Δευτέρα, 3 Ιανουαρίου 2011

Η μεγάλη καμπή για την Ελλάδα

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_100042_31/12/2010_1293615
Hμερομηνία :  31-12-10      

Η μεγάλη καμπή για την Ελλάδα
Tου Κωστα Kαλλιτση

Η κρίση δεν είναι μια «ατυχία» που θα μπορούσε να μη συμβεί ή –εφόσον συνέβη– να μη μας πονέσει, εφ’ όσον της ρίξουμε μια ισχυρή... δόση ανάπτυξης, όπως ισχυρίζεται η αντιπολίτευση. Μπορεί να εκδηλωθεί με υψηλότερη ή χαμηλότερη ένταση, αλλά δεν εξαφανίζεται, η κρίση είναι η ποιοτικά σημαντική μεταβλητή του συστήματος, η σταθερότητα είναι διάλειμμα μεταξύ δύο κρίσεων, μέσα από τις κρίσεις αναπτύσσεται ο καπιταλισμός – δεν πεθαίνει σε αυτές, όπως πιστεύει ένα τμήμα της Αριστεράς. Ούτε είναι η κρίση κάτι σαν πονόδοντος, να γεμίσεις το στόμα σου με λίγο ούζο και να περιμένεις να περάσει ο πόνος. Με την κρίση, το παλιό πεθαίνει και κάτι καινούργιο γεννιέται, η κρίση δεν είναι μόνο δύναμη καταστροφής, είναι κυρίως δύναμη αναγέννησης και δημιουργίας. Δεν είναι μόνιμη, ολοκληρώνει τον κύκλο της και παραχωρεί τη θέση της στην ανάπτυξη. Η υπέρβασή της συνδέεται (πάντοτε!..) με την αναστροφή της τάσης του ποσοστού του κέρδους, αλλά, τούτου δοθέντος, η μετά την κρίση μεγάλη εικόνα δεν περιορίζεται μόνο στην αύξηση και τη συγκέντρωση των κερδών, αποτυπώνει όλο το καινούργιο σε αντικατάσταση του παλιού: Πώς, αλήθεια, θα είναι η πολιτική, η οικονομία, η κοινωνία μετά την κρίση; Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα.

Σε δύο-τρία χρόνια το τοπίο θα είναι αγνώριστο, προς το χειρότερο (αν δεν αποφύγουμε τη χρεοκοπία…) ή προς το καλύτερο. Στη δεύτερη εκδοχή, το κράτος θα είναι σημαντικά μικρότερο και φιλικό στον πολίτη. Τα μεσαία στρώματα θα συρρικνωθούν και θα ανασυντεθούν, δραστηριότητες που ευημερούσαν σε βάρος του φορολογούμενου και των Ταμείων θα βάλουν λουκέτο, μια νέα μικρομεσαία επιχείρηση θα πάρει θέση εντός της κοινωνικής αλυσίδας παραγωγής – όχι, πια, ως «μπουτίκ» με πελάτη τον τελικό καταναλωτή. Ο κόσμος της μισθωτής εργασίας θα πληθύνει, θα διαθέτει υψηλότερη κατάρτιση, τα συνδικάτα θα κληθούν να προσαρμοστούν στις νέες καταστάσεις και συνθήκες για να μην απαξιωθούν πλήρως. Το πλέγμα των χαριστικών πολιτικών μέσω του οποίου το κράτος οργάνωνε την κυριαρχία του εξαγοράζοντας τμήματα της κοινωνίας, το πελατειακό κράτος, τελειώνει. Το κυρίαρχο επιχειρηματικό μοντέλο αλλάζει, η διαπλοκή με κράτος και μέσα ενημέρωσης, το κλείδωμα των αγορών και το πλιάτσικο σε βάρος του Δημοσίου αποδυναμώνονται – η καινοτόμος, ανταγωνιστική επιχείρηση θα έχει περισσότερες ευκαιρίες. Νέος εκλογικός νόμος θα ωθήσει το πολιτικό σύστημα να γίνει αντιπροσωπευτικό.

Θα τα καταφέρουμε; Το αξιοσημείωτο είναι ότι μέχρι τώρα οι μεταρρυθμίσεις ανοίγουν τον δρόμο τους χωρίς ιδιαίτερες κοινωνικές αντιδράσεις, παρ’ ότι καταβάλλεται σήμερα το κόστος τους, ενώ το όφελός τους θα γίνει αισθητό αργότερα. Γιατί αυτή η συναίνεση; Διότι γίναμε σοφότεροι, είμαστε υποψιασμένοι, δύσκολα «παραμυθιαζόμαστε». Eτσι, παρά τις σοβαρότατες ανεπάρκειες μιας (εν πολλοίς παλαιοκομματικού τύπου...) κυβέρνησης, παρά τις πομφόλυγες μιας (βαθύτατα φθαρμένης...) αντιπολίτευσης, παρά τις αλλοπρόσαλλες συμπεριφορές επιμέρους ηγεσιών (π. χ. της ακαδημαϊκής...), μεγάλα τμήματα της κοινωνίας αναγνωρίζουν το βαθύτερο συμφέρον τους εγγεγραμμένο στη μεταρρύθμιση της Ελλάδας, αποδέχονται τις θυσίες, ανησυχούν κυρίως αν θα αποφύγουμε την πτώχευση κι αν θα πετύχει η μεταρρύθμιση, ώστε τα παιδιά τους να μην υποχρεωθούν να μεταναστεύσουν – όπως οι πρόγονοί τους. Απέναντι στην «κοινωνία των (δεξιών ή αριστερών) κολλητών», τη θορυβώδη συμμαχία των προσοδούχων του πελατειακού κράτους και τις αντιφατικές διεκδικήσεις τους, μια άρρητη πολιτική συμφωνία υπέρ της μεταρρύθμισης έχει κερδίσει έδαφος: σε δύο-τρία χρόνια θα μπορέσουμε να αναπληρώσουμε τις όποιες απώλειες εισοδήματος, αρκεί να έχουμε αλλάξει την Ελλάδα.

Αν τα καταφέρουμε, ο άθλος θα είναι τιτάνιος. Το 2011 είναι το κρίσιμο δεύτερο έτος της μεγάλης καμπής για την Ελλάδα. Ας μην έχουμε αυταπάτες, θα είναι πολύ δύσκολο έτος. Μάλλον θα ανοίξει με αναταράξεις – κάνουν ό, τι μπορούν προς τούτο οι Fitch και Moody’s. Σύμφωνα με το καλό σενάριο, οι πρώτοι μήνες του θα είναι εξαιρετικά δύσκολοι για όλους, η κατάσταση θα αρχίσει να εξομαλύνεται σχετικά από το καλοκαίρι και στα τέλη του έτους θα εμφανιστούν ασθενείς ρυθμοί οικονομικής μεγέθυνσης, ώστε η ύφεση να περιοριστεί στο -3,5% τελικά. Αν έτσι εξελιχθούν τα πράγματα, αρχές του 2012 θα είμαστε σε θέση να αρχίσουμε να μαζεύουμε τις απώλειες και να προχωράμε στην (πολυετή) διαδικασία μεταρρύθμισης και ανασύνταξης. Η επιτυχία δεν είναι δεδομένη, το εγχείρημα είναι εξαιρετικά δύσκολο, δεν αποκλείεται να ηττηθούμε. Ωστόσο, δεν έχουμε άλλη επιλογή πέραν αυτής της προσπάθειας. Oλα τα άλλα είναι μόνο για τις περιφερόμενες «μοιρολογίστρες».

Πείτε μας τη γνώμη σας
Σχόλια

Ότι πρέπει για την αρχή του χρόνου!
Όπως και να είναι τα πράγματα, καλύτερες πιθανότητες θα έχουμε με λίγη αισιοδοξία, όχι στο βαθμό βέβαια που μας εμποδίζει να βλέπουμε την πραγματικότητα, και πολύ περισσότερο όχι στο βαθμό που μας επιτρέπει να περιμένουμε να διορθωθούν τα πράγματα από μόνα τους, ή από "άλλους", χωρίς την υπεύθυνη δική μας προσωπική συμμετοχή.
Αλλαγές του τύπου που αναφέρονται, παίρνουν πολύ χρόνο και είναι επίπονες (να αλλάξει κάποιος επάγγελμα, τρόπο ζωής, συνήθειες, να προσαρμοσθούν πολλοί στον εξανεμισμό της περιουσίας τους). Είναι εύκολο να ανεβάσουμε ξανά την Αγροτική Παραγωγή και τις εξαγωγές της; Είναι εύκολο να γίνουν οι Τράπεζες χρηματοδότες εύστοχης Ανάπτυξης όταν μέχρι τώρα ήταν στην καλύτερη περίπτωση Ενεχυροδανειστήρια; Ποιοι Πολιτικοί που εκλέγονται με βάση τις δημόσιες σχέσεις τους και πελατειακές υποσχέσεις θα μεταρρυθμίσουν το Δημόσιο και θα αρνηθούν στον εαυτό τους το δικαίωμα της απ'ευθείας άσκησης εκτελεστικής εξουσίας (δεν εκλέγονται με βάση τα διοικητικά προσόντα και ικανότητές τους) ;
Σε ποιο εργασιακό περιβάλλον θα εργασθούν τα παιδιά μας που θα τους βοηθήσει να βγάλουν τον καλύτερό τους εαυτό με δημιουργικούς στόχους; Πότε θα σταματήσουν τα παιδιά να χρειάζονται φροντιστήρια για να έχουν μια ευκαιρία για ισορροπημένη και υγιή ανάπτυξη;
Λύσεις είναι το να καλλιεργεί όποιος έχει κήπο λαχανικά και να φυτέψει φρουτόδενδρα, να μή δανείζεται από Τράπεζες για να αγοράσει προϊόντα εισαγωγής, να περπατάμε για να μην αρρωσταίνουμε, να μην ψηφίζουμε πολιτικούς που έχουν την συμμετοχή στα κοινά για βιοποριστικό επάγγελμα, να ξοδεύουμε χρόνο με τα παιδιά μας, να μην τα στείλουμε φροντιστήριο, και να τα στείλουμε στο εξωτερικό για σπουδές μέχρι να βελτιωθεί η κατάσταση (κοστίζει λιγότερο από το να σπουδάζουν στην Ελλάδα έτσι όπως έχουν τα πράγματα) !

Καλή Χρονιά σε όλους, με την ελπίδα πως οι περιπέτειες πάντα επιφυλάσσουν και ευχάριστες εκπλήξεις (σε αυτούς που συμμετέχουν ενεργά}.
Πάνος Μάντζαρης
Σχολίασε ο/η Παναγιώτης Μάντζαρης |
Μιά ρεαλιστικη αποτιμηση της κατάστασης με κάποια δόση αισιοδοξίας αλλά και
οράματος. Μήπως κ. Καλλίτση φωνές σάν τις δικές σας θα πρέπει να ακούγονται
πιο συχνα? Μήπως εσείς οι δημοσιογράφοι θά πρέπει νά κτίσετε αύτό το όραμα?
Σχολίασε ο/η Νίκη Γιαννοπούλου |
Εξαιρετικό άρθρο!
Επιτέλους μια συμπυκνωμένη και ψύχραιμη αποψη για το τι συμβαίνει και τι μέλει γενέσθαι.
Το έχω προωθήσει ήδη στους "αναγνώστες" μου.
Σχολίασε ο/η Καζανας Σάββας |
Το αρθρο αποπνεει μια αισιοδοξια απαραιτητη για την εποχη μας δεν ξερω ομως ποσο ρεαλιστικη. Ευχομαι να κανω λαθος.Παρολαυτα χρειαζομαστε νηφαλιες και σοβαρες αποψεις.ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ
Σχολίασε ο/η γιαννης φιλος |
ΑΓΑΠΗΤΕ ΚΕ ΚΑΛΛΙΤΣΗ
ΕΥΓΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΑΡΘΡΟ ΣΑΣ!– ΔΕΝ ΕΧΩ ΛΟΓΙΑ …
ΥΓΕΙΑ, ΧΑΡΕΣ ΓΙΑ ΤΟ 2011 ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΣΑΣ - Δ. ΕΜΒΑΛΩΜΕΝΟΣ
Σχολίασε ο/η Δ. ΕΜΒΑΛΩΜΕΝΟΣ |
Επιτελους ενα αισιοδοξο μηνυμα απο μια σοβαρη εφημεριδα. Συμφωνω με τις θεσεις σας αλλα θα ηθελα να προσθεσω και την προσωπικη μου αποψη.
Πιστευω στην θετικη εξελιξη της καταστασης αλλα δεν θα ειναι τοσο ευκολη δεδομενου οτι πρεπει να βελτιωθει η ανταγωνιστικοτητα μας σε ενα γειτονικο περιβαλον ( Τουρκια, Βουλγαρια κλπ ), που πλεονεκτει στον τομεα αυτο.
Η κριση θα συνεχιστει εως οτου επελθει ανταγωνιστικη ισσοροπια με το αμεσο διεθνες περιβαλον στο οποιο λειτουργουμε.
Παραλληλα θα πρεπει να επανακτησει κυρος η χειρονακτικη εργασια που σε τελευταια αναλυση αποτελει την μονη "ευκολη" λυση για την δημιουργια αμεσης αξιας και θεσεων εργασιας.
Στον τομεα των κατασκευων οπου δραστηροποιουμαι, το 50% τουλαχιστον των θεσεων εργασιας καλυπτεται απο αλλοδαπους χαμηλης εξειδικευσης.
Οταν οι Ελληνες εργαζομενοι διεκδικησουν ανταγωνιστικα και με το σπαθι τους τις δουλειες απο τις χιλιαδες αλλοδαπους που αυτη την στιγμη εχουν καταλαβει θεσεις χαμηλης κοινωνικης βαθμιδας, τοτε τα πραγματα θα αρχιζουν πραγματικα να αλλαζουν σε οικονομικο και κοινωνικο επιπεδο.
Η χειρονακτικη εργασια πρεπει να γινει ξανα βασικη αξια στην κοινωνια μας διοτι ειναι διαχρονικη και εξασφαλιζει αμεσα αποτελεσματα για ολους.
Με τιμη
Σχολίασε ο/η Δημητριαδης Α |
Καλα και ωραια μας τα λετε,αλλα υπαρχει ενα νομιζω μικρο κενο στα λεγομενα σας. Πως ειναι δυνατον να γινουν ολα αυτα θετικα η αρνητικα ,οταν εχουμε μια κυβερνηση που αλλα ελεγε ως αντιπολιτευση, αλλα υποσχοταν οταν κερδιζε τις εκλογες και αλλα εφαρμοζει που δεν ηταν καν στους σχεδιασμους της...Για να υπαρξει πορεια πρεπει να υπαρχει σχεδιασμος αυτης και φυσικα ο τιμονιερης που κατευθυνει το καραβι να ξερει που θελει να παει....
Σχολίασε ο/η stella |
Μια ψύχραιμη ανάλυση της κατάστασης!
Συμφωνώ απολύτως!
Σχολίασε ο/η nikolaos nikolaidis |
Η "κρίση" είναι χρήσιμη επειδή αν μη τι άλλο μάθαμε το μέγεθος της φούσκας της Ελληνικής οικονομίας: με βάση όσα παράγουμε, "τόσα" πρέπει να αμοιβόμαστε. Τουλάχιστον τώρα ξέρουμε πού πατάμε.
Το πολιτικό θάρρος του Γ.Α. Παπανδρέου να επωμισθεί την "ολική επαναφορά" που είναι μέν αναγκαία αλλά που οι προκάτοχοί του έτρεμαν απλώς και να ψιθυρίσουν είναι αξιοθαύμαστο. Αλλά λίγο.
Σε ό,τι αφορά στα οικονομικά, τα μόνα που μπορούν να μας βγάλουν από την στενωπό είναι το επιχειρείν και ένα κράτος φιλικό προς το επιχειρείν. Από τα δύο δεν φαίνεται στον ορίζοντα κανένα από τα δύο. Και όσο πιο πολύ αυτά καθυστερούν, τόσο αργότερα θα έρθει η ανάκαμψη. Απλά πράγματα.
Σε ό,τι αφορά στα κοινωνικά, δεν ξέρουμε αν η κοινωνία έχει πεισθεί. Αυτό που ξέρουμε σίγουρα είναι οτι δεν μπορεί να αντιδράσει - και αυτό ήταν το μύνημα του λευκού και της αποχής στις πρόσφατες κοινοτικές εκλογές.
Υποπτεύομαι οτι η κοινωνία θα πεισθεί όταν δεί τους κυβερνητικούς ληστές όλων των αποχρώσεων και/ή κομμάτων να λογοδοτούν, να διαπομπεύονται και να τιμωρούνται.
Πώς μπορεί πολιτικός που ξεκίνησε "υπουργική" καρριέρα χωρίς μια δραχμή στο παντελόνι να τελειώνει την σταδιοδρομία του με καμμιά 100η υπεράκτιες και ένα παλάτι στην Αρεοπαγίτου? ΠΩΣ? Από τον... υπουργικό μισθό?
Χωρίς "κάθαρση", το μόνο που βάσιμα μπορούμε να πιστεύουμε εμείς οι ανώνυμοι πολλοί είναι οτι οι θυσίες μας το μόνο που θα κάνουν θα είναι να βολέψουν μια καινούργια γενιά πολιτικών.
Αυτά.
Οδυσσέας
Σχολίασε ο/η Οδυσσέας |

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου