«Μην ανησυχείς, ο Άδωνις τα έχει όλα ρυθμισμένα»!...μέχρι και γιά τις Τούρκικες μοτοσυκλέτες συνοδείας καί γιά ελικόπτερα μεταφοράς νεκρών μερίμνησε!

Ο Αδωνις, ο δήμαρχος και οι Τούρκοι
09/01/2014 05:45 ΤΟ ΒΗΜΑ

Η ιστορία που θα σας διηγηθώ συνέβη πριν από λίγες ημέρες και δείχνει σε όλη της τη μεγαλοπρέπεια την εγκατάλειψη των νησιών αλλά και τη γραφειοκρατία. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Ανήμερα τα Φώτα ο υπουργός Αμυνας κ. Δ. Αβραμόπουλος αποφάσισε να πάει στο ακριτικό Καστελόριζο. Ο κ. Αβραμόπουλος διαθέτει από το παρελθόν σταθερούς δεσμούς με το Καστελόριζο και όταν συνάντησε τον υπουργό Υγείας κ. Αδωνη Γεωργιάδη (φωτογραφία) στο Προεδρικό Μέγαρο ανήμερα την Πρωτοχρονιά τον προσκάλεσε και αυτόν να πάνε μαζί. Αλλο που δεν ήθελε ο Αδωνις. Για να πάνε όμως στο Καστελόριζο έπρεπε να επιστρατευθεί ένα μεταγωγικό αεροσκάφος της Πολεμικής Αεροπορίας (CJ 27 Spartan) που θα προσγειωνόταν στη Ρόδο και από τη Ρόδο ένα γιγαντιαίο ελικόπτερο Σινούκ που θα προσγειωνόταν στο Καστελόριζο.

Ως εδώ καλά, θα πείτε, αφού καλό είναι δύο υπουργοί (ήταν μαζί τους και ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ στρατηγός Κωσταράκος) που θυμήθηκαν το Καστελόριζο χρονιάρες ημέρες. Ο δήμαρχος του νησιού κ. Γ. Αχλαδιώτης, ο οποίος τους υποδέχθηκε δόξη και τιμή, απειλεί όμως σήμερα τον υπουργό Υγείας και κάθε άλλον υπεύθυνο με μήνυση. Τι είχε συμβεί; Την επομένη (7 Ιανουαρίου) ένας 57χρονος κάτοικος του Καστελόριζου υπέστη έμφραγμα. Δεν υπήρχε γιατρός στο νησί και οι συγγενείς του δεν ξέρουν τι να κάνουν. Υστερα από πολλά τηλεφωνήματα και παρακάλια αποστέλλεται ένα ελικόπτερο από τη Ρόδο για να τον μεταφέρει στο Νησί των Ιπποτών. Ωσπου να γίνουν οι ρυθμίσεις για να πετάξει το ελικόπτερο ο ασθενής πέθανε. Και όταν το ελικόπτερο προσγειώνεται, φθάνει χωρίς να έχει... γιατρό στο πλήρωμά του. Ετσι αναγκάζεται ο αγροτικός γιατρός του Καστελόριζου να συνοδεύσει τον νεκρό πλέον στη Ρόδο. Ενώ πετούσαν προς τη Ρόδο συμβαίνει ένα τροχαίο ατύχημα στο Καστελόριζο και ένας κάτοικός του τραυματίζεται σοβαρά. Πού ήταν ο γιατρός για να τον περιθάλψει; Πουθενά. Επειτα από ώρα διαπίστωσαν ότι ο γιατρός του πολυϊατρείου του ακριτικού νησιού είχε βάλει μέσο και αποσπάστηκε στον... Βύρωνα.

Ο εν λόγω γενικός γιατρός γνώριζε έναν υπουργό και κατάφερε να φύγει με απόσπαση από το Καστελόριζο. Τι να έκανε χειμωνιάτικα στο Καστελόριζο; Οι συγγενείς του τραυματία επάνω στην απελπισία τους (ο τραυματισμένος έχανε πολύ αίμα) τον έβαλαν σε ένα καραβάκι και τον μετέφεραν «απέναντι» στην Τουρκία. Και εκεί τους περίμενε μια έκπληξη. Οι Τούρκοι όχι μόνο είχαν έτοιμο ασθενοφόρο αλλά το συνόδευσαν ως το νοσοκομείο αστυνομικοί μοτοσικλετιστές. Ο τραυματίας σώθηκε χωρίς να πληρώσει ούτε ένα ευρώ. Την ημέρα που έφθαναν οι δύο υπουργοί όμως στο Καστελόριζο ο δήμαρχος του νησιού τους είχε παρακαλέσει να κοιτάξουν τα θέματα υγείας στο νησί. Και ο Αδωνις πετάχτηκε και είπε: «Μην ανησυχείς, τα έχω όλα ρυθμισμένα». Αυτός είναι και ο λόγος που τώρα θα αντιμετωπίσει, όπως και άλλοι, τη μήνυση του δημάρχου.

Αλώσεις, άλλοτε και τώρα...

Κωνσταντίνος Χολέβας-Πολιτικός Επιστήμων

Το 1453 δεν επήλθε η πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, της Ρωμανίας. Αυτή είχε συμβεί το 1204 κατά την Δ΄ Σταυροφορία. Οι Τούρκοι βρήκαν μία κεφαλή χωρίς σώμα, μία Κωνσταντινούπολη χωρίς ενδοχώρα. Το κτύπημα που κατέφεραν οι Φράγκοι στην Ορθόδοξη Ρωμηοσύνη και η κατανομή των εδαφών της Αυτοκρατορίας άνοιξαν τον δρόμο για τη δεύτερη Άλωση από τον Μωάμεθ τον Πορθητή. Εκείνη τη χρονιά, το 1204, ανιχνεύουμε και τη γέννηση του Νέου Ελληνισμού. Το βυζαντινό κράτος παύει πλέον να είναι πολυεθνικό με ελληνικό πολιτισμό και στη θέση του εμφανίζονται μικρά κράτη αμιγώς ελληνικά,. Η Νίκαια πρωτίστως, αλλά και η Ήπειρος και η Τραπεζούντα είναι τα πρώτα εθνικά κράτη στα Βαλκάνια. Εκφράζουν την ελληνορθόδοξη ελπίδα και γεννούν τη Μεγάλη Ιδέα. Το μυστικό της επιβιώσεως του Ελληνισμού μετά το 1453 βρίσκεται στην ιδεολογία και στα κείμενα των ανθρώπων που στελέχωσαν το κράτος της μικρασιατικής Νικαίας από το 1204 μέχρι το 1261, όταν αυτό το κράτος έδιωξε τους Λατίνους από την Κωνσταντινούπολη.

Το μυστικό αυτό λέγεται : Πίστη στην διαχρονική συνέχεια του Ελληνισμού. Και είναι χρήσιμο να το θυμόμαστε τώρα που διερχόμαστε μία ηθική, πνευματική και οικονομική κρίση. Τώρα που πολλές μικρές αλώσεις απειλούν το έθνος μας με απώλεια ταυτότητος και προσανατολισμού. Από το 1204 μέχρι και τον Κυπριακό Αγώνα του 1955-59 η πίστη στη συνέχεια του Ελληνισμού μάς κρατούσε όρθιους. Περάσαμε αλώσεις, δουλείες, σταυρώσεις, μαρτύρια, αλλάξαμε κατακτητές, αγωνισθήκαμε σε καιρούς πολεμικούς ή ειρηνικούς, προδοθήκαμε από συμμάχους και υπονομευθήκαμε από μισθοφόρους και από φορείς ξενόφερτων ιδεών, αλλά επιβιώσαμε. Γιατί πιστεύαμε στον εαυτό μας, στο παρελθόν μας και στο μέλλον μας.

Ήδη από το 1204 αυτή την πίστη στη συνέχεια του Ελληνισμού εκφράζουν οι Αυτοκράτορες της Νικαίας. Ο Θεόδωρος Λάσκαρις Α΄, ο Ιωάννης Δούκας Βατάτζης, ο Θεόδωρος Λάσκαρις Β΄. Αποτελεί άφθαστο μάθημα αξιοπρεπείας και ιστορίας η απάντηση του Βατάτζη -Θρακιώτη από το Διδυμότειχο- προς τον Πάπα Νικόλαο το 1237.Ο ηγέτης ενός μικρού κράτους του καθημαγμένου Ελληνισμού απαντά προς τον Πλανητάρχη της εποχής, αφού ο Παπικός θρόνος έστρεψε τους Σταυροφόρους προς την Κωνσταντινούπολη αντί για την Ιερουσαλήμ. Γράφει, λοιπόν, ο ελεήμων και ευλαβής Ορθόδοξος Αυτοκράτωρ ότι ο ίδιος και οι υπήκοοί του κατάγονται από το αρχαίο γένος των Ελλήνων από το οποίο άνθισε η σοφία για όλο τον κόσμο και ότι οι περισσότεροι Βυζαντινοί Αυτοκράτορες ήσαν και αυτοί Έλληνες. Και προσθέτει ότι στους Έλληνες εδόθη η Κωνσταντινούπολη από τον Μέγα Κωνσταντίνο και ότι πιστοί στην ιστορία μας και στις παραδόσεις μας θα αγωνισθούμε για να απελευθερώσουμε την Κωνσταντινούπολη και να την ξανακάνουμε ορθόδοξη και ελληνική. Αν θέλαμε να κρίνουμε με σημερινά δεδομένα ο Ιωάννης Βατάτζης είναι ο ηγέτης της δυσπραγούσης Ελλάδος και ο Πάπας είναι το Δ.Ν.Τ. Τότε είχαμε ηγέτες που ύψωναν φωνή εθνικής υπερηφανείας προς τους ισχυρούς. Τώρα άραγε έχουμε;

Αυτή η πεποίθηση στη συνέχεια του Ελληνισμού έδωσε δύναμη στους προγόνους μας μετά την Άλωση της Πόλης από τους Οθωμανούς. Έστω και αν χρησιμοποιούσαμε εναλλάξ τα εθνικά ονόματα Ρωμηός, Γραικός και Έλληνας ουδέποτε χάσαμε την εθνική μας συνείδηση που ήταν άρρηκτα δεμένη με την Ορθόδοξη Εκκλησία. Η πίστη στη διαχρονικότητα του Γένους διατρανώθηκε μέσα από αναγνώσματα όπως η Φυλλάδα του Μεγαλέξανδρου και η Αχιλλιάς, μέσα από την εμμονή στην Ελληνική γλώσσα , μέσα από την αναπαράσταση Αρχαίων σοφών στον πρόναο πολλών εκκλησιών, μέσα από ποιήματα και δημοτικά τραγούδια, μέσα από κηρύγματα και ομιλίες λογίων. Η συνέχεια του Ελληνισμού ενέπνευσε τον Ρήγα, τους κλεφταρματολούς, τις διακηρύξεις και τα Συντάγματα του 1821, τον Διονύσιο Σολωμό που καλεί τους Τριακόσιους του Λεωνίδα να σηκωθούν και να έλθουν κοντά μας. Σήμερα που περνούμε μία πολλαπλή κρίση αναμένουμε από τους πνευματικούς ταγούς μας να ξαναμιλήσουν γι’ αυτή τη διαχρονικότητα του Έθνους, να μάς δώσουν διδάγματα από την Αρχαιότητα, το Βυζάντιο, την Φραγκοκρατία και την Τουρκοκρατία, να μας ποτίσουν με το κρασί του ’21 που έλεγε ο Κωστής Παλαμάς. Κι όμως βλέπουμε ορισμένους από αυτούς τους διανοουμένους μας να μάς δηλητηριάζουν με σάπιες πνευματικές τροφές. Αρνούνται τη συνέχεια του Ελληνισμού, χλευάζουν την ελληνορθόδοξη ταυτότητά μας, αφελληνίζουν την παιδεία μας, εισάγουν στρατιές μισθοφόρων από διάφορες χώρες στο όνομα ενός κίβδηλου ανθρωπισμού, αποδομούν την Παιδεία μετατρέποντας τα σχολεία σε κέντρα ταχύρρυθμης εκπαίδευσης Ηλεκτρονικών Υπολογιστών και αφήνοντας τα παιδιά χωρίς πρότυπα, χωρίς αξίες.

Μπορούμε και δικαιούμαστε να βγούμε από την κρίση. Αρκεί να μη ξεχάσουμε το μυστικό των προγόνων μας. Να αντισταθούμε στις ηθικές, πνευματικές και οικονομικές αλώσεις προτάσσοντας τη συνέχεια του Ελληνισμού. Να μετατραπούμε σε μία δυναμική ηθική πλειοψηφία, η οποία με ειρηνικό και δημοκρατικό τρόπο θα βάλει στο περιθώριο τους διανοουμένους της συμφοράς και θα ξανασυνδέσει τις τύχες της Ελλάδας, της Κύπρου και των Αποδήμων με το γάργαρο νερό της διαχρονικής ελληνικότητας, το μόνο που μάς ξεδιψά και μας ξεπλένει. Να βάλουμε στο περιθώριο τις υλιστικές ιδεολογίες που αποχαυνώνουν τους νέους μας μιλώντας τους είτε για τη νομοτέλεια της δικτατορίας του προλεταριάτου είτε για τη νομοτέλεια της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, η οποία γκρέμισε τα σύνορα για να φέρει τελικά στην Ευρώπη τα προβλήματα των αμερικανικών τραπεζών.

Το πνεύμα του Ελληνισμού ήταν πάντα αγωνιστικό και αντιστασιακό. Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος δεν υπετάγη στους όρους του Μωάμεθ, αλλά έπεσε μαχόμενος. Οι σημερινές μάχες δεν θα δοθούν με σπαθιά, αλλά με ιδέες και ιδανικά. Αρκεί να ξαναπιστέψουμε στη συνέχεια του Ελληνισμού! H αγωνιστικότητα του Παλαιολόγου και των συμμαχητών του στέλνει μηνύματα και για το σήμερα. Η αντίσταση των τελευταίων μαχητών της Κωνσταντινουπόλεως και το "πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών" εμπνέει έκτοτε τα ΟΧΙ του Ελληνισμού. Το 1940 κατά του Μουσσολίνι, το 1941 κατά του Χίτλερ, το 1944-49 κατά της ένοπλης επιβολής του Σταλινισμού, τον συνεχή αγώνα της Κύπρου από το 1955 μέχρι σήμερα κατά της αποικιοκρατίας και του αφελληνισμού.

Το ευχάριστο είναι ότι ο Ελληνισμός και στις ημέρες μας λέει ΟΧΙ σε θέματα υψίστης εθνικής, κοινωνικής και πολιτιστικής σημασίας, παρά τις προσπάθειες που κάνουν οι ψευδοπροοδευτικοί και οι οπαδοί της εθνικής μειονεξίας. Με συλλαλητήρια είπαμε ΟΧΙ στην παραχώρηση του ονόματος και του πολιτισμού της Μακεδονίας. Με λαοσυνάξεις διαμαρτυρηθήκαμε για τη διαγραφή του θρησκεύματος από τις ταυτότητές μας και αντιδράσαμε στα πολυπολιτισμικά πρότυπα που θέλουν να εξευτελίζουν την πλειοψηφία στο όνομα διαφόρων μειοψηφιών. Αντιδράσαμε παντοιοτρόπως στο απαράδεκτο βιβλίο Ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού που αγιοποιούσε τους Οθωμανούς, τους Νεοτούρκους και τους σφαγείς της Μικρασίας και του Πόντου και τελικά το αποσύραμε. Τα αδέλφια μας στην Κύπρο είπαν και θα ξαναπούνε ΟΧΙ στο ρατσιστικό και αντιδημοκρατικό σχέδιο Ανάν. Τα αδέλφια μας του Βορρά αγωνίζονται για τη διαφύλαξη της ελληνικής παιδείας και εθνικής ταυτότητας στη Χειμάρρα, στο Αργυρόκαστρο, στην Κορυτσά, στο Μοναστήρι, στο Κρούσοβο. Οι Ένοπλες Δυνάμεις μας βροντοφωνάζουν καθημερινά ΟΧΙ στον Νεο-οθωμανισμό του Ερντογάν και του Νταβούτογλου. Συνεχίζουν να υπεραμύνονται του πατρίου εδάφους και να χαρίζουν στο Έθνος νέους ήρωες όπως ο Καραθανάσης, ο Βλαχάκος, ο Γιαλοψός, ο Ηλιάκης κ.α. Και ο κακοπληρωμένος και ελλιπώς εκπαιδευμένος αστυνομικός μας δίνει καθημερινά με κίνδυνο της ζωής του τη μάχη κατά της εισαγόμενης εγκληματικότητας, της οποίας ηθικοί αυτουργοί είναι οι θολοκουλτουριάρηδες οπαδοί της «πολυπολιτισμικής κοινωνίας».

Σήμερα οφείλουμε να συνεχίζουμε να αντιστεκόμαστε με κάθε τρόπο. Οι σημερινές αλώσεις είναι μικρές και καθημερινές. Άρα ύπουλες και εξίσου επικίνδυνες. Η υπονόμευση της γλώσσας μας, η άγνοια της ιστορίας μας, η ξενομανία, οι συκοφαντίες κατά της Ελληνορθοδόξου Παραδόσεως μας, οι εδαφικές διεκδικήσεις των γειτόνων, η διαστρέβλωση και πλαστογράφηση της ιστορίας του 1821, της Κύπρου και της Μακεδονίας, όλα αυτά και πολλά άλλα έσωθεν ή έξωθεν προερχόμενα αποτελούν μικρές αλώσεις που απαιτούν γνώση, αντίσταση και μαχητικότητα. Δεν αρνούμαστε την επικοινωνία και την συνεργασία με άλλους λαούς και πολιτισμούς. Ο Ελληνισμός ποτέ δε κλείστηκε στο καβούκι του. Θα αρνηθούμε όμως την αφομοίωση, την αλλοτρίωση, τις γκρίζες ζώνες. Θα αγωνισθούμε με όπλα πρωτίστως πνευματικά και ηθικά. Και θα διδασκόμαστε από την Παράδοση και το βίωμα της Εκκλησίας μας. Η Άλωση και οι μετέπειτα εξελίξεις μάς διδάσκουν ότι τελικά επιβιώσαμε μέχρι σήμερα χάρις στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας. Διότι η Ορθόδοξη Παράδοση είναι Σταυροαναστάσιμη. Μας θυμίζει ότι μετά την κάθε Σταύρωση του Γένους ακολουθεί η Ανάσταση! Αυτό εύχομαι για την οικονομικά και γεωπολιτικά χειμαζομένη Ελλάδα μας!

Κ.Χ. 16-5-2011

http://networkedblogs.com/ivtka

Τούρκοι εθνικιστές τρομάζουν τη Γερμανία

Στάθης Ευσταθιάδης 

Ανησυχία από ομάδες μεταναστών τρίτης γενεάς που ζητούν την αυτονόμηση ομόσπονδων κρατιδίων

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  24/05/2011

Ο συν-αρχηγός των Πρασίνων Τζεμ Οζντεμίρ ίσως να μην είναι ο μόνος «Τούρκος», υποψήφιος για την καγελαρία της Γερμανίας.

Το υπουργείο Εσωτερικών και η Διεύθυνση Αλλοδαπών της Γερμανίας απασχολήθηκαν την περασμένη Παρασκευή με το «πρόβλημα» το οποίο φαίνεται έχουν δημιουργήσει «κάποιες ομάδες δεύτερης και τρίτης γενιάς» μεταναστών από την Τουρκία οι οποίες, σύμφωνα με καταγγελίες εκκλησιαστικών και άλλων γερμανικών οργανώσεων «διαφέρουν ελάχιστα (...) ή καθόλου» από τις νεοναζιστικές οργανώσεις και τους ισλαμιστές που έχουν εμφανιστεί τα τελευταία χρόνια στην  Γερμανία.

Υπ' όψιν τους οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι είχαν και δυο κείμενα αξιόλογων τούρκικων οργανώσεων και ομάδων της Γερμανίας - των νεαρών μουσουλμάνων Generation Zukunft  και της Grupe Fünf. Καμία από αυτές δεν περιλαμβάνεται στην μαύρη λίστα των επικίνδυνων της Γερμανίας.

Η πρώτη, μεταξύ άλλων, καλεί τους τούρκικης καταγωγής Γερμανούς «να απαιτήσουν αυτονομία για τους Τούρκους της Γερμανίας με απώτερο στόχο αυτόνομη, ανεξάρτητη διακυβέρνηση. Τα σήματα και οι επιγραφές στη Γερμανία να γράφονται τούρκικα, στα σούπερ μάρκετ οι πληροφορίες να είναι στα τούρκικα. Θέλουμε  η Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία να γίνει το πρώτο ομοσπονδιακό τούρκικο κρατίδιο. Σε απώτερο στάδιο και το Βερολίνο να γίνει αυτόνομη τούρκικη περιοχή. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση να επιστρέψει στη Βόννη». (Σημ: Το τούρκικης καταγωγής στοιχείο αποτελεί το 14% ως 21% του πληθυσμού στη Βεστφαλία και στο Βερολίνο, αντίστοιχα).

Η σχετική διακήρυξη διατυπώνει και τα εξής: «Οι δημογραφικές προοπτικές δείχνουν  ότι οι Τούρκοι συνιστούν ένα σημαντικό τμήμα της νέας γενιάς του γερμανικού πληθυσμού. Υπ' αυτό το πρίσμα, αποτελούμε το μέλλον της Γερμανίας. Η γερμανική κυβέρνηση θα πρέπει να αρχίσει να βλέπει ποιος είναι δίπλα της».

Η Grupe Fünf είναι ακόμη πιο ριζοσπαστική στις...παραισθήσεις της. Σε μνημόνιο το οποίο δημοσίευσε  ο Kurier der Christlichen Mitte No 3 - και το οποίο προκάλεσε την κινητοποίηση των γερμανικών αρχών - διατυπώνονται τα εξής απίστευτα: «Μη ξεχνάει ότι ήταν οι ξένοι που ανοικοδόμησαν τη χώρα όταν η Γερμανία ήταν ερείπια και στάχτες. Οι ξένοι, Τούρκοι κυρίως, έφεραν την ευημερία στη Γερμανία. Χωρίς αυτούς η Γερμανία θα ήταν ακόμη μόνο χαλάσματα. Γεγονός που σημαίνει ότι η χώρα ανήκει σ' εκείνους που την οικοδόμησαν - σε πολιτογραφημένους ξένους. Γι αυτό, απαιτούμε ψήφο, απαιτούμε ασφαλισμένη εργασία και συμμετοχή στις αποφάσεις. Ο νέος καγκελάριος και οι υπουργοί πρέπει να είναι Τούρκοι. Ο σταυρός πρέπει να εκλείψει, καθώς το Ισλάμ είναι η ισχυρότερη δύναμη...»

Αραβική άνοιξη Τουρκικό φθινόπωρο, ή άλλως: Αραβική άνοδος, Τουρκική πτώση

 Τούρκοι σπεύδοντες να βοηθήσουν στην σταθερότητα του Αραβικού κόσμου

Οι αναταραχές στον αραβικό κόσμο έμοιαζαν σαν παραγγελία για τη «νέα Τουρκία», μια χώρα  που επιθυμεί διακαώς να αυξήσει την επιρροή της στη Μέση Ανατολή.

Από την εποχή που ανέβηκε στην εξουσία το κόμμα AKP πριν από εννιά χρόνια, η Άγκυρα κάνει τα πάντα προκειμένου να καλλιεργήσει θερμές σχέσεις με κάποια αραβικά κράτη, κερδίζοντας αρκετούς πόντους εξαιτίας της στάσης της στο ζήτημα της Γάζας, και της επίλυσης προβλημάτων στο Λίβανο, στο Ιράκ , και στη Συρία.

Τώρα, με εκατομμύρια Αράβων να επιζητούν ελευθερίες, το τουρκικό μοντέλο, δημοκρατικό και κοσμικό με μουσουλμανικό πληθυσμό,  μοιάζει ιδανικό ως πρότυπο για ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.

Πέντε όμως μήνες μετά από τις αρχικές εξεγέρσεις, και η Τουρκία δεν δείχνει να έχει κάποιο σχέδιο αντιμετώπισης των αλλαγών που συμβαίνουν γύρω της. Μάλιστα, αντί να αναλάβει ρόλο ηγέτη στη περιοχή, η Άγκυρα μοιάζει να τα έχει χαμένα.

Οι αραβικές εξεγέρσεις ξεκίνησαν ιδανικά για τη Τουρκία. Ο Recep Tayyip Erdogan βρέθηκε πολύ πιο μπροστά από τους υπόλοιπους ηγέτες, απαιτώντας από τον Μουμπάρακ να παραιτηθεί. Η πολιτική πλατφόρμα του κυβερνώντος κόμματος της Τουρκίας έχει να κάνει με τη προώθηση της δημοκρατίας τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Βέβαια στη περίπτωση της Αιγύπτου βοήθησαν αρκετά και οι δύσκολες προσωπικές σχέσεις μεταξύ Ερντογάν και Μουμπάρακ. Η Άγκυρα είχε προαισθανθεί τη μειωμένη επιρροή της Αιγύπτου, και προσπαθούσε να πλασάρει τον εαυτό της ως τον νέο ισχυρό παίκτη στη Μέση Ανατολή. Έτσι για μια ακόμη φορά, όλα έδειχναν πως η τουρκική ηγεσία είχε αντιληφθεί τις εξελίξεις στη περιοχή πολύ πιο καλά απ ότι οι υπόλοιποι, και δη η κυβέρνηση του Ομπάμα, η οποία είχε μείνει προσκολλημένη στη στρατηγική συμμαχία με την Αίγυπτο του Μουμπάρακ, και για αυτό ήταν πολύ πιο διστακτική από την Άγκυρα.

Μετά, ακολούθησε η Λιβύη. Παρά τη σκληρότητα που επέδειξε ο Καντάφι, ο Ερντογάν δυσκολεύτηκε να διακόψει τις σχέσεις μαζί του. Ο Τούρκος πρωθυπουργός είχε στο παρελθόν βραβευτεί με το διεθνές βραβείο ανθρωπίνων δικαιωμάτων  alQaddafi, ενώ 30.000 Τούρκοι εργαζόμενοι βρίσκονταν στη Λιβύη, συμμετέχοντας σε κατασκευαστικά έργα τουρκικών επιχειρήσεων αξίας $1.5 δισ.

Η Τουρκία έφερε αντίρρηση στην επιβολή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων στη Λιβύη, και μάλιστα ο Ερντογάν ξεκαθάρισε την 28/2, ότι είναι κάθετα εναντίον μιας επέμβασης. Όταν όμως συμφώνησε στην επέμβαση και ο Αραβικός Σύνδεσμος, η θέση της Τουρκίας έγινε περίεργη. Ο Ερντογάν, από τη μία υποστήριζε την ανάγκη απαγόρευσης πτήσεων της λιβυκής πολεμικής αεροπορίας, από την άλλη όμως δήλωνε αντίθετος στην «επέμβαση ξένων στη φίλη και αδελφή Λιβύη». Ακόμη και τη ώρα των ΝΑΤΟϊκών επιδρομών, η Άγκυρα τηρούσε αμφίρροπη στάση, και περιέργως στήριζε τον Καντάφι. Και παρά το γεγονός ότι η Τουρκία πρωταγωνίστησε στην ανθρωπιστική βοήθεια, αρνήθηκε τη χρήση βίας για υπεράσπιση των ανταρτών, επιμένοντας σε κατ αρχήν ανακωχή, και στη συνέχεια σε μεταρρυθμίσεις από πλευράς Καντάφι. Για τους επαναστάτες της Βεγγάζης, οι Τούρκοι ήταν οι υπεύθυνοι για την αποκλιμάκωση των ΝΑΤΟϊκών επιχειρήσεων.

Τέλος, μετά από μια σειρά αποτυχημένων διπλωματικών προσπαθειών, ακόμη και προσωπικών επαφών μεταξύ Ερντογάν και Καντάφι, η Άγκυρα κατέληξε στο ίδιο συμπέρασμα στο οποίο είχαν καταλήξει όλοι, πλην ίσως του Hugo Chávez και κάποιων περιθωριακών αφρικανικών χωρών, ότι δηλαδή ο Καντάφι θα πρέπει να φύγει. Στις 3/5 μάλιστα, ο Τούρκος πρωθυπουργός δήλωσε στους δημοσιογράφους: «Για το καλό της χώρας του, και για το καλό του λαού του, ο Καντάφι θα πρέπει να παραιτηθεί αμέσως».

Κάτι ανάλογο, στο διπλωματικό τομέα, κάνει η Τουρκία και με τη Συρία. Κάποτε οι δυο χώρες ήταν θανάσιμες αντίπαλοι, με διαφορές επί του θέματος της ροής του Ευφράτη ποταμού, αλλά και τη συριακή υποστήριξη προς το κουρδικό ΡΚΚ. Από τότε όμως που ανέλαβε ο Ερντογάν, οι σχέσεις μεταξύ των δυο γειτόνων αναθερμάνθηκαν. Μάλιστα, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Ahmet Davutoglu προειδοποίησε πως η «διεθνοποίηση» των αναταραχών στη Συρία, θα προκαλέσει «μη επιθυμητές συνέπειες». Οι Τούρκοι ανησυχούν για τυχόν αποσταθεροποίηση της Συρίας, εξαιτίας του κουρδικού ζητήματος. Μια ανατροπή του Bashar al-Assad, θα σήμαινε οπισθοδρόμηση για τη στρατηγική της Άγκυρας στη Μ. Ανατολή, στην οποία οι καλές σχέσεις με τη Συρία αποτελούν κεντρικό σημείο. Έτσι, δύσκολα ο Ερντογάν θα αποφασίσει να «πουλήσει» τον φίλο του, όπως έκανε  με τον Καντάφι.

Αντ αυτού, οι Τούρκοι παραμένουν κυνικοί. Την ώρα που ο Ασάντ έβγαζε στους δρόμους τα τανκς, το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών του συνέστηνε να «προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις», ενώ εξέφραζε και τη ικανοποίησή του με τις προσπάθειες του καθεστώτος. Σε όλα αυτά, η απάντηση είναι: Ποιες μεταρρυθμίσεις;

Η θέση της Άγκυρας στο συριακό ζήτημα δεν την έχει φέρει ακόμη αντιμέτωπη με τις ΗΠΑ και την ΕΕ. Αν όμως, όπως είναι πιθανό, η Αμερική και η ΕΕ αλλάξουν στάση, τότε η Τουρκία θα βρεθεί να υπερασπίζεται έναν δικτάτορα κόντρα στη θέση των δυο συμμάχων της, αλλά και του λαού της Συρίας.

Ένας από τους πολλούς μύθους που γκρέμισε η αραβική άνοιξη είναι και  ο μύθος της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής στην εποχή του Ερντογάν. Αν πιστέψουμε την Άγκυρα, τότε η τουρκική διπλωματία στη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας, και πολλές φορές αντιτιθέμενη στη Ουάσιγκτον, είχε θετική μεσολάβηση και επιρροή επί πολλών διαφωνιών και συγκρούσεων στα Βαλκάνια, στον Καύκασο, στη Κεντρική Ασία, στη Μέση Ανατολή, και στη Βόρεια Αφρική. Αυτή όμως η περήφανη τουρκική ρητορική, απλά κρύβει τις αντιφάσεις και της αδυναμίες της εξωτερικής της πολιτικής. Τώρα, ο Ερντογάν και ο Νταβούτογλου συνειδητοποίησαν επιτέλους τη δυσκολία του εγχειρήματος για κυριαρχία στη Μ. Ανατολή.

Ανέκαθεν, η επιρροή της Τουρκίας στον αραβικό κόσμο δεν ήταν τόσο  σημαντική όσο έδειχνε. Στη τουρκική ηγεσία αρέσει να ακούγονται ιστορίες για το πώς οι Άραβες παρακολουθούν τις τουρκικές σαπουνόπερες, πως αναρτούν αφίσες του Ερντογάν στα στρατόπεδα προσφύγων στη Sabra και στη Shatila, και για το πώς οι αραβικοί λαοί συγκρίνουν τον Τούρκο πρωθυπουργό με τον Gamal Abdel Nasser.

Στη πραγματικότητα όμως αυτοί οι νέο-Οθωμανοί δυσκολεύονται να διαχειριστούν τη πολιτική της περιοχής, όπως δυσκολεύονταν και οι Σουλτάνοι πρόγονοί τους. Στη καλύτερη περίπτωση, οι Τούρκοι άσκησαν κάποια επιρροή, όταν υπήρχε αραβική παρακμή. Ήταν εύκολο για αυτούς να ασκούν επιρροή, όταν ο αραβικός κόσμος ήταν πολιτικά νεκρός, και στερούνταν κάποιας αυθεντικής ηγεσίας.

Είτε της αρέσει, είτε όχι, η Άγκυρα είναι προσδεμένη στο παλιό καθεστώς. Το αποτέλεσμα είναι ότι σε αυτή τη στιγμή των άνευ προηγουμένου αλλαγών, σε μια στιγμή που η δημοκρατία και οι λαϊκές προσδοκίες κατακυριεύουν τη Μέση Ανατολή, οι Τούρκοι δείχνουν εξαιρετικά λίγοι. Και κάθε άλλο παρά με  ηγέτες της περιοχής, όπως θα ήθελε η Άγκυρα, μοιάζουν.

από Foreign Policy

http://hellenikathemata.blogspot.com/2011/05/arab-spring-turkish-fall.html

Η μετάφραση στα Ελληνικά πάρθηκε από τον Δίολκο

http://diolkos.blogspot.com/2011/05/blog-post_4713.html

Για τον φράχτη στον Έβρο: «Είναι δικαίωμα των Ελλήνων» λένε οι Τούρκοι

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11378&subid=2&pubid=49118949

 Αξιωματούχοι του υπουργείου Εξωτερικών της Τουρκίας δηλώνουν πως είναι δικαίωμα της Ελλάδας να υιοθετήσει όποια μέτρα θεωρεί αναγκαία για την προστασία των συνόρων της.
Ο τουρκικός Τύπος φιλοξενεί εκτενείς αναφορές στα σχέδια της ελληνικής κυβέρνησης για την ανέγερση φράχτη στα ελληνο-τουρκικά σύνορα.

Οι εφημερίδες «Χουριέτ» , «Σαμπάχ» και «Ζαμάν» σε άρθρα τους επισημαίνουν πως τα ελληνικά σχέδια έτυχαν «προσεκτικής υποδοχής» από την κυβέρνηση της Άγκυρας.

«Είναι συνταγματικό δικαίωμα κάθε χώρας να λαμβάνει μέτρα προστασίας των συνόρων της» φέρεται να δηλώνει στην «Χουριέτ» υψηλόβαθμο στέλεχος του υπουργείου Εξωτερικών της Τουρκίας το οποίο δεν κατονομάζεται και το οποίο, όπως επισημαίνει η εφημερίδα δεν είχε ενημερωθεί για τα ελληνικά σχέδια πριν τον προσεγγίσουν οι δημοσιογράφοι της εφημερίδας για δηλώσεις χθες.

«Δεν είναι υποχρεωμένοι (οι Έλληνες) να μας ενημερώνουν. Είναι ένα μέτρο προστασίας των συνόρων τους», φέρεται να δήλωσε χαρακτηριστικά ο αξιωματούχος του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, απορρίπτοντας ταυτοχρόνως της κατηγορίες ότι η Τουρκία δεν κατάφερε να σταματήσει το τράφικινγκ στην Ελλάδα. «Αγωνιζόμαστε εναντίον τέτοιου είδους προσπαθειών. Κάθε χρόνο χιλιάδες άνθρωποι συλλαμβάνονται στα εδάφη της Τουρκίας πριν περάσουν στα σύνορα της Ελλάδας. Πρόκειται για διεθνές θέμα και απαιτεί διεθνή δράση» τονίζει ο ίδιος αξιωματούχος., προσθέτοντας ότι «πρέπει να μελετήσουμε τις λεπτομέρειες του ελληνικού σχεδίου ώστε να είμαστε σε θέση να το σχολιάσουμε».

Σε άρθρο της η φιλο-ισλαμική εφημερίδα «Ζαμάν» αναφέρεται τόσο στις δηλώσεις του υπουργού Προστασίας του Πολίτη, Χρ.Παπουτσή, όσο και στις δηλώσεις «μη κατονομαζόμενων αξιωματούχων» του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών που θεωρούν πως πρόκειται για «δικαίωμα της Ελλάδας» να υψώσει φράχτη.

Ωστόσο η εφημερίδα επισημαίνει πως «οι ελληνικές αρχές υποστηρίζουν πως η Τουρκία δεν πράττει αρκετά ώστε να σταματήσει τους ανθρώπους να περνάνε παράνομα στην Ελλάδα» καθώς και ότι «η άρνηση της Τουρκίας να πάρει πίσω μετανάστες που έχουν περάσει από το έδαφός της ενθαρρύνει περισσότερους να χρησιμοποιούν αυτή την οδό».

Τέλος, η εφημερίδα «Σαμπάχ», επίσης αναφέρεται σε δηλώσεις αξιωματούχων του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών οι οποίοι ανωνύμως υποστηρίζουν πως είναι θέμα της Ελλάδας να λάβει μέτρα τα οποία κρίνει αναγκαία για να διασφαλίσει τα σύνορά της.

Πρόσω ολοταχώς για πυρηνικά οι Τούρκοι

Τρίτη, 7 Δεκέμβριος 2010

Σειρά επαφών με τη Ρωσία και την Ιαπωνία έχει δρομολογήσει η κυβέρνηση της Τουρκίας, προκειμένου να επισφραγίσει την έναρξη κατασκευής δύο πυρηνικών εργοστασίων. 

Το πρώτο με τη Ρωσία, θα κατασκευαστεί στο Ακουγιού με τον αρμόδιο υπουργό ενέργειας Γιλντίζ, να συναντάται την ερχόμενη εβδομάδα με το Ρώσο ομόλογό του, με στόχο το Ακουγιού να μπει και επισήμως σε φάση κατασκευής.
Όσο για το δεύτερο εργοστάσιο, που σχεδιάζεται για το βορρά, μετά το ναυάγιο των συζητήσεων με τη Νότια Κορέα, οι Τούρκοι έχουν στραφεί στην Ιαπωνία και για αυτό το σκοπό θα γίνουν συναντήσεις την επόμενη εβδομάδα.

Πηγή:www.capital.gr

Russian peaceful atom: now in Turkey

Dec 6, 2010 13:53 Moscow Time

The Russian-built Bushehr nuclear power plant in Iran. Photo: RIA Novosti

President Dmitry Medvedev has signed the Federal Law on the ratification of Russian-Turkish agreement on the joint construction of the Akkuyu nuclear power plant in the Republic of Turkey. Earlier, the document was ratified by both chambers of Russian parliament. 

The facility will be built by Russia’s leading state-owned nuclear contractor, Atomstroiexport. 

"The ratification of the agreement on building the plant in Turkey by the Russian head of state is an essential political decision opening the door for further progress in this area. Atomstroiexport is expected to build one of the plant’s four power units and to supply all necessary equipment there", head of the company’s press service Olga Tsypleva pointed out.

According to preliminary arrangements, Russia plans to use the so-called “build-own-operate” scheme (BOO) for the construction at Akkuyu Bay. In other words, the Russian side will assume responsibility not only for building the facility, but for its maintenance as well, at least in the short run. This will ensure all safety-related aspects are observed both during construction and also after the plant’s start-up.

"At present, Atomstroiexport - still the industry leader - is building several facilities on different continents. For instance, it is now completing preparations for the physical launch of the Bushehr nuclear power plant in Iran - another plant recently commissioned by the company. All efforts are carried out under the control of the International Atomic Energy Agency (IAEA) and are in full compliance with the most strict international standards and the non-proliferation policy", Olga Tsypleva goes on to say.

"Iran has successfully loaded fuel into the Russian-built Bushehr nuclear power plant, with the upper unit already fixed on the reactor. This is one of the stages of the station’s physical launch, which started back on August 21st. Today, the plant is preparing its process control systems for further work", Olga Tsypleva said.

Thus, the last few days have been marked with two milestone events for both the Russian and the global energy industry. One of the stages in commissioning an already built facility has been completed in Iran. At the same time, Russian contractors have been granted legal authority to implement a new project - in Turkey this time. Although carried out in different countries and on different terms, these two projects by Atomstroiexport have one thing in common - they will help the Middle Eastern region overcome one of its most significant problems, namely energy shortages. And this, in its turn, will create favorable conditions both for improving people’s living standards and for speeding up overall economic development.

Мне нравится

http://english.ruvr.ru/2010/12/06/36296717.html