Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2014

Αμφίπολη και αμφιπολισμός - η απόλυτη παράκρουση: Εκεί όπου η ψυχανάλυση σηκώνει τα χέρια

Ψυχιατρικός αμφιπολισμός ήγουν διπολισμός - ψυχικές διαταραχές και η επιρροή τους στην ανιστόρητα παραπολιτική παρανάλωση κάθε έννοιας λογικής ανάλυσης πολιτιστικών δεδομένων σε μιά χώρα σε τροχιά παρακμιακής παράκρουσης.

Απτό παράδειγμα αμφιπολικής γραφής:

Σημείωση - Το όνομα του συγγραφέως του κάτωθι αρθρογραφήματος αφαιρείται στην παρούσα για προστασία των προσωπικών δεδομένων του πάσχοντος

ΗΛΕΚΤΡΟΣΟΚ!!!ΑΜΦΙΠΟΛΗ!!!Ο ΤΑΦΟΣ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΚΑΙ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ!!!!Ο ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΤΟ ΕΚΡΥΒΑΝ!!!


Η ΑΜΦΙΠΟΛΗ, Ο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΑΙ Ο ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ
Γράφει ο Ιωάννης Λαμπρόπουλος
Το να μιλήσεις για αυτό το μοναδικό ταφικό-μνημείο είναι εύκολο. Να πεις όμως ουσιώδεις και λογικές αλήθειες, αυτό είναι δύσκολο. Όχι όμως λόγω του “γρίφου”, που κάποιοι ισχυρίζονται πως καλύπτει την έρευνα, αλλά λόγω των γεωστρατηγικών συμφερόντων που υπάρχουν από πίσω και λόγω φυσικά του ανθελληνικού “λόμπυ” που κυβερνάει και ελέγχει τα πράγματα στην Ελλάδα.
Είναι η ώρα λοιπόν, να μάθουν ΚΑΙ οι Έλληνες την αλήθεια για το παγκόσμια μοναδικό και μεγαλοπρεπές Ταφικό ΜΝΗΜΕΙΟ της ΑΜΦΙΠΟΛΗΣ. Και λέω να μάθουν και οι Έλληνες, γιατί ΟΛΟΙ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ εκτός από τους Έλληνες. Το γνωρίζουν οι αρχαιολόγοι της Ελλάδος, αλλά και αρχαιολόγοι του εξωτερικού. Το γνωρίζουν όλοι σχεδόν οι Κυβερνήτες και οι Πρωθυπουργοί της Ελλάδος, από τον Μεταξά μέχρι σήμερα. Αλλά κανείς δεν έδωσε ποτέ την εντολή της ανασκαφής, γιατί αυτό δεν συμβαδίζει με τα συμφέροντα των ανθελλήνων και των Μασόνων που μας ελέγχουν.
Σε κανέναν δεν άρεσε δηλαδή η Ιδέα, της τεράστιας προβολής που θα έπαιρνε η Ελλάδα ανά τον κόσμο, μετά την ανασκαφή του ταφικού μνημείου, της μεγαλύτερης και ιστορικότερης παγκόσμιας μορφής, του ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ.
Μην βλέπετε που δείχνουν οι αρχαιολόγοι “ψύχραιμοι”. Τα ευρήματα μέχρι τώρα είναι απίστευτα , μοναδικά και πρωτόγνωρα για την παγκόσμια αρχαιολογία. Για να σας το πω σε μια πιο απλή γλώσσα, κοιτάζονται μεταξύ τους, για να βεβαιωθούν πως είναι αλήθεια αυτά που βλέπουν και δεν ζουν σε όνειρο. Δεν βλέπουν μόνο έναν ΤΑΦΟ. Βλέπουν μαζί και ένα ΜΝΗΜΕΙΟ. Βλέπουν μαζί και ένα ΗΡΩΟ. Βλέπουν μαζί και ένα ΜΑΝΤΕΙΟ. Βλέπουν ένα παγκόσμια ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΘΑΥΜΑ, όπως παγκόσμια ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ είναι και ο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ.
Γνωρίζουν πως θα βρούν τον ΜΕΓΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ από την ώρα που αποφάσισαν να ξεκινήσουν την εκσκαφή. Όπως είπαμε είναι γνωστό εδώ και δεκαετίες, αλλά κανείς δεν το ξεκίναγε, διότι επικρατούσαν τα ανθελληνικά συμφέροντα.
ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΔΗΛΑΔΗ ΞΑΦΝΙΚΑ;; ΕΓΙΝΑΝ ΦΙΛΛΕΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ;;
Όχι, όχι μην νομίζετε πως το κάνουν για το συμφέρον της Ελλάδος. Τα ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ που βρίσκονται από πίσω και αποφάσισαν την εκσκαφή, ΕΙΝΑΙ ΤΕΡΑΣΤΙΑ, και εντελώς ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΑ και ΑΝΤΕΘΝΙΚΑ. Αλλά πρίν ΑΠΟΚΑΛΥΨΩ τις πληροφορίες μου, να δούμε τα πράγματα ένα ένα και να τα βάλουμε στη θέση τους.
Καλά δεν αναρωτήθηκε κανένας, γιατί να θέλουν ΤΩΡΑ οι καταστροφείς της Ελλάδος, να κάνουν την εκσκαφή του Τάφου του ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ;;; Γιατί τώρα αφού το γνωρίζουν εδώ και δεκαετίες;; Μήπως νομίζετε πως τώρα τους έπιασε το ενδιαφέρον για τον ΜΕΓΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ;;
Και να κάνω και άλλη μία ερώτηση; Αν οριστικοποιηθεί πως είναι ο τάφος του ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ, αυτό τι σημαίνει για τα Σκόπια ΞΕΡΕΤΕ;;;; Σημαίνει ΔΙΑΛΥΣΗ του ψευτοκράτους εντός 15 ημερών αφού θα τελειώσει γι’ αυτούς οριστικά το όνομα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ που πάνω σε αυτό θεμελίωσαν το ψευδοκράτος και τις όποιες διεκδικήσεις τους.
Και να κάνω άλλη μία ερώτηση; Οι κυβερνώντες μας, ΣΑΜΑΡΑΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ και τα λοιπά ΛΑΜΟΓΙΑ που αποφάσισαν τώρα την εκσκαφή, γιατι νομίζετε το έκαναν;; Για να ΔΙΑΛΥΣΟΥΝ τα Σκόπια;; Και θα έκαναν μόνοι τους κάτι τέτοιο, στο ΠΡΩΤΕΚΤΟΡΆΤΟ των ΗΠΑ;; Τους έχετε δηλαδή για τόσο “καρυδάτους Έλληνες”;;
Και θα κάνω και άλλη μία συγκεντρωτική ερώτηση: Πόσο νομίζετε μας αγαπούν οι λεγόμενοι “σύμμαχοί”μας;; Πόσο μας αγαπούν οι ΗΠΑ;; Πόσο η Γερμανία;; Πόσο τα υπόλοιπα Ευρωπαϊκά κράτη;; Πόσο οι γείτονες;; Πόσο η Τουρκία;; Πόσο η Αλβανία;; Πόσο τα Σκόπια;; Πόσο μας αγαπούν οι ομάδες των Αλβανών του UCK που είναι οπλισμένες στην Ελλάδα;; ΕΛΛΗΝΩΝ ΝΕΑ: Απόρρητη έρευνα για τον UCC.
Κρύπτες όπλων και ομάδες των 5, προδίδουν την ύπαρξη τουΠόσο οι λαθροματανάστες και οι Τζιχαντιστές που είναι μέσα στο σπίτι μας;; Πόσο μας αγαπάει η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ μας;;
ΑΛΗΘΕΙΑ, μήπως έχετε αναρωτηθεί, πως ζούμε και υπάρχουμε ακόμα, με τόση “αγάπη” γύρω μας;; ΑΝ ΔΕΝ ΞΕΡΕΤΕ, ΚΟΙΤΑΞΤΕ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΑΝΩ ΚΑΙ ΔΟΞΑΣΤΕ ΤΟΝ ΘΕΟ.
Εσείς θα απαντήσετε ΜΟΝΟΙ ΣΑΣ στις ερωτήσεις που έκανα. Τώρα θα ΑΠΟΚΑΛΥΨΩ τις πληροφορίες μου και θα τις συνδέσω με την εκσκαφή της Αμφίπολης, για να καταλάβουμε όλοι γιατί έγινε τώρα.
Από την αρχή του χρόνου, οι δύο γείτονες που έχουμε από ΠΑΝΩ μας, (Σκόπια-Αλβανία) δέχονται πολλές πιέσεις από τους “φίλους” και τους “συμμάχους” μας στο ΝΑΤΟ, να μας επιτεθούν. Ναι όπως το ακούτε. Να μας επιτεθούν στρατιωτικά. Από το 2012 το συζητάνε, αλλά τον τελευταίο χρόνο τους πιέζουν πολύ, ιδιαίτερα τα Σκόπια.
Τους διαβεβαιώνουν πως η Ελλάδα δεν έχει καμία τύχη και να μην φοβούνται, γιατί ταυτόχρονα θα χτυπήσει και η Αλβανία και η Τουρκία και ο UCK που έχει οπλισμένες ομάδες μέσα στην Ελλάδα και οι Τζιχαντιστές με τους μετανάστες μέσα στις πόλεις. ΔΕΝ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. Έτσι τους λένε. Αρκεί να κάνετε εσείς από ΠΑΝΩ την αρχή. Γιατί το λέει και η προφητεία του αγίου Κοσμά: “Αν πιαστεί ο πόλεμος από πάνω, τότε θα ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΟΥΝ”.

Οι Σκοπιανοί όμως παρ’ όλες τις διαβεβαιώσεις των Αμερικανών ΔΕΝ ΤΟ ΤΟΛΜΟΥΝ. Τους απείλησαν λοιπόν ανοιχτά πως αν δεν επιτεθούν στην Ελλάδα, Θα διαλυθούν σαν κράτος και θα προσχωρήσουν στην Αλβανία. Ταυτόχρονα έδωσαν εντολή να ξεκινήσουν οι ανασκαφές στον Τύμβο της Αμφίπολης, που εδώ και δεκαετίες γνωρίζουν πως πρόκειται για τον τάφο του ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ.
Τον έχουν “σαρώσει” με ακτίνες από δορυφόρο και γνωρίζουν πως οι θάλαμοι είναι επτά. Στον δε έβδομο υπάρχει κάτι που θα αφήσει άφωνη την ανθρωπότητα. Αρκεί να υπάρχει ακόμα η Ελλάδα, γιατί ο σκοπός των “φίλων” και των “συμμάχων” που μας “αγαπούν” είναι ένας: ΤΟ ΚΑΚΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΝΑ ΠΙΑΣΤΕΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΟΥΜΕ.
Η βοήθεια που προσφέρει η Ελληνική Κυβέρνηση στους επιτιθέμενους είναι αυτή: “ 27 Οκτ 2013 – Καταργούν πλήρως σε λίγες ημέρες το ένδοξο Β΄ Σώμα Στρατού, που τσάκισε τους Ιταλούς το 1940 … νικηφόρα ως την ηρωική Χειμάρρα της Βορείου Ηπείρου!”
Με εντολή του “πατριώτη” ∆ηµήτρη Αβραµόπουλου, καταργείται το Β’ Σώµα Στρατού, που εδρεύει στη Βέροια και στο οποίο υπάγεται όλη η αφρόκρεµα των Ειδικών ∆υνάµεων, καταδροµείς, αλεξιπτωτιστές και πεζοναύτες. Αυτή είναι η Βοήθεια που προσφέρουν οι προδότες της κυβέρνησης στους εχθρούς της Ελλάδος. ΑΦΟΠΛΙΣΜΌς των Εθνοφυλάκων της Μακεδονίας το 2012 και ΑΠΟΣΤΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ της Βορείου Ελλάδος με κατάργηση του Β’ σώματος στρατού το 2013.
ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΕΣΤΕ ΤΙ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ Η ΟΧΙ;;
Η Κυβέρνηση τους ανοίγει τον δρόμο για να επιτεθούν, και αυτοί ακόμα φοβούνται τους Έλληνες. Τώρα όμως με την ανασκαφή της Αμφίπολης κινδυνεύουν άμεσα να διαλυθούν ως κράτος, γι’ αυτό είναι επικίνδυνοι. Αν ακούτε λοιπόν ότι οι ανακοινώσεις των κατευθυνόμενων αρχαιολόγων και τα ΜΜΕ, μιλούν ότι πλησιάζουμε στον Μέγα Αλέξανδρο, ΤΑ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΓΙΑ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΑ ΣΚΟΠΙΑ. Αν ακούτε ότι δεν μιλούν για τον Μέγα Αλέξανδρο, αλλά για την Ολυμπιάδα, την Ρωξάνη, και οποιαδήποτε άλλη ηλιθιότητα τους κατέβει, ΤΟΤΕ ΤΑ ΣΚΟΠΙΑ ΥΠΕΚΥΨΑΝ ΣΤΟΝ ΕΚΒΙΑΣΜΟ ΚΑΙ ΘΑ ΜΑΣ ΕΠΙΤΕΘΟΥΝ.
Αλλά για να ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ και με τις ηλιθιότητες περί Ολυμπιάδας, Ρωξάνης και με όλες τις υπόλοιπες τρίχες που διαδίδουν οι “παπαγάλοι”, σημειώστε τα εξής:
Η Ολυμπιάδα ότι ήταν το χρώσταγε στον Φίλιππο Β’. Ακόμα και το όνομα της το πήρε από την νίκη του Φιλίππου στους Ολυμπιακούς αγώνες το 356 π.Χ. Το κανονικό της όνομα ήταν Πολυξένη.
Ο Φίλιππος Β’ ο Μακεδών, κατά το συνήθειο της εποχής παντρεύτηκε και άλλες γυναίκες εκτός από την Ηπειρώτισα την Πολυξένη-“Ολυμπιάδα”. Παντρεύτηκε την Αυδάτα, την Φιλίνα, την Νικησίπολη, την Μήδα και είχε παιδιά από την Φιλίνα και την Αυδάτα, πριν από τον Αλέξανδρο. Και μόλις του είπε η Ολυμπιάδα ότι δεν είναι αυτός ο πατέρας του Αλέξανδρου, την ξαπόστειλε στην Ήπειρο και παντρεύτηκε μία Μακεδόνισσα την Κλεοπάτρα.
Η Ολυμπιάδα δεν ήταν αγαπητή στη Μακεδονία και είχε διωχθεί από τον Φίλιππο, με την κατηγορία της μοιχείας. Ζούσε από τότε στην πατρίδα της την Ήπειρο και μετά τον θάνατο του Αλέξανδρου, εξτράτευσε κατά των Μακεδόνων για να υπερασπιστεί τα συμφέροντα του εγγονού της που τον είχε μαζί της στην Ήπειρο μαζί με την Ρωξάνη.
Όταν εκστράτευσε στην Μακεδονία, ο Κάσσανδρος με τον Μακεδονικό στρατό ήταν στην Αθήνα και έτσι χωρίς να βρεί αντίσταση, νίκησε εύκολα την Ευρυδίκη και τον Αριδαίο τους οποίους εφόνευσε άγρια. Διώχθηκε όμως από τον Κάσσανδρο, μόλις επέστρεψε από την Αθήνα και μετά από επτάμηνη πολιορκία στην οχυρωμένη παραθαλάσσια πόλη του Θερμαϊκού κόλπου Πύδνα, παραδόθηκε, αλλά ήταν τόσο εξαγριωμένοι οι Μακεδόνες μαζί της που την λιθοβόλησαν και την άφησαν ατιμωτικά άταφη να σαπίσει.
Ο τάφος της ΞΕΡΟΥΝ που βρίσκεται. Είναι στόν τύμβο “Τούμπα” στό μακρύγιαλο της Πύδνας και δεν έχει ακόμα ανασκαφεί.
Είναι λοιπόν ποτέ δυνατόν, ο τάφος του Βασιλιά Φιλίππου Β’ του Μακεδόνα, που ήταν ο ισχυρότερος και επιφανέστερος Έλληνας της εποχής του, να είναι 45 τετραγωνικά μέτρα και μιάς από τις πιο μισητές γυναίκες του, να είναι όσο το Καλλιμάρμαρο;
ΓΙ’ ΑΥΤΗΝ ΠΟΥ ΤΗΝ ΑΦΗΣΑΝ ΑΤΑΦΗ ΝΑ ΣΑΠΙΣΕΙ, ΛΕΤΕ ΝΑ ΕΦΤΙΑΧΝΑΝ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ, ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΤΑΦΙΚΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ;;;;;;;
ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ ΤΗΣ ΑΜΦΙΠΟΛΗΣ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΜΝΗΜΕΙΟ, ΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΤΟ ΕΦΤΙΑΧΝΑΝ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ, ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΜΕΓΑΛΟ ΒΑΣΙΛΕΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ. ΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΜΕΓΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ
Και ο λόγος που αποφάσισαν να κάνουν τώρα την εκσκαφή οι ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ είναι ο ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ των ΣΚΟΠΙΩΝ για να μας επιτεθούν και να “πιαστεί” το κακό από ΠΑΝΩ.
Παρακαλώ να το διαδώσουμε σε όλους τους Έλληνες
Υπογραφή...
Σημείωση - Το όνομα του συγγραφέως αφαιρείται στην παρούσα για προστασία των προσωπικών δεδομένων του πάσχοντος
...
Συγγραφέας-ερευνητής
...@yahoo.com

Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2014

Kobani and the Future of Turkish Democracy

Why the Military May Get the Upper Hand

By Halil KaraveliOCTOBER 8, 2014

Home
Turkish soldiers watch over the Syrian town of Kobani, October 4, 2014.
Turkish soldiers watch over the Syrian town of Kobani, October 4, 2014. 
(Murad Sezer / Courtesy Reuters)
Τurkey has anticipated Syrian President Bashar al-Assad’s downfall ever since protests first broke out in Syria in 2011. It has been disappointed at every turn, though, and now it is not only Assad who is in trouble but Turkey as well. The way in which Ankara has responded to the violence across its border has upended its own political balance and re-empowered its military. It has also brought the peace process that Turkey started with the Kurdish movement to the brink of collapse.

On October 2, the Turkish parliament voted to allow Turkey to send troops across its southern borders into Syria to deal with “risks and threats against our national security along Turkey’s southern land borders.” The decision was widely interpreted as signaling that Turkey would be going to war with the Islamic State in Iraq and al-Sham (ISIS), the terrorist group that has overrun much of Iraq and Syria. Yet the preamble of the troop authorization neglects to mention ISIS and, instead, refers to the Kurdistan Workers’ Party (PKK), the militant group that has fought against the Turkish state since 1984. On October 4, Turkish President Recep Tayyip Erdogan defended the authorization by stating that “ISIS and PKK are the same” and rhetorically asking why the world is not as enraged about PKK activities as it is about ISIS. In one fell swoop then, he raised serious doubts about his government’s intentions of taking the necessary steps to accommodate the Kurds and the PKK as part of ongoing negotiations 
Kurds in Turkey and Syria even believe that Ankara is still offering covert aid to ISIS in its efforts to cleanse the Kurdish population of Syria from areas adjacent to Turkey’s borders. Such accusations first arose in 2012, when Rojava -- the Kurdish region in Syria -- declared autonomy. In response, the Turkish government retorted that “We are not going to allow any fait accompli in Syria” and then sent support to Jabhat al-Nusra, an al Qaeda affiliate that attacked the Kurds. And now, as ISIS has laid siege to the Kurdish town of Kobani, which is held by a PKK-affiliated party, Turkey has come to face new accusations of complicity for failing to intervene. Last week, Abdullah Öcalan, the jailed leader of the PKK, warned that the fall of Kobani would end the peace process in Turkey. Cemil Bayik, the co-leader of the PKK’s civilian arm, said that if Ankara were to look the other way as Kobani fell, the war would restart in Turkey. He remarked that a “buffer zone (which Turkey plans to establish) would be targeting us. We cannot pursue [peace] with a power that crushes what has been achieved in Rojava.”
So far, at least, Erdogan and the Kurdish movement are still implicitly allied. Indirect Kurdish support has been, in many ways, crucial for Erdogan. The relative peace since the PKK agreed to a unilateral cease fire last year has benefited his regime. And it mattered that the Kurdish movement remained neutral, with a pro-government tilt, during the Gezi protests 2013. If the Kurds had also joined in, Erdogan would have faced a much more difficult challenge. 
Kurds in Turkey and Syria even believe that Ankara is still offering covert aid to ISIS in its efforts to cleanse the Kurdish population of Syria from areas adjacent to Turkey’s borders.
Öcalan hopes that accommodating Erdogan will pay off -- that the Kurds will get what they covet, namely some form of autonomy for the Kurdish-dominated parts of Turkey and that he himself will be released from jail. Yet that logic was always flawed. After all, it makes little sense that Erdogan would be prepared to (or could somehow be induced to) devolve power to the Kurds while he is otherwise concentrating all power into his own hands. The Kurdish leaders must know that Diyarbakir, the Turkish Kurds’ unofficial capital, will not get more democracy while Ankara gets less; however, they have had no choice but to put their faith in Erdogan.
Erdogan, for his part, has a continued interest in stringing the Kurds along. But the turmoil in Syria is forcing both sides’ hands. The Kurds have had to deal with growing anger among their younger generation, who are incensed at what they see as Turkish complicity in the assault on Syrian Kurds. That pushes the Kurdish leadership into a more radical stance. Meanwhile, the growing insecurity on Turkey’s southern borders is pushing Erdogan to be more attentive to the views and recommendations of the military.
On August 30 this year, the Turkish military high command went public with its displeasure with the peace process. Necdet Özel, the Chief of the General Staff, expressed dissatisfaction at not having been consulted by the government. He reminded the country that the military’s red lines -- the unity and the territorial integrity of the nation -- remain unchanged. He vowed that the armed forces will “act accordingly” if those red lines were to be crossed. Özel’s thinly-veiled message to the government was that Kurdish self-rule would not be tolerated.
Before the Turkish parliament voted to allow troops to intervene in Syria and Iraq, Özel and the army and air force commanders held a briefing -- the first of its kind in years -- for the government. The generals requested that the government move quickly to establish buffer zones at four points in Syria -- one of them including the Kurdish town of Kobani -- in order to preserve Turkey’s security interests. They said that this should be done even if the United States disapproves. The details of the briefing were reported in the main pro-government daily Yeni Safak, which observed that “The presidency, the military and the government nowadays speak with one voice.”
The last time the Turkish military was in a similar position to shape the policies of a civilian government was during the 1990s, when the war between the PKK and the Turkish state escalated. It is now set to wield power once more as security threats mount. The AKP had supposedly domesticated the military by jailing hundreds of officers and by asserting the authority of the elected government in the National Security Council, which used to be dominated by army generals. But the officers were freed earlier this year after the country’s constitutional court ruled that the officers’ rights had been violated. Perhaps in trying to make lemonade out of lemons as the military grows stronger, Erdogan has come to see military support as crucial to help him root out supporters of his erstwhile ally turned enemy, the U.S.-based cleric Fethullah Gülen, within the state bureaucracy. 
And, at any rate, Erdogan is a rightist, so it is not a terribly big step for him to embrace the generals’ views on the Kurdish issue. Historically, democratically elected rightist governments have been just as prone as the military to curtail freedoms and liberties. In this light, the anti-Kurdish alliance of Erdogan and the generals is but the latest affirmation of the nationalist–conservative identity at the core of the Turkish republic; civilian rightist governments and the military alike have subscribed to it.
But the effects of the Syrian turmoil could also be a catalyst for a political realignment that would put Turkey on a different, more democratic trajectory. For the Kurds, restarting hostilities is a dead end: They simply cannot defeat Turkey. The alternative for the Kurdish movement is thus to explore the possibility of an alliance with the social democratic Republican People’s Party (CHP). A de facto alliance did in fact emerge during the vote to authorize the military incursion into Syria and Iraq. Against the pro-war camp -- which included the AKP and the anti-Kurdish Nationalist Action Party -- stood an anti-war coalition composed of the CHP and the pro-Kurdish People’s Democratic Party (HDP). 
The CHP and HDP share a common social democratic ideology, but they are also divided by nationalism. CHP has become more consistently social democratic under the leadership of Kemal Kilicdaroglu, but the party still has a vocal, Turkish nationalist wing that would not be comfortable with a broad Turkish–Kurdish social democratic coalition. Still, the strong showing of HDP co-chairman Selahattin Demirtas during the recent presidential election might change some minds. Although the pro-Kurdish party does not usually attract more than six percent of the votes nationwide, Demirtas received nearly ten percent. He did so by highlighting liberal and leftist themes that resonated with urban liberals and Turkish and Kurdish social democratic constituencies.
The HDP and CHP are in the process of exploring the possibility of some form of cooperation in the upcoming parliamentary elections slated for 2015. For that to happen, though, both parties would have to undergo significant changes and distance themselves from their respective nationalist strains That is, in all probability, a long shot, especially in the case of the CHP. But if Turkish and Kurdish social democrats were to present a united front, Turkey would get what it has lacked since the 1970s, a strong social democratic alternative to the dominant, authoritarian right. 
Unfortunately, given Turkey’s history, it is more likely that growing insecurity and heightened conflict is going to further entrench authoritarianism.
Given Turkey’s history, it is more likely that growing insecurity and heightened conflict is going to further entrench authoritarianism.

Islamic State: What has Kobane battle taught us?


Smoke rises after an airstrike on KobaneKobane has been hit by dozens of airstrikes
After a month of fighting, defenders of Kobane say Islamic State (IS) has been virtually driven out of the Syrian town. So what has been learned from this battle?
1. Kobane is not "strategically" important.
At least not in the classic sense of that word. It will not decide the fate of the Syrian civil war or indeed of the Pentagon-led campaign, designated Operation Inherent Resolve, against IS.
The primary importance of Kobane, a town populated by Kurds on the border with Turkey, lies in the scale of human misery that the battle and its displacement of 250,000 people has created.
This has had knock-on effects on the Kurdish relationship with Turkey, where most of those people have gone.
Turkey has been trying to push forward a peace process with its own Kurdish population following a long insurgency.
The battle has also aggravated Turkey's relationships with its allies. In terms of a win for IS, it is in aggravating these tensions that Kobane comes closest.
2. Both IS and the Pentagon chose to fight there for propaganda reasons.
As far as the US-led coalition is concerned, Syria comes second, for the time being at least.
General John Allen, co-ordinating the campaign, noted on Wednesday that "the emergency in Iraq right now is foremost in our thinking".
But if that's true, why have there been so many air strikes around the Kurdish town?
Central Command says there have been dozens this week, with 14 between Tuesday and Wednesday.
The battle has undoubtedly presented IS with a chance for a big propaganda win and, therefore, the coalition with a need to deny them that gain.
Whether or not Kobane holds out long term, the US and its allies have now used it as an opportunity to show solidarity with the Kurds and pummel their mutual enemy.
By avoiding a commitment to hold the town, and even implying that it's likely to fall, US commanders have tried to deny any propaganda advantage.
Graves of Kurds killed in fighting in KobaneA number of Kurds have been killed and 250,000 displaced
3. Geography has been critical.
It is Kobane's location on the Turkish border that has prevented it turning into a siege in the true sense of it being surrounded.
It is also its physical location that made it the subject of worldwide TV coverage, as journalists have watched the battle unfolding from nearby hilltops in Turkey.
This proximity has allowed fighters to come in and out and some limited re-supply. In the last extreme it would allow the town's defenders to escape.
The Kurds have made many accusations against the Turkish authorities on the border, including that they have prevented re-supply and disarmed their fighters trying to leave Syria.
There is considerable truth in this, as those fighting across the border in Syria are an arm of the same movement as Turkey's domestic Kurdish enemy, the PKK.
But journalists in Suruc, the nearby Turkish frontier town, have met fighters who have been passing back and forth.
It is also reasonable to infer that Kobane's defenders would have run out of ammunition by now if re-supplies had not been coming across the border.
One well-placed Turk told me that supplies had indeed been allowed across.
There's one more intriguing aspect to the geography. It is also, almost certainly, helping the coalition to achieve its high strike rate in the town.
Whether the eyes doing the targeting are actually in Turkey or have crossed into Kobane itself may not become clear for a long time.
But the rate of air strikes, accuracy, and general absence of drones over the area all point to targeting from the ground.
Of course all of these geographic factors underline the difficulty in achieving the same effects somewhere deeper in Syria.
Turkish soldier watching events in KobaneEvents in Kobane have been monitored by Turkish forces
4. By concentrating in one area, IS gives its enemies the opportunity to kill them.
The Pentagon claims to have killed "hundreds" of jihadist fighters in the town.
Whether or not this is an over-estimate, reliable reporting in the past 36 hours suggests some kind of pull-back by IS.
Are they just re-grouping or is the fight proving too costly?
The anti-IS campaign so far has actually had great difficulty in generating the kind of intelligence that allows effective strikes.
That and the dispersal of IS fighters among civilian communities are the prime reasons why 90% or so of the missions designated for bombing have not released their weapons.
But when the IS fighters gather for an assault, opportunities are created for the US and its allies.
This happened in the open territory around Iraq's Mosul dam at the start of the campaign against IS, and again in Kobane, where the evacuation of most civilians has allowed strikes to go ahead at low risk to them.
There can be little doubt that many or even most weapons dropped there have struck home.
Crowds gather near Kobane to shout anti-IS slogansCrowds have shouted anti-IS slogans from the hillsides in Turkey
5. By distracting IS from the battle in western Iraq, it is in the coalition's interest to keep Kobane going for as long as possible.
Recent gains by the militants in the Iraqi province of Anbar have caused the most worry to the Pentagon.
These have shown the continued weakness of the Iraqi army, and exposed the remaining Sunni tribal allies of the Baghdad government to massacre.
This week, US advisers have been inserted into some of the Iraqi bases that are still holding out in Anbar, and one in Diyala province too.
The aim is to co-ordinate a much more aggressive air effort than has been possible up to now.
In this sense, the Americans have been using air power in Kobane, away from where they really need it, because they have lacked the means to target IS in Anbar with the same intensity.
For IS though, the Kobane battle acquired its own logic, drawing in heavy weapons such as tanks and artillery, that might have been better used elsewhere.
Each side has had its own reasons for continuing the fight in the Syrian town.
But even an IS-friendly assessment of the battle would have to conclude that it had been long and difficult and hardly the kind of whirlwind victory that it won time and again in northern Iraq back in June.
Smoke billows over a village near KobaneAreas surrounding Kobane have also been hit from the air
Mark UrbanArticle written by Mark UrbanMark UrbanDiplomatic and defence editor, BBC Newsnight