Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

Μία σατιρική Γερμανική αντιμετώπιση των Ελληνικών δικαίων [Die Anstalt - Griechenland (31.03.2015)]

Are Turkey's young IS recruits now a domestic threat?

Syrians wait at a checkpoint at the Syrian border crossing of Bab al-Hawa on the Syrian-Turkish border in Idlib governorate, Jan. 21, 2015. (photo by REUTERS/Abed Kontar)

Turkish media extensively covered the story of 19-year-old Suleyman Bengi crossing the border to Syria and joining the Islamic State (IS). Suleyman, a freshman dentistry student at a prominent Ankara university and son of an academic, took along with him his 16-year-old twin brothers Dilar and Dilsat. Everyone is asking what could have motivated a young man from a well-to-do, educated family to embark on such an adventure.
Summary⎙ Print Young Turks are increasingly attracted to the Islamic State's radical doctrines, believing their own country's brand of political Islam to be superficial, yet the Turkish government remains unconcerned with the increasing radicalization.
Author Metin GurcanPosted March 26, 2015
TranslatorTimur Göksel
Suleyman’s family lives in Diyarbakir in southeast Turkey. His father is a faculty member of Dicle University's mining engineering department. His mother is a civil servant. Their financial situation is comfortable.
Al-Monitor spoke with Suleyman's friends at the student hostel in Ankara’s Cebeci district where he lived. We learned that when Suleyman arrived at the hostel a year ago, he was already devoutly religious and prayed regularly. Suleyman's hostel mates described him as a loner who appeared to not want to be friends with anyone and never participated in common activities. They said they noticed a change in Suleyman after he began to visit a bookshop in the Cebeci district. He then started lifting weights in the hostel gym. One time, he told the others in the gym to play religious hymns, not music, and actually started a fight over it. His clothing style also changed. He tried to take some of his friends to the bookshop but couldn’t persuade them.
A hostel mate said, “This was his first year. If his parents had been with him, they could have noticed the change in him.”
When Al-Monitor asked why they didn’t report the changes they observed in Suleyman to the hostel management or his professors, they replied: “We actually noticed the change in Suleyman. But we didn’t know who to report to. There is no phone number, no expert or an office that could help us.”
Suleyman kept in close contact via social media with his twin brothers, Dilar and Dilsat, who attended different high schools in Diyarbakir. It is likely that Suleyman radicalized his brothers through their social media correspondence and persuaded them to go to Syria. Schoolmates of the twins said they were good students but that they kept to themselves.
Upon hearing that his three sons had gone to Syria to join IS, M. Sefik said, "We taught them how to love people. How they came to this point is a mystery to us."
Hundreds of mothers and fathers in Turkey are speaking those very words. According to official figures, about 2,500 individuals have traveled from Turkey to Iraq and Syria to join IS. About 800 even took their families with them. According to security experts Al-Monitor spoke to in Ankara, the reality on the ground is much more worrisome. One source, who did not want to be identified, said 5,000 Turks have crossed. Another source said, "The real problem is not the ones who go to Syria and Iraq to fight, but those who are radicalized and stay here. They [number] in the thousands.”
What is the dynamic that leads Turkish youth to follow Salafist currents? One explanation is political. A leading ideologue of the political Islamic movement in Turkey spoke with Al-Monitor on the issue, preferring to remain anonymous out of fear of possible pressure. He said that the ruling Justice and Development Party (AKP) polluted political Islam and turned it into a current that cannot be questioned. The new generation of Islamist youth turn to Salafist currents because it gives them the power of protest.
The source pointed out that his choosing to remain anonymous is indicative of how the government has disfigured the country's Islamist movements. He said, "There is no reasonable criticism of Islam within the AKP government. Their relations with the masses are not democratic." He then made an important point: "These youngsters are not going to IS as a reaction to secularists in Turkey. To the contrary, they see how political Islam in Turkey is decayed and not honest. IS promises these kids authentic, honest comradeship. Islamist youth in Turkey have a problem expressing themselves. They have to find a way to join society. It is this reaction that makes IS attractive to these youngsters."
Professor Clark McCauley of Bryn Mawr College in the United States, who studies political radicalization, told Al-Monitor via email that he believes that “the first thing to notice is the blend of motives, in which emotion and personal circumstances are as important as political opinion about IS.”
McCauley highlighted that some personal factors can be categorized as mechanisms of radicalization, including those identified by himself and Sophia Moskalenko:
  • Political grievances: Individuals are outraged by Western indifference to the plight of Sunni Muslims suffering at the hands of Shiites in Iraq and Bashar al-Assad’s Alawite-minority government in Syria.
  • Personal grievances: Even educated, employed young Muslims react to white European or American discrimination against Muslims. 
  • Affection: Some go to Syria because a friend or relative has gone. 
  • New connections: Some have lost family, friends or their job and seek new connections in the brotherhood of men at war. 
  • Escape: Some join IS to get away from debts, prison or family problems. 
  • Status and risk-seeking: Some seek thrill, adventure and warrior status, going from zero to hero.
Professor Hilmi Demir of Hitit University's Faculty of Theology told Al-Monitor during a meeting in Ankara that IS offers many things to youths who can’t find a place for themselves in society: a religious perspective, a sense of belonging, brotherhood, respect and reputation. The group makes them heroes by offering martyrdom. In addition to offering a pure society free of misbehavior, IS provides its fighters housing, a salary and even marriage assistance.
Demir said, "In Turkey, we don’t pay much attention to the radicalization process. Turkey focuses on identifying radicalized individuals or preventing the crossing of borders. We don’t wonder how they were radicalized but rather want to find who is using them. We ignore that there can be no radicalized action without religious and ideological radicalization." Demir concluded by warning, “Today there is a very strong Salafist network that nourishes radicalism against traditional Sunni schools of thought. Any youngster caught in the indoctrination of that network ends up in IS. We must attach priority to develop mechanisms that will combat this religious-ideological doctrine. Unfortunately, I am not very optimistic about it.”
Turkish politicians have been noticeably quiet on the issue of Turks joining IS. As a result, the security apparatus is not concerned with IS recruitment centers and Turks who may be joining IS. Al-Monitor spoke to security officials in Ankara who say that Turkey doesn’t have a strategic vision for combating IS. Joining IS is not considered a crime, and the bookshops and associations that operate as IS recruitment fronts, although known by security forces, are not shut down.
As a result, society is unaware of and the media pay little attention to the hundreds of youths under the influence of Salafist currents who are trying to get to Syria and Iraq to join IS. Politicians don’t have a strategic vision to combat this vital threat. The security bureaucracy is confused and practically immobile. Today, the prevailing notion is “let there first be an incident, then we will take care of it.”

Read more: http://www.al-monitor.com/pulse/originals/2015/03/turkey-salafi-radicalization-on-the-rise.html?utm_source=Al-Monitor+Newsletter+%5BEnglish%5D&utm_campaign=6b41290f8a-Week_in_review_30_2015&utm_medium=email&utm_term=0_28264b27a0-6b41290f8a-93086189#ixzz3VsERf86u

Πέμπτη, 5 Μαρτίου 2015

Η δημιουργική ασάφεια της ΑΟΖ, η Βενεζουέλα, ο ΣΥΡΙΖΑ και η Τουρκία

Η δημιουργική ασάφεια της ΑΟΖ, η Βενεζουέλα, ο ΣΥΡΙΖΑ και η Τουρκία
Για να μη ξεχνιόμαστε, αυτή είναι η ΑΟΖ της Βενεζουέλας. Με το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 έχασε τα 2/3 της ΑΟΖ της και έτσι καταψήφισε το νέο Σύνταγμα των Θαλασσών και Ωκεανών (UNCLOS) όπως έκανε και η Τουρκία. Η Βενεζουέλα όμως δεν ακολούθησε την τακτική της Τουρκίας που προσπαθούσε να πείσει την διεθνή κοινότητα ότι τα νησιά δεν έχουν τα ίδια δικαιώματα που έχουν οι ήπειροι και προσπάθησε να υπονομεύσει την δημιουργία της ΑΟΖ όλα τα χρόνια που διήρκησε η Διάσκεψη για το Δίκαιο της Θάλασσας.
Αντίθετα, η Βενεζουέλα ανακήρυξε ΑΟΖ, στις 26 Ιουλίου 1978, όταν ήδη είχε αρχίσει η Διάσκεψη. Τότε πολλά κράτη της Λατινικής Αμερικής πρωτοστάτησαν στην δημιουργία της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης για να προστατέψουν την αλιεία τους. Με αυτό το νόμο η Βενεζουέλα όρισε ότι το μήκος της ΑΟΖ της θα φτάνει τα 200 ναυτικά μίλια από τις ακτές της. Σε περίπτωση που υπήρχαν επικαλύψεις με γειτονικά κράτη τότε η ΑΟΖ θα οριοθετηθεί βάσει συμφωνίας ανάμεσα σε αυτά τα κράτη.
Προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι την πρώτη οροθέτηση θαλασσίων ζωνών η Βενεζουέλα την πραγματοποίησε με τις Ηνωμένες Πολιτείες το 1978. Η οριοθέτηση αυτή αφορούσε την οριοθέτηση με τις αμερικανικές περιοχές του Πουέρτο Ρίκο και των Παρθένων Νήσων. Η συμφωνία αυτή υπογράφτηκε στο Καράκας στις 28 Μαρτίου 1978 και τέθηκε σε ισχύ στις 24 Νοεμβρίου 1980 μετά από τη επικύρωσή της και από τα δύο κράτη. Είναι επίσης σημαντικό το γεγονός ότι αυτή η οριοθέτηση μήκους 304 ν.μ. έγινε βάσει της μέσης γραμμής.
Η εμπειρία της Βενεζουέλας σε θέματα νησιών μπορεί να αποβεί χρήσιμη στην σημερινή ελληνική κυβέρνηση μια και έχει εμπειρία σε θέματα οριοθετήσεων ΑΟΖ με τα γειτονικά της νησιωτικά κράτη και μπορεί να μας βοηθήσει στην διαφορά μας με την Τουρκία. Σε πολλά θέματα του Δίκαιου Θάλασσας δεν συμβαδίζει με την Τουρκία και ιδιαίτερα στο θέμα της «μέσης γραμμής» που θεωρεί ότι είναι η καλύτερη μέθοδος οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών.
Ένα άλλο θέμα που πρέπει να απασχολήσει την νέα ηγεσία του ΥΠΕΞ είναι να συνεχιστεί η προσπάθεια, που άρχισε η προηγούμενη κυβέρνηση, για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών με την Αίγυπτο μια και εκεί υπάρχει ένα μεγάλο μερίδιο των υδρογονανθράκων μας. Επιπλέον, η απόφαση του πρώην Υπουργού Ενέργειας Γιάννη Μανιάτη να προκηρύξει διεθνή διαγωνισμό για τα 10 οικόπεδα που βρίσκονται νότια της Κρήτης έχει, δυστυχώς, αμφισβητηθεί από τον Παναγιώτη Λαφαζάνη που φαίνεται να μη γνωρίζει την σημασία και την αξία αυτού του κρίσιμου θέματος για τα εθνικά μας συμφέροντα και πρέπει απρόσκοπτα να συνεχιστεί.
Το Σάββατο 28 Φεβρουαρίου 2015 η Τουρκία με την NAVTEX 201/15 και την NOTAM Α0889/15 δέσμευσε δύο μεγάλες περιοχές στο Βόρειο και Νοτιοανατολικό Αιγαίο. Οι περιοχές αυτές εκτείνονται μεταξύ της Σκύρου , της Αλόννησου και του Αη Στράτη και φτάνει μέχρι την Εύβοια! Αλλά ξαφνικά υπήρξε μια απρόσμενη αλλαγή στη στάση της Τουρκίας που ήταν, ουσιαστικά, μια μικρής διάστασης βόμβα όταν ο εκπρόσωπος του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών, δύο ημέρες αργότερα, δήλωσε: «Γι’ ατό τον σκοπό η ΝΟΤΑΜ που έχει κατά λάθος εκδοθεί με λανθασμένες συντεταγμένες ακυρώνεται και σε αυτό το επίπεδο για κάποιο συγκεκριμένο διάστημα δεν θα εκδοθεί νέα».
Η απλή ανάγνωση αυτής της ανακοίνωσης έδωσε την εντύπωση ότι ήταν μια μεγάλη επιτυχία του ελληνικού ΥΠΕΞ που δεν καταδέχτηκε να επικοινωνήσει με την Τουρκία γι’ αυτή την παράνομη και προκλητική πράξη αλλά αντιθέτως διαμαρτυρήθηκε, πολύ σωστά, στο ICAO, στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. Βέβαια η ξαφνική αλλαγή στις τουρκικές θέσεις δεν οφείλεται στη σωστή και σθεναρή στάση της Αθήνας. Η αλήθεια έγκειται αλλού.
Υπήρξε άμεση επέμβαση της κυβέρνησης Ομπάμα που φοβήθηκε ότι ο Νταβούτογλου, βρισκόμενος σε πλεονεκτική θέση έναντι της νέας ελληνικής κυβέρνησης, θα επιχειρούσε να την παγιδεύσει με το να αντιδράσει λανθασμένα λόγω της απειρίας της. Οι Τούρκοι είχαν αποφασίσει να δοκιμάσουν τον Τσίπρα όπως είχαν κάνει στον Σημίτη με τα Ίμια, αλλά η αντίδραση της Ουάσιγκτον ήταν όχι μόνο άμεση αλλά και καταλυτική.
Ο αείμνηστος πρέσβης Μιχάλης Δούντας, ένας από τους ικανότερους διπλωμάτες που πέρασαν από το ΥΠΕΞ και άριστος γνώστης των τουρκικών προθέσεων, έγραφε λίγο πριν τον θάνατό του αυτά τα σοφά λόγια:
«Η Ελλάς αδυνατεί να ασκήσει πλήρως την κυριαρχία της λόγω ελλείμματος «ανεξαρτησίας». Το πλατύτερα γνωστό παράδειγμα διαφοροποίησης μεταξύ κυριαρχίας και ανεξαρτησίας προσφέρει η, για χρόνια τώρα, παρεμπόδιση της Ελλάδας να επεκτείνει νομίμως τα χωρικά της ύδατα μέχρι τα 12 μίλια. Διότι η προς τούτο θέλησή της κάμπτεται ενώπιον της υπέρτερης τουρκικής «πολεμικής ικανότητας» (war capability) και της συναφούς απειλής. Διότι η απειλή πολέμου, έστω και αν δεν διακηρύσσεται, υφέρπει λόγω της ενόπλου υπεροχής της Τουρκίας.
Αποτέλεσμα, να προωθούνται «ανεπαισθήτως» και διαχρονικά οι τουρκικές διεκδικήσεις σε όλο το μέτωπο της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης. Θα έπρεπε να δώσουμε έμφαση στη βελτίωση της αμυντικής μας θωράκισης, ιδίως αεροπορικής, πυραυλικής και ηλεκτρονικής. Ωστόσο, οι τομείς αυτοί με την πάροδο των ετών παραμελήθηκαν. Διότι πολλές και πιεστικές οι ανάγκες ικανοποίησης άλλων κρισίμων παραμέτρων της κρατικής ευθύνης. Και, παράλληλα, οι δυνατότητες της οικονομίας ασφυκτικά περιορισμένες». (1)
Αυτά τα προφητικά λόγια εξέφρασε στις 24 Σεπτεμβρίου 2006 και εννέα χρόνια αργότερα τα επιβεβαιώνει ο Αμερικανός αναλυτής Daniel Darling, ειδικός στα θέματα των διεθνών στρατιωτικών αγορών, που έγραψε πρόσφατα ότι από την αρχή της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα οι αμυντικές επενδύσεις έχουν μειωθεί κατά 46%, από τα 7,95 δις. δολάρια στα 3,7 δις. δολάρια σήμερα. Επιπλέον, αναφέρει ότι οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις έχουν δει τον αμυντικό προϋπολογισμό τους, που ήταν σε υψηλό επίπεδο λόγω της αντιπαλότητας με την γειτονική Τουρκία, να έχει πέσει στον σημαντικό τομέα του στρατιωτικού-τεχνολογικού πλεονεκτήματος που συνεχώς μειώνεται. (2)
Μια απόρρητη έκθεση της CIA πριν περίπου 30 χρόνια αναφερόμενη σε μια πιθανή ελληνοτουρκική εμπλοκή έλεγε ότι:
«Οι Έλληνες θα έχουν μια μικρή υπεροχή σε εναέριες εμπλοκές στο Αιγαίο και θα κρατήσουν τις θέσεις τους στη θάλασσα. Στα σύνορα με την Θράκη το πολύ δύσκολο έδαφος θα αντισταθμίσει την υπεροχή της Τουρκίας σε στρατό ξηράς και ο πόλεμος εκεί μάλλον με στασιμότητα» (3)
Σήμερα φαίνεται ότι οι Αμερικανοί πιστεύουν ότι, λόγω της ελληνικής οικονομικής κρίσης της τελευταίας πενταετίας, αυτή η ισορροπία έχει σταδιακά ανατραπεί.
Ίσως ήρθε η ώρα η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να ασχοληθεί με την «δημιουργική ασάφεια» της ΑΟΖ η οποία, βέβαια, δεν συμπεριλαμβάνονταν στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης μια και αυτό το κόμμα περιλαμβάνει στελέχη που δεν συμπαθούν ιδιαίτερα την έννοια της ΑΟΖ.
Πάντως αποτελεί ευχάριστο γεγονός ότι ο σημερινός Υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς είναι φιλικά προσκείμενος προς την ΑΟΖ και αυτό φάνηκε από μια τηλεοπτική του συνέντευξη μια και γνωρίζει την διαφορά ανάμεσα στην ανακήρυξη και οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης και τόνισε, πολύ εύστοχα, ότι η απόφαση για την ανακήρυξη της ΑΟΖ είναι της αρμοδιότητας του ΥΠΕΞ αλλά πάνω απ’ όλα είναι μια απόφαση που πρέπει να πάρει ο πρωθυπουργός.
Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ένας νέος άνθρωπος που αντιμετωπίζει τεράστια προβλήματα αλλά πρέπει να βρει λίγο χρόνο να ασχοληθεί μ’ ένα θέμα που δεν είναι μόνο γεωστρατηγικό αλλά είναι κυρίως οικονομικό. Η έμφαση σε μια «Γαλάζια Ελλάδα» και η αξιοποίηση του πλούτου της θα αποτελέσει μια ελπίδα για την πραγματική και ουσιαστική οικονομική ανάπτυξη της πατρίδας μας.
Οι ελληνικές θάλασσες, που είναι τρεις φορές μεγαλύτερες σε έκταση από την στεριά μας, αποτελεί μια παραμελημένη πηγή πλούτου και ήρθε η ώρα να αξιοποιηθεί όσο το δυνατόν γρηγορότερα ώστε η Ελλάδα να ανήκει πάλι στους Έλληνες.
1. Εφημερίδα Καθημερινή, 24 Σεπτεμβρίου 2006.
3. Θεόδωρος Καρυώτης, Η ΑΟΖ της Ελλάδας, Αθήνα: Εκδόσεις Λιβάνη, 2014, σελ. 200.

Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2015

New Yorker: Πώς την πάτησε η Ελλάδα

"Πώς την πάτησε η Ελλάδα" αυτός είναι ο ιντριγκαδόρικος τίτλος στο μακροσκελές άρθρο του John Cassidy στο περιοδικό New Yorker που εξηγεί όσα συνέβησαν αυτές τις μέρες στις Βρυξέλλες.EMMANUEL DUNAND

"Χωρίς να εκπλαγεί κανείς, εκτός από μερικούς κινδυνολόγους, οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατέληξαν σε συμφωνία με την Ελλάδα την Παρασκευή (20/2), επεκτείνοντας το υφιστάμενο πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας μέχρι τις αρχές του καλοκαιριού.Η νέα αριστερή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ έλεγε σε όλους για εβδομάδες ότι δεν θα συμφωνήσει στην παράταση του προγράμματος, και ότι ήθελε μια νέα δανειακή σύμβαση που θα της έλυνε τα χέρια, πράγμα που σηματοδοτεί την συμφωνία ως συνθηκολόγηση από πλευράς του ΣΥΡΙΖΑ και ως νίκη για την Γερμανία και το υπόλοιπο κατεστημένο της ΕΕ.
Εκ των υστέρων, είναι σαφές ότι οι Αλήξης Τσίπρας και Γιάνης Βαρουφάκης πόνταραν πολλά ενώ δεν έπρεπε. Δεδομένου ότι ο Βαρουφάκης είναι ακαδημαϊκός γνώστης της θεωρίας παιγνίων, το ότι ... έπαιξαν τόσο λάθος μοιάζει λίγο περίεργο, αλλά ίσως δεν είναι απολύτως έτσι.
Για να κυριολεκτήσουμε, όμως, το παιχνίδι δεν έχει τελειώσει. Η συμφωνία που επιτεύχθηκε στις Βρυξέλλες είναι απλώς μια ενδιάμεση συμφωνία, η οποία θα κρατήσει την Ελλάδα μακριά από τη χρεοκοπία και τις τράπεζες της στη ζωή, ενόσω μια ευρύτερη συμφωνία για τα τεράστια χρέη της χώρας θα αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης.
Ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών, έχει προτείνει μερικές ενδιαφέρουσες ιδέες για το πώς να προχωρήσουμε, για παράδειγμα, την έκδοση νέων τύπων ομολόγων σε αντικατάσταση των παλαιών, αλλά όποια διαπραγματευτική δύναμη είχε φαίνεται να έχει υπονομευθεί.
Τις τελευταίες ημέρες, σύμφωνα με τις αναφορές από την Αθήνα, οι Έλληνες κάνουν αναλήψεις μετρητών από τις τράπεζες της χώρας σε ύψος περίπου 500 εκατομμύρια Ευρώ την ημέρα. Με το πρόγραμμα διάσωσης της Ε.Ε να λήγει σε μια εβδομάδα, η Ελληνική Κυβέρνηση αντιμετώπιζε την προοπτική της πλήρους οικονομικής κατάρρευσης, αν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν συμφωνούσε να παράσχει στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα περισσότερα χρήματα.
Ωστόσο η ΕΚΤ έλεγε στην Ελλάδα ότι απαιτείτο να συμφωνήσει με τους όρους που έθεταν οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο. Τελικά, αυτό οδήγησε τον Βαρουφάκη και τον Αλέξη Τσίπρα να υποχωρήσει και να συμφωνήσει στην παράταση του προγράμματος.
Τώρα, οι πολιτικές της Κυβέρνησης θα συνεχίσουν να εποπτεύονται από τη μισητή "τρόικα" (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, Ευρωπαϊκή Ένωση και Διεθνές Νομισματικό Ταμείο), την οποία πολλοί Έλληνες θεωρούν υπεύθυνη για τη δεινή κατάσταση της χώρας τους.
Επιπλέον, η ελληνική κυβέρνηση έχει συμφωνήσει να προχωρήσει με μια σειρά νέων διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, μερικές από τις οποίες θα πρέπει να παρουσιάσει λεπτομερώς αυτό το Σαββατοκύριακο.
Αν η τρόικα δεν είναι ικανοποιημένη με αυτό που θα προτείνει η Ελλάδα, θα μπορεί ακόμη και να παρακρατήσει ένα μέρος των χρημάτων που χρειάζεται η χώρα. Μόλις ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο σκληρός Γερμανός υπουργός Οικονομικών, συνειδητοποίησε ότι ο Βαρουφάκης δεν θα μπορούσε να παίξει το χαρτί του Grexit, ήξερε ότι τον είχε εκεί όπου τον ήθελε. 
Εκτός από όλα αυτά, ο Βαρουφάκης φαίνεται να έχει υποσχεθεί να μην ανακαλέσει ορισμένα από τα μέτρα που έχει επιβάλει η τρόικα και ενάντια στα οποία ο ίδιος και ο Τσίπρας είχαν ξιφουλκήσει στην πορεία προς τις εκλογές, όπως την ιδιωτικοποίηση κρατικών επιχειρήσεων.
Το κείμενο της νέας συμφωνίας, λέει: "Οι ελληνικές αρχές δεσμεύονται να απέχουν από οποιαδήποτε κατάργηση μέτρων και από μονομερείς αλλαγές των πολιτικών και των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων που θα μπορούσαν να επηρεάσουν αρνητικά τους δημοσιονομικούς στόχους, την οικονομική ανάκαμψη και τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα, όπως αξιολογείται από τα θεσμικά όργανα".
Σε αντάλλαγμα αυτής της αναστροφής πορείας, η ελληνική κυβέρνηση κέρδισε κάποιες παραχωρήσεις, συμπεριλαμβανομένης μιας κάποιας χαλάρωσης των δημοσιονομικών στόχων που πρέπει να πληροί.
Σύμφωνα με τους όρους του προγράμματος διάσωσης που συμφωνήθηκε το 2012, η Ελλάδα έπρεπε να δημιουργήσει ένα πρωτογενές πλεόνασμα της τάξης του 4,5 τοις εκατό του ΑΕΠ (Το πρωτογενές πλεόνασμα αναφέρεται στα φορολογικά έσοδα μείον τις δαπάνες, μη συμπεριλαμβανομένων των τόκων για το δημόσιο χρέος.).
Η επίσημη δήλωση σχετικά με τη νέα συμφωνία δεν καθορίζει συγκεκριμένο στόχο για το τρέχον έτος. "Οι Ελληνικές αρχές έχουν επίσης δεσμευτεί να διασφαλίσουν τα κατάλληλα πρωτογενή δημοσιονομικά πλεονάσματα ... σύμφωνα με τη δήλωση του Eurogroup του Νοεμβρίου 2012", γράφει, αλλά προσθέτει, «Τα θεσμικά όργανα, για το πρωτογενές πλεόνασμα του 2015, θα λάβουν υπόψη τις οικονομικές συνθήκες του 2015». Αυτό υποδεικνύει κάποια ευελιξία.
Ο Βαρουφάκης έχει επανειλημμένα πει ότι η κυβέρνησή του θα έχει ως στόχο να πετύχει πλεόνασμα 1,5 τοις εκατό του ΑΕΠ. Δεδομένου ότι τα φορολογικά έσοδα έχουν καταρρεύσει κατά τους τελευταίους δύο μήνες, αυτό εξακολουθεί να είναι ένας φιλόδοξος στόχος, και φαίνεται να αποκλείει οποιαδήποτε μεγάλης κλίμακας εφαρμογή μιας κεϋνσιανού τύπου αναπτυξιακής πολιτικής. Αλλά η οποιαδήποτε χαλάρωση των υφιστάμενων πολιτικών λιτότητας θα ήταν ευπρόσδεκτη για τους Έλληνες, και, μετά την επίτευξη της συμφωνίας, αυτό είναι που έλεγαν πως πέτυχαν οι Έλληνες αξιωματούχοι. "Η Ελλάδα σήμερα άλλαξε σελίδα", είπε ένας αξιωματούχος στο Reuters. "Έχουμε αποφύγει τα υφεσιακά μέτρα". Αυτό είναι λίγο τραβηγμένο.
Ο ΣΥΡΙΖΑ πράγματι πήρε κάτι σημαντικό από τη συμφωνία, αλλά τίποτα σαν αυτό που ήλπιζαν όταν ανέλαβαν την εξουσία, στις 25 Ιανουαρίου. Τότε, έγινε λόγος για την απελευθέρωση όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά ολόκληρης της ηπείρου από την λαβή των πολιτικών λιτότητας. Μετά από την ανακοίνωση της συμφωνίας της Παρασκευής, κάποιοι Έλληνες δημοσιογράφοι προειδοποίησαν ότι θα είναι πολύ δύσκολο για τους Βαρουφάκη και Τσίπρα να παρουσιάσουν τη συμφωνία στα ριζοσπαστικά στοιχεία του κόμματος, αυτούς που βρέθηκαν έξω στους δρόμους διαμαρτυρόμενοι για την κακοπιστία της Γερμανίας, των Βρυξελλών και της ΕΚΤ. Εκ των υστέρων, είναι σαφές ότι οι Τσίπρας και Βαρουφάκης πόνταραν πολλά ενώ δεν έπρεπε.
Οι αρχικές καυχησιές τους ενόχλησαν πολύ τους Γερμανούς και αποξένωσαν τους άλλους παράγοντες που χρειαζόταν να πείσουν, όπως την ΕΚΤ και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Δεδομένου ότι ο Βαρουφάκης είναι ακαδημαϊκός ειδήμων της θεωρίας παιγνίων, το ότι ... έπαιξαν τόσο λάθος μοιάζει λίγο περίεργο, αλλά ίσως δεν είναι απολύτως έτσι. Έχοντας εκτοξευθεί στην εξουσία σχεδόν από το πουθενά, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ευεξήγητα ζαλισμένη, και ευεξήγητα πρόθυμη να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του λαϊκού κινήματος διαμαρτυρίας που ήταν υπεύθυνο για την άνοδο της.
Οι Τσίπρας και Βαρουφάκης είχαν επίσης και την οικονομική λογική με το μέρος τους. Οι πολιτικές λιτότητας έχουν αποδειχθεί καταστροφικές για τη χώρα εν γένει. Το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν στην Ελλάδα έχει μειωθεί κατά περίπου το ένα τέταρτο από το 2009, και το ποσοστό ανεργίας ανέρχεται σε περίπου είκοσι πέντε τοις εκατό.
Η λιτότητα δεν έχει ακόμη πετύχει να μειώσει το βάρος του χρέους της χώρας. Επειδή το ΑΕΠ μειώνεται μέχρι στιγμής, η αναλογία χρέους προς ΑΕΠ συνέχισε να αυξάνεται, και τώρα ανέρχεται σε περίπου εκατόν εβδομήντα πέντε τοις εκατό. Σε κάποια άλλα μέρη της Ευρώπης, υπάρχει μεγάλη συμπάθεια για τα δεινά των Ελλήνων, καθώς και για το επιχείρημά τους ότι η λιτότητα έχει αποδειχθεί αντιπαραγωγική. Αλλά το γεγονός είναι ότι οι Τσίπρας και Βαρουφάκης δεν είχαν πολύ διαπραγματευτική ισχύ, και θα έπρεπε να το έχουν αναγνωρίσει αυτό νωρίτερα.
Από την αρχή, υπήρχε μόνο μια απειλή που θα μπορούσαν να έχουν κάνει και η οποία θα τρόμαζε τη Γερμανία και τις άλλες χώρες του πυρήνα (σ.σ. της Ευρωζώνης): ότι η Ελλάδα, αν δεν πάρει τη συμφωνία που ήθελε, θα χρεοκοπούσε, θα αποχωρούσε από τη ζώνη του ευρώ , και θα επέστρεφε στο να τυπώνει το δικό της νόμισμα.

Όμως, η πλειοψηφία του ελληνικού λαού, παρά τα όσα έχει περάσει, θέλουν να κρατήσουν το ευρώ, και, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, ο ΣΥΡΙΖΑ είπε ότι δεν είχε καμία πρόθεση να φύγει από το κοινό νόμισμα. Από οικονομική άποψη, αυτό ήταν αναμφισβήτητα μια αυτοκαταστροφική πολιτική: η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε τόσο κακή κατάσταση που θα ήταν ίσως καλύτερο να ακολουθήσει το παράδειγμα της Αργεντινής, η οποία, το 2002, αθέτησε τις υποχρεώσεις της σχετικά με τα χρέη της και είπε αντίο στο ΔΝΤ.
Το ότι υποσχέθηκε να κρατήσει το ευρώ ήταν ένα μέρος από το τίμημα που κατέβαλε ο ΣΥΡΙΖΑ για να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη ως πολιτική δύναμη. Μόλις ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο σκληρός Γερμανός υπουργός Οικονομικών, συνειδητοποίησε ότι ο Βαρουφάκης δεν θα μπορούσε να παίξει το χαρτί του Grexit, ήξερε ότι τον είχε εκεί όπου τον ήθελε.
Η γερμανική κυβέρνηση αρνήθηκε νέτα-σκέτα ακόμη και να εξετάσει ένα ελληνικό αίτημα για τον τερματισμό του προγράμματος διάσωσης και την έκδοση ενός νέου δανείου-γέφυρα και σιωπηρά ενθάρρυνε την ΕΚΤ να εκδώσει μια σειρά από προειδοποιήσεις για τους Έλληνες.
Και μετά, μια-δυο μέρες πριν, αφού ο Βαρουφάκης είχε αλλάξει πορεία και ζήτησε παράταση της τρέχουσας διάσωσης, ο Σόιμπλε απέρριψε και το αίτημα αυτό, αναγκάζοντας τους Έλληνες να κάνουν ακόμα περισσότερες παραχωρήσεις.
Ακόμα και μετά το κλείσιμο της συμφωνίας, ο Σόιμπλε φαινομενικά δεν μπορούσε να αντισταθεί στο να ρίξει μια μπηχτή στον Βαρουφάκη και τους συνεργάτες του. Σύμφωνα με το ανεκτίμητο live blog του Guardian, παρατήρησε: "Οι Έλληνες σίγουρα θα δυσκολευθούν να εξηγήσουν τη συμφωνία στους ψηφοφόρους τους".
Ο Βαρουφάκης, στα σχόλιά του, ήταν πιο συγκρατημένος. "Τώρα δεν είναι η στιγμή για αγαλλίαση», είπε. «Αυτή η συμφωνία αποτελεί ένα μικρό βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση".
ΠΗΓΗ: newyorker.com

Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2015

The Real Turkish Heroes of 1915

February 10, 2015
By Raffi Bedrosyan
Germany has decided to name several neighborhoods, streets, buildings, and public schools in Berlin and other German cities after Adolf Hitler and other Nazi “heroes.”
If the above statement were to be true, how would you react? How do you think Germans would react? How do you think Jews still living in Germany would react? My guess is that you, the Germans, and the Jews would all find it inconceivable, offensive, and unacceptable.
And yet, it is true in Turkey, where it is acceptable to name several neighborhoods, streets, and schools after Talat Pasha and other Ittihat ve Terakki (Committee of Union and Progress) “heroes” who not only planned and carried out the Armenian Genocide, but were responsible for the loss of the Ottoman Empire itself.
At last count, there were officially 8 “Talat Pasha” neighborhoods or districts, 38 “Talat Pasha” streets or boulevards, 7 “Talat Pasha” public schools, 6 “Talat Pasha” buildings, and 2 “Talat Pasha” mosques scattered around Istanbul, Ankara, and other cities. After his assassination in 1922, Talat was originally interred in Berlin, Germany, but his remains were transferred to Istanbul in 1943 by the Nazis in an attempt to appease the Turks. He was re-buried with full military honors at the Infinite Freedom Hill Cemetery in Istanbul. The remains of the other notorious Ittihat ve Terakki leader, Enver Pasha, were also transferred in 1996 from Tajikistan and re-buried beside Talat, with full military honors; the ceremony was attended by Turkish President Suleyman Demirel and other dignitaries.
Is this hero worship misguided or deliberate? Is the denial of 1915 only state policy, or is it wholeheartedly accepted by the Turkish public, brainwashed by the state version of history?
Undoubtedly, there was mass participation in the genocide committed by the Ittihat ve Terakki leaders, resulting in the removal of Armenians from their homeland of 3,000 years, as well as the immediate transfer of their wealth, property, and possessions to the Turkish and Kurdish public, and to thousands of government officials. Yet, despite this mass participation and the hero worship, there were also a significant number of ordinary Turks and Kurds, as well as government officials, who refused to participate in the massacres and plunders. There is complete silence and ignorance in Turkey about these righteous officials who refused to follow government orders and instead tried to save and protect the Armenians. They paid dearly for their actions, often with the loss of their positions or even their lives as a consequence. This article will cite some examples of these real and unsung heroes.
Konya governor Celal Bey
Konya governor Celal Bey
Celal Bey was the governor of Konya, a vast central Anatolian province and a hub for the Armenian deportation routes from north and west Anatolia to the Syrian desert. He knew exactly what the Armenians’ fate would be along these routes, or if they survived the deportations and reached Der Zor; he was previously the governor of Aleppo and had witnessed the atrocities there. Celal Bey had attempted to reason with the Ittihat ve Terakkileaders, saying that there was absolutely no Armenian revolt in Anatolia, nor in Aleppo, and that there was no justification for the mass deportations. However, one of his subordinates in Marash inflamed the situation by arresting and executing several Marash Armenians, triggering a resistance by the Armenians. As a result, Celal Bey was removed from his governor’s post in Aleppo and transferred to Konya. Once there, he refused to arrange for the deportation of the Konya Armenians, despite repeated orders from Istanbul. He even managed to protect some of the Armenians who were deported from other districts and arrived in Konya. By the time he was removed from his post, in October 1915, he had saved thousands of Armenian lives. In his memoirs about the Konya governorship, he likened himself to “a person sitting beside a river, with absolutely no means of rescuing anyone from it. Blood was flowing down the river, with thousands of innocent children, irreproachable old men, and helpless women streaming down the river towards oblivion. Anyone I could save with my bare hands, I saved, and the rest went down the river, never to return.”
Hasan Mazhar Bey was the governor of Ankara. He protected the Ankara-Armenian community by refusing to follow the deportation orders, stating, “I am a vali [governor], not a bandit. I cannot do this. Let someone else come and sit in my chair to carry out these orders.” He was removed from his post in August 1915.
Faik Ali (Ozansoy) Bey was the governor of Kutahya, another central Anatolian province. When the deportation order was issued from Istanbul, he refused to implement it; on the contrary, he gave orders to keep the deported Armenians arriving in Kutahya from elsewhere, and treat them well. He was soon summoned to Istanbul to explain his subordination, and the police chief of Kutahya, Kemal Bey, took the opportunity to threaten the local Armenians—either convert to Islam or face deportation, he said. The Armenians decided to convert. When Faik Ali Bey returned, he was enraged. He removed the police chief from his post, and asked the Armenians if they still wished to convert to Islam. They all decided to remain Christian, except one. Faik Ali’s brother, Suleyman Nazif Bey, was an influential and well-known poet who urged his brother not to participate in this barbarianism and stain the family name. Faik Ali Bey was not removed from his post despite his offers of resignation. He ended up protecting the entire Armenian population of Kutahya, except for the one who converted to Islam and was deported.
Kutahya governor Faik Ali Ozansoy
Kutahya governor Faik Ali Ozansoy
Mustafa Bey (Azizoglu) was the district governor of Malatya, a transit point on the deportation route. Although he was unable to prevent the deportations, he managed to hide several Armenians in his own home. He was murdered by his own son, a zealous member of the Ittihat ve Terakki Party, for “looking after infidels [gavours, in Turkish].”
Other government officials who defied the deportation orders included Reshit Pasha, the governor of Kastamonu; Tahsin Bey, the governor of Erzurum; Ferit Bey, the governor of Basra; Mehmet Cemal Bey, the district governor of Yozgat; and Sabit Bey, the district governor of Batman. These officials were eventually removed from their posts and replaced by more obedient civil servants, who carried out the task of wiping out the Armenians from these locations.
One of the most tragic stories of unsung heroes involves Huseyin Nesimi Bey, the mayor of Lice, a town near Diyarbakir. While the governor of Diyarbakir, Reshit Bey, organized the most ruthless removal of the Armenians in the Diyarbakir region—with a quick massacre, rather than lengthy deportation, immediately outside of the city limits—Huseyin Nesimi dared to keep and protect the Lice Armenians, a total of 5,980 souls. Reshit summoned Huseyin Nesimi to Diyarbakir for a meeting, but arranged to have his Circassian militant guard Haroun intercept him en route. On June 15, 1915, Haroun murdered Huseyin Nesimi and threw him into a ditch beside the road. Since then, the murder location, halfway between Lice and Diyarbakir, has become known as Turbe-i Kaymakam, or the Mayor’s Grave. The Turkish records document this murder as “Mayor killed by Armenian militants.” In an ironic twist of history repeating itself, in October 1993 the Turkish state army attacked Lice, supposedly to go after the Kurdish rebel militants there; instead, they ended up burning down the entire town and killing the civilian population. This became the first case the Kurds took to the European Human Rights Court, resulting in a 2.5 million pound compensation against the Turkish state. At the same time, several wealthy Kurdish businessmen were targeted for assassination and murdered by then-Turkish Prime Minister Tansu Ciller. One of the victims was a man named Behcet Canturk, whose mother was an Armenian orphan who had managed to survive the Lice massacres of 1915.
Lice mayor Huseyin Nesimi Bey
Lice mayor Huseyin Nesimi Bey
Governor Reshit was also responsible for firing and murdering several other government officials in the Diyarbakir region who had defied the deportation orders: Chermik Mayor Mehmet Hamdi Bey, Savur Mayor Mehmet Ali Bey, Silvan Mayor Ibrahim Hakki Bey, Mardin Mayor Hilmi Bey, followed by Shefik Bey, were all fired in mid- to late-1915. Another official, Nuri Bey, the mayor of first Midyat and then Derik, an all-Armenian town near Mardin, was also fired by Reshit Bey, and subsequently murdered by his henchmen. His murder was blamed on Armenian rebels. As a result, all of the Armenian males in Derik were rounded up and executed, and the women and children deported.
The names of these brave men are not in the history books. If mentioned at all, they are labeled as “traitors” from the perspective of the official Turkish version of history. While the state and the masses committed a huge crime, and while that crime became a part of their daily life, these men rejected the genocidal campaign, based on individual conscience, and despite the temptation of enriching themselves. These few virtuous men, as well as a significant number of ordinary Turks and Kurds, defied the orders and protected the Armenians. They are the real heroes, and represent the Turkish version of similar characters in “Schindler’s List” or “Hotel Rwanda.” Citizens of Turkey today have two choices when remembering their forefathers as heroes: to either go with the mass murderers and plunderers who committed “crimes against humanity,” or the virtuous human beings with a clear conscience who tried to prevent the “crimes against humanity.” Getting to know these real heroes will help Turks break loose from the chains of denialist history over four generations, and start to confront the realities of 1915.

Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2015

Greece’s Agonized Cry to Europe


Athens on Monday. CreditLouisa Gouliamaki/Agence France-Presse — Getty Images

The message from Sunday’s elections in Greece was unambiguous: The Greeks cannot and will not continue to abide by the austerity regime that has brought their economy to its knees. It was a message the Germans and other Europeans who continue to insist that Greece pay off its mountainous debt, no matter what the damage, must hear. Persisting on their dogmatic course is not only wrong for Greece but dangerous for the entire European Union.
It is too soon to anticipate how Alexis Tsipras, the maverick politician whose left-wing Syriza party won 36.3 percent of the popular vote and nearly gained an outright majority in Parliament, intends to deliver on the promises he made to voters to abandon the austerity program while reducing the nation’s debt and retaining the euro.
These goals are fundamentally incompatible, but the new prime minister has signaled to Europeans that he is ready to moderate his ambitions once in office. It is essential that Chancellor Angela Merkel of Germany, who is seen by Greeks as the prime architect of the austerity program, and the “troika” of the European Commission, the European Central Bank and the International Monetary Fund, which manage the Greek bailout, demonstrate a similar readiness to ease the size and conditions of Greece’s debt burden.
Some of the creditors still seem to feel that a debt is a debt to be repaid in full, and that the Greeks “deserve” punishment for their history of profligate spending and habitual tax evasion. But shrinking an economy by a quarter and throwing more than half the young people out of work — policies Mr. Tsipras has likened to waterboarding — is not the way to enable a country to pay back its debts. Greece needs some breathing room, not only to give Mr. Tsipras a chance to turn the country around but also for the sake of the rest of Europe.
Greece may be exceptional in the size of its debt burden, now about 177 percent of G.D.P., and its systemic problems run deep. But Greeks are not unique in their feelings of alienation and anger over the economic crisis that spread to many of the poorer countries of the European Union, and Syriza is hardly the most radical of the fringe parties that have arisen across Europe in reaction to the crisis. If Greece is pushed to the limit and compelled to default on its debt payments, and even to abandon the euro, the economic repercussions would spread through all Europe. Politically, a “Grexit” — Greek exit from the euro — would shatter the assumption that there is no retreat from the euro and further destabilize Europe. And it would certainly add fuel to anti-European Union sentiments that have propelled the growth of far-right parties.
Of course, Mr. Tsipras must use his popular mandate to push through the fundamental domestic reforms that his predecessor, Antonis Samaras, had begun. The moneyed elites’ aversion to paying taxes must be brought to an end, along with the corruption, nepotism and cronyism in government. Opposing austerity does not mean abandoning reform as a group of prominent economists wrote recently in The Financial Times.
There is not a lot of time, though. Greece’s current bailout program expires on Feb. 28. European Union leaders — Mr. Tsipras among them — are scheduled to gather in Brussels on Feb. 12. An announcement there of an extension of the program for several months would be a good signal that the Europeans have heard the cry of the Greeks and are prepared to be more sensible.

Alexis Tsipras pays homage to Greek communists at site of Nazi atrocity

Alexis Tsipras places flowers on the National Resistance Memorial in Kaisariani on Monday.
 Alexis Tsipras places flowers on the National Resistance Memorial in Kaisariani on Monday. Photograph: Alexandros Beltes/EPA
Greece’s new prime minister lays red roses as a symbol of ‘liberty from German occupation’, says his Syriza party
Few places in Greece conjure the spirit of resistance as much as the war memorial in Kaisariani. It stands on the spot where 200 political activists – mostly communists – were executed by Nazi forces on May Day 1944. The monument in a rifle range in one of Athens’ “red” suburbs, is redolent of defiance but, perhaps more than that, the battle against tyranny. That Greece’s new prime minister Alexis Tsipras, Europe’s first radical left leader, should elect to visit the monument minutes after being sworn in, is rich with symbolism – and defiance too. Red roses in hand, resistance veterans looking on, the young firebrand paid homage to the victims in his first act in office. “It represents national resistance to German occupation,” says Panos Skourletis, spokesman of Syriza, an alliance of far-left groups ranging from Maoists to greens. “But also the desire of Greeks for freedom, for liberty from German occupation.”
If explanation were needed, he adds: “It was purely symbolic.”
Tsipras, who at 40 becomes Greece’s youngest post-war leader, is a deft communicator with an army of (mostly) US-trained advisers. For a nation battered by German-inspired austerity and humiliated by international focus, standing up to Europe’s paymaster by whatever means plays well with the gallery.
As the TV cameras rolled, Greek commentators couldn’t help themselves: “It’s another ‘up yours’ to the Germans,” one said.
Tsipras told thousands of supporters in a victory speech on Sunday that he would seek to restore “their lost dignity”. For Greek leftists, widely persecuted after their defeat in the bloody civil war that followed the Wehrmacht’s withdrawal from Greece, such gestures are hugely significant.

The men and women who were shot dead at dawn that day were killed in reprisal for the guerrilla ambush of a German general, Franz Krech, and three of his aides at Molaos, near Sparti, in the Peloponnese.
Famously they began to sing – giving an uproarious rendition of the Greek national anthem – as they were lead to their deaths from the notorious SS-run camp at Haidari, then a suburb on the outskirts of Athens. German soldiers looked on astonished as the Greeks broke into song. Once at the range, the hostages refused to undress – insisting that they go dressed with dignity. It was an act of resistance that in austerity-whipped Greece resonates greatly today.