσει όλα τα παραπάνω.

Επάνω στην κινούμενη πολιτική άμμο χτίζουν (με περισσή αφέλεια) κομματικά παλάτια

Οι μαθητευόμενοι μάγοι των πολιτικών συνοθυλευμάτων στα οποία οι τρομαγμένοι από τις αλλαγές δημόσιοι υπάλληλοι επέθεσαν τις ελπίδες τους (χρόνια άνεργοι νέοι, κατεστραμένοι μαγαζάτορες καί αστυνομικοί προτίμησαν τον Ναζιστικό βόρβορο της Χρυσής Αυγής), προσπαθούν να κερδοσκοπήσουν εκλογικά, προκαλώντας καί νέα αναμέτρηση. Έριξαν τα κομματικά ζάρια τους σε μιά προσπάθεια να καρπωθούν εκλογικά ακόμη περισσότερη απελπισία. Η δεύτερη ζαριά προβλέπεται μάλλον να τους βγεί. 

Η τρίτη εκλογική αναμέτρηση θα είναι της ακροδεξιάς, μιάς καί ο απελπισμένος ζητά λύσεις στο βιοποριστικό του πρόβλημα καί πολύ λίγο τον καίνε οι απαιτήσεις γιά απλές αναλογικές καί αντιμνημονιακά πυροτεχνήματα, όταν σταματήσουν οι εισροές δανεισμού από τους επάρατους που μας δανείζουν.

Όσο γιά τον αναγκαστικό εσωτερικό δανεισμό καί τις τριτοκοσμικού σκεπτικού δεσμεύσεις των καταθέσεων, το κακό ήδη έγινε καί μετά τις 17 Ιουνίου το ποταμάκι των αναλήψεων θα γίνει χείμαρος πανικού που θα μας πνίξει όλους, και πρώτιστα τους αφελέστατους ελπιδέμπορους. Μέχρι τότε δικαιούνται να πάρουν ένα ειρωνικά αντιαναλογικό 50ράκι βουλευτές μπόνους, γιά να αποκαλυφθεί το "καί τώρα τι κάνουμε" μεγαλείο της θεωρητικής  θολούρα τους.

ΜΗΜ

Δημιουργούμε τη λαϊκή δημοκρατική παράταξη της Αριστεράς τόνισε ο Αλέξης Τσίπρας

  (Φωτογραφία:  Fosphotos )

«Δεν θα αποφασίζουμε μόνοι μας, αλλά μαζί με τον κόσμο που ελπίζει στην προσπάθειά μας. Δημιουργούμε τη λαϊκή, δημοκρατική παράταξη της Αριστεράς» υπογράμμισε ο Αλέξης Τσίπρας.

«Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει μόνο 12 συνιστώσες. Έχει ακόμη μία: το λαό. Η σημερινή μας προσπάθεια είναι δέσμευση ότι θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να μην κλειστούμε στον εαυτό μας. Δεν θα αποφασίζουμε μόνοι μας, αλλά μαζί με τον κόσμο που ελπίζει στην προσπάθειά μας» είπε ο Αλέξης Τσίπρας.
Ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ τόνισε: «Δημιουργούμε τη λαϊκή, δημοκρατική παράταξη της Αριστεράς».
«Δύο χρόνια τώρα κατεδάφιζαν την Ελλάδα» σημείωσε ο Αλέξης Τσίπρας και πρόσθεσε ότι «τώρα μας λένε πως η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη και πως πρέπει να αναλάβουμε τις ευθύνες μας."

Από την πλευρά του ο κ.Καμμένος προσθέτι :

 «Καταθέσαμε έναν οδικό χάρτη για το πως θα μπορέσει να γίνει εφικτό το σχέδιό μας και ζητήσαμε ψήφο εμπιστοσύνης, αφού για να καταγγείλουμε την δανειακή σύμβαση χρειάζονται 180 βουλευτές. Τα δυο κόμματα μπλόκαραν τις προτάσεις μας. Υπηρετούν τα συμφέροντα του Μνημονίου και όχι του λαού» είπε ο κ. Καμμένος και τόνισε ότι το κόμμα του κατέθεσε ξεκάθαρες προτάσεις και θα συνεχίσει να δίνει τον αγώνα, λέγοντας πάντα την αλήθεια.
O κ. Καμμένος πρόσθεσε πως το κόμμα του "δεν θα αλλάξει απόψεις", κάτω από "καμία πίεση".

ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΣΤΙΓΜΗ...

και

Λόγω πολιτικής αβεβαιότητας

Σχεδόν στα 700 εκατ. ευρώ υπολογίζονται οι εκροές των καταθέσεων μετά τις εκλογές

Η ενημέρωση του Προέδρου από τον διοικητή της ΤτΕ δείχνει αύξηση των εκροών μετά τις εκλογές   (Φωτογραφία:  Reuters ) 

Αθήνα

Περίπου 700 εκατ. ευρώ είχαν διαρρεύσει τις τελευταίες ημέρες και μέχρι τη Δευτέρα από τις καταθέσεις που διατηρούν στις τράπεζες επιχειρήσεις και νοικοκυριά.

Eνδεικτικά, αναφέρεται ότι στο πρώτο δίμηνο του έτους η εκροή καταθέσεων είχε φτάσει τα 10 δισ. ευρώ.
Ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Γ. Προβόπουλος ενημέρωσε σχετικά τον πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια το απόγευμα της Δευτέρας για τις συνολικές εκροές καταθέσεων, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της Προεδρίας της Δημοκρατίας που δόθηκαν την Τρίτη στη δημοσιότητα.
Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας ενημέρωσε χθες τους κκ Σαμαρά, Βενιζέλο και Κουβέλη, αναφέροντας ότι μετά από τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, ο τελευταίος του γνωστοποίησε ότι: «Η κατάσταση στις τράπεζες είναι πάρα πολύ δύσκολη. Οι αναλήψεις και οι εκροές μέχρι τις 16.00 η ώρα που τον πήρα, ξεπερνούσαν τα 600 εκατομμύρια ευρώ, έφτασαν τα 700 εκατομμύρια ευρώ».
Σύμφωνα πάντα με τα πρακτικά ο κ. Προβόπουλος εκτίμησε ότι δεν υπάρχει πανικός αλλά μεγάλος φόβος ο οποίος μάλιστα μπορεί να εξελιχθεί σε πανικό. Επιπροσθέτως ο διοικητής της ΤτΕ ανέφερε στον πρόεδρο της Δημοκρατίας ότι «η αντοχή των τραπεζών είναι πολύ μικρή αυτή τη στιγμή».

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Εδώ καράβια χάνονται,  

με άλλα λόγια, καί (κομματικές) 

βαρκούλες αρμενίζουν...!

 

...καί τα σωσίβια, θα πρόσθετα...δεν φτάνουν γιά όλους !

AΛΕΚΟΣ ΑΛΑΒΑΝΟΣ: ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ, ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΕΥΡΩ

"η αριστερά πει στον κόσμο όλη την αλήθεια (ότι η έξοδος από το μνημόνιο οδηγεί στην έξοδο από το ευρώ)"

«15 Σημειώσεις στο Πρόχειρο» για τις Εκλογές, για το Μνημόνιο και κυρίως για το Ευρώ*

1. Εκτελεστικό απόσπασμα για τον δικομματισμό στις εκλογές υπήρξε η ίδια η Ευρωζώνη (δεν έχει δοθεί ακόμα η χαριστική βολή). Στις αρχές του χειμώνα, κάτω από τις πιέσεις των αγορών προς το ευρώ και τα ομόλογα ισχυρών πια χωρών του η Γερμανία αποφάσισε και επέβαλε την είσοδο της ΝΔ στην κυβέρνηση της δεύτερης άγριας δανειακής σύμβασης. Ο για δύο χρόνια αντιμνημονιακός ιεροκήρυκας Σαμαράς μέσα σε μια νύκτα κατάντησε μνημονιακός ψάλτης. Η Ευρωζώνη έτσι ναρκοθέτησε το σύστημα του δικομματισμού που, και στην Ελλάδα, εξασφαλίζει την διαιώνιση και την αποσόβηση ακραίων κρίσεων για το σύστημα. Έκαψε την ευκαιρία για ένα δεξιό Ολάντ στη χώρα μας. Αν δεν είχε λειτουργήσει έτσι, το «μόνο νεκρός θα συνεργαστώ με τους μνημονιακούς» θα το είχε προεκλογικά πει, με τον Καμμένο υπασπιστή του, ο Σαμαράς, αυτοδύναμος πια πρωθυπουργός. 

2. Ό,τι έκανε σταθερά μέχρι πριν κάποια χρόνια η αμερικάνικη πρεσβεία (που δεν αποκλείεται να ξαναεμφανιστεί σύντομα), δεν μπόρεσαν να το κάνουν οι δεκαπέντε τόσες πρεσβείες της Ευρωζώνης. Είτε, λοιπόν, η Ευρωζώνη αποδεικνύεται, μέσα στις αντιφάσεις και τις αντιθέσεις της, ανίκανη να επεξεργασθεί μια μακροπρόθεσμη πολιτική διασφάλισης της ίδιας της κυριαρχίας της. Είτε η Γερμανία, ως ηγέτιδα του χώρου του ευρώ, με πλήρη επίγνωση των συνεπειών, θυσιάζει την ίδια την άμεση επιρροή της στην Ελλάδα προκειμένου να κερδίσει κρίσιμο χρόνο για την υπεράσπιση της κεντρικής ζώνης του ευρώ. Συμβαίνει μάλλον το δεύτερο, μαζί ενδεχομένως με το πρώτο, και αυτό είναι μια προειδοποίηση για όσους ονειρεύονται ελιγμούς της Γερμανίας σε περίπτωση που ακυρώσουμε τις δανειακές συμβάσεις. 

3. Ένας κόσμος μέσα στις φλόγες μιας πόλης που καίγεται «συνωστίζεται» στις παραλίες για να σωθεί. Έτσι ήταν αυτές οι εκλογές, σα σε μια μεγάλη καταστροφή. Η διαφορά είναι τώρα ο καθένας είχε τον χρόνο να σκεφτεί ποιο καράβι θα επιλέξει. Σε αυτό το πλαίσιο ήρθε ο εκλογικός θρίαμβος του ΣΥΡΙΖΑ που η πολιτική του συνήχησε με την ανάγκη της κοινωνίας να γίνει κάτι «τώρα». Εδώ ακριβώς ήρθε και ο δεύτερος θρίαμβος, της αντιμνημονιακής ακροδεξιάς, με τους Ανεξάρτητους Έλληνες και την αποκρουστική ναζιστική εκλογική παρουσία. Στους ταξιδιώτες αυτό που κυριάρχησε την Κυριακή 6 Μαΐου είναι : «να φύγουμε από το καταραμένο λιμάνι (του δικομματισμού και του μνημονίου)». Αυτό που λογικά αρχίζουν και σκέφτονται πια είναι : «σε τι είδους άραγε λιμάνι θα αγκυροβολήσουμε».

4. Θεωρείται το αποτέλεσμα των εκλογών κατακρήμνιση του πολιτικού συστήματος. Χωρίς αμφιβολία οι εκλογές είναι ένα βήμα μπροστά. Για να αρχίσει όμως να κλονίζεται το πολιτικό σύστημα (και δεν μιλάμε καν για το σύστημα εξουσίας οικονομικής, επιβολής «νόμιμης» βίας και πληροφόρησης) απαραίτητη προϋπόθεση είναι να κλονισθούν οι κυρίαρχες απόψεις του μέσα στον λαό. Σκληρός πυρήνας τους σε όλη την μεταπολιτευτική διαδρομή είναι η ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Την τελευταία δωδεκαετία, και ιδιαίτερα αυτή τη διετία της κρίσης, είναι το ευρώ. Το ευρώ, με αυτή τη λειτουργία του, αμφισβητείται από τον λαό, αλλά ακόμα από μια μειοψηφία όχι μεγάλη. Όταν η αμφισβήτηση γίνει καθολική σχεδόν, τότε στον ορίζοντα θα εμφανισθούν τα πρώτα νέφη της ανατροπής.

5. «Μέσω της αριστεράς κατασκευάζεται η νέα σοσιαλδημοκρατία»: το έλεγαν για τη ΔΗΜΑΡ, τώρα το λένε και για τον ΣΥΡΙΖΑ. Το κεντρικό χαρακτηριστικό της σοσιαλδημοκρατίας ιστορικά υπήρξε η αποδοχή του καπιταλισμού σε συνδυασμό όμως με το κοινωνικό κράτος. Ένας κόσμος της εργασίας και της ανεργίας, στα έσχατα όρια της επιβίωσης, θα καλωσόριζε της σοσιαλδημοκρατία και το κράτος πρόνοιας. Μέσα στα πλαίσια όμως της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης που εξισώνει όλες τις κατακτήσεις προς τα κάτω, μέσα στο χώρο της Ευρωζώνης που βρίσκεται σε υπαρξιακή κρίση, εντός της περιφέρειάς της που γονατίζει κάτω από τη δημοσιονομική πειθαρχία, σε μια χώρα δεμένη με δουλικές δανειακές συμβάσεις δεν υπάρχει κανένα, απολύτως κανένα, περιθώριο σοσιαλδημοκρατικής πολιτικής. Είτε με την Μέρκελ είτε με τον Ολάντ. Για τα απλά, αλλά πρωταρχικά πράγματα – να έχουν οι νέοι δουλειά, να μη πεινάν οι συνταξιούχοι – χρειάζονται επαναστατικές αλλαγές.

6. Στις δυνάμεις που κινούνται ή θα κινηθούν εντός του μνημονίου και της Ευρωζώνης υπάρχουν κάποιες διαφορές. Ανάμεσα σε αυτούς που είναι ικανοί να επιβάλλουν τις υπαγορευόμενες από την τρόικα «μεταρρυθμίσεις» και σε αυτούς που είναι ανίκανοι. Ανάμεσα σε αυτούς που θέλουν να κάμψουν τη λαϊκή αντίδραση με την πειθώ και σε εκείνους με τα ΜΑΤ κι αργότερα με τον στρατό. Ανάμεσα σε αυτούς που θεωρούν αυτό που γίνεται «καλό» και σε αυτούς που το θεωρούν επιβεβλημένο αλλά μοιραίο «κακό» (κι έτσι αφήνουν μια υπόσχεση για τις μέλλουσες γενιές). Ανάμεσα σε αυτούς που προέρχονται από τη δεξιά κι αυτούς από το κέντρο ή την αριστερά. Καμία όμως από αυτές τις παραλλαγές δεν μπορεί να βγάλει τη χώρα από το τέλμα σε ορίζοντα μιας τουλάχιστον γενιάς.

7. Η «νίκη» του ηττημένου είναι πάντα ένα εντυπωσιακό φαινόμενο στην ιστορία. Σήμερα η δεξιά φαίνεται καταρρακωμένη, η αριστερά με αέρα στα πανιά της. Ο κίνδυνος είναι όμως παρών. Ακόμα κι αν μια δύναμη είναι ηττημένη, ακόμα κι αν τα ελατήρια της είναι τα πιο ταπεινά (να διασωθεί ο αρχηγός της), ακόμα κι αν λειτουργεί επικοινωνιακά και φτηνά, ενδέχεται αυτή να αναδείξει τη βασική σύγκρουση της στιγμής, το γήπεδο όπου κρίνονται όλα (συμμετοχή στην Ευρωζώνη). Αν ο αντίπαλος νικητής, δεν αποδεχθεί τη σύγκρουση, τον οδηγεί σε συνεχείς διαβεβαιώσεις για τις καλές του προθέσεις, σε απανωτές λεκτικές μετατοπίσεις και κυρίως σε δημόσιες δεσμεύσεις για το μέλλον. Ο ηττημένος τότε αποκτά την υπεροχή («ηγεμονία») στις εξελίξεις. Ο λόγος είναι απλός: εδώ (στο ευρώ) κρίνονται τα πάντα και ο λόγος της δεξιάς είναι σαφής: «ναι». Αυτό δεν σημαίνει ότι η δεξιά θα διασωθεί εκλογικά ούτε ότι η αριστερά θα χάσει την εκλογική της ορμή. Είναι δύσκολο το ποτάμι να ξαναγυρίσει πίσω. Σημαίνει απλά ότι ο ηττημένος μπορεί να επιβάλλει την πολιτική, τις αντιλήψεις τις δεσμεύσεις του στον νικητή.

8. «Τα πράγματα γίνονται, δεν λέγονται» ή «λέγονται με δόσεις». Υπάρχει η άποψη ότι αν η αριστερά πει στον κόσμο όλη την αλήθεια (ότι η έξοδος από το μνημόνιο οδηγεί στην έξοδο από το ευρώ) θα χάσει την επαφή της με την κοινωνία. Εδώ όμως διαχωρίζεται η αριστερά από τις άλλες δυνάμεις. Εκείνες παρασκήνια και κόλπα, αυτή αλήθεια και όλη την αλήθεια. Η αριστερά προειδοποιεί με ευθύνη τον λαό. Δεν του λέει μόνο ότι ο δρόμος έξω από το μνημόνιο είναι και δρόμος έξω από το ευρώ, αλλά ότι είναι και ιδιαίτερα επώδυνος, όμως με προοπτική. Του δίνει τη δυνατότητα να επεξεργασθεί την ανησυχία του, που δεν είναι αβάσιμη. Δεν τον αφήνει να βρεθεί σε άγνωστο λιμάνι, να αιφνιδιασθεί, να στραφεί τελικά με μένος ενάντια στους υπαιτίους.

9. Όταν ένα παιδί τρομοκρατείται από τους σκύλους, δεν θα του πούμε ότι δεν υπάρχουν σκύλοι. Θα του πούμε ότι είναι φιλικά ζώα και πολλές φορές σώζουν ανθρώπινες ζωές. Τις περισσότερες φορές ο φόβος που υπάρχει μέσα μας έχει λιγότερη σχέση με την εξωτερική αιτία και πολύ περισσότερη με την εσωτερική μας ανασφάλεια. Όταν το πολιτικό κατεστημένο ξεκινά μια από τις σκληρότερες εκστρατείες φόβου για το ενδεχόμενο αποχώρησης από το ευρώ, η αριστερά δεν θα διαβεβαιώσει ότι δεν υφίσταται τέτοιος κίνδυνος (ούτως ή άλλως υφίσταται εκ των πραγμάτων). Η διαβεβαίωση ή η ταλάντευση θα κάνει ακόμα πιο σκληρή την επίθεση. Με σταθερότητα θα απαντήσει ότι σε σχέση με τη σημερινή ερήμωση της κοινωνίας η έξοδος είναι δυνατότητα και μπορεί να μας σώσει. Και με το πρόγραμμά της θα προσπαθήσει να καθησυχάσει τη δικαιολογημένη ανασφάλεια του κόσμου της εργασίας.

10. Ό,τι καλό φανταζόμαστε, δεν σημαίνει ότι θα γίνει. Αλλά για να γίνει ένα καλό, πρέπει να το φαντασθούμε πρώτα. Αυτό ακριβώς δεν κάνει όλη η αριστερά για το ευρώ. Δεν το κάνει πρώτα από όλους το ΚΚΕ, που παραδοσιακά έχει ταχθεί κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ας βοηθήσουμε την κοινωνία να φαντασθεί ότι μπορεί να ζήσει με αξιοπρέπεια και ευημερία εκτός Ευρωζώνης. Όχι ρομαντικά και με υπερβολές, αλλά με πλήρη συναίσθηση των δυσχερειών. Ας μιλήσουμε για τις πρωτοβουλίες που είχαν άλλες χώρες σε αντίστοιχη κατάσταση άγριας ύφεσης σαν τη δική μας, πώς αποκόπηκαν από σκληρά νομίσματα, ακολούθησαν πολιτική ενίσχυσης της ζήτησης. Ας πούμε πώς χιλιάδες σημερινοί νέοι άνεργοι – πτυχιούχοι, καλλιτέχνες, ειδικευμένοι, ανειδίκευτοι – μπορούν να βρουν γρήγορα εργασία με καλά μελετημένες πρωτοβουλίες ενός νέου δημοσίου. Ας μιλήσουμε για την ακατανίκητη δύναμη της συλλογικότητας που απαιτείται, όπως παλιά όταν η φωτιά έφτανε στην εκκλησία του χωριού

11. Σε κάποια αμερικάνικα δικαστικά θρίλερ ο κακός δικηγόρος κάνει τον πελάτη του να πάρει πολύ βαρύτερη ποινή παρά αν δεν είχε καθόλου δικηγόρο. Το ίδιο έχει συμβεί στην Ελλάδα με απόψεις που τάσσονται υπέρ της εξόδου από το ευρώ. Ο βασικός συνήγορος δεν πατάει καν στην αίθουσα του δικαστηρίου – το ΚΚΕ, που θεωρεί το θέμα «αποπροσανατολιστικό». 'Άλλες φορές προσλαμβάνεται η αποχώρηση από το ευρώ ως ένα κομμουνιστικό σχέδιο δεκαετιών που βρήκαμε τώρα την χρυσή ευκαιρία να το επιβάλλουμε. Έτσι το ζήτημα μένει έξω από την κοινωνία, ξένο, δεν συνηχεί με τις μεγάλες ανάγκες της. Η αποχώρηση από το ευρώ σε συνδυασμό με την κατάργηση της δανειακής σύμβασης θα νοηματοδοτηθεί θετικά από τον απλό κόσμο με ένα βασικό όρο: αν γίνει πειστική ως η μόνη απάντηση στον συνταξιούχο που το μηνιάτικο του φτάνει για μια βδομάδα, στο νέο άνεργο που περιφέρεται χωρίς σκοπό, στο μικροκαταστηματάρχη που δεν περνάει πια από τον δρόμο που ήταν το μαγαζάκι του γιατί δεν αντέχει τον πόνο.

12. Η Ελλάδα ήταν στους νικητές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου γιατί ο Βενιζέλος διείδε την επιτυχία της Αγγλογαλλικής Συμμαχίας, έφτασε μετά λίγα μόλις χρόνια στη Μικρασιατική Καταστροφή γιατί έσφαλε ότι η στήριξή της θα συνεχίζονταν. Σε μια χώρα εξαρτημένη η σωστή ή λαθεμένη εκτίμηση για τις κατευθύνσεις και τα όρια των Μεγάλων Δυνάμεων (από τη δεξιά για να ευθυγραμμιστεί, την αριστερά για να εναντιωθεί) οδηγεί από τον θρίαμβο μέχρι την πανωλεθρία. Αυτό είναι εξαιρετικά κρίσιμο σήμερα. Και με τον Ολάντ και τις προθέσεις του για ανάπτυξη και με ένα «όχι» των Ιρλανδών στο ευρωσύμφωνο, τα όρια τροποποίησης των όρων των δανείων είναι ελάχιστα και σε δευτερεύοντα σημεία, που δεν μπορούν να απαντήσουν στις άμεσες ανάγκες και στην κλιμακούμενη οργή του λαού. Δυνατότητα κατάργησης του μνημονίου δεν υπάρχει παρά μόνο εκτός Ευρωζώνης. Μια λάθος εκτίμηση εδώ για τα περιθώρια ευλυγισίας της Γαλλίας ή της Γερμανίας μπορεί να αποβεί μοιραία.

13. Μια χώρα είτε θα έχει χαμηλούς φόρους είτε θα έχει γενναίες δαπάνες για Παιδεία και Υγεία. Η οικονομία και η ιστορία θέτει τα δικά της διλήμματα, κάθε εποχή, εκεί που πολλοί θα ήθελαν οι δύο πόλοι να συμβιώνουν. Έτσι ακριβώς τίθεται το θέμα «ακύρωση του μνημονίου» και «παραμονή στην ευρωζώνη». Ή το ένα ή το άλλο (κι εδώ περιπλέκεται σε βάθος το πρόβλημα γιατί στην Ελλάδα ένα πλειοψηφικό ρεύμα υπέρ του ευρώ ακυρώνει ένα ακόμη ισχυρότερο πλειοψηφικό ρεύμα απελευθέρωσης από το μνημόνιο). Στο δίλημμα αυτό παρά τους κανόνες της λογικής πέρα από τις δύο μπορεί να εμφανισθεί και τρίτη απάντηση. Η μία είναι η επιλογή της «παραμονής στο ευρώ» με επιβίωση του μνημονίου - τις άγριες επιπτώσεις τις βιώνουμε. Η δεύτερη είναι η «ακύρωση του μνημονίου» με οργανωμένη, προετοιμασμένη και προγραμματισμένη έξοδο από την Ευρωζώνη – πολύ σύντομα θα έρθει η άνοιξη. Η τρίτη είναι η «ακύρωση του μνημονίου» με ανοργάνωτη, απροετοίμαστη και απρογραμμάτιστη έξοδο από το ευρώ, με επιβολή απέξω, με πανικό του λαού, με χάος, με ανεξέλεγκτο πληθωρισμό, με άγνωστη έκβαση – επιλογή χειρότερη και από την πρώτη.

14. «Ήρεμα, ήρεμα κι απλά» γράφει ο Γιάννης Ρίτσος. Αυτό χρειάζεται να κάνει σήμερα η αριστερά. Να συγκεντρώσει όλες τις δυνάμεις της και «ήρεμα και απλά» να πει στον κόσμο: «Εμείς θέλουμε την άμεση και πλήρη κατάργηση των δανειακών συμβάσεων και των νόμων τους. Ήδη ακούμε την Ευρώπη να μας απειλεί με έξοδοι από το ευρώ. Για να μη βρεθούμε στο χάος έχουμε ετοιμάσει το σχέδιό μας για την έξοδο» Πάνω σε μια τέτοια βάση θα μπορούσαν να συνυπάρξουν και οι δυνάμεις που την αποχώρηση από το ευρώ θα την έχουν ως εφεδρικό Σχέδιο Β΄ και οι δυνάμεις που την έχουν κιόλας ως Σχέδιο Α΄ (όπως το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής). Με αυτό τον τρόπο όχι μόνο υπάρχει μια ευρεία βάση συνεργασίας, αλλά κυρίως οι εργαζόμενοι γνωρίζουν, ούτε θα απογοητευθούν ούτε θα αιφνιδιασθούν και συμμετέχουν ως συμπρωταγωνιστές.

15. Η αριστερά μπορεί ταυτόχρονα να υψώνεται και να χαμηλώνει. Να ανεβαίνει καλπάζοντας εκλογικά και να αποδομείται ο ριζοσπαστικός πυρήνας των ιδεών και αξιών της, οι διαχωρισμοί «αριστερά», «κέντρο», «δεξιά» να χάνουν τη σημασία τους. Το έχουμε δει στην Ιταλία, το βλέπουμε τώρα στην Κυπριακή Δημοκρατία. Στην Ελλάδα σήμερα οι «απελπισμένοι» αναζητούν αγωνιωδώς ελπίδα από όπου κι αν αυτή προέρχεται. Δεν αξίζει η αριστερά να αφήσει τα πράγματα στο «κορώνα – γράμματα» κι ας φαίνεται ότι αυτή τη στιγμή έρχονται «γράμματα» (κυρίως για τον ΣΥΡΙΖΑ). Η ριζοσπαστική αριστερά μπορεί να αμυνθεί απέναντι στην ευκολία της ίδιας της εκλογικής επιτυχίας. Να μη φοβηθεί το συγκρουσιακό και μετασχηματιστικό της χαρακτήρα. Να κρατήσει τα κοινωνικά της οράματα. Να εντάξει τη θετική συμβολή που μπορεί πια να έχει στα δραματικά προβλήματα του λαού σε μια καινοτόμα αφήγηση ανατρεπτικών αλλαγών σε μια χώρα όχι της Λατινικής Αμερικής, όπου η αλυσίδα ήδη έχει σπάσει από «αδύναμους κρίκους», αλλά της ευρωπαϊκής ηπείρου.

*Δημοσιεύθηκε στο www.tometopo.gr

CNN - Greece: Why not let it sink?

"A new Greek government, by persistently defaulting on debt repayments, might effectively vote itself out of the eurozone, but the process would be messy." By Tim Lister, CNN Greece may have given us the word democracy and many of the principles of civil society. But now it is "the sick man of Europe," and the people of other European democracies are asking whether it's worth saving with billions more dollars of their money. Put crudely, their argument is this: So what if Greece slides ignominiously out of the eurozone? Goodbye Greece ... In continental terms, Greece is peripheral. It doesn't sit on reservoirs of oil, and it relies on agriculture and tourism as money-earners. It accounts for just 5% of the European Union's economic output. With the Cold War long over, its strategic position on the edge of the Balkans is not as important as it was. Second, critics question whether Greece has the will or capacity to stay within the eurozone. In last Sunday's elections, the main Greek parties - those that had promised to swallow the medicine doled out by the European Union and International Monetary Fund - were trounced at the polls. Thursday, a third political leader was invited to try to form a government. Greek commentators predict no stable coalition is likely - and new elections probable, just as a further $15 billion of austerity measures are due. Two weeks ago, the governor of Greece's Central Bank, George Provopoulos, warned that unless the country stayed the course, there could be "a disorderly regression, taking the country back several decades and eventually driving it out of the euro area and the European Union." A majority of Greek - some 70% - tell pollsters they want the country to remain in the eurozone. But a substantial minority have just voted for parties that oppose what they see as austerity imposed by Berlin. They believe the medicine is actually making the situation worse. This year, the Central Bank forecasts the economy will shrink by 5%, after a 7% contraction last year. That means fewer jobs, less tax revenue and more difficulty meeting debt obligations. Third, is the endless bailout smart economics? Or does it just perpetuate the crisis, as new debt replaces old? A confidential analysis by the IMF, European Central Bank and European Commission in February projected that Greek debt would still amount to 129% of GDP in 2020 and could be as high as 160%. The analysis, obtained by Reuters in February, estimated Greece would need some $175 billion in financing over the next two years. Some argue that so long as Greece uses the euro as its currency, it will never become competitive. Research by investment bank Goldman Sachs concluded Greece needed a real depreciation in its exchange rate of a whopping 30% to restore competitiveness. Compare its situation to that of Iceland, which after a financial meltdown in 2008 thanks to its over-stretched banking sector, went cold turkey with a 40% devaluation of its currency and let bank creditors whistle in the wind. Now it's started growing again, albeit modestly. U.S. economist Kenneth Rogoff has argued that Athens should be granted a sabbatical from the eurozone while remaining in the European Union, allowing it reintroduce the drachma at a deep discount to the euro and making its tourism industry wildly popular. Hans-Werner Sim, head of German think tank Ifo, agrees. The money being showered on Greece to keep it in the eurozone would be better spent lubricating its departure, he says. "The drachma will immediately depreciate, and the situation will stabilize very quickly. After a short thunderstorm, the sun will shine again," he told German magazine der Spiegel. Fourth, beyond the discouraging arithmetic, some argue that the Greek state is too dysfunctional to cope with its massive obligations. Greece has a tax system that barely works, recalcitrant labor unions and extensive graft. The latest corruption league table from Transparency International ranks Greece as 80th – along with El Salvador. "For decades the political elite, mired in corruption and rent-seeking, has followed the path of wasteful spending and patronage," wrote Kostas Bakoyannis, the mayor of Karpenisi, in the Wall Street Journal last month. Greece hasn't privatized a single, state-owned industry despite repeated promises to do so. Its social fabric is fraying and it has a growing problem with political violence. Add to that, now, an unstable political order. And finally, if Greece is unable to get its house in order and uncertainty persists, the dreaded contagion effect will rear its head again. It's a truism that markets hate uncertainty, and for the last year Greece has delivered it in weekly installments. The never-ending melodrama could worsen the psychological climate for other "olive-belt" members of the eurozone. Negotiations on restructuring Greek sovereign debt have already left international investors wary of buying other south European debt. According to the Financial Times last month, investors have withdrawn $130 billion from Europe's sovereign bond markets over the past two years. On the other hand ... The opposing argument is that a "disorderly default" or even a managed exit by Greece would have far-reaching consequences for Europe - none of them good - and misreads the Greek mood. Pierpaolo Barbieri, Ernest May Fellow at the Harvard Kennedy School's Belfer Center, has written extensively about Europe's financial crisis. "Greek voters have turned against the old duopoly of PASOK and New Democracy," he says, referring to the dominant parties of the past 30 years. "They are tired of crisis. That doesn't mean they are against being part of the eurozone. They realize their savings would be wiped out if a devalued drachma took the place of the euro and that Greek banks would collapse. So it's important to separate the weakness of the existing political parties from the issue of the bailouts and the eurozone." Second, there is no playbook for leaving the single currency, no rules governing expulsion. It was just never envisaged. A new Greek government, by persistently defaulting on debt repayments, might effectively vote itself out of the eurozone, but the process would be messy. Greek companies that take advantage of the single market would be badly affected. "Any announcement of Greece's departure would wreck havoc in the markets. If Greeks elected someone who wanted to pursue this path, it would be impossible to get back in at a later date," Barbieri told CNN. In addition, he says, there is no guarantee that excising Greece from the eurozone will relieve pressure on other members. It might simply refocus anxiety on the next most vulnerable state. "If Greece were to fall out, what would that say to Portugal, Italy, Spain and Ireland? There would be a danger to the whole European construction, including the single market. The Germans often say "If the euro fails then Europe fails" - and project Europe has been at the core of German foreign policy for half a century." Italy, Spain and Portugal are in the middle of painful restructuring; just this week the Spanish government announced it would have to step in to rescue the country's third largest bank. The worst-case scenario: that the whole concept of an "ever-closer union" toward which Europe has been striving will unwind, one state at a time. "Europe will have difficulty forming a federation, if its first action is to jettison countries that are unable to make ends meet," wrote commentator Barbara Spinelli in the Italian newspaper la Repubblica. Let them eat carrots Is there a way to muddle through? Maybe. But it will require a tilt from "austerity" toward "growth" to persuade the Greeks that their suffering will not be endless. The basic choice may remain bailout or bankruptcy, but the bailout can be sweetened, as a spokesman for EU Economics Commissioner Olli Rehn hinted Tuesday. "We can do lots to assist Greece, and we are doing so. Our member states, our taxpayers in other European member states of the euro area, are providing this solidarity," he said. Concrete action must follow, says Barbieri. "Europe needs to show the Greeks that they have reason to hope by staying the course, that it won't just be pain and more pain. There have to be measures to help growth, such as European investment projects in infrastructure and help for small and medium businesses starved for funding, which can be achieved through the European Investment Bank. The ECB should continue to help Greek banks, so as to start lending again." Next year, Angela Merkel will be seeking a third term as German chancellor. If she gets one, analysts say, she may have greater freedom to tilt toward growth. "It would be a positive development if Francois Hollande [the newly elected French President] could hasten this development and create 'rewards' for reforming countries, so as to remind European electorates the monetary union is not a 'suicide pact,' says Barbieri. It may be that even with a rancorous political atmosphere, mass unemployment and street protests, Greece is actually making progress. If (yes, it's a large if) the next round of public spending cuts goes through Greece get close to achieving what's called a primary balance, its revenue will pay for its spending. According to the Central Bank, the economy may finally stop shrinking in 2013. But 2013 seems a long way off, and these are the first tentative steps toward convalescence. Anyone who has seen the movie "Monty Python and the Holy Grail" will recall what happened to the man who insisted he wasn't dead yet. http://globalpublicsquare.blogs.cnn.com/2012/05/11/greece-why-not-let-it-sink/

Ένα μικρό μάθημα τραπεζικής

10/5/2012

Τυπογραφείο να έχουμε...λεφτά θα τυπώσουμε!

 Του Γιώργου Καισάριου

Όταν άκουσα προχτές τις δηλώσεις του κ. Στρατούλη, δεν μπορούσα να πιστέψω ότι είναι δυνατόν να έχει γίνει μια τέτοια δήλωση. Η δε δήλωση του κ. Γλέζου, περί κατάσχεσης κεφαλαίων άνω των 20.000 ευρώ ήταν το κερασάκι στην τούρτα.

Το εντυπωσιακό είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καλύψει πλήρως τον κύριο Στρατούλη και δεν είναι απλά προσωπικές του απόψεις (που θεωρητικά θα μπορούσε να μειώσει τη βαρύτητα των δηλώσεων αυτών). Πως είναι δυνατόν (αναρωτήθηκα) να έχουν γίνει τέτοιες δηλώσεις από το οποιοδήποτε κόμμα και ο λαός να μην έχει ξεσηκωθεί να τους πάρει με τις πέτρες;

Μου είναι δύσκολο να περιγράψω τα αισθήματα που είχα από αυτές τις δηλώσεις του κ. Στρατούλη.  Ό,τι και να πω,  δεν θα καταφέρω να αποτυπώσω σωστά τις σκέψεις μου σε γραπτό κείμενο.

Λοιπόν έχω νέα για τον κ. Στρατούλη.

Η απάντηση είναι ότι όχι, δεν θα καταφέρει να κάνει ανάπτυξη με τα 165 δισ. που νομίζει ότι υπάρχουν σε καταθέσεις στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα.

Κατ’ αρχάς τον πρώτο λόγο τον έχουμε πει. Απλά σπαταλώντας λεφτά δεν θα καταφέρεις τίποτα, διότι κάποτε αυτά τα λεφτά θα τελειώσουν και στη συνέχεια θα σου μείνει το χρέος (όπως έχουμε κάνει τόσα χρόνια). Ο μοναδικός τρόπος να πιάσουν τόπο οι όποιες δημόσιες επενδύσεις, είναι αν αυξάνουν την παραγωγικότητα περισσότερο από το κόστος απόκτησης αυτών των κεφαλαίων.

Αλλά αυτό προϋποθέτει κανείς να πιστεύει στην ελεύθερη οικονομία, κάτι που σαφώς ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πιστεύει.

Το αποτέλεσμα απλά θα είναι να ξοδευτούν τα λεφτά των Ελλήνων καταθετών, στο όνομα της ανάπτυξης και απλά αυτά τα χρήματα να χαθούν από προσώπου γης.

Το δεύτερο πιο σημαντικό θέμα είναι ότι αυτές οι καταθέσεις των 165 δισ. ευρώ δεν υπάρχουν.

Για πρακτικούς λόγους, αυτά τα λεφτά δεν είναι τίποτα άλλο από λεφτά που χρωστά το τραπεζικό σύστημα στους Έλληνες καταθέτες. Αυτά τα λεφτά όμως οι τράπεζες τα έχουν δανείσει, ή τα αγόρασαν ομόλογα. Αυτά τα λεφτά έχουν δοθεί σε στεγαστικά δάνεια, σε καταναλωτικά δάνεια και οι τράπεζες είναι να τα λαμβάνουν... δεν τα έχουν!

Επιπλέον, το ελληνικό τραπεζικό σύστημα χρωστά 100 δισ. ευρώ στο Eurosystem. Και ο μοναδικός λόγος που οι τράπεζες (έστω και πεθαμένες) θεωρητικά δείχνουν αυτά τα λεφτά σαν καταθέσεις των πολιτών της Ελλάδος, είναι διότι ακριβώς είμαστε ακόμα μέσα στο Eurosystem. Σε περίπτωση που μας πετάξουν έξω (αν και δύσκολο), οι νομισματικές μονάδες που θα καταγράφονται στους υπολογιστές των τραπεζών δεν θα αξίζουν σχεδόν τίποτα.

Που σημαίνει ότι τα λεφτά που νομίζει ο κύριος Στρατούλης ότι υπάρχουν, δεν υπάρχουν, διότι δεν είναι τίποτα άλλο από απαιτήσεις. Απαιτήσεις που όμως δεν μπορούν να εισπραχτούν από το τραπεζικό σύστημα σήμερα ως έχει, με αποτέλεσμα να μην είναι τωρινά διαθέσιμες.

Και ο μοναδικός τρόπος να διαφυλαχτούν αυτές οι καταθέσεις είναι να παραμείνουμε στην Ευρώπη, να προσπαθήσουμε να συμμορφωθούμε με τα συμφωνηθέντα, μπας και μας λυπηθούν και μας δώσουν κάποιο είδος πακέτου βοηθείας και βάλουμε κάποιο πάτο στην αγορά. Επίσης θα πρέπει αυτό να συνοδεύετε με διαρθρωτικές αλλαγές.

Αλλά λαμβάνοντας υπόψη ότι η επόμενη κυβέρνηση ίσως πράγματι να είναι ο ΣΥΡΙΖΑ (διότι θα είναι αδύνατον να μην παραλάβει την κυβέρνηση, έστω αν δεν το θέλει), δεν βλέπω απολύτως τίποτα να γίνεται όσον αφορά αυτές τις διαρθρωτικές αλλαγές, διότι το κόμμα στην εξουσία δεν θεωρεί ότι θα πρέπει να γίνουν.

Η κατάληξη είναι ότι λεφτά δεν υπάρχουν. Τα λεφτά αυτά είναι απαιτήσεις του τραπεζικού συστήματος και τίποτα παραπάνω. Αυτές οι απαιτήσεις όμως για να μπορούν να εισπραχτούν (και άρα να αποτελούν καταθέσεις), θα πρέπει να αναρρώσει αυτή η οικονομία και θα πρέπει να γίνουν ριζικές αλλαγές και αυτό μπορεί να γίνει μόνο με την βοήθεια της Ευρώπης.

Όποτε, παρακαλώ το οικονομικό επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ να ανασκευάσει την πρόταση του, διότι εκτός του ότι λεφτά στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν, δεν μπορείς να προεισπράξεις απαιτήσεις επί των απαιτήσεων.

Εκτός βέβαια αν θέλουν να γίνουμε Βόρεια Κορέα (που μάλλον θέλουν) όποτε εκεί πάω πάσο.

Διότι πράγματι σε αυτή την περίπτωση (που γίνουμε Βόρεια Κορέα) λεφτά θα υπάρχουν, απλά θα είναι σε κάποιο άλλο νόμισμα που δεν θα μπορείς να αγοράσεις τίποτα.

george.kesarios@capital.gr

http://www.capital.gr/gmessages/showTopic.asp?id=2984386&nid=1494825

Εντολή κυβέρνησης Α. Τσίπρα - Δημαγωγία, κυβερνητικότητα καί κυβερνητική αγαμικότητα

Το Τσίπρειο πολιτικό θρίλλερ του παραλόγου. 'Εφεραν σε κάποιον αγαμικό διανοούμενο καθηγητή την θεογκόμενα των ονείρων του, καί ενώ αυτή αμέσως του κάθησε και τον περίμενε στην κρεβατοκάμαρα, ο κ. καθηγητής επέλεξε να μήν την πάει στο κρεβάτι, καί την άφησε στο περίμενε στην σέξυ αμφίεσή της. Πήρε στο τηλέφωνο καί κάλεσε όλους τους φίλους του στο σαλόνι καί άρχισε μαζί τους μιά ατέλειωτη κουβέντα μέχρι τα χαράματα περί Φροϋδικών συμπλεγμάτων καί περί του σέξ καί ερώτων γενικά. Το μήνυμα από την κοπέλα (αλλά καί από τους άλλους) ελήφθη. Η χρόνια αγαμικότητα του κ καθηγητή δεν ήταν τυχαία...
Συμπέρασμα: Τα όνειρα καί οι ερωτικές φαντασιώσεις δεν αρκούν. Πρέπει καί να ξέρεις τι κάνεις όταν κλείνουν τα φώτα. Όταν το αντικείμενο του πόθου σου σου κάθεται κι εσύ παγώνεις, η γκόμενα δεν θα περιμένει το πότε εσύ θα ξεκολλήσεις. Υπάρχουν κι΄άλλα παλικάρια στην γειτονιά. Αναπόφευκτα θα σου βγεί η ρετσινιά καί από εδώ καί πέρα οι γκόμενες θα σε αποφεύγουν σαν αγιάτρευτο αγαμικό καί ανίκανο γιά τα σχετικά.

MHM