Μη μου θυμιζεις αυτους τους γκιαουρηδες!

Ενγκίν Αρντίτ

Τίτλος πρωτοτύπου: "Hatırlatmayın şunu kefereye!"  

Άρθρο του δημοσιογράφου και συγγραφέα Ενγκίν Αρντίτς, δημοσιευμένο στην εφημερίδα Σαμπάχ.

"Τούρκοι συμπατριώτες, σταματήστε πια τις φανφάρες και τις γιορτές για την Άλωση, αρκετή ßία έχουμε δώσει στην Ανατολή µε τις πράξεις µας..."

Αν οργανωνόταν στην Αθήνα συνέδριο µε θέμα: «Θα πάρουμε πίσω την Πόλη»...

Αν έφτιαχναν μακέτα µε τα τείχη της πόλης και τους στρατιώτες µε τις πανοπλίες τους να επιτίθενται στην Πόλη...(όπως εμείς στην Τουρκία κάνουμε κάθε χρόνο !)

Αν ένας τύπος ντυμένος όπως ο περίφημος Έλληνας Νικηφόρος και σχεδόν μυθικός Διγενής Ακρίτας  έπιανε τον δικό µας Ulubatlι Hasan και τον γκρέμιζε κάτω...

Αν ξαφνικά έμπαινε στην πόλη κάποιος ντυμένος Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος πάνω σε ένα λευκό άλογο και δίπλα του άλλος ως Λουκάς Νοταράς, ως Γεώργιος Φραντζής κι έμπαιναν ως αντιπρόσωποι της πόλης... (όπως εμείς στην Τουρκία κάνουμε κάθε χρόνο !)

Αν έφτιαχναν µια χάρτινη Αγία Σοφία που δεν είχε μιναρέδες αλλά Σταυρό....

Αν έκαιγαν λιβάνι και έλεγαν ύμνους, θα µας άρεσε ;

Δεν θα µας άρεσε, θα ξεσηκώναμε τον κόσμο, μέχρι που θα καλούσαμε πίσω τον πρέσβη µας από την Ελλάδα.

Τότε, γιατί το κάνετε εσείς αυτό, κάθε χρόνο ;

Πέρασαν 556 χρόνια και γιορτάζετε (την Άλωση) σαν να ήταν χθες; Γιατί κάθε χρόνο τέτοια εποχή, (µ΄ αυτές τις γιορτές πού κάνετε ) διακηρύσσετε σε όλο τον κόσµο ότι: «αυτά τα μέρη δεν ήταν δικά µας, ήρθαµε εκ των υστέρων και τα πήραμε µε τη ßία». 

Για ποιο λόγο άραγε φέρνετε στη µνήµη µια υπόθεση 6 αιώνων; Μήπως στο υποσυνείδητό σας υπάρχει ο φόβος ότι η Πόλη κάποια µέρα θα δοθεί πίσω;

Μην φοβάστε, δεν  υπάρχει αυτό που λένε µερικοί ηλίθιοι της Εργκενεκόν περί όρων του 1919.

Μη φοβάστε, τα 9 εκατοµµύρια Ελλήνων δεν μπορούν να πάρουν την πόλη των 12 εκατοµµυρίων, και αν ακόμα την πάρουν δεν μπορούν να την κατοικήσουν.

Κι οι δικοί µας που γιορτάζουν την Άλωση είναι µια χούφτα φανατικοί µόνο που η φωνή τους ακούγεται δύσκολα.

Ρε σεις, αν µας πούνε ότι λεηλατούσαμε την Πόλη τρεις µέρες και τρεις νύχτες συνεχώς τι θα απαντήσουμε;

Θα υπερασπιστούμε τον εαυτό µας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ή θα αφήσουμε το θέμα στους ιστορικούς; Αντί να περηφανευόμαστε µε τις πόλεις που κατακτήσαμε, ας περηφανευτούμε µε αυτές που ιδρύσαμε, αν υπάρχουν. Αλλά δεν υπάρχουν. Όλη η Ανατολή είναι περιοχή µέ την βία κατακτημένη...Ακόμα και το όνομα της Ανατολίας δεν είναι αυτό που πιστεύουν (ana=µανα, dolu=γεµάτη) αλλά προέχεται από την ελληνική λέξη η Ανατολή. Ακόμα και η ονομασία της Ισταµπούλ δεν είναι όπως µας λέει ο Evliya Celebi «εκεί όπου υπερτερεί το Ισλάµ» τραßώντας τη λέξη από τα μαλλιά, αλλά προέρχεται από το «εις την Πόλιν».

Εντάξει λοιπόν, αποκτήσαµε µόνιµη εγκατάσταση, τέλος η νοµαδική ζωή και γι' αυτό ο λαός αγοράζει πέντε - πέντε τα διαµερίσµατα. Κανείς δεν μπορεί να µας κουνήσει, ηρεμήστε πια...

Οι χωριάτες µας ας αρκεστούν στο να δολοφονούν την Κωνσταντινούπολη χωρίς όμως πολλές φανφάρες...

ΜΟΥΣΕΙΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ

Πέμπτη, 23 Δεκεμβρίου 2010

http://diolkos.blogspot.com/2010/12/blog-post_5198.html

Το μουσείο όπως λένε και οι ίδιοι δημιουργήθηκε για να στεγάσει τον “πόνο και από τις δύο πλευρές του Αιγαίου”. Ανάμεσα στα εκθέματα μπορεί ο επισκέπτης να δει, σκεύη κουζίνας, φωτογραφίες, είδη καθημερινής χρήσης, ακόμη και τσαγιέρες, φλιτζανάκια, καθρέπτες, μέχρι και δαντέλες... Είδη που άνηκαν σε Έλληνες και Τούρκους . Είδη που με την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1923, οι Έλληνες τα παράτησαν στα σπίτια τους και έφυγαν, ή οι Τούρκοι τα έφεραν στην Κωνσταντινούπολη, από τα σπίτια που ζούσαν στην Ελλάδα.

Όπως αναφέρει η ΧΟΥΡΙΕΤ και o δημοσιογράφος Erisa Senerdem: “Είναι ένα μουσείο πόνου αλλά και αφύπνισης και για τις δύο χώρες. Μας δείχνει πως ανατράπηκε η καθημερινότητα εκατομμυρίων ανθρώπων το 1923. Η εκρίζωση των περίπου 2 εκατομμυρίων ανθρώπων και στις δύο πλευρές του Αιγαίου, που ήταν αποτέλεσμα της υποχρεωτικής ανταλλαγής των πληθυσμών που συμφωνήθηκε από την Ελλάδα και την Τουρκία σχεδόν πριν από έναν αιώνα είναι μια ιστορία δακρύων και θλίψης που πολλές φορές κανείς δεν την έχει πει και οι απόγονοι αυτών των οικογενειών την ξέρουν απλά σαν ανταλλαγή. Αλλά μέχρι εκεί.”

Η επισκέπτρια του μουσείου η Sahime Yerusan, κόρη Τούρκου από την Θεσσαλονίκη που το 1923 με την ανταλλαγή, πήγε στην Κωνσταντινούπολη, λέει χαρακτηριστικά: "Ποτέ κανείς από τους γονείς μας, δεν μιλούσε για το θέμα. Ήξερα μόνο ότι ήμουν από οικογένεια “mübadele”, έτσι μας φώναζαν εδώ. Σήμερα στο μουσείο είδα προσωπικά είδη της θείας μου, που είχε στο σπίτι της στη Θεσσαλονίκη. Κάθε έκθεμα μιλάει από μόνο του. Μεταφέρει μια μικρή ιστοριούλα και είναι
μια πολύ καλή ευκαιρία για τις μελλοντικές γενιές να γνωρίζουν πως ζούσαν οι παππούδες τους.”

Και η εφημερίδα συνεχίζει: “ το 1923, ξεριζώθηκαν 1,5 εκατομμύριο Έλληνες από εδώ και 500.000 Τούρκοι από την Ελλάδα το μουσείο αυτό σε πρώτη φάση εστιάζει στις προσωπικές ιστορίες των Τούρκων προσφύγων, αλλά στόχος είναι να γίνει το ίδιο και για τους Έλληνες.”

 

Στα εγκαίνια του μουσείου, την κορδέλα έκοψε η εκπρόσωπος της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες στην Τουρκία, Carol Batchelor, η οποία στην ομιλία της τόνισε ότι:”Το περιεχόμενο του μουσείου, μας θυμίζει την δοκιμασία και πως μπορεί ο άνθρωπος να υποφέρει από τις δια της βίας μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών. Ο ΟΗΕ θα υποστηρίξει το μουσείο με την παροχή ιστορικών εγγράφων και με τη διοργάνωση κοινών εκδηλώσεων και άλλων δραστηριοτήτων μαζί με τους Έλληνες.
 

Το κτίριο που στεγάζει το μουσείο, έχει και αυτό τη σημασία του. Στην αρχή πριν το 1923,ήταν μια Ελληνική ταβέρνα και άνηκε σε ένα Ρωμιό που αναγκάστηκε να ξεριζωθεί . Μετά στέγασε την Αγροτική Τράπεζα της Τουρκίας και τώρα έγινε Μουσείο.

Η Vediya Elgün, ήταν 1,5 έτους όταν η οικογένειά της μετακόμισε από τη Θεσσαλονίκη στην Κωνσταντινούπολη το 1923: «Οι λέξεις δεν είναι αρκετές για να εκφράσω τη βαθιά συναισθήματά μου. Δώρισα στο μουσείο 3 κομμάτια. Ένα βιβλίο από παρτιτούρες γραμμένες από το χέρι της μητέρας μου, ένα κομψό ρούχο που φοριέται από πρόσφατα παντρεμένες γυναίκες την ημέρα μετά το γάμο τους, καθώς και ένα κομμάτι από δαντέλα.».

Στα εγκαίνια παρευρέθη και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος.

Ο Διευθυντής του μουσείου Attila karaelmas, αποκάλυψε ότι τον Φεβρουάριο του 2011 σε συνεργασία με το Πατριαρχείο θα στεγαστεί νέα πτέρυγα για του Έλληνες που ξεριζώθηκαν από την Πόλη και τη Σμύρνη: «Θέλουμε και οι δύο πλευρές να έχουν κοινή θέαση και θέση στο μουσείο».                              

Αναρτήθηκε από aoratos