Η αναμάρτητος πρώτη τον λίθον βαλλέτω!...

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011

Εβριζε τους Ελληνες ως φοροφυγάδες και ξέχασε το σπίτι στη Σαντορίνη!

Μέγα πολιτικό σκάνδαλο στη Δανία
Φαίνεται πως η φοροδιαφυγή δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. Η ιδρύτρια και πρόεδρος του «Λαϊκού Κόμματος της Δανίας» (DFP) Πία Κγερσγκαάρντ εδώ και μέρες βρίσκεται στο στόχαστρο του Τύπου καθώς «ξέχασε» να δηλώσει στην εφορία ένα σπίτι που έχει αγοράσει από το 2002 στην Σαντορίνη.

Η Δανέζα πολιτικός που κατηγορούσε τους Ελληνες ως τους μεγαλύτερους φοροφυγάδες είναι ιδιοκτήτρια ενός
ακινήτου 32 τετραγωνικών στην ακριβότερη περιοχή του κοσμοπολίτικου ελληνικού νησιού. 

Αν και στη Δανία η φοροδιαφυγή είναι σπάνιο φαινόμενο και ουδείς ασχολείται η κ. Κγερσγκαάρντ φαίνεται πως το έκανε συνειδητά καθώς εδώ και 10 χρόνια δεν το είχε εμφανίσει στα περιουσιακά της στοιχεία. 

Το θέμα αποκάλυψε η εφημερίδα Ekstra Bladet. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ η πολιτικός αγόρασε το σπίτι έναντι του ποσού των 20.000 ευρώ. Μάλιστα ο τίτλος της εφημερίδας λέει: «Αγόρασε με ένα γλειφιτζούρι παραθεριστικό σπίτι στην Ελλάδα»… Κτηματομεσίτες της περιοχής αναφέρουν ότι το σπίτι αγοράστηκε σε εξευτελιστική τιμή και η αξία του ήταν τουλάχιστον τριπλάσια.

Turkey and its contradictions

Thursday, November 24, 2011

Turkey is indeed a land of contradictions and surprises. Prime Minister Erdoğan’s apology for the atrocities committed in Dersim, today’s Tunceli, in the 1930s against Kurds of mostly Alevi origin by the Turkish Armed Forces is a case in point. This development stands out even more since Turks are not wired to automatically apologize.
This apology, apart from anything else, should also open the way for further freedom of expression given that such a taboo subject has now been broached. There are developments, however, that point to the opposite.
While Erdoğan was issuing his “historic apology,” the trial of two prominent journalists, Nedim Şener and Ahmet Şık, kicked off in Istanbul, placing another dark cloud over freedom of expression and independent journalism in Turkey. The facts pertaining to the Şener-Şık case are well recorded in Hürriyet Daily News, so there is no need to repeat them here.
Suffice it to say domestic and international groups monitoring the freedom of press are not convinced these two journalists have done anything other than their jobs. Neither does the indictment against them hold water.
Coming back to the “Dersim apology,” one cannot help but be cynical. One cannot help wondering if the whole subject of Dersim would have come up were it not spurred by the ideological fighting between the Justice and Development Party (AKP) and its nemesis, the main opposition Republican People’s Party (CHP).
I agree with the argument that Erdoğan would not have come to this “enlightened” position on Dersim if he were not driven by a desire to get at the “Kemalist CHP,” which had absolute power in the 1930s when the slaughter took place. If Erdoğan’s intentions were indeed pure, then he and his AKP should also start looking objectively at the events of 1915 involving the Armenians, for example.
It is interesting, of course, that Parliament Speaker Cemil Çiçek should have said recently that Turkey has no problem facing up to its past and the events of 1915 were best left for scholars to unfold.
This, however, is the same Çiçek who in 2005 as justice minister told Parliament the organizers of a conference at Bosphorus University on Armenians were “backstabbers.” It is not clear, therefore, if Mr. Çiçek, who is of a nationalist rather than Islamist bent, has changed for the better or was merely engaged in politicking.
Whatever the reason, it is still good that Prime Minister Erdoğan has lifted the shroud on an ugly episode of Turkish history that could not be talked about objectively until recently. There are, of course, other ugly episodes that have to be looked at, and not just that of 1915.
The public still does not have the full story of the crimes committed by military officials, after the three coups that happened in the name of “saving Turkey from sedition.” There are dark moments that have to do with the Kurds, Alevis, Greeks, Assyrians and others.
It remains to be seen, therefore, if there is a real facing up to historical facts or if, in the end, it is all politics of the “switch-on-switch-off-as-required” variety. One is inclined to think the latter, but given this is a country of glaring contradictions and unexpected surprises it is still best to leave the door open to all possibilities.

http://www.hurriyetdailynews.com/n.php?n=turkey-and-its-contradictions-2011-11-24

Turkey to produce engines for tanks

Thursday, November 24, 201 

Ümit Enginsoy

ANKARA - Hürriyet Daily News

Tank and warship engines are included in Turkey’s plans to nationalize its arms industry where possible. Planned Altay tanks are likely to test the engines.

A mock-up of Turkey’s planned Altay tanks displayed at an arm fair. The country plans to place national engines on the tank. AA photo

Turkey will now manufacture engines for tanks and warships for the first time in the history of the nation’s defense industry, a top procurement official said.
Undersecretary for Defense Industries Murad Bayar said the weakest component of the recently flourishing business was arguably engine-manufacturing, which the nation will now work to eliminate.
Bayar said domestically manufactured engines will be used in the serial production phase of Altay, Turkey’s first national main battle tank.
Since 2007 Otokar, one of Turkey’s largest armored vehicle makers, has been designing the Altay with industrial support from South Korea’s Hyundai Rotem. Under a nearly $500 million contract, four prototypes should be built by 2015, after which serial production is scheduled to begin.
The mock-up of Altay, projected to have a 120 mm gun, was introduced to the public in May at the 10th International Defense Industry Fair (IDEF) in Istanbul.
“We are in touch with a number of companies that design engines but do not manufacture them,” Bayar said.
“We hope to build the engines for the Altay in the serial production stage in the first batch of 250 tanks that will be manufactured domestically after 2015,” he said. “We need to obtain this engine-making capability.” Eventually Turkey plans to build up to 1,000 Altays.
Bayar said another option was to develop the tank’s engine jointly with South Korea.
“Then we need to make engines for our naval platforms, which have a good chance to be exported,” he said. Turkey has begun to produce up to 12 national corvettes, the smallest of major warships, in a program called Milgem that is worth up to $3 billion. The first corvette was delivered to the Navy this fall and a second was put to sea for tests.
Turkey has sold several of the smaller boats to countries in the Middle East and Asia. The country plans to make its own national frigate by 2020 with domestically manufactured engines. Frigates are the largest warships in the Turkish Navy.
“Ultimately, we need to make engines and related transmission systems for other land and naval platforms,” Bayar said.
“Producing engines and power systems is not the most difficult thing to do in the defense industry,” said an Ankara-based defense analyst. “But to make sense, you have to make sure that manufacturing engines is economically feasible. Compared to Turkey’s capabilities in several other sectors in defense industry, Turkey already lags behind in the producing its own engines.”
Turkey is not yet looking at large-scale plans to manufacture its own aircraft engines. Its main engine maker Tusaş Engine Industries (TEI) co-produces engines for aircraft under license of large foreign companies.

Thursday, November 24, 2011

Israel is Greece and Cyprus' Line of Defense

Fern Sidman, A7 NY Cor.

In an exclusive interview with Arutz Sheva, New York City topographer and recent ZOA awardee Mark Langfan, responded to statements made by Israeli Deputy Foreign Minister Danny Ayalon while on an official visit to Greece.
According to wire service reports, during a news briefing on Tuesday, Ayalon was asked what Israel's reaction would be to a threat posed by Turkey regarding oil drilling in Cyprus. Ayalon unequivocally stated: "If anyone tries to challenge these drillings, we will meet these challenges." Last month Turkey said it would send naval forces to protect its drilling rights.
During meetings between Ayalon and Greece's deputy foreign minister Dimitri Dollis, the two focused on cooperation between Israel, Greece and Cyprus on the subject of natural gas and their common strategic interests in energy security. A trilateral memorandum of understanding on this issue, as well as the management of water resources has been drafted and is due to be signed soon.
The two officials also agreed to convene a meeting to take place this spring in Salonika with members of the Jewish and Greek diasporas including such countries as the United States, Canada, Australia, France and Britain.
"What these meetings in Greece mean to me is that people are now acknowledging energy issues in this region of the world with the gravitas that they deserve," said Mr. Langfan, who recently released is "Western Theater" graphic, http://www.marklangfan.com/westerntheater2.html which provides concrete evidence that Israel is Greece and Cyprus’ one, and only line of defense against an "Islamic tsunami" that has the capability of waging war of Cyprus and Greece.

Speaking in his capacity as an Israeli security analyst, Mr. Langfan said, "without Israel’s order of battle and very existence, it would be impossible for NATO to defend Greece, let alone Cyprus, from a Turkish/Muslim Brotherhood tidal wave which would lay waste to everything in the eastern Mediterreanean. Whether NATO likes it or not, Israel is a now the heart and soul of NATO’s southeastern flank.”

Langfan also noted that Turkish Prime Minister Erdogan issued a direct threat on NATO when he warned on September 27, 2011, "I recommend the international community take the necessary lessons from the Battle of Preveza.”
The Battle of Preveza was a 1538 decisive Turkish/Ottoman naval battle against a Papal “Holy League” Pan-Christian Alliance.
Adding that, “NATO and the entire EU now has an absolute vested interest against the establishment of an autonomous Palestinian state in the "West Bank". It has become abundantly clear that if such a state was in existence Hamas would smuggle in thousands of katyusha rockets with chemical warheads that have the power to wipe out the entire Tel Aviv coastal plain that holds 5 million Jews - in one evening."

http://www.israelnationalnews.com/News/News.aspx/150094#.Ts_FRlYZ-dk
http://geopolitics-gr.blogspot.com/2011/11/us-topographer-israel-is-greece-and.html
Mark Langfan’s graphics are freely available at his Israel Security website: http://www.marklangfan.com

Turkey and the Arab uprisings: From 'zero problems' to losing count

 By Peter Harling & Hugh Pope *

Turkey arguably ranks highest on the outside players’ score sheet following a year of Arab revolts. Ankara responded fastest to the region’s paradigm shift, taking the lead in calling on Egypt’s Hosni Mubarak to step down; defined clear principles, pushed for sweeping reforms and denounced repression; avoided rushing into a questionable war to oust Libya’s Muammar Gadhafi, but emerged on the winning side; satisfied the Arab public’s mood by challenging Israel and downgrading relations with the Jewish state, even though this occurred for mostly unrelated reasons; and could flaunt the “Turkish model” as a conveniently ill-defined way forward. The prize: Prime Minister Recep Tayyip Erdogan could tour the Arab world to a hero’s welcome.
Erdogan’s soaring personal popularity has however eclipsed the fact that Turkey’s foreign policy has been turned on its head, and that Turkish and Western commentaries about the triumphant progress of this “model” remain premature. Turkey’s valuable if misleadingly named doctrine of “zero problems” with its neighbors, which rested on a slow buildup of pragmatic diplomatic engagement with all parties, economic integration, and people-to-people outreach, laid the groundwork for its current appeal in the region, replacing its previous image as a Western aircraft carrier moored to the shores of the Middle East.
But Turkey’s goal of a new, cooperative framework to make the region more secure and prosperous -- a projection of its experience of the Europen Union and of secular democracy -- now looks idealistic, long-term and hard to pursue amid the current Middle Eastern tumult. At the same time, new and sudden damage to Turkey’s relations with Syria, Iraq, Iran and Israel raises the question: in a world where real foreign policy changes are usually slow and rare, what will come to replace Ankara’s carefully crafted, hard-won, and broadly effective strategic posture?
From being best of friends with Syria a year ago, Ankara is now engaged in a symbolic proxy war with Damascus, with Turkey publicly endorsing a Syrian opposition council and a dissident army faction, and Syria warming up old links to Turkish Kurd insurgents. Turkey’s standout cooperation with Iran in 2010 as it sought a diplomatic solution to Western suspicion of Iran’s nuclear program has turned to rivalry, and both now spar over the future of the Syrian regime, take opposite sides on NATO’s anti-missile defense shield, and compete for influence in the Arab world. Cozy relations with Iraq have taken a hit, first over Turkey’s open siding with a candidate that didn’t win the last Iraqi election, and more recently as a result of Baghdad’s partial alignment on Damascus and Tehran. Most spectacular has been the turnabout with Israel, from military cooperation and intense interaction to today’s minimal diplomatic contacts and blustery rhetoric about naval confrontation over aid flotillas to Gaza.
All this may have been inevitable. Ankara deserves praise for doing what most other actors have failed to do: reinventing itself in the face of a dramatically new era. It has not hunkered down defensively (like Israel and the surviving Arab regimes), championed uprisings selectively (like Al Jazeera TV and the Gulf backing predominantly Sunni uprisings, Hizbollah and Iran supporting Shiites in Bahrain), or promoted democracy while fearing the result of any vote (like the West, which would rather contain the Islamists and change nothing to its stance on the Israeli-Palestinian conflict).
Nevertheless, Ankara’s foreign policy raises more questions than it gives answers. While Erdogan’s statements in Cairo and Tunis in favor of secular constitutions were welcomed in the West, non-Islamist Middle East audiences are increasingly suspicious that the model of his Justice and Development Party (AKP) is not the Turkish Republic but rather for pro-Islamic movements. Increasingly polarized relations diminish Turkey’s ability to bridge and mediate among the full range of regional and international players -- a key factor of legitimization of its regional role before the uprisings. The increasingly bloody Syrian crisis challenges the effectiveness of both Ankara’s soft and hard power.
Above all, Erdogan’s spectacular popularity on the Arab street may not last forever -- partly because it has occurred in a vacuum while the Arab Spring waits for indigenous heroes, partly because Arab governments are wary of anything that smacks of a Turkish big brother, and partly because that popularity is based on Erdogan’s willingness to challenge Israel on a rhetorical and diplomatic level. After decades of exposure to empty propaganda, Arab public opinion tires fast of anti-Israeli bluster that changes nothing on the ground.
In short, when the popular applause eventually subsides, Turkey may be left with a foreign policy with no conceptual framework to unite its many contradictions: an unsustainable mix of alliance with the US and confrontation with Israel; a socioeconomic model built on convergence with Europe but in which the EU negotiation process has stalled; idealistic enthusiasm for Muslim democrats but continued links to other authoritarian leaders; public displays of Muslim piety alongside support for secular constitutions; and bitter arguments with all those keen to capitalize on the above to cast doubt on Turkey’s role in the Middle East -- not least EU states happy to use any available pretext to further slow Turkey’s accession negotiations.
Turkey is weak on issues closer to home too, as bills come due that were left unpaid during Turkey’s forays in the Arab world. Following the collapse of on-off peace talks, a five-month escalation of the domestic Turkish Kurd insurgency has killed more than 250 people, including more than 115 members of the security forces and 31 civilians. The Turkish economy is also on the edge, as a credit-fueled consumer boom peaks, Turkey’s current account deficit exceeds 10 percent of gross domestic product and, after strong economic performance in the 2000s, the International Monetary Fund predicts growth will shrivel to 2.2 percent next year. Internal political polarization, the stalling of the EU reform process, an increasingly authoritarian approach to freedom of expression, and low rankings in gender equality, transparency and educational achievement all mean that Turkey sometimes evokes aspects of the Arab world’s past as much as a possible path to a better, more integrated future.
Turkey’s “zero-problem” regional policy of the mid-2000s set fine targets. For the long term, Turkey needs to get back to what made that policy work so well -- open channels to all from Iran to Israel, a rigorously balanced approach to all emerging Arab players rather than an embrace of like-minded Islamic movements, and a functioning EU accession process. It’s worth noting that it was in the peak year of EU accession reforms, 2004, that Turkey had its highest growth rate of the 2000s, 9.4 percent. For Turkey to serve as a genuine model for Arab democrats to emulate, and thereby establish a lasting source of positive influence in the region, Ankara would be wise to step back and take into account the model that works best for itself.
* Peter Harling and Hugh Pope write about Syria and Turkey respectively for the International Crisis Group, which published “Uncharted Waters: Thinking Through Syria’s Dynamics” on 24 November.

By Peter Harling & Hugh Pope *
Turkey arguably ranks highest on the outside players’ score sheet following a year of Arab revolts. Ankara responded fastest to the region’s paradigm shift, taking the lead in calling on Egypt’s Hosni Mubarak to step down; defined clear principles, pushed for sweeping reforms and denounced repression; avoided rushing into a questionable war to oust Libya’s Muammar Gadhafi, but emerged on the winning side; satisfied the Arab public’s mood by challenging Israel and downgrading relations with the Jewish state, even though this occurred for mostly unrelated reasons; and could flaunt the “Turkish model” as a conveniently ill-defined way forward. The prize: Prime Minister Recep Tayyip Erdogan could tour the Arab world to a hero’s welcome.
Erdogan’s soaring personal popularity has however eclipsed the fact that Turkey’s foreign policy has been turned on its head, and that Turkish and Western commentaries about the triumphant progress of this “model” remain premature. Turkey’s valuable if misleadingly named doctrine of “zero problems” with its neighbors, which rested on a slow buildup of pragmatic diplomatic engagement with all parties, economic integration, and people-to-people outreach, laid the groundwork for its current appeal in the region, replacing its previous image as a Western aircraft carrier moored to the shores of the Middle East.
But Turkey’s goal of a new, cooperative framework to make the region more secure and prosperous -- a projection of its experience of the Europen Union and of secular democracy -- now looks idealistic, long-term and hard to pursue amid the current Middle Eastern tumult. At the same time, new and sudden damage to Turkey’s relations with Syria, Iraq, Iran and Israel raises the question: in a world where real foreign policy changes are usually slow and rare, what will come to replace Ankara’s carefully crafted, hard-won, and broadly effective strategic posture?
From being best of friends with Syria a year ago, Ankara is now engaged in a symbolic proxy war with Damascus, with Turkey publicly endorsing a Syrian opposition council and a dissident army faction, and Syria warming up old links to Turkish Kurd insurgents. Turkey’s standout cooperation with Iran in 2010 as it sought a diplomatic solution to Western suspicion of Iran’s nuclear program has turned to rivalry, and both now spar over the future of the Syrian regime, take opposite sides on NATO’s anti-missile defense shield, and compete for influence in the Arab world. Cozy relations with Iraq have taken a hit, first over Turkey’s open siding with a candidate that didn’t win the last Iraqi election, and more recently as a result of Baghdad’s partial alignment on Damascus and Tehran. Most spectacular has been the turnabout with Israel, from military cooperation and intense interaction to today’s minimal diplomatic contacts and blustery rhetoric about naval confrontation over aid flotillas to Gaza.
All this may have been inevitable. Ankara deserves praise for doing what most other actors have failed to do: reinventing itself in the face of a dramatically new era. It has not hunkered down defensively (like Israel and the surviving Arab regimes), championed uprisings selectively (like Al Jazeera TV and the Gulf backing predominantly Sunni uprisings, Hizbollah and Iran supporting Shiites in Bahrain), or promoted democracy while fearing the result of any vote (like the West, which would rather contain the Islamists and change nothing to its stance on the Israeli-Palestinian conflict).
Nevertheless, Ankara’s foreign policy raises more questions than it gives answers. While Erdogan’s statements in Cairo and Tunis in favor of secular constitutions were welcomed in the West, non-Islamist Middle East audiences are increasingly suspicious that the model of his Justice and Development Party (AKP) is not the Turkish Republic but rather for pro-Islamic movements. Increasingly polarized relations diminish Turkey’s ability to bridge and mediate among the full range of regional and international players -- a key factor of legitimization of its regional role before the uprisings. The increasingly bloody Syrian crisis challenges the effectiveness of both Ankara’s soft and hard power.
Above all, Erdogan’s spectacular popularity on the Arab street may not last forever -- partly because it has occurred in a vacuum while the Arab Spring waits for indigenous heroes, partly because Arab governments are wary of anything that smacks of a Turkish big brother, and partly because that popularity is based on Erdogan’s willingness to challenge Israel on a rhetorical and diplomatic level. After decades of exposure to empty propaganda, Arab public opinion tires fast of anti-Israeli bluster that changes nothing on the ground.
In short, when the popular applause eventually subsides, Turkey may be left with a foreign policy with no conceptual framework to unite its many contradictions: an unsustainable mix of alliance with the US and confrontation with Israel; a socioeconomic model built on convergence with Europe but in which the EU negotiation process has stalled; idealistic enthusiasm for Muslim democrats but continued links to other authoritarian leaders; public displays of Muslim piety alongside support for secular constitutions; and bitter arguments with all those keen to capitalize on the above to cast doubt on Turkey’s role in the Middle East -- not least EU states happy to use any available pretext to further slow Turkey’s accession negotiations.
Turkey is weak on issues closer to home too, as bills come due that were left unpaid during Turkey’s forays in the Arab world. Following the collapse of on-off peace talks, a five-month escalation of the domestic Turkish Kurd insurgency has killed more than 250 people, including more than 115 members of the security forces and 31 civilians. The Turkish economy is also on the edge, as a credit-fueled consumer boom peaks, Turkey’s current account deficit exceeds 10 percent of gross domestic product and, after strong economic performance in the 2000s, the International Monetary Fund predicts growth will shrivel to 2.2 percent next year. Internal political polarization, the stalling of the EU reform process, an increasingly authoritarian approach to freedom of expression, and low rankings in gender equality, transparency and educational achievement all mean that Turkey sometimes evokes aspects of the Arab world’s past as much as a possible path to a better, more integrated future.
Turkey’s “zero-problem” regional policy of the mid-2000s set fine targets. For the long term, Turkey needs to get back to what made that policy work so well -- open channels to all from Iran to Israel, a rigorously balanced approach to all emerging Arab players rather than an embrace of like-minded Islamic movements, and a functioning EU accession process. It’s worth noting that it was in the peak year of EU accession reforms, 2004, that Turkey had its highest growth rate of the 2000s, 9.4 percent. For Turkey to serve as a genuine model for Arab democrats to emulate, and thereby establish a lasting source of positive influence in the region, Ankara would be wise to step back and take into account the model that works best for itself.

* Peter Harling and Hugh Pope write about Syria and Turkey respectively for the International Crisis Group, which published “Uncharted Waters: Thinking Through Syria’s Dynamics” on 24 November.

Cyprus, Lebanon 'in talks on oil, gas'

Cypriot minister said nations discussing cooperation in offshore exploration

Cyprus and Lebanon are in talks to address Lebanese concerns which are blocking the ratification of a 2007 agreement freeing their offshore territories, Erato Kozakou-Markoulli, the Cypriot foreign minister said on Friday.

“We believe that all issues causing concern to Lebanon will be discussed,” she said.

The two countries would “also see how we can cooperate in other important areas such as the exploration and exploitation of hydrocarbons in our exclusive offshore territories.”

She spoke to reporters in Nicosia today after a meeting with her Lebanese counterpart, Adnan Mansour. “We are committed to intensify our work in order to extend our cooperation in every area."

http://www.ekathimerini.com/4dcgi/_w_articles_wsite2_1_25/11/2011_416466

Τριπλή συμμαχία στην Ανατολική Μεσόγειο

Ενέργεια και ασφάλεια συνδέουν Ελλάδα-Κύπρο-Ισραήλ

Πρόσφατα, έλληνες πιλότοι πέταξαν για συνεκπαίδευση στο Ισραήλ

Ιδιαίτερα σημαντικές και ταχείες εξελίξεις σημειώνονται στο πεδίο των διεθνών σχέσεων της Ελλάδας, εν μέσω μάλιστα πολύ αυξημένης και ανησυχητικής ρευστότητας στην ευρύτερη περιοχή. Κύριο στοιχείο τους, η επιβεβαίωση και περαιτέρω ενίσχυση και διεύρυνση  των ελληνο-ισραηλινών σχέσεων, οι οποίες ήδη τον τελευταίο χρόνο βρέθηκαν στην πιο παραγωγική περίοδο της ιστορίας τους και που πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι έχουν την ενεργό στήριξη και των τριών πολιτικών αρχηγών που στηρίζουν την κυβέρνηση Παπαδήμου, των κ.κ. Παπανδρέου, Σαμαρά και Καρατζαφέρη.
Μετά το αμοιβαία θερμό τηλεφώνημα του πρωθυπουργού του Ισραήλ Μπέντζαμιν Νετενιάχου στον Λουκά Παπαδήμο, η συνέχεια δόθηκε αμέσως με την επίσκεψη του Ντάνι Αγιαλόν, υφυπουργού εξωτερικών της χώρας, στην Αθήνα.
Πρέπει δε να σημειωθεί κάτι που μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει γνωστό: σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες του Βήματος, τους αμέσως προηγούμενους μήνες, το Ισραήλ παρενέβη ενεργά σε ανώτατο επίπεδο, εκφράζοντας την ανάγκη για στήριξη της Ελλάδας κατά τη διάρκεια της κρίσης, σε συνομιλίες με την ηγεσία της γερμανικής κυβέρνησης και όχι μόνον, λίγο πριν από τη συμφωνία της 21^ης Ιουλίου. Ταυτόχρονα, αντίστοιχες προσπάθειες έγιναν και από παράγοντες της εβραϊκής διασποράς στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Δεν είναι συνεπώς παράδοξο ότι ο Ντάνι Αγιαλόν υπήρξε ο πρώτος ξένος αξιωματούχος που επισκέφθηκε την Ελλάδα μετά την ανάληψη καθηκόντων της νέας κυβέρνησης - αν και η επίσκεψή του ήταν προγραμματισμένη πριν την αλλαγή φρουράς στην Αθήνα.
Ο υφυπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ, είναι επιφορτισμένος με ένα ιδιόμορφο έργο: έχει αναλάβει, από την πλευρά της κυβέρνησής του, την ευθύνη να λειτουργήσει ως ένα είδος «ομπρέλας» για το σύνολο των θεμάτων που βρίσκονται αυτή τη στιγμή «στο τραπέζι» ανάμεσα στις δύο χώρες. Κι αυτά δεν είναι ούτε λίγα, ούτε αμελητέα – το αντίθετο μάλιστα.
Ενέργεια, επενδύσεις και τουρισμός
Ηδη, πέντε θεμελιώδεις τομείς βρίσκονται στο επίκεντρο της συνεργασίας των δύο πλευρών: η ενέργεια, η άμυνα, οι επενδύσεις, ο τουρισμός και, φυσικά, οι ευρύτερες διεθνείς εξελίξεις.
Ως προς τον τουρισμό, τα ήδη αποτελέσματα με τους περισσότερους από 400.000 Ισραηλινούς που επισκέφτηκαν πέρυσι την Ελλάδα, όχι μόνον κρίνονται ιδιαίτερα ικανοποιητικά, αλλά, με άμεση και συνεχή εμπλοκή του αρμόδιου υπουργού Παύλου Γερουλάνου, καταβάλλονται συστηματικές προσπάθειες για ακόμα μεγαλύτερο αριθμό φέτος καθώς και για την ανάπτυξη και άλλων μορφών συνεργασίας.
Ως προς τις επενδύσεις, μια σειρά από σημαντικά σχέδια έχουν ήδη παρουσιαστεί στην προηγούμενη ελληνική κυβέρνηση, μεταξύ των οποίων και μονάδες αφαλάτωσης για νερό σε ελληνικά νησιά, που με επιτυχία έχουν ήδη εφαρμοστεί στην Κύπρο. Οι δύο πλευρές αναζητούν πολύ θετικά τρόπους να προχωρήσουν επενδυτικές συνεργασίες στην Ελλάδα, όμως, το κύριο εμπόδιο παραμένει η ασάφεια ορισμένων δεδομένων από πλευράς ελληνικής διοίκησης. 
Πάντως, το σημαντικότερο πεδίο συζητήσεων κατά την εδώ επίσκεψη του κ. Αγιαλόν, υπήρξε ασφαλώς η ενέργεια. Χωρίς να γίνουν ακόμα κάποια περεταίρω πρακτικά βήματα, οι ελληνο-ισραηλινές συνομιλίες είχαν ουσιαστικά στο επίκεντρό τους το ισραηλινό σχέδιο για τη μεταφορά αποθεμάτων του «Λεβιάθαν» στη Δυτική Ευρώπη μέσω Κύπρου και Ελλάδος, μέσω αγωγού ή / και σχετικών κόμβων στις δύο χώρες. Επίσης, παρά το γεγονός ότι δεν συζητήθηκε αναλυτικά το ενδεχόμενο άμεσης συνεργασίας των δύο χωρών, σε επίπεδο κρατών ή / και εταιριών και για την έρευνα των ελληνικών αποθεμάτων, θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι κάτι τέτοιο θα συμβεί σε αμέσως επόμενο στάδιο.
Τόσο στο πρώτο όσο και στο δεύτερο ενεργειακό ζήτημα, θεωρείται πολύ πιθανή και η εμπλοκή της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία όχι μόνον έχει συνάψει ήδη τέτοιες συμφωνίες με το Ισραήλ, αλλά και έχει προχωρήσει, μετά την επίσκεψη του προέδρου της χώρας Σιμόν Πέρες στη Λευκωσία, σε μία ρητά και έμπρακτα εκπεφρασμένη πλέον ευρύτερη μορφή συμμαχίας καθώς τα θέματα εξόρυξης και αξιοποίησης συνοδεύονται εκ των πραγμάτων από επιτακτικά ζητήματα ασφαλείας σε πολλά επίπεδα, τα οποία οι δύο χώρες αντιμετωπίζουν πλέον από κοινού.
Η αμυντική συνεργασία
Όμως, αυτά ακριβώς τα ζητήματα είναι που φέρνουν εκ των πραγμάτων πιο κοντά και τις αμυντικές σχέσεις της Ελλάδας με το Ισραήλ. Οι επισκέψεις των υπουργών Αμυνας Δημήτρη Αβραμόπουλου και Εξωτερικών Σταύρου Δήμα στην Κύπρο με διαφορά ωρών πριν από λίγες ημέρες, επαναβεβαίωσαν το ρόλο της Ελλάδας στην ασφάλεια της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Ετσι, ενέργεια και ασφάλεια, φαίνεται τώρα να συγκροτούν ένα δίπτυχο που συνδέει όλο και πιο στενά και τις τρεις χώρες. Αυτή τη στιγμή, οι ελληνο-ισραηλινές αμυντικές σχέσεις έχουν έμπρακτα διευρυνθεί, ενώ, ταυτόχρονα, το Ισραήλ, προσανατολίζεται ήδη σε αύξηση της ναυτικής ισχύος του με δεδομένες τις νέες συνθήκες που διαμορφώνουν τα ενεργειακά ζητήματα και οι σχετικές συνεργασίες. Και, φυσικά, όλα αυτά, με την υποστήριξη και των Ηνωμένων Πολιτειών, όπως αυτή έχει εκφραστεί ήδη με πολλούς τρόπους, ανάμεσά τους και η αποστολή ενός υπερσύγχρονου αμερικανικού «καταδρομικού» πριν από λίγες ημέρες στο λιμάνι της Λεμεσού.
Αλλωστε, οι δηλώσεις του υπουργού Αμυνας για τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις μετά τη συνάντησή του με τον Αμερικανό πρέσβη στην Αθήνα κ. Ντάνιελ Σμιθ, ήταν χαρακτηριστικές των ευρύτερων διαγραφόμενων εξελίξεων: «Με τα νέα δεδομένα που έχουν διαμορφωθεί στην ευρύτερη περιοχή, καθίστανται πιο αναγκαίες για ολόκληρη την Ευρώπη. Η χώρα μας είναι ένας σταθερός και σταθεροποιητικός παράγοντας στην περιοχή, με ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις και διαρκή παρουσία σε κάθε Διεθνή αποστολή κάτω από την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εκεί τον τελευταίο καιρό συνεργαστήκαμε με τις Η.Π.Α. Με θετικά αποτελέσματα σε επιχειρήσεις που είχαν να κάνουν με τον εκδημοκρατισμό των χωρών της Βορείου Αφρικής και γενικότερα με πολιτικές που διασφαλίζουν την ελεύθερη ναυσιπλοΐα, αλλά και σε άλλα σημεία του κόσμου όπου διακυβεύονται η ασφάλεια, η ανεξαρτησία Εθνών και η Δημοκρατία».
Στο ίδιο ακριβώς πνεύμα κινήθηκαν και οι δηλώσεις του κ. Αβραμόπουλου μετά τη συνάντηση με τον κ. Αγιαλόν: «Εδώ και αρκετό καιρό, έχει ανοίξει ένα καινούργιο κεφάλαιο στις σχέσεις ανάμεσα στις δύο χώρες. Η Ελλάδα και το Ισραήλ έχουν βάλει τα θεμέλια μιας στρατηγικής συνεργασίας, που επεκτείνεται σε πάρα πολλούς τομείς. Στην ενέργεια, τον τουρισμό, την οικονομία, τον πολιτισμό και βεβαίως, την άμυνα. Αυτές οι σχέσεις, με το πέρασμα του χρόνου, δυναμώνουν και βαθαίνουν ακόμα περισσότερο. Η σχέση μας με το Ισραήλ, έχει τις ρίζες της. Όπως όλοι γνωρίζουμε, είμαστε δύο λαοί με βαθιά ιστορία και μεγάλη πολιτισμική προσφορά. Είμαστε από τους αρχαιότερους λαούς της ευρύτερης περιοχής. Την ίδια στιγμή, οι Έλληνες και οι Ισραηλινοί συναντώνται σε ολόκληρο τον κόσμο, μέσα από τις κοινές επιχειρηματικές τους δραστηριότητες και στην Ευρώπη και στις Η.Π.Α.».
Προς κοινό διεθνές συνέδριο Ελληνικής και Εβραϊκής διασποράς
Αυτή η τελευταία φράση του υπουργού Αμυνας, «δίνει πάσα» πάλι στο υπουργείο Εξωτερικών. Εκτός από τον κ. Δήμα, και ο υφυπουργός Εξωτερικών κ. Δόλλης, εμπλέκεται ενεργά στις επαφές των δύο χωρών, με ιδιαίτερο αντικείμενο τη διοργάνωση ενός μεγάλου διεθνούς συνεδρίου, εντός του 2012, στο οποίο θα συμμετέχουν εκπρόσωποι της διασποράς και των δύο πλευρών σε ολόκληρο τον κόσμο, το οποίο θα πραγματοποιηθεί στην Ελλάδα. Αν και οι συζητήσεις βρίσκονται ακόμα σε αρχικό στάδιο, η ιδέα παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον και για τις δύο πλευρές, καθώς εκτιμάται ότι μια τέτοια συνεργασία μπορεί να φέρει πολλαπλά θετικά αποτελέσματα και μάλιστα με μεγάλο και πολλαπλό βάθος.
Οι σχέσεις με τα τρίτα κράτη της περιοχής
Ως προς τις διεθνείς εξελίξεις, Αθήνα και Τελ Αβίβ, έστειλαν ξεκάθαρο και πραγματικό μήνυμα σε όλα τα επίπεδα ότι η ανάπτυξη αυτής της συνεργασίας σε καμία περίπτωση δεν έχει τη λογική αντιπαράθεσης με καμία άλλη χώρα. Ελλάδα και Ισραήλ, το λένε και το εννοούν: ουδείς επιθυμεί να «διαβαστεί» αυτή η συνεργασία ως έχουσα στοιχεία αρνητικής προδιάθεσης έναντι της Τουρκίας, ενώ, επιπλέον, η Αθήνα δεν επιθυμεί μια αντίστοιχη αρνητική ανάγνωση από τον αραβικό κόσμο ή το Ιράν, τη μοναδική ίσως αυτή τη στιγμή χώρα που εξακολουθεί και προμηθεύει την Ελλάδα με πετρέλαιο παρά την οξύτατη οικονομική κρίση.
Ως προς τις σχέσεις Τουρκίας – Ισραήλ, βρίσκονται πράγματι στο χειρότερο σημείο τους εδώ και πολύ καιρό, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το Τελ Αβίβ δεν θα επιθυμούσε να κλείσει αυτό το μέτωπο, αν και δεν θα φτάσει στο σημείο να ζητήσει «συγνώμη» από την Αγκυρα για να το πετύχει, όπως η Τουρκία διακαώς επιθυμεί. Κάτι τέτοιο, εκτιμά η ισραηλινή πλευρά, θα οδηγούσε σε πολλαπλή «αυτοακύρωση».
Πάντως, σύμφωνα με πληροφορίες, οι ισραηλινές εκτιμήσεις θέλουν την Τουρκία να μην εγκαταλείπει εύκολα τη «σκληρή» ρητορική και στάση της έναντι του Ισραήλ, παρά το γεγονός ότι συστηματικές προσπάθειες φαίνεται να καταβάλλονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες προς αυτή την κατεύθυνση.
Αντιθέτως, εκτιμάται ότι στο προσεχές διάστημα, όταν αρχίσουν να υλοποιούνται και οι πρωτοβουλίες του Τούρκου πρωθυπουργού Ταγίπ Ερντογάν για συνταγματική μεταρρύθμιση στη χώρα, θα ενισχυθεί σημαντικά η ισλαμική διάσταση της εξουσίας του, την οποία Ισραηλινοί αναλυτές προβλέπουν μακρά και ισχυρή. 
Οι ίδιοι σημειώνουν μια σειρά από, σε πρώτη ανάγνωση, «αντιφατικές» κινήσεις της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής: στη Συρία η Τουρκία φαίνεται να ενεργεί προς την κατεύθυνση των δυτικών συμφερόντων, ενώ, στο Μεσανατολικό, όπως και στο Ιράν, συμβαίνει μάλλον το ανάποδο. Πάντως, δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι αν σημειωθούν δραματικές εξελίξεις στο θέμα του Ιράν, οι οποίες σε καμία περίπτωση δεν μπορούν πλέον να αποκλειστούν, αυτές θα οδηγήσουν σε μείζονες αναδιατάξεις στην ευρύτερη περιοχή και θα επηρεάσουν πιθανότατα τόσο την Κύπρο όσο και την Ελλάδα.
Τέλος, να σημειωθεί ότι στις αρχές του επόμενου έτους εκτιμάται ότι θα επισκεφθεί την Αθήνα και ο υπουργός Αμυνας του Ισραήλ Εχουντ Μπαράκ. Την ίδια περίοδο αναμένεται να συγκληθούν και τα εδώ και καιρό συμπεφωνημένα μικτά υπουργικά συμβούλια των δύο κρατών.

Γεώργιος Π. Μαλούχος 

 http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=431936