Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βαλκάνια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βαλκάνια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 23 Νοεμβρίου 2014

Η Τουρκία εξωραΐζει την Οθωμανική Αυτοκρατορία

Η Τουρκία κάνει την προπαγάνδα της στα Βαλκάνια με κονδύλια της ΕΕ και «διαφημιστές» Έλληνες και Βαλκάνιους καθηγητές

15 Νοε 2014 - 04:24

Υπάρχουν πολλοί, δυστυχώς, στην Ελλάδα, που δεν αντιλαμβάνονται πως δεν είναι μόνον τα όπλα με τα οποία κατακτιούνται οι λαοί. «Όπλα» είναι και τα πολιτιστικά δρώμενα, που λειτουργούν ως Δούρειος Ίππος και προετοιμάζουν το έδαφος. Η Τουρκία κάνει την προπαγάνδα της στα Βαλκάνια με κονδύλια της ΕΕ και «διαφημιστές» Έλληνες και Βαλκάνιους «προοδευτικούς» καθηγητές.
Ο Νίκος Μελέτης, στα «Επίκαιρα», είχε δημοσιεύσει παλαιότερα ένα άρθρο για την εκστρατεία εξωραϊσμού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της οθωμανικής κληρονομιάς, που χρονικά συμπίπτει βέβαια με την αναβίωση του Νέο-οθωμανισμού σε πολιτικό και διπλωματικό επίπεδο από το δίδυμο Νταβούτογλου-Ερντογάν.
Και το αξιοσημείωτο είναι ότι πολλές πολιτιστικές εκδηλώσεις για τον οθωμανισμό, χρηματοδοτούνται από την Ε.Ε. και κάποιες και υπό την καθοδήγηση του Ιδρύματος Γκαίτε.
Η πρωτοβουλία ανήκει στην ομάδα με την επωνυμία «A Balkan Tale» («Μια Βαλκανική Ιστορία»), η οποία εμφανίζει πλούσια δραστηριότητα στο πλαίσιο της προσπάθειας να ξαναγραφτεί η ιστορία στα Βαλκάνια, αλλά με τρόπους αρκετά πιο «διακριτικούς» απ' αυτούς που επιχειρήθηκαν κατά το παρελθόν, προκαλώντας εντονότατες αντιδράσεις. Η Ρεπούσεια προσπάθεια ενόχλησε, και επανέρχονται τρόπο με πιο ήπιους τρόπους.
Η ομάδα έχει οργανώσει και εκθέσεις φωτογραφίας στην Ελλάδα, όπου πέντε φωτογράφοι από πέντε βαλκανικές χώρες παρουσιάζουν φωτογραφίες με μνημεία της οθωμανικής κληρονομιάς. Κάτι που εκ πρώτης όψεως μοιάζει μάλλον σαγηνευτικό και συγκινητικό. Η ανάγνωση, όμως, των κειμένων που συνοδεύουν τις εκθέσεις, αλλά και η επιλογή των μνημείων που φωτογραφήθηκαν και προβάλλονται είναι αποκαλυπτικά των προθέσεων.
Εξάλλου, δεν είναι τυχαίο ότι από ελληνικής πλευράς συμμετέχει στην ομάδα αυτή, έχοντας την επιστημονική επιμέλεια της έκθεσης, η καθηγήτρια Ιστορίας του Πάντειου κυρία Χριστίνα Κουλούρη, γνωστή για την προσωπική φιλική σχέση της με την κυρία Ρεπούση, την οποία και υπερασπίστηκε σθεναρά στην υπόθεση του βιβλίου της Ιστορίας.
Από τα κείμενα αλλά και την οργάνωση της έκθεσης είναι σαφές ότι επιδιώκεται ο εξωραϊσμός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η εξιδανίκευση της «ομαλής συμβίωσης» χριστιανών και  μουσουλμάνων στα εξακόσια χρόνια της οθωμανικής σκλαβιάς και λίγο πολύ η ενοχοποίηση των εθνικών κινημάτων που οδήγησαν στη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και στη δημιουργία των εθνικών κρατών.
Στην παγίδα της «ομαλής συμβίωσης» έχουν πέσει πολλοί -θέλω να πιστεύω χωρίς να το αντιληφθούν- και δεν αντιλαμβάνονται την σχέση της υποτέλειας. Δεν λαμβάνουν υπόψη τους βίαιους εξισλαμισμούς, τις πωλήσεις Χριστιανών σε σκλαβοπάζαρα, μέχρι και το δικαίωμα του πασά να περάσει με την χριστιανή νύφη το πρώτο βράδυ του γάμου (γι’ αυτό και παντρεύονταν κρυφά σε ξωκλήσια οι Έλληνες).
Η Τουρκία θεωρεί τα Βαλκάνια ως την κορυφαία της προτεραιότητα, μετά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει με τους Άραβες. Σε μια διοργάνωση Ημερίδας για τα 100 χρόνια των Βαλκανικών Αγώνων στο τουρκικό Κοινοβούλιο, με θέμα «Η Τουρκία και τα Βαλκάνια», και με τη συμμετοχή αντιπροσώπων από 156 οργανώσεις, διπλωμάτες και πολιτικούς με βαλκανική καταγωγή, έγινε εμφανής ο στόχος της.
Σε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο «Η οικονομική και διπλωματική εισβολή της Τουρκίας στα Βαλκάνια» που μετέφερε το Βαλκανικό Περισκόπιο, ο Αλβανός κ. Gani Tërshnjaku περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο η Τουρκία επανέρχεται στο Κοσσυφοπέδιο. Γράφει για την αμφιθυμία των Αλβανών σε σχέση με την επάνοδο των Οθωμανών, καθώς βλέπουν να μένουν μακριά από την Ευρωπαϊκή Ένωση όσο εδραιώνεται η Τουρκία στη γη τους και την χρησιμοποιεί ως διάδρομο για την Ευρώπη.
Ήδη η επισημοποίηση της χρήσης της τουρκικής γλώσσας, αιρετοί και μη αξιωματούχοι τουρκικής καταγωγής, υπουργοί και η παρουσία Τούρκων στρατιωτών μέσω της KFOR ή της EULEX, οι τακτικές επισκέψεις Ερντογάν -Νταβούτογλου, το Δημοκρατικό Τουρκικό Κόμμα του Κοσσυφοπεδίου (KDTP) που εκφράζει την τουρκική μειονότητα στο Κοσσυφοπέδιο, οι επενδύσεις ύψους 40.000.000 ευρώ (σε κατασκευές, τράπεζες, νοσοκομεία, σχολεία, μεταποίηση, ασφάλειες, τρόφιμα) που ακολούθησαν τις 31 συμφωνίες οικονομικής (και όχι μόνο) συνεργασίας, όλα τούτα έχουν εδραιώσει την τουρκική παρουσία στο Κοσσυφοπέδιο.
Και υπάρχουν και πολλά ακόμα: Οι «πολιτιστικές δραστηριότητες» της Τουρκίας στο Κοσσυφοπέδιο με την συνεργασία των θρησκευτικών ηγετών, την ανακατασκευή τζαμιών από τουρκικές εταιρείες και οργανώσεις, την προώθηση της τουρκικής γλώσσας με δωρεάν μαθήματα, την δημιουργία πολιτιστικών κέντρων («Yusuf Emre», «Mesk») με πλήθος δραστηριοτήτων, την προώθηση τουρκικών ταινιών και σειρών…
Υπάρχει και το αίτημα του κ. Νταβούτογλου και άλλων Τούρκων προς τον κ. Θάτσι να αλλάξει τα σχολικά βιβλία ιστορίας και να μην παρουσιάζονται οι Οθωμανοί -Τούρκοι ως εχθροί που κατέκτησαν την περιοχή για περισσότερα από 500 χρόνια και απελευθερώθηκε από τους Αλβανούς.
Τιάλλο πια να πούμε για να εγερθούν οι διπλωμάτες μας;
http://www.voria.gr/index.php?module=news&func=display&sid=201169

Παρασκευή 11 Φεβρουαρίου 2011

Βαθύ βαρομετρικό στα Βαλκάνια

 
Παρασκευή, 11 Φεβρουαρίου 2011

'Οσα διαδραματίζονται στην Τυνησία και προ πάντων στην Αίγυπτο συγκεντρώνουν δικαιολογημένα την προσοχή της διεθνούς κοινότητος διότι ενδέχεται να αλλάξουν άρδην τον γεωπολιτικό χάρτη της Υφηλίου -όχι μόνον του αραβικού κόσμου. Παράλληλα, όμως, γεγονότα προσαυξανόμενα ταυτοχρόνως σε καθεμιά βαλκανική χώρα απειλούν εν δυνάμει την γεωπολιτική ισορροπία στην άλλοτε (;) «Πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης». Κοσσυφοπέδιο, Βοσνία, Μαυροβούνιο, Αλβανία, Σκόπια και Βουλγαρία αντιμετωπίζουν, σε διαφορετικό βαθμό αλλά στην ίδια κατεύθυνση, ταυτόσημα φαινόμενα που δοκιμάζουν το πολιτικό σύστημά τους, την υποτιθεμένη «ευρωπαϊκή» ταυτότητά τους, ακόμη και την συνοχή τους.
Στην ανέκαθεν ασταθή αυτή γειτονιά της Ελλάδος είναι δεδομένη και θεσμικά νομιμοποιημένη η επικυριαρχία της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, της Ατλαντικής Συμμαχίας και, πρωτίστως, των Ηνωμένων Πολιτειών. Παράλληλα, όμως, αυξάνουν αποφασιστικά την επιρροή τους η Τουρκία και το Ισλάμ, ανέρχεται η Κίνα και υπεισέρχεται το Ισραήλ ενώ η Ρωσία, σε ευθύ ανταγωνισμό με τους Αμερικανούς, επενδύει στρατηγικά στους αγωγούς ρωσικού φυσικού αερίου και πετρελαίου με κατεύθυνση την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση.
Στις έξη αυτές βαλκανικές χώρες ενδημούν και επενεργούν σωρευτικά η πολιτική διαφθορά σε διαπλοκή με το οργανωμένο έγκλημα, η αμφισβήτηση της εξουσίας και των πολιτειακών θεσμών από όλους εναντίον όλων των άλλων, οι αμοιβαίες εθνικές διεκδικήσεις μεταξύ ομόρων χωρών με όργανο τις εθνικές μειονότητες, η οικονομική καχεξία των πολιτών και η ζωντανή ακόμη κληρονομιά των κομμουνιστικών καθεστώτων. Την δυσοίωνη πραγματικότητα τεκμηριώσουν και ξεδιπλώνουν όσα έρχονται καθημερινά στη δημοσιότητα καθεμιάς χώρας ως εξής αδρομερώς:

Βοσνία:
 Τρία συνομόσπονδα κρατίδια σε εύθραυστη συσκευασία ενός. Παραμένει κράτος μόνον όσο αποτελεί ακόμη διεθνές προτεκτοράτο. Η Σερβική Δημοκρατία είναι στραμμένη προς την Μητέρα Πατρίδα Σερβία ενώ στην Ομοσπονδία Κροατών-Βοσνίων οι Κροάτες στρέφονται προς την Μητέρα Πατρίδα Κροατία και οι Βόσνιοι Μουσουλμάνοι προς το Ισλάμ και την Τουρκία. Κάθε εκλογική διαδικασία, όπως η πρόσφατη, εξελίσσεται σε δοκιμασία ζωής ή θανάτου και εξ ορισμού αδυνατεί να θέσει σε λειτουργία μιαν, έστω υποτυπώδη, Δημοκρατία. Όλα κρέμονται από μια κλωστή και ξένες κυβερνήσεις εισηγούνται ριζική αναθεώρηση της πολιτειακής συγκρότησης που οι Σέρβοι, όμως, απορρίπτουν απειλώντας με απόσχιση.

Κοσσυφοπέδιο:
 Το νεότερο ανεξάρτητο κράτος των Βαλκανίων δεν θα υπήρχε ούτε ίσως μπορεί να επιβιώσει παρά μόνον ως διεθνές προτεκτοράτο. ΄Οσοι Σέρβοι απέμειναν στον Βορρά με επίκεντρο την διχοτομημένη πόλη Μητροβίτσα και σε άμεση επαφή με τη Μητέρα Σερβία δεν αναγνωρίζουν το κράτος, ενώ οι νοτιότεροι Σέρβοι προσπαθούν να ενσωματωθούν στους θεσμούς για να διασωθούν. Όμως είναι τέτοια η ποιότητα των θεσμών ώστε οι εκλογές διεξήχθησαν στις 12 Δεκεμβρίου 2010 και τα εκλογικά αποτελέσματα ανακοινώθηκαν στις 31 Ιανουαρίου 2011. Σύμφωνα με έκθεση του Συμβουλίου της Ευρώπης ο νικητής των εκλογών (λιγότερο από 33%) Πρωθυπουργός Χασίμ Θάτσι, πολέμαρχος εθνικός ήρωας, επιδίδονταν συστηματικά σε μαζικό εμπόριο ανθρωπίνων οργάνων διαμελίζοντας τους Σέρβους αιχμαλώτους του, αμάχους και ενόπλους, ενώ εξακολουθεί να διαπρέπει, από την κορυφή της εξουσίας, στο λαθρεμπόριο ναρκωτικών, όπλων και λευκής σαρκός.
Η αμερικανική στρατιωτική βάση Bond Steel, στα σύνορα Κοσσυφοπεδίου-Σκοπίων, είναι η μεγαλύτερη στην Ευρώπη.
Οι Αλβανοί Κοσοβάροι θεωρούν τη χώρα τους μήτρα του Αλβανικού ΄Εθνους και τον εαυτόν τους ανώτερο από τους Αλβανούς της όμορης Αλβανίας και του ομόρου Κράτους των Σκοπίων. Με ευρωπαϊκή χρηματοδότηση πέρσι εγκαινιάσθηκε διεθνής αυτοκινητόδρομος που ενώνει την πρωτεύουσα Πρίστινα με τα Τίρανα και την Αδριατική, ενώ εφέτος αναγγέλθηκε νέος αυτοκινητόδρομος 55 χιλ. που θα ενώσει την Πρίστινα με τα Σκόπια- την πόλη με τον πολυπληθέστερο πληθυσμό Αλβανών σε όλα τα Βαλκάνια. Οι δύο οδικοί άξονες ενώνουν τους Αλβανούς των τριών ομόρων κρατών.  

Αλβανία:
 Η Αντιπολίτευση καταγγέλλει την κυβέρνηση για εκλογική νοθεία, δικτατορία και διαφθορά. Ογκώδης διαδήλωση διαμαρτυρίας στα Τίρανα την Παρασκευή 28/1 συγκρούσθηκε σκληρά με την Αστυνομία και κόστισε τρεις νεκρούς διαδηλωτές. Την επομένη Παρασκευή 4/2 η Αντιπολίτευση εξαπέλυσε νέα διαδήλωση. Η χώρα έχει ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και επιδιώκει ένταξη στην Ε.Ε. η οποία, όμως, κρίνει ανεπαρκή ακόμη τα στοιχειώδη κριτήρια. Αμερικανικές βάσεις έχουν εγκατασταθεί εντωμεταξύ στις αλβανικές ακτές της Αδριατικής. Παράλληλα ανέρχεται το εθνικιστικό κίνημα που διεκδικεί ανοικτά να ενωθούν στη Μεγάλη Αλβανία η ΄Ηπειρος και εν μέρει η Δυτική Μακεδονία της Ελλάδος, το δυτικό τμήμα του κράτους των Σκοπίων, το Κοσσυφοπέδιο, το Σαντζάκ του Μαυροβουνίου και η κοιλάδα Πρέσεβο της Σερβίας. Αντιπροσωπείες Αλβανών από αυτές τις περιοχές και Τσάμηδες πραγματοποίησαν στις 2/11 μεγάλη συγκέντρωση στα Τίρανα όπου παρουσίασαν τον «Χάρτη της Φυσικής Αλβανίας». Ο Κότσα Ντάνα, διευθυντής του Ινστιτούτου για τις περιφερειακές προβλέψεις, με έδρα τα Τίρανα, δήλωσε ότι «ένα νέο αλβανικό κράτος θα δημιουργηθεί μέχρι το 2013». Στις 18/11 το Βαλκανικό Παρατηρητήριο, με έδρα τα Τίρανα, ανακοίνωσε ότι, σύμφωνα με σφυγμομέτρησή του, το 62,7% των Αλβανών στα Βαλκάνια τάσσονται υπέρ της Μεγάλης Αλβανίας. Ο Πρωθυπουργός Σαλή Μπερίσα δήλωσε ότι η Αλβανία δεν επιδιώκει αλλαγή των συνόρων αλλά ένταξη στην Ε.Ε. Κάλεσε όμως την κυβέρνηση των Σκοπίων να μη παραβιάζει την ισοτιμία των Αλβανών πολιτών της.
Το Ισλάμ ασκεί επιρροή στους Γκέγκηδες του Βορρά. Στον Νότο οι Τόσκηδες, Μουσουλμάνοι και Χριστιανοί, είναι ανεξίθρησκοι και προσανατολίζονται ανέκαθεν στον ελληνισμό. Περισσότεροι από 500.000 Αλβανοί εργάζονται μόνιμα στην Ελλάδα και πολλοί έχουν ενταχθεί στην ελληνική κοινωνία. Αλβανοί μετανάστες στην Μεσευρώπη ελέγχουν ισχυρά παράνομα δίκτυα σωματεμπορίας, ναρκωτικών και όπλων. Στην Αμερική ενεργεί ισχυρό αλβανικό λόμπι.

Μαυροβούνιο:
 Με πληθυσμό 750.000 περίπου ψυχών η χώρα αποσχίσθηκε πρόσφατα από τη Σερβία στην οποία έτσι έκλεισε κάθε πρόσβαση στη θάλασσα. Την εξουσία μονοπώλησε ο ηγέτης του αποσχιστικού κινήματος Μίλος Τζουγκάνοβιτς παρ’ότι καταζητούμενος εξ αρχής στην Ιταλία για μαζικό λαθρεμπόριο τσιγάρων. Γι’ αυτό στη βαλκανική αργκό το Μαυροβούνιο ονομάζεται Malboroland! Τον Δεκέμβριο 2010 ο Τζουγκάνοβιτς εξαναγκάσθηκε σε παραίτηση κατηγορούμενος ότι εκτός των άλλων πούλησε όλο το κράτος σε Ρώσους επιχειρηματίες και μια Τράπεζα στον αδελφό του. Στη χώρα ζει ισχυρή μειονότητα Αλβανών.

Σκόπια:
 Ο Πρωθυπουργός Νίκολα Γκρούεφσκι ηγείται του ισχυρού κόμματος ΒΜΡΟ-DΡΜΝΕ, δηλαδή «Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση-Δημοκρατικό Κόμμα για την Εθνική ΄Ενωση της Μακεδονίας» που τουλάχιστον ιδεολογικά επιδιώκει μια «Ενιαία Μακεδονία» στην οποία «πρέπει» να προσαρτηθούν η ελληνική «Αιγαιατική» Μακεδονία, η βουλγαρική Μακεδονία του Πιρίν και δυτικά εδάφη της Αλβανίας. Κυριάρχησε αδίστακτα κλιμακώνοντας σε παραλήρημα τον «μακεδονισμό», τον ανθελληνισμό και τον «εξαρχαϊσμό» με αναγωγή στον Μέγα Αλέξανδρο και με θηριώδη μνημεία. Τα Σκόπια διεκδικούν «μακεδονική μειονότητα» στην Ελλάδα, την Αλβανία, τη Βουλγαρία, τη Βοσνία και το Κοσσυφοπέδιο. Για πρώτη φορά αμφισβητείται ο Πρωθυπουργός κατηγορούμενος ότι ασκεί δικτατορία, φυλακίζει τους αντιπάλους του και είναι ο νονός της διαφθοράς. Από τον Νοέμβριο 2010 τα κόμματα της Αντιπολίτευσης, σλαβικά και αλβανικά, ανανεώνουν εναντίον του κυλιόμενες διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα και ήδη απεχώρησαν από τη Βουλή δηλώνοντας ότι δεν θα επανέλθουν εφ’ όσον η κυβέρνηση δεν προκηρύξει εκλογές.
Η αμερικανική πρεσβεία στην πρωτεύουσα Σκόπια, με 3.000 υπαλλήλους, είναι η μεγαλύτερη στην Ευρώπη βάση ηλεκτρονικού πολέμου και κατασκοπείας. Αμερικανικός αγωγός πετρελαίου και φυσικού αερίου της Κασπίας προγραμματίσθηκε να διασχίσει τη χώρα. Εντωμεταξύ λειτουργούν δίκτυα διεθνούς λαθρεμπορίου ναρκωτικών, όπλων και αγαθών. Το δυτικό τμήμα του κράτους και η μισή του πρωτεύουσα ελέγχεται απόλυτα από τους Αλβανούς ενώ ανέρχεται η επιρροή της Τουρκίας και του Ισλάμ. Πρόσφατα εισήλθε και το Ισραήλ.
Οι πληροφορίες, που δημοσιεύθηκαν στα Σκόπια το τελευταίο τρίμηνο του 2010, απεικονίζουν ενδεικτικά την κατάσταση κατά τομείς ως εξής:
Αλβανοί: 5/10 Οι πολιτικοί ηγέτες των Αλβανών απαιτούν από την κυβέρνηση να στήσει μνημεία Αλβανών ηρώων δίπλα στον Μ. Αλέξανδρο και να οργανώσει μόνιμη έκθεση της αλβανικής Ιστορίας στο Μουσείο του ΒΜΡΟ. 14/10 Τα αντιπολιτευόμενα αλβανικά κόμματα οργανώνουν διαδηλώσεις διαμαρτυρίας και καταγγέλλουν τον κυβερνητικό συνασπισμό Γκρούεφσκι-Αχμέτι για «αντιαλβανική και αντεθνική» πολιτική. 19/10 Αμετακίνητα παραμένουν στο στάδιο του Τέτοβο τα γιγαντιαία πανό με επιγραφές «Μη με ονομάζεις Μακεδονία, λέγε με Ιλλυρίδα» και «Ηνωμένες Πολιτείες της Αλβανίας». 2/11 Σε αγώνα μπάσκετ, σε προάστειο των Σκοπίων, οι φίλαθλοι τραγουδούν τον ύμνο της Μεγάλης Αλβανίας. 15/11 Δύο χιλιάδες Αλβανοί διαδηλώνουν έξω από την Βουλή διαμαρτυρόμενοι ότι η κυβέρνηση Γκρούεφσκι νοθεύει την επικειμένη απογραφή πληθυσμού εξαιρώντας εκατοντάδες χιλιάδες Αλβανούς μετανάστες του εξωτερικού. 23/11 Το μοναδικό αλβανικό κόμμα που στηρίζει τον Γκρούεφσκι είναι το DUI του Αλή Αχμέτι. Διαρρέουν απόρρητα έγγραφα των γερμανικών υπηρεσιών που αναφέρουν ότι ο Αλή Αχμέτι ήταν πράκτορας των γιουγκοσλαβικών μυστικών υπηρεσιών και κατασκόπευε τους Αλβανούς μετανάστες στη Γερμανία, στο Βέλγιο και στη Σουηδία. Μουσείο του αλβανικού αλφαβήτου εξαγγέλλεται στο Μοναστήρι. 28/11 Οι Αλβανοί γιόρτασαν την Ημέρα της Αλβανικής Σημαίας. Ιδρύθηκε το νέο κόμμα «Αλβανική ΄Ενωση» και διεκήρυξε ότι επιδιώκει να χωρισθεί το κράτος σε αυτόνομα καντόνια. 1/12 Το αλβανικό κόμμα «Νέα Δημοκρατία» κατήγγειλε την κυβέρνηση ότι με λαθραίο «αντι-αλβανικό σχέδιο» νόμου οργανώνει νοθεία της απογραφής πληθυσμού τον Απρίλιο. 28/12 ΄Ετοιμη η μνημειακή Πλατεία Σκεντέρμπεη στο παλαιό οθωμανικό παζάρι της πρωτεύουσας Σκόπια.
Τουρκία: 29/10 Συνέδριο Τούρκων και Σλάβων επιχειρηματιών αποφασίζει να εντείνει την οικονομική συνεργασία των δύο χωρών, που, μετά δυό χρόνια, πρέπει να ανέλθει σε ένα δις δολλάρια. Τούρκοι επιχειρηματίες ζητούν να χτίσουν Φοιτητική Εστία στο Πανεπιστήμιο του Στιπ όπου φοιτούν ήδη 100 φοιτητές από την Τουρκία και ενδιαφέρονται να εγγραφούν άλλοι 3.000. 21/12 Οι Τούρκοι πολίτες των Σκοπίων εορτάζουν για τέταρτο χρόνο την Ημέρα Διδασκαλίας της Τουρκικής. 24/12 Ο Υπουργός ΄Αμυνας της Τουρκίας, Βεζντή Γκιονούλ, επισκέπτεται επίσημα τα Σκόπια και συναντάται με όλη την ηγεσία. Δωρίζει στον Στρατό έξη στρατιωτικά οχήματα και μια γεννήτρια. Υπογράφει νέα συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας, που προβλέπει τουρκική βοήθεια 900.000 δολ. στα Σκόπια. «Η Τουρκία είναι από τους πιο σημαντικούς στρατηγικούς εταίρους της Μακεδονίας. Απόδειξη τούτου είναι ότι έως τώρα μας χορήγησε οικονομική βοήθεια 16 περίπου εκατ. ευρώ», δηλώνει ο ομόλογός του Ζόραν Κονιανόφκσι. 3/1/2011 Ο Γκρούεφσκι ανακοινώνει ότι τηρεί το χρονοδιάγραμμα η τουρκική εταιρεία TAV Airports Holding η οποία, σύμφωνα με την 20ετή σύμβαση παραχώρησης, ανέλαβε την ανακατασκευή, την ανάπτυξη, τη χρήση και τη συντήρηση των δύο αεροδρομίων «Μέγας Αλέξανδρος» της πρωτεύουσας και «Απόστολος Παύλος» της Αχρίδας καθώς και την κατασκευή ενός Εμπορευματικού Αερολιμένα στο Στιπ με συνολική επένδυση 120 εκ. ευρώ.
Ισλάμ 28/9 70 οθωμανολόγοι από 30 περίπου κράτη ξαναγράφουν την Ιστορία σε διεθνές συμπόσιο του Πανεπιστημίου της τουρκικής πόλης Μπίλετσικ. Όλοι συμμερίζονται την άποψη ότι οι δυτικοί ιστορικοί υπήρξαν μεροληπτικοί και παρερμήνευσαν την οθωμανική ιστορία. « Αλλά οι μελέτες δείχνουν ότι οι ισχυρισμοί αυτοί δεν είναι αλήθεια. Φέρνοντας σε επαφή επιστήμονες από πολλές χώρες, θέλουμε να κάνουμε τα πρώτα βήματα για να ξαναγραφεί η Οθωμανική Ιστορία», τόνισε ο πρύτανης του Πανεπιστημίου. 14/10 Στη «Μακεδονική Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών» ξεκινά το τέταρτο διεθνές συνέδριο Ισλαμικού πολιτισμού στα Βαλκάνια υπό την αιγίδα του Προέδρου της Δημοκρατίας Ιβανώφ. Την διοργάνωση έχει το Κέντρο Ερευνών της Ισλαμικής Ιστορίας, Τέχνης και Πολιτισμού με έδρα την Κωνσταντινούπολη. Θέματα: οι διαδικασίες ανάπτυξης του ισλαμικού πολιτισμού, η πολυπολιτισμική συνύπαρξη, τα πολιτιστικά και εκπαιδευτικά ιδρύματα, η ισλαμική κληρονομιά της αρχιτεκτονικής, της πολεοδομίας, της τέχνης, της γλώσσας, της λογοτεχνίας κ.α. 2/10 Οι Ουαχαμπίτες Μουσουλμάνοι μπορεί μελλοντικά να μεταβληθούν σε περιφερειακή απειλή. Τώρα οι οργανώσεις τους ξεπλένουν χρήματα στη Μακεδονία με απώτερο στόχο τους την Ευρώπη, προειδοποιεί η ειδησεγοραφία. 9/11 Ο Μουσουλμάνος Νομάρχης της Στρούγκας, Ραμίζ Μέρκο, υπερασπίζεται το τζαμί στην (άλλοτε ελληνοβλαχική) ΄Ανω Μπέλιτσα και εναντιώνεται στις αποφάσεις όλων των κρατικών υπηρεσιών. «Όταν καταστρέψετε ολόκληρο τον ισλαμικό κόσμο στη Στρούγκα, τότε μπορείτε να διαλύσετε και το τζαμί», δήλωσε. 16/11Ο Γκρούεφσκι συνεχάρη τους ηγέτες της Μουσουλμανικής Κοινότητας της χώρας και κάλεσε όλους τους Μουσουλμάνους της χώρας «να εργασθούν για μια πολυεθνική πολυ-πολιτισμική κοινωνία.» 18/11 Η έκθεση του Σταίητ Ντηπάρτμεντ αναφέρει ότι στο κράτος των Σκοπίων οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί υπολογίζονται σε 65% και οι Μουσουλμάνοι σε 32%. Το 3% είναι Καθολικοί, Διαμαρτυρόμενοι και Εβραίοι. 14/12 Αναστηλώνονται δύο ιερά των Μπεκτασήδων Μουσουλμάνων στο Τέτοβο: το Μεϊντάνι (αίθουσα προσευχής), που κάηκε, και ο Αραμπάτ Μπαμπά Τεκές. 16/12 Η Ισλαμική Κοινότητα επιθυμεί έναν τηλεοπτικό σταθμό, όπως επίσης η Ορθόδοξη και η Καθολική Εκκλησία. 23/12 Ο Τούρκος υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου Φαρούκ Τσελίκ υποσχέθηκε στην Ισλαμική Κοινότητα να χρηματοδοτήσει την αναστήλωση και την μόνιμη χρήση των οθωμανικών κτιρίων στο Παλαιό Παζάρι των Σκοπίων «ώστε η Κοινότητα να διατηρήσει τη σύγχρονη ισλαμική κουλτούρα και να προστατέψει την πολιτιστική κληρονομιά των Μουσουλμάνων.»
Ισραήλ: 28.12.10 Το υπουργείο Άμυνας και η ισραηλινή αεροπορική Elbit Systems, μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες κατασκευής ηλεκτρονικών για την άμυνα, υπέγραψαν συμφωνία για δημιουργία κέντρου εκπαιδεύσεως πιλότων. Τα πλεονεκτήματά του θα φανούν σε πέντε έτη. Το υπουργείο Άμυνας θα συνεισφέρει 5,3 εκ. ευρώ σε ετήσια βάση ενώ θα συνεισφέρει και η Elbit Systems.
Διαφθορά: 21/9 Εφημερίδα Dnevnik: Η κυβέρνηση δίνει χάρη σε υπουργούς, βουλευτές και διευθυντές κρατικών ιδρυμάτων που σπατάλησαν το μεγαλύτερο τμήμα του προϋπολογισμού, αξίας 2,5 δις. 11/11 Η Επιτροπή ενάντια στη διαφθορά ζητάει τη δίωξη του Τσερβενκόφσκι, αρχηγού της Σοσιαλδημοκρατικής ΄Ενωσης. 7/12 «Το σχέδιο «Σκόπια 2014» είναι σύμβολο της διαφθοράς, του εγκλήματος, της διασπάθισης του δημοσίου χρήματος, της δικτατορίας. Είναι συνώνυμο με τα χαρακτηριστικά αυτής της κυβέρνησης», διεκήρυξε ο Γιάννη Μακραντούλι της Σοσιαλδημοκρατικής Ένωσης. 10/12 Εφημερίδα Nova Makedonija:«Καταπολεμούμε μόνο με λόγια τη διαφθορά που αντιμετωπίζεται ως κατοικίδιο ζώο. Υπάρχουν ελάχιστα αποτελέσματα στον αγώνα για την εξάλειψη αυτού του εθνικού αθλήματος, που πλουτίζει τους λίγους, αλλά αποδυναμώνει τον κοινωνικό ιστό, την οικονομία και το κράτος. Είναι μάλλον περίεργο το γεγονός ότι κατά τη Διεθνή Ημέρα Καταπολέμησης της Διαφθοράς, χθες, ένα μόνο τηλεφώνημα ανέφερε πρακτικές διαφθοράς στη δημόσια υγεία, παρά το γεγονός ότι οι πολίτες παραπονιούνται ότι πρώτα πρέπει να πληρώσουν για να δουν ένα γιατρό.» 15/12 Αναβάλλεται η δίκη του πρώην κατασκόπου Χισέν Μουσλίου, που κατηγορείται ότι παραποίησε φακέλους πολιτικών αντιπάλων του ΒΜΡΟ. Η υπουργός Μίλεφσκα δεν εμφανίστηκε στη δίκη του Ιγκόρ Ιβανόφσκι, τον οποίο η ίδια μήνυσε για συκοφαντία επειδή απεκάλυψε ότι «χάθηκαν» έγγραφα προσφορών για το σκάνδαλο «Σχέδιο Σκόπια 2014» για το οποίο το Υπουργείο Εσωτερικών κατηγορεί τρεις αξιωματούχους του. 22/12 Βάνε Τσβετάνωφ, πρώην διευθυντής του Γραφείου για την καταπολέμηση του ξεπλύματος μαύρου χρήματος: « Η κυβέρνηση είναι κομμάτι του οργανωμένου εγκλήματος.» 29/12 Η Σοσιαλδημοκρατική Ένωση κατέθεσε μήνυση καταγγέλλοντας για εγκληματικές πράξεις την υπουργό Εσωτερικών Γκιορδάνα Γιανκούποφσκα και τον διευθυντή της Διεύθυνσης Δημοσίων Εσόδων Γκόραν Τραϊκόφσκι. 29/12 Η Επιτροπή για τη Διαφάνεια ζήτησε από τον Δημόσιο Εισαγγελέα να ασκήσει ποινικές διώξεις εναντίον του πρώην υπουργού Γεωργίας και σημερινού πρέσβη της χώρας στην Ουκρανία, Άτσο Σπασενόσκι, σχετικά με το ζήτημα της κατασκευής του υδροηλεκτρικού σταθμού «Ζλετόβιτσα». Μόνο 13 από τους 36 διευθυντές των κλινικών στα Σκόπια έχουν δηλώσει το εισόδημά τους στην κρατική επιτροπή κατά της διαφθοράς. 3/1/2011 Ο Πρωθυπουργός διαβεβαιώνει ότι έχει εργαστεί πάνω στην υπόθεση για το σκάνδαλο των 750.000 ευρώ, που όμως η κυβέρνηση κράτησε στο συρτάρι πάνω από ένα χρόνο. Ελ Ντοράντο σκανδάλων ο πολιτισμός. Ογκώδη ποσά για αγάλματα δαπανά το κυβερνών κόμμα. Συμμετοχή καλλιτεχνών μόνο με κομματική λίστα. 4/1 Το υπουργείο Εξωτερικών υπερασπίστηκε τον Πέρο Στογιάνοφσκι, πρέσβη στην Αυστραλία, όπου η πρώην φίλη του συνελήφθη από τις αρχές για ληστεία και εκβιασμό. Το υπουργείο ισχυρίζεται ότι «ήταν μια συνηθισμένη ληστεία» 22/12 Χωρίς ούτε μία μέρα διπλωματικής εμπειρίας ο Βέλε Τρπέσκι, 28 ετών, διορίστηκε πρεσβευτής της χώρας στην Αλβανία. 5/1 Εγείρονται υποψίες ότι επτά από τα 22 μέλη της κυβέρνησης έχουν καταχραστεί τη θέση τους.
Φίμωση Τύπου: 21/10 «Οι δημοσιογράφοι στην Γκάνα, την Τανζανία και την Ουρουγουάη είναι πιο ελεύθεροι και πιο ασφαλείς από αυτούς στην Μακεδονία», ανακοίνωσε η διεθνής οργάνωση Δημοσιογράφοι χωρίς Σύνορα. 26/11 Έφοδος ομάδων οικονομικής επιθεώρησης και αστυνομικών στον τηλεοπτικό σταθμό Α1 για να ελεγχθεί φοροδιαφυγή και ξέπλυμα μαύρου χρήματος σε συνδυασμό με έξι εταιρείες του Βέλιγια Ράμκοφσκι. Σφοδρή αντίδραση των δημοσιογράφων και της Αντιπολίτευσης. Ανησυχία εξέφρασαν οι Βρυξέλλες. Συνελήφθησαν 16 στελέχη και δημοσιογράφοι. 27/11 Διαδηλώσεις ενάντια στη φίμωση των δημοσιογράφων από την κυβέρνηση έγιναν στη Στρώμνιτσα, στην Αχρίδα, στο Βέλες, στο Γκόστιβαρ, στο Πρίλεπ και στην πλαστεία Σκεντέρμπεη στα Σκόπια. 28/11 Οι ξένοι πρέσβεις στη χώρα και ο Εισαγγελέας ερευνούν τους ισχυρισμούς του ιδιοκτήτη του Α1 ότι οι διαφημίσεις του κυβερνώντος κόμματος πληρώνονται από τον κρατικό προϋπολογισμό. 28/11 ΄Αρθρο: Με χρήματα από τον κρατικό προϋπολογισμό η κυβέρνηση θέτει τα μέσα ενημέρωσης υπό ομηρία. 29/11 Η εφημερίδα Nova Makedonija κατηγορεί τους δημοσιογράφους της A1 TV ότι μπορεί να οδηγήσουν τη χώρα σε εμφύλια σύρραξη, αποσταθεροποίηση και δικτατορία.

Βουλγαρία:
 Μέλος της Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ. Ισχυρές αμερικανικές βάσεις στα βουλγαρικά παράλια του Ευξείνου Πόντου με αιχμή τα πετρέλαια της Κασπίας. Κεντρική και αδύναμη πύλη για τον στρατηγικό διάδρομο της Τουρκίας στα Βαλκάνια. Στο βιβλίο του «Στρατηγικό βάθος» ο καθηγητής Νταβούτογλου, υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας και αρχιτέκτων του νεο-οθωμανισμού, γράφει: «Οι τουρκικές και μουσουλμανικές μειονότητες σε Βουλγαρία, Ελλάδα, Μακεδονία, Σαντζάκ, Κοσσυφοπέδιο, Βοσνία και Ρουμανία αποτελούν σημαντικά στοιχεία της βαλκανικής πολιτικής της Τουρκίας» (σελ.200) «Η ζώνη που εξικνείται από Μπίχατς, Βοσνία, Σαντζάκ, Κοσσυφοπέδιο, Αλβανία, Μακεδονία, Κίτρτζαλι Βουλγαρίας, Δυτική Θράκη καταλήγει στην Ανατολική Θράκη και έχει τον χαρακτήρα ζωτικής αρτηρίας για την γεωπολιτική της Τουρκίας» (σελ477) Το Κέντρο Δημογραφικής Πολιτικής στη Σόφια ανακοίνωσε ότι έως το 2050 οι Βούλγαροι θα καταστούν μειονότητα στην ίδια τους τη χώρα. Σύμφωνα με διεθνή στοιχεία, στη Βουλγαρία ζουν 7.928.900 άτομα: Βούλγαροι 6.655.210 83,9%, Τούρκοι 746.664 9,4%, Τσιγγάνοι-Ρομ 370.908 4,7% και εννέα ακόμη μικρές εθνικές ομάδες και αδιευκρίνιστοι 86.000. Ορθόδοξοι 82,6% και Μουσουλμάνοι 12,2%. Οι Τούρκοι και οι Ρομ έχουν τριπλάσιο δείκτη γεννήσεων. Μέχρι τις προηγούμενες εκλογές το Τουρκικό Κόμμα συγκυβερνούσε με όλες τις μετακομμουνιστικές κυβερνήσεις.
Το τελευταίο τρίμηνο 2010 κατακλυσμός δημοσιευμάτων και πολιτικών καταγγελιών στη Σόφια αναφέρεται σε διαπλοκή της πολιτικής με το οργανωμένο έγκλημα, το λαθρεμπόριο και την κλοπή του δημοσίου χρήματος. Η κεντροδεξιά κυβέρνηση Μπορίσωφ βρίσκεται σε μετωπική σύγκρουση με τον σοσιαλιστή Πρόεδρο της Δημοκρατίας Παρβάνωφ. Ο υπουργός Εξωτερικών απεκάλυψε ότι το 45% των εν ενεργεία Βουλγάρων διπλωματών ήσαν πράκτορες των κομμουνιστικών μυστικών υπηρεσιών όπως και ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ο οποίος καλείται από την κυβέρνηση να τους απολύσει αλλά αρνείται. Δύο υπουργοί του Μπορίσωφ παραιτήθηκαν γιατί επίσης είχαν θητεύσει στις μυστικές υπηρεσίες του καθεστώτος Ζίβκωφ.
Το εξωτερικό χρέος της Βουλγαρίας ανέρχεται σε μόλις 4,8 δις ευρώ αλλά αντιπροσωπεύει ποσοστό 14,3% του ΑΕΠ και με απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου η κυβέρνηση υποχρεώνεται να λάβει σκληρά μέτρα όπως πάγωμα των μισθών και συντάξεων, αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών, της ηλικίας συνταξιοδότησης και της φορολογίας, πάταξη της διαφθοράς κ.α. Το σύστημα ασφαλίσεων και υγείας απειλείται με κατάρρευση και η παραοικονομία υπολογίζεται στο 37,7% του ΑΕΠ. Διαπιστώθηκε ότι σε σύνολο 285.301 εταιρειών λειτουργούσε μόνον το 30%. Ο μέσος μισθός είναι 14 φορές μικρότερος από τον μέσο όρο της Ε.Ε., όπως και το βιοτικό επίπεδο. Θεωρείται αφόρητο το μηνιαίο κόστος ζωής που ανήλθε σε 260 ε. (502 λέβα) τον Σεπτέμβριο. Ωστόσο, εγκρίθηκε δαπάνη 1 δις λέβα (περίπου 520 εκατ. ευρώ) για την αγορά πολεμικών αεροπλάνων. Αυξήθηκαν κατά 20% οι ΄Ελληνες που έκαναν χειμερινές διακοπές στη Βουλγαρία ενώ αντίστροφα το 2010 μειώθηκαν κατά 55% οι Βούλγαροι επισκέπτες στην Ελλάδα.
Ουάσιγκτων και Μόσχα αναμετρώνται στη Βουλγαρία για την εγκατάσταση των ενεργειακών αγωγών τους. Στις 29/11 δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα WikiLeaks απόρρητο έγγραφο με το οποίο η αμερικανική κυβέρνηση το 2009 καλούσε την Πρεσβεία της στη Σόφια να παρακολουθεί και να αναφέρει πληροφορίες για τη διαφθορά πολιτικών, την εξουσία της χώρας, την επιβολή του νόμου, τη διαφθορά και το οργανωμένο έγκλημα, τη δημοσιονομική σταθερότητα, την οικονομική ανάπτυξη, το ξέπλυμα χρήματος, τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ιδίως έναντι των μειονοτήτων, και τις δραστηριότητες της αστυνομίας. Η Ουάσιγκτων ενδιαφέρονταν ιδιαίτερα για την ενεργειακή ασφάλεια και τις διεθνείς σχέσεις, τις σχέσεις Βουλγαρίας-Ρωσίας και την ενεργειακή εξάρτηση, τα βιογραφικά των Βουλγάρων αξιωματούχων και τη συνεργασία αυτών με Ρώσους αξιωματούχους και επιχειρηματίες. Ως γνωστόν ο Βούλγαρος Πρωθυπουργός ματαίωσε ουσιαστικά τον ρωσικό αγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη. Σε ένα μήνα συναντήθηκε δύο φορές με τον Richard L. Morningstar, Αμερικανό υφυπουργό για την Ευρασιατική Ενέργεια.
Τα δημοσιεύματα του βουλγαρικού Τύπου το τελευταίο τρίμηνο 2010 απογράφουν την κατάσταση στους εξής άξονες:
Διαφθορά: 18/10 Ο υπουργός Εσωτερικών Tsvatan Tsvetanov έδωσε εξηγήσεις για τα έξι διαμερίσματά του. Δήλωσε ότι μερικά αγόρασε με δάνειο που αποπληρώνει, ενώ τα υπόλοιπα ανήκαν στην οικογένεια του. Μετά τον σάλο Εθνική Υπηρεσία Εσόδων θα ελέγξει, επί μήνες, την περιουσία του. 19/10 Ο Πρωθυπουργός Μπορίσωφ στήριξε πάλι τον υπουργό Εσωτερικών που κατηγορείται ότι συνδεόταν με τον Αρχηγό της συμμορίας «Χταπόδι» και προσπάθησε μέσω αυτής να ξεπλύνει 1 εκατομμύριο ευρώ. Ο εν λόγω Aleksei Petrov υπήρξε μυστικός πράκτορας, εξελίχθηκε σε επιχειρηματία, έγινε καθηγητής, καταδικάσθηκε και αμέσως μετά την αποφυλάκισή του προσχώρησε θα κόμματος Τάξη, Νόμος και Δικαιοσύνη (RZS). Το πολιτικό μανιφέστο του προσυπογράφουν καθηγητές του Πανεπιστημίου της Εθνικής και Παγκόσμιας Οικονομίας, όπου ο Petrov δίδασκε πριν συλληφθεί. Ο υπουργός Εσωτερικών Tsvetan Tsvetanov κατηγόρησε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Georgi Parvanov ότι υποστήριξε τις επιχειρηματικές δραστηριότητες του Petrov και ότι έχει σχέσεις με εγκληματίες. Ο Πρόεδρος αρνήθηκε τις κατηγορίες του υπουργού. Αργότερα ο Petrov ανακοίνωσε ότι ίσως είναι υποψήφιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας το 2011. 19/10 Το υπουργείο Εσωτερικών ερευνά την πρωτοφανή κλοπή 340 κ. χρυσού, αργύρου και λευκόχρυσου από τρία διαφορετικά θησαυροφυλάκια του αεροδρομίου της Σόφιας. Τα μέταλλα, αξίας 9 εκατ.ευρώ, είχαν κατασχεθεί στις 19 Αυγούστου όταν πέντε άτομα προσπάθησαν να τα μεταφέρουν λαθραία στην Τουρκία. 22/10 Συνελήφθη ο Petar Stoyanov αρχηγός της εγκληματικής οργάνωσης «Οι Φονιάδες» και πρόεδρος της Βουλγαρικής Ομοσπονδίας Πάλης Σούμο. Πριν, είχαν συλληφθεί τα υπόλοιπα μέλη. 16/12 «Το 45% των πρέσβεων της Βουλγαρίας είναι πρώην πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών του κομμουνιστικού καθεστώτος. Αρνούμαι να συνεχίσω να ζω σε αυτή τη σαπουνόπερα, που κρατά 20 χρόνια», δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών Νικολάι Μλαντένωφ ο οποίος κατηγόρησε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ότι το 50% των πρέσβεων που διόρισε κατά τη θητεία του ήταν μέλη της Κρατικής Ασφάλειας, όπως ήταν και ο ίδιος ο Πρόεδρος Παρβάνωφ. 18/12 Ο υπουργός Διασποράς Μπόζινταρ Δημητρώφ παραιτήθηκε διότι διαφωνεί με την απόλυση των   διπλωματών που ήσαν μυστικοί πράκτορες επί κομμουνισμού, όπως ήταν και ο ίδιος. Ο Δημητρώφ είναι γνωστός ιστορικός που ειδικεύεται στη βουλγαρική μεσαιωνική ιστορία, την οθωμανική Βουλγαρία και το Μακεδονικό Ζήτημα. Επανέρχεται διευθυντής του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου. 20/12 Ο υφυπουργός Εξωτερικών Παβλίν Δημητρώφ υπέβαλε την παραίτησή του διότι ήταν πράκτορας της κομμουνιστικής Ασφάλειας.
23/12 Η Ένωση των Πρώην Μυστικών Πρακτόρων και η Ένωση Ασφαλείας ζητούν την παραίτηση του υπουργού Εξωτερικών Νικολάι Μλαντένωφ επειδή απεκάλυψε ότι οι μισοί διπλωμάτες ήσαν πρώην πράκτορες και επειδή είναι θέμα αρχής να διαπλέκονται οι διπλωματικές υπηρεσίες και οι μυστικές υπηρεσίες. Το Υπουργικό Συμβούλιο αποφάσισε να ανακαλέσει όλους τους διπλωμάτες πρώην πράκτορες. Δικαίωμα απόλυσής τους, όμως, έχει μόνο ο Πρόεδρος που αρνείται. Για να γίνει κάποιος πρέσβης πρέπει να έχει 15 χρόνια διπλωματικής υπηρεσίας, οπότε ο αριθμός των διπλωματών με αυτά τα προσόντα είναι περιορισμένος. 30/12 Ο Μπόζινταρ Νάλντζιεφ, ανώτερος πράκτορας της Βουλγαρικής Κρατικής Υπηρεσίας Εθνικής Ασφάλειας DANS παραιτήθηκε αφού συνελήφθη για διαρροή διαβαθμισμένων πληροφοριών προς τον Αλεξέι Πετρώφ, πρώην πράκτορα της DANS. 3/1/11 Ένα τμήμα των 160 εκατ. ευρώ για την ένταξη της Βουλγαρίας στη Ζώνη Σένγκεν, κλάπηκε σύμφωνα με τον υπουργό πρώην Εσωτερικών Ρούμεν Πετκώφ που παραιτήθηκε στις 13 Απριλίου 2008 μετά από μία σειρά σκανδάλων και κατηγοριών για διαφθορά και σχέσεις με το οργανωμένο έγκλημα. Πρόσθεσε ότι αυξήθηκε τεράστια το λαθρεμπόριο τσιγάρων, καυσίμων και ναρκωτικών. 2/12 Ο πρέσβης των ΗΠΑ Τζέιμς Ουάρλικ ανακοίνωσε ότι η βίζα του πρώην υπουργού Εσωτερικών Ρούμεν Πέτκοφ ακυρώθηκε εξαιτίας της συνεχιζόμενης έρευνας για εγκληματικές δραστηριότητές του μετά από μια σειρά από σκάνδαλα και κατηγορίες για τις σχέσεις του με το οργανωμένο έγκλημα και για διαφθορά. 9/12 Σύμφωνα με έρευνα της Διεθνούς Διαφάνειας, το 30% των Βουλγάρων θεωρεί ότι η διαφθορά στη χώρα έχει αυξηθεί τον τελευταίο χρόνο, το 42% θεωρεί ότι έμεινε σταθερή και το 28% ότι έχει μειωθεί. Περισσότερο διεφθαρμένους θεσμούς –με κορυφή το 5– οι Βούλγαροι θεωρούν τα πολιτικά κόμματα (4,1), το Κοινοβούλιο (3,9), την αστυνομία και τις επιχειρήσεις (3,7) και τα μέσα ενημέρωσης (2,9). 5/1/11 Αποκαλύφθηκε μαγνητοφωνημένη τηλεφωνική σύγκρουση των υπουργών Εσωτερικών Τσβετάνωφ και Οικονομικών Συμεών Τζάνκωφ στον οποίο ο διευθυντής της Τελωνειακής Υπηρεσίας Βάνιο Τάνωφ κατήγγειλε ότι ο Τσβετάνωφ τον πιέζει και του έδωσε λίστα με ποιες εταιρείες «πρέπει» να ελέγχει και ποιες όχι στα τελωνεία.
Τουρκία: 21/9 Το τουρκικό Κίνημα για τα Δικαιώματα και τις Ελευθερίες (DPS) θα καταγγείλει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στο Συμβούλιο της Ευρώπης την επίθεση μελών του ακροδεξιού κόμματος Επίθεση (Ataka) στον Αρχιμουφτή και στον μουφτή της πόλης Razgrad. 4/10 Ο Ερντογάν έρχεται στη Σόφια με τον υπουργό Ενέργειας και Φυσικών Πόρων, Taner Yıldız. Θέματα των διμερών συνομιλιών είναι η κατασκευή ενός νέου φράγματος στον ποταμό Tundzha και οι αποζημιώσεις των απογόνων των Βουλγάρων προσφύγων που εγκατέλειψαν περιουσίες στην Ευρωπαϊκή Τουρκία, όπως προβλέπει η Συμφωνία της Άγκυρας το 1925. Το θέμα είχε θέσει ο υπουργός Αποδήμων Βουλγάρων Bozhidar Dimitrov προτείνοντας, αλλιώς,να ασκηθεί βέτο σην Ε.Ε. Ερντογάν: « αυτές οι διεκδικήσεις δεν συνάδουν με το πνεύμα φιλίας και συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών». To VMRO-BND κατηγορεί την κυβέρνηση ότι υποστηρίζει άνευ όρων την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ. Τουλάχιστον 330.000 άτομα υπέγραψαν αίτημα για διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την άσκηση βέτο. Φοβούνται ότι η βουλγαρική οικονομία θα περάσει στα χέρια των Τούρκων. Ο Ερντογάν ακύρωσε τελευταία στιγμή την προγραμματισμένη συνάντησή του με τον ηγέτη του τουρκικού Κινήματος για Δικαιώματα και Ελευθερίες, Ahmed Dogan. Συνταντήθηκε όμως με τον αρχιμουφτή Nedim Gendzhev και τον Kasim Dal πρώην αναπληρωτή του Dogan. 18/10 Το Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο απήλλαξε τον Ahmed Dogan που έλαβε μεγάλη αμοιβή ως σύμβουλος σε έργα υδροηλεκτρικής ενέργειας, ενώ το κόμμα του ήταν στην εξουσία. Ο πρώην μουφτής της περιοχής Smolyan, Hayredin Hatin καταδικάστηκε σε τριετή φυλάκιση και πρόστιμο 10.000 λέβα για εξαγορά ψήφων προς όφελος του Τουρκικού Κινήματος. 28/10 Ο υπουργός Μεταφορών Alexander Tsvetkov στο Πεκίνο. Η Κίνα κάλεσε τη Βουλγαρία να συμμετάσχει σε ένα σχέδιο μεταξύ Κίνας και Τουρκίας για κατασκευή υψηλής ταχύτητας σιδηροδρόμου που θα συνδέει την Άπω Ανατολή με την Ευρώπη. Ο Tsvetkov κάλεσε κινέζικες επενδύσεις στις μεταφορές και στις υποδομές της Βουλγαρίας και τόνισε τη σημασία των βουλγαρικών λιμανιών για την Κίνα. 25/12 Το Ισραήλ επιδιώκει να προάγει τις σχέσεις του με τις βαλκανικές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Βουλγαρίας, ως αντιστάθμιση για τη ρήξη με την Τουρκία, μια ανερχόμενη δύναμη. 5/1/11 Το αυστριακό περιοδικό Der Standard γράφει ότι 70 τουρκικές σαπουνόπερες κατακτούν τα Βαλκάνια και αλλάζουν την αρνητική εικόνα που τα βαλκανικά έθνη είχαν για τους Τούρκους. Η τουρκική κινηματογραφική βιομηχανία βοηθά την τουρκική διπλωματία και πλέον είναι εργαλείο της γεωπολιτικής του νέο-οθωμανιστή Αχμέτ Νταβούτογλου.
Ισλάμ: 7/10 Ο Saud Muutlu, ιμάμης από το χωρίο Sarnitsa, κατηγορείται από τον Εισαγγελέα της πόλης Pazardzhik ως αρχηγός της εξτρεμιστικής οργάνωσης Al Waqf al Islami. Τα γραφεία του βουλγαρικού σκέλους της βρίσκονται στην Κωνσταντινούπολη και πιστεύεται ότι χρηματοδοτείται από τη Σαουδική Αραβία.
8/10 Συνελήφθησαν 4 Βούλγαροι Μουσουλμάνοι κατηγορούμενοι για εξτρεμισμό. Την άνοιξη του 2010 ο αμφιλεγόμενος Αρχιμουφτής Nedim Gendzhev αποκαταστάθηκε στη θέση του, που κατείχε ο δημοκρατικά εκλεγμένος Mustafa Ali Hadzhi. 11/10 Σύμφωνα με τον υπουργό Εσωτερικών Tsvetan Tsvetanov βρέθηκαν πολλές αποδείξεις για την ύπαρξη πυρήνων εξτρεμιστικού Ισλάμ (οργάνωση Al Waqf al Islami) στη Νότια Βουλγαρία. Ανέφερε ότι τα βιβλία, τις μπροσούρες και τα κεφάλαια έστειλαν μουσουλμανικές οργανώσεις του εξωτερικού.
Αγωγοί: 22/9 Ο Πρωθυπουργός Borissov συζήτησε με τον Αμερικανό ειδικό απεσταλμένο για την Ευρασιατική Ενέργεια Richard Mornigstar τη συμμετοχή της Βουλγαρίας στον αγωγό Nabucco που, από το 2015, θα μεταφέρει στην Ευρώπη ιρακινό αέριο. Συζητήθηκε και διασύνδεση με Ελλάδα. 4/10 Η Βουλγαρία χρηματοδοτεί τα έργα του Nabucco με ευρωπαϊκά κονδύλια 60-65 εκ. ευρώ από το σύνολο των 200 εκατ. ευρώ που η Ε.Ε. επενδύει στην κατασκευή του αγωγού.
5/10 Οι Πρωθυπουργοί Βουλγαρίας και της Γεωργίας συζήτησαν την μεταφορά του αζέρικου αερίου από τα γεωργιανά στα βουλγαρικά λιμάνια. 8/10 Σύμφωνα με τον Διευθύνοντα Σύμβουλο της εταιρείας Nabucco Gas Pipeline International GmbH, ο αγωγός έχει σημειώσει σημαντική πρόοδο. Η ενεργειακή γερμανική εταιρεία RWE δήλωσε ότι το 2011 θα αποφασίσει αν θα επενδύσει στον αγωγό. Οι μέτοχοι του αγωγού είναι οι εξής: Botas (Τουρκία), Bulgarian Energy Holding (Βουλγαρία), MOL (Ουγγαρία), OMV (Αυστρία), RWE (Γερμανία), Transgaz (Ρουμανία) και ο καθένας από αυτούς κατέχει 16,67%. Η Ρωσία προωθεί τον ανταγωνιστικό του Nabucco αγωγό South Stream, όπου μετέχει και η Βουλγαρία. 13/10 Η ρωσική εταιρεία «Атомстројекспор» σκοπεύει να ζητήσει δύο εκατομμύρια ευρώ αποζημίωση από τη Βουλγαρία αν δεν εκπληρώσει το συμβόλαιο για την κατασκευή του πυρηνικού σταθμού «Μπέλενε». 16/10 Το ρωσικό φυσικό αέριο θα ρέει στην Ευρώπη, μέσω του South Stream, στα τέλη του 2015. Οι εργασίες στο βουλγαρικό τμήμα θα επιταχυνθούν, όπως ανακοινώθηκε μετά τη συνάντηση του Alexei Miller Προέδρου της ρωσικής Gazprom και του Πρωθυπουργού Μπορίσωφ. 28/10 Νέα συνάντηση του Πρωθυπουργού με τον Richard L. Morningstar, Αμερικανό απεσταλμένο για την Ευρασιατική Ενέργεια. 1/11 Η γεωπολιτική θέση της Ρωσίας και του ενεργειακού της γίγαντα Gazprom επιδεινώθηκε ξαφνικά στην περιοχή του Εύξεινου Πόντου μετά την ανάρρηση του Πρωθυπουργού Μπορίσωφ στη Βουλγαρία, σύμφωνα με την ρωσική εφημερίδα «Nezavisimaya Gazeta» που αναφέρει αρκετούς λόγους ώστε να αμφιβάλλει κανείς για την ειλικρίνεια της Βουλγαρίας σε σχέση με τον ρωσικό South Stream: πρώτον, η Βουλγαρία συμφώνησε να προχωρήσει με τον South Stream μόνο μετά από τη σκέψη της Gazprom για μια εναλλακτική διαδρομή μέσω της Ρουμανίας, δεύτερον, η Βουλγαρία είναι ένας από τους πιο ενεργούς συμμετέχοντες στο αμερικανικό ανταγωνιστικό σχέδιο Nabucco, τρίτον, η έλλειψη θέλησης κατέστη σαφής από τη βουλγαρική στάση κατά της κατασκευής του αγωγού πετρελαίου Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης. 4/11 Η βουλγαρική Energy Holding και η Gazprom προκήρυξαν διαγωνισμό για την επιλογή εταιρείας που θα προβεί σε προκαταρκτική μελέτη των επενδύσεων για την κατασκευή του South Stream στο βουλγαρικό έδαφος.
Τα ζωτικά συμφέροντα και το στρατηγικό διακύβευμα της Ελλάδος στην περιοχή είναι προφανή. Από το 1990 επί 15 συνεχή χρόνια η Ελλάδα μονοπωλούσε όλα τα στρατηγικά πλεονεκτήματα στα Βαλκάνια, αλλά, δυστυχώς, το πολιτικό της προσωπικό έχασε όλες τις ιστορικές ευκαιρίες βυθίζοντας τελικά τη χώρα στην καθολική χρεωκοπία, στην αφασία και στον εξευτελισμό.

Λεπτομερείς πληροφορίες και ηλεκτρονικές πηγές των πληροφοριών στο Διαδίκτυο, αυξαυνόμενες συνεχώς ανά 15νθήμερο, προσφέρονται δωρεάν στην ιστοσελίδα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών www.ems.gr Δέχεται 2.200 επισκέψεις τον μήνα από 34 χώρες αλλά ούτε μια από ΄Ελληνα δημοσιογράφο.

Σάββατο 18 Δεκεμβρίου 2010

H γεωπολιτική μας γειτονιά. Η Ουκρανία μέσα από το βλέμμα του Αμερικανού αναλυτή Δρ. Φρήντμαν.

Geopolitical Journey, Part 6: Ukraine

Reprinting or republication of this report on websites is authorized by prominently displaying the following sentence, including the hyperlink to STRATFOR, at the beginning or end of the report.

"Geopolitical Journey, Part 6: Ukraine is republished with permission of STRATFOR."

Read more: Geopolitical Journey, Part 6: Ukraine | STRATFOR

Editor’s note: This is the sixth installment in a series of special reports that Dr. Friedman will write over the next few weeks as he travels to Turkey, Moldova, Romania, Ukraine and Poland. In this series, he will share his observations of the geopolitical imperatives in each country and conclude with reflections on his journey as a whole and options for the United States.
By George Friedman
The name “Ukraine” literally translates as “on the edge.” It is a country on the edge of other countries, sometimes part of one, sometimes part of another and more frequently divided. In the 17th and 18th centuries, it was divided between Russia, Poland and the Ottoman Empire. In the 19th century, it was divided between Russia and Austria-Hungary. And in the 20th century, save for a short period of independence after World War I, it became part of the Soviet Union. Ukraine has been on the edge of empires for centuries.
My father was born in Ukraine in 1912, in a town in the Carpathians now called Uzhgorod. It was part of Austria-Hungary when he was born, and by the time he was 10 the border had moved a few miles east, so his family moved a few miles west. My father claimed to speak seven languages (Hungarian, Romanian, Slovak, Polish, Ukrainian, Russian and Yiddish). As a child, I was deeply impressed by his learning. It was only later that I discovered that his linguistic skills extended only to such phrases as “What do you want for that scrawny chicken?” and “Please don’t shoot.”

He could indeed make himself understood in such non-trivial matters in all these languages. Consider the reason: Uzhgorod today is on the Slovakian border, about 30 miles from Poland, 15 miles from Hungary and 50 miles from Romania. When my father was growing up, the borders moved constantly, and knowing these languages mattered. You were never sure what you’d be a citizen or subject of next or who would be aiming a rifle at you.
My father lived on the edge until the Germans came in 1941 and swept everything before them, and then until the Soviets returned in 1944 and swept everything before them. He was one of tens of millions who lived or died on the edge, and perhaps nowhere was there as much suffering from living on the edge than in Ukraine. Ukraine was caught between Stalin and Hitler, between planned famines and outright slaughter, to be relieved only by the grinding misery of post-Stalin communism. No European country suffered as much in the 20th century as Ukraine. From 1914 until 1945, Ukraine was as close to hell as one can reach in this life.

Asking to be Ruled

Ukraine was, oddly enough, shaped by Norsemen, who swept down and set up trading posts, eventually ruling over some local populations. According to early histories, the native tribes made the following invitation: “Our land is great and rich, but there is no law in it. Come to rule and reign over us.” This is debated, as Anne Reid, author of the excellent “Borderland: Journey through the History of Ukraine,” points out. But it really doesn’t matter, since they came as merchants rather than conquerors, creating a city, Kiev, at the point where the extraordinarily wide Dnieper River narrows.

Still, few historians doubt that some offer of this type was made. I can imagine inhabitants of what became Ukraine making such an offer in ways I can’t imagine in other places. The flat country is made for internal conflict and dissension, and the hunger for a foreigner to come and stabilize a rich land is not always far from Ukrainians’ thoughts. Out of this grew the Kievan Rus, the precursor of modern Ukraine, Russia and Belarus. There are endless arguments over whether Ukraine created Russia or vice versa. Suffice it to say, they developed together. That is more important than who did what to whom.
Consider the way they are said to have chosen their religion. Volodymyr, a pagan ruler, decided that he needed a modern religion. He considered Islam and rejected it because he wanted to drink. He considered Catholicism and rejected it because he had lots of concubines he didn’t want to give up. He finally decided on Orthodox Christianity, which struck him as both beautiful and flexible. As Reid points out, there were profound consequences: “By choosing Christianity rather than Islam, Volodymyr cast Rus’ ambitions forever in Europe rather than Asia, and by taking Christianity from Byzantium rather than Rome he bound the future Russians, Ukrainians and Belarusians together in Orthodoxy, fatally dividing them from their Catholic neighbors the Poles.” I suspect that while Volodymyr liked his drink and his women, he was most concerned with finding a balance between powers and chose Byzantium to create space for Ukraine.

Ukraine, Europe and Russia

Ukraine is on the edge again today, trying to find space. It is on the edge of Russia and on the edge of Europe, its old position. What makes this position unique is that Ukraine is independent and has been so for 18 years. This is the longest period of Ukrainian independence in centuries. What is most striking about the Ukrainians is that, while they appear to value their independence, the internal debate seems to focus in part on what foreign entity they should be aligned with. People in the west want to be part of the European Union. People in the east want to be closer to the Russians. The Ukrainians want to remain independent but not simply independent.
It makes for an asymmetric relationship. Many Ukrainians want to join the European Union, which as a whole is ambivalent at best about Ukraine. On the other hand, Ukraine matters as much to the Russians as it does to Ukrainians, just as it always has. Ukraine is as important to Russian national security as Scotland is to England or Texas is to the United States. In the hands of an enemy, these places would pose an existential threat to all three countries. Therefore, rumors to the contrary, neither Scotland nor Texas is going anywhere. Nor is Ukraine, if Russia has anything to do with it. And this reality shapes the core of Ukrainian life. In a fundamental sense, geography has imposed limits on Ukrainian national sovereignty and therefore on the lives of Ukrainians.
From a purely strategic standpoint, Ukraine is Russia’s soft underbelly. Dominated by Russia, Ukraine anchors Russian power in the Carpathians. These mountains are not impossible to penetrate, but they can’t be penetrated easily. If Ukraine is under the influence or control of a Western power, Russia’s (and Belarus’) southern flank is wide open along an arc running from the Polish border east almost to Volgograd then south to the Sea of Azov, a distance of more than 1,000 miles, more than 700 of which lie along Russia proper. There are few natural barriers.
For Russia, Ukraine is a matter of fundamental national security. For a Western power, Ukraine is of value only if that power is planning to engage and defeat Russia, as the Germans tried to do in World War II. At the moment, given that no one in Europe or in the United States is thinking of engaging Russia militarily, Ukraine is not an essential asset. But from the Russian point of view it is fundamental, regardless of what anyone is thinking of at the moment. In 1932, Germany was a basket case; by 1941, it had conquered the European continent and was deep into Russia. One thing the Russians have learned in a long and painful history is to never plan based on what others are capable of doing or thinking at the moment. And given that, the future of Ukraine is never a casual matter for them.
It goes beyond this, of course. Ukraine controls Russia’s access to the Black Sea and therefore to the Mediterranean. The ports of Odessa and Sevastopol provide both military and commercial access for exports, particularly from southern Russia. It is also a critical pipeline route for sending energy to Europe, a commercial and a strategic requirement for Russia, since energy has become a primary lever for influencing and controlling other countries, including Ukraine.
This is why the Orange Revolution in Ukraine in 2004 was critical in transforming Russia’s view of the West and its relationship to Ukraine. Following the breakup of the Soviet Union, Ukraine had a series of governments that remained aligned with Russia. In the 2004 presidential election, the seemingly pro-Russian candidate, Viktor Yanukovich, emerged the winner in an election that many claimed was fraudulent. Crowds took to the streets and forced Yanukovich’s resignation, and he was replaced by a pro-Western coalition.
The Russians charged that the peaceful rising was engineered by Western intelligence agencies, particularly the CIA and MI6, which funneled money into pro-Western NGOs and political parties. Whether this was an intelligence operation or a fairly open activity, there is no question that American and European money poured into Ukraine. And whether it came from warm-hearted reformers or steely eyed CIA operatives didn’t matter in the least to Vladimir Putin. He saw it as an attempt to encircle and crush the Russian Federation.
Putin spent the next six years working to reverse the outcome, operating both openly and covertly to split the coalition and to create a pro-Russian government. In the 2010 elections, Yanukovich returned to power, and from the Russian point of view, the danger was averted. A lot of things went into this reversal. The United States was absorbed in Iraq and Afghanistan and couldn’t engage Russia in a battle for Ukraine. The Germans drew close to the Russians after the 2008 crisis. Russian oligarchs had close financial and political ties with Ukrainian oligarchs who influenced the election. There is a large pro-Russian faction in Ukraine that genuinely wants the country to be linked to Russia. And there was deep disappointment in the West’s unwillingness to help Ukraine substantially.

Beyond the Orange Revolution

On the day we arrived in Kiev, two things were going on. First there were demonstrations under way protesting government tax policy. Second, Yanukovich was in Belgium for a summit with the European Union. Both of these things animated the pro-Western faction in Ukraine, a faction that remains fixated on the possibility that the Orange Revolution can be recreated and that Ukraine must enter the European Union. These two things are linked.
The demonstrations were linked to a shift in tax law that increased taxes on small-business owners. The main demonstration took place in a large square well-stocked with national flags and other banners. The sound systems in place were quite good. It was possible to hear the speeches clearly. When I pointed out to a pro-Western journalist that it seemed to be a well-funded and organized demonstration, I was assured that it wasn’t well-organized at all. I have not been to other Ukrainian demonstrations but have been present at various other demonstrations around the world, and most of those were what some people in Texas call a “goat rodeo.” I have never seen one of those, either, but I gather they aren’t well-organized. This demonstration did not strike me as a goat rodeo.
This actually matters. There was some excitement among politically aware pro-Westerners that this demonstration could evolve into another Orange Revolution. Some demonstrators were camping out overnight, and there were some excited rumors that police were blocking buses filled with demonstrators and preventing them from getting to the demonstration. That would mean that the demonstration would have been bigger without police interference and that the government was worried about another rising.
It just didn’t seem that way to me. There were ample police in the side streets, but they were relaxed and not in riot gear. I was told that the police with riot gear were hidden in courtyards and elsewhere. I couldn’t prove otherwise. But the demonstration struck me as too well-organized. Passionate and near-spontaneous demonstrations are more ragged, the crowds more restless and growing, and the police more tense. To me, as an outsider, it seemed more an attempt by organization leaders and politicians to generate a sense of political tension than a spontaneous event. But there was a modicum of hope among anti-government factions that this could be the start of something big. When pressed on the probabilities, I was told by one journalist that there was a 5 percent chance it could grow into a rising.
My perception was that it was a tempest in a teapot. My perception was not completely correct. Yanukovich announced later in the week that the new tax law might not go into effect. He said that it would depend on parliamentary action that would not come for another week but he gave every indication that he would find a way to at least postpone it if not cancel it. Clearly, he did not regard the demonstrations as trivial. Regardless of whether he would finally bend to the demonstrators’ wishes, he felt he needed to respond.

European Dreams

On the same day the demonstrations began, Yanukovich left for Brussels with talks about Ukraine entering the European Union. I had an opportunity to meet with an official of the Ministry of Foreign Affairs before he departed for Brussels as well. The official had also been with the ministry during the previous administration. He was a member of the group that had been part of the numerous programs run by the United States and Europe for turning Eastern Europeans into proponents of the West, and he was certainly that. My meeting with the official taught me one of two things: Either Yanukovich was not purging people ideologically or he wanted to keep a foot in the pro-EU camp.
From where I sat, as an American, the European Union appeared at best tarnished and at worst tottering. I had met in Istanbul with some European financial leaders who had in past discussions dismissed my negativism on the European Union as a lack of sophistication on my part. This time they were far less assured than ever before and were talking about the possibilities of the euro failing and other extreme outcomes. They had travelled quite a road in the past few years to have arrived at this point. But what was fascinating to me was that the Ukrainian Foreign Ministry official was not only unshaken by the Irish situation but also saw no connection between that and the EU appetite for Ukraine becoming a member. For him, one had nothing to do with the other.
The troubles the European Union was facing did not strike pro-EU Ukrainians as changing the basic game. There was no question in their mind that they wanted Ukraine in the European Union, nor was there any question in their mind that the barriers to entry were in the failure of the Ukrainians to measure up. The idea that EU expansion had suffered a fatal blow due to the Irish or Greek crises was genuinely inconceivable to them. The European Union was not going to undergo any structural changes. Nothing that was happening in the European Union impacted its attractiveness or its openness. It was all about Ukraine measuring up.
In many countries we have visited there has been a class difference for EU membership. The political and economic elites are enthusiastic, the lower classes much more restrained. In Ukraine, there is also a regional distinction. The eastern third of the country is heavily oriented toward Russia and not to the West. The western third is heavily oriented toward the West. The center of the country tilts toward the west but is divided. Linguistic division also falls along these lines, with the highest concentrations of native Ukrainian speakers living in the west and of Russian speakers in the east. This can be seen in the election returns in 2010 and before. Yanukovich dominated the east, Timoshenko the west, and the contested center tilted toward Timoshenko. But the support in the east for the Party of Regions and Yanukovich was overwhelming.
This division defines Ukrainian politics and foreign policy. Yanukovich is seen as having been elected to repudiate the Orange Revolution. Supporters of the Orange Revolution are vehement in their dislike of Yanukovich and believe that he is a Russian tool. Interestingly, this wasn’t the view in Poland, where government officials and journalists suggested that Yanukovich was playing a more complex game and trying to balance Ukraine between Europe and the Russians.
Whatever Yanukovich intends, it is hard to see how you split the difference. Either you join the European Union or you don’t. I suspect the view is that Yanukovich will try to join but will be rejected. He will therefore balance between the two groups. That is the only way he could split the difference. Certainly, NATO membership is off the table for him. But the European Union is a possibility.
I met with a group of young Ukrainian financial analysts and traders. They suggested that Ukraine be split into two countries, east and west. This is an idea with some currency inside and outside Ukraine. It certainly fits in with the Ukrainian tradition of being on the edge, of being split between Europe and Russia. The problem is that there is no clear geographical boundary that can be defined between the two parts, and the center of the country is itself divided.
Far more interesting than their geopolitical speculation was their fixation on Warsaw. Sitting in Kiev, the young analysts and traders knew everything imaginable about the IPO market, privatization and retirement system in Poland, the various plans and amounts available from those plans for private investment. It became clear that they were more interested in making money in Poland’s markets than they were in the European Union, Ukrainian politics or what the Russians are thinking. They were young and they were traders and they knew who Gordon Gekko was, so this is not a sampling of Ukrainian life. But what was most interesting was how little talk there was of Ukrainian oligarchs compared to Warsaw markets. The oligarchs might have been way beyond them and therefore irrelevant, but it was Warsaw, not the European Union or the power structure, that got their juices flowing.
Many of these young financiers dreamed of leaving Ukraine. So did many of the students I met at a university. There were three themes they repeated. First, they wanted an independent Ukraine. Second, they wanted it to become part of the European Union. Third, they wanted to leave Ukraine and live their lives elsewhere. It struck me how little connection there was between their national hopes and their personal hopes. They were running on two different tracks. In the end, it boiled down to this: It takes generations to build a nation, and the early generations toil and suffer for what comes later. That is a bitter pill to swallow when you have the option of going elsewhere and living well for yourself now. The tension in Ukraine, at least among the European-oriented, appears to be between building Ukraine and building their own lives.

Sovereign in Spite of Itself

But these were members of Ukraine’s Western-oriented class, which was created by the universities. The other part of Ukraine is in the industrial cities of the east. These people don’t expect to leave Ukraine, but they do understand that their industries can’t compete with Europe’s. They know the Russians will buy what they produce, and they fear that European factories in western Ukraine would cost them their jobs. There is nostalgia for the Soviet Union here, not because they don’t remember the horrors of Stalin but simply because the decadence of Leonid Brezhnev was so attractive to them compared to what came before or after.
Add to them the oligarchs. Not only do they permeate the Ukrainian economy and Ukrainian society but they also link Ukraine closely with the Russians. This is because the major Ukrainian oligarchs are tied to the Russians through complex economic and political arrangements. They are the frame of Ukraine. When I walked down a street with a journalist, he pointed to a beautiful but derelict building. He said that the super-wealthy buy these buildings for little money and hold them, since they pay no tax, retarding development. For the oligarchs, the European Union, with its rules and transparency, is a direct challenge, whereas their relation to Russia is part of their daily work.
The Russians are not, I think, trying to recreate the Russian empire. They want a sphere of influence, which is a very different thing. They do not want responsibility for Ukraine or other countries. They see the responsibility as having sapped Russian power. What they want is a sufficient degree of control over Ukraine to guarantee that potentially hostile forces don’t gain control, particularly NATO or any follow-on entities. The Russians are content to allow Ukraine its internal sovereignty, so long as Ukraine does not become a threat to Russia and so long as gas pipelines running through Ukraine are under Russian control.
That is quite a lot to ask of a sovereign country. But Ukraine doesn’t seem to be primarily concerned with maintaining more than the formal outlines of its sovereignty. What it is most concerned about is the choice between Europe and Russia. What is odd is that it is not clear that the European Union or Russia want Ukraine. The European Union is not about to take on another weakling. It has enough already. And Russia doesn’t want the burden of governing Ukraine. It just doesn’t want anyone controlling Ukraine to threaten Russia. Ukrainian sovereignty doesn’t threaten anyone, so long as the borderland remains neutral.
That is what I found most interesting. Ukraine is independent, and I think it will stay independent. Its deepest problem is what to do with that independence, a plan it can formulate only in terms of someone else, in this case Europe or Russia. The great internal fight in Ukraine is not over how Ukraine will manage itself but whether it will be aligned with Europe or Russia. Unlike the 20th century, when the answer to the question of Ukrainian alignment caused wars to be fought, none will be fought now. Russia has what it wants from Ukraine, and Europe will not challenge that.
Ukraine has dreamed of sovereignty without ever truly confronting what it means. I mentioned to the financial analysts and traders that some of my children had served in the military. They were appalled at the idea. Why would someone choose to go into the military? I tried to explain their reasons, which did not have to do with wanting a good job. The gulf was too vast. They could not understand that national sovereignty and personal service cannot be divided. But then, as I said, most of them hoped to leave Ukraine.
Ukraine has its sovereignty. In some ways, I got the sense that it wants to give that sovereignty away, to find someone to take away the burden. It isn’t clear, for once, that anyone is eager to take responsibility for Ukraine. I also did not get the sense that the Ukrainians had come to terms with what it meant to be sovereign. To many, Moscow and Warsaw are more real than Kiev.

Geopolitical Journey, Part 6: Ukraine is republished with permission of STRATFOR.


Read more: Geopolitical Journey, Part 6: Ukraine | STRATFOR