Πέμπτη, 21 Μαΐου 2015

Kurds abandon AKP

Kurdish demonstrators gesture as Selahattin Demirtas, co-chair of the HDP, Turkey's leading Kurdish party, addresses a crowd in Diyarbakir, Oct. 9, 2014. (photo by REUTERS/Osman Orsal)
With only weeks to go before Turkey’s June 7 general elections, the ruling Justice and Development Party (AKP) is using every means to stop the pro-Kurdish People's Democracy Party (HDP) from passing the 10% threshold to enter parliament. The HDP, for its part, is bent on overcoming the barrier and spoiling President Recep Tayyip Erdogan’s dream of becoming an omnipotent, executive president. While campaigning on a brand-new platform of nationwide appeal, the HDP is resorting also to the oldest of vote-pulling methods.
To bolster the HDP, the Democratic Society Congress (DTK), created in 2007 as an umbrella organization for Kurdish political and civic groups, has been busy luring Kurdish tribes — and their block votes — to the HDP. As a result, many formally pro-AKP tribes have changed allegiances in recent weeks.
Traditional arbitration mechanisms have survived to date in Turkey’s eastern and southeastern regions, settling blood feuds and other disputes out of court. The DTK has transformed this tradition to a major tool of modern politics. Its social reconciliation and dialogue commissions — known also as “persuasion commissions” — are now working to attract rightist and conservative tribes to the leftist HDP camp.
Musa Farisoglu, the DTK member in charge of the commissions, told Al-Monitor that the commissions are made up of 15 to 21 members, including local notables from various walks of life, clerics and civil society activists.
Earlier this month, the Raman tribe in Batman, estimated to boast some 20,000 voters, made the headlines with a crowded ceremony that marked its shift to the HDP. The move was significant also because the tribe includes many village guards, a government-armed Kurdish militia that has backed the army against Kurdish rebels. Its leader, Faris Ozdemir, has served two parliamentary terms on the ticket of a center-right party.
The AKP took another blow in Batman as 300 people from the Alpahanlar clan, relatives of Agriculture Minister Mehdi Eker, the AKP’s Kurdish heavyweight, collectively joined the HDP. The Baravi tribe, which has about 2,000 voters, soon followed suit. The Alika tribe, the largest in Batman’s Besiri district, also joined the HDP, in what it said was a protest against the AKP’s policies on the Kurdish question.
In Baskale in Van province, the AKP’s entire district management resigned and joined the HDP. The move came as a reaction to an AKP candidate who paid a condolence visit to a local family in the company of police, despite advice that such a move goes against local tradition, visited shopkeepers in the escort of riot police and attacked the HDP, saying the town would be “saved from those extortionists.”
In Suruc in Sanliurfa province, the Erdogan, Kilicaslan, Kalkan, Sahin and Boydan tribes staged crowded marches before joining the HDP. The entire local AKP leadership that ran the party’s district office for 12 years is said to belong to those five clans.
In Kahta in Adiyaman province, 12,000 members of the Turanli tribe, which includes the daughter of a prominent tribal chief who was one of Mustafa Kemal Ataturk’s right-hand men in the Liberation War, also collectively joined the HDP. The Turanli tribe and many other conservative Kurds switching allegiances have been heavily influenced by Dengir Mir Mehmet Firat, a Kurdish co-founder of the AKP who is now running on the HDP ticket. Firat himself belongs to one of Turkey’s largest Kurdish tribes.
The HDP received a further boost in Siirt, where the Kiroyi tribe announced its support, even though one of its own, Ali Ilbas, runs on the AKP ticket. The commissions managed to enlist the support also of the ethnic Arab Karajna tribe in the Sanliurfa district of Ceylanpinar and a Turkmen village in Bozova.
According to Farisoglu, some clans have decided to back the HDP without publicly declaring their decision, including the Reskotan, Hamidi, Seyhan and Metina tribes. In addition, at least 40 headmen have agreed to join the party individually.
The tribes that have changed sides had served as strongholds for rightist and conservative parties for decades. The commissions’ persuasion methods and the targeted tribes themselves derive their clout from the power of traditions. The HDP’s success in using traditional methods to reach out to the tribes, involving the support of local mullahs, may come as a surprise, if not a contradiction, given the party’s innovative and bold vision on women’s rights, male-female co-chairmanship in all leadership posts, minority rights, education in the mother tongue and the settlement of the Kurdish question.
By persuading only the tribal chief, community leaders secure the backing of thousands of people. No doubt, this raises questions over democratic norms resting on the individual’s own will. Yet, there is a crucial difference here. Throughout Turkey’s recent political history, ruling parties or opposition parties vying for power enlisted tribal support with pledges of material and political benefits. The HDP, however, stands no chance of coming to power, and peace is the only pledge it can make.
Then, another question pops up: How people who have stood on opposite sides — one fighting the state, the other fighting for the state in the ranks of the village guard — are able to come together? Several factors stand out: 
The 2011 air raid that killed 34 young Kurds from the village of Roboski on the Iraqi border, Ankara’s hostile rhetoric against the Kurdish resistance to the Islamic State’s siege of Kobani, its description of Kurdish fighters as “terrorists,” Erdogan’s electoral shows with Kurdish-language Qurans and Ankara’s backpedalling on the peace process have all caused indignation among pious and conservative Kurds as well.
Farisoglu stressed that their efforts were not limited to the elections. “We are working in a broader framework to secure our internal peace in Kurdistan. The Raman tribe, for instance, had had a peculiar attitude since 1977. We have now secured a basic common understanding. We are seeking to resolve differences, achieve internal reconciliation and build a unified stand. Social peace is our objective,” he told Al-Monitor. “We do not reveal everything publicly, but very important developments are taking place. We are not working according to some hierarchy. We are organized on the basis of radical democracy and local [priorities].”
Asked about how far the tribal shifts could sway the elections, Farisoglu said, “I wouldn’t give a percentage, but our efforts have expanded significantly. Major popular segments are gravitating to the HDP. This has led to panic in the AKP, and they are trying to make some countermoves. But the AKP’s attempts at [luring] the tribes remain unanswered. That’s why they are trying to drag us into provocations. The bomb blasts [at HDP offices] in Adana and Mersin are the latest example.”
In remarks to Al-Monitor, Altan Tan — an HDP lawmaker who seeks re-election and stands out as one of the party’s pious figures — offered the following assessment: “Communities in Kurdistan are tightly knit with bonds dating back several centuries. Some clans are pro-HDP, but others are not. To persuade the latter, commissions were set up of mullahs, well-known sheikhs and prominent figures. The commissions are able to persuade five out of every 10 clans they contact. No doubt, tribal leaders joining the HDP will not change the outcome much, but this creates a certain synergy. Collective shifts [to the HDP] have the impact of a stun grenade. Young people in the tribes no longer obey what their fathers say. They were already voting for the HDP. Now their fathers have become HDP supporters too.”
Tan singled out government policies as the real factor behind the changing attitude of conservative Kurds, outlining five major factors repelling tribes from the AKP:
  • Erdogan has failed to meet the expectations of pious Muslim Kurds. In the past three years, Ankara has pursued delay tactics vis-a-vis the Kurds, especially in the settlement process, failing to take any serious steps.
  • A number of controversial developments, mainly the Roboski massacre and Ankara’s stance on Kobani, have alienated many Kurds.
  • When selecting its Kurdish candidates for June 7, the AKP opted for people who had previously backed center-right parties or members of feudal clans belonging to the village guard. Such misguided selections in Hakkari, Bitlis, Sirnak and Diyarbakir deepened the rift. Respected Kurdish figures such as Yilmaz Ensaroglu and Abdurrahman Kurt were placed in unfavorable spots on the AKP ticket, while candidates of leftist background such as Orhan Miroglu and Muhsin Kizilkaya enjoyed better spots.
  • The Kurdish movement’s drive to open up to pious Kurds (represented by Tan himself) was expanded further by the HDP. The party fielded candidates such as former Diyarbakir mufti Nimettullah Erdogmus and Huda Kaya, an activist who has campaigned against the ban on the hijab, making a positive impact on the pious electorate. That’s why the government is now trying to discredit the HDP as an irreligious movement, charging that it follows a Marxist ideology or the pre-Islamic Zoroastrian faith.
  • To keep the Kurds on the AKP side, Erdogan began brandishing Kurdish-language Qurans at rallies. This tactic has backfired. Many Kurds felt offended, saying, “We became Muslims before you [Turks]. We are not supposed to learn Islam from you.”
To contain the tide, the AKP leadership has launched attacks on HDP co-chair Selahattin Demirtas on three controversial issues. First, it is trying to misrepresent the HDP pledge to replace the Religious Affairs Directorate with a Directorate of Faith Affairs as an HDP plan to do away with Islam.
Second, AKP leaders are manipulating the remarks Demirtas made when the government banned May Day demonstrations at Istanbul’s Taksim Square, which has acquired symbolic importance since dozens of workers perished there in May Day bloodshed in 1977. “Don’t take my words as a literal comparison, but Muslims go to the Kaaba for the hajj and Jews go to Jerusalem. Religions have their centers and shrines. You can’t do [certain rituals] elsewhere,” Demirtas said. “I don’t mean it’s a religious belief, but, yes, Taksim is an indispensable venue for workers. Without a celebration at Taksim, one cannot claim that May Day has been celebrated in Turkey.” Picking on those remarks, both Erdogan and Prime Minister Ahmet Davutoglu continue to claim that Demirtas had said that Taksim was “the workers’ Kaaba.”
The third controversy surrounding the AKP campaign is the claim that Demirtas had eaten bacon during a trip to Cologne. 
Religious sensitivities have come to the fore as never before in this election. Some argue the government’s countermoves have stalled the pious electorate’s shift to the HDP, but no healthy data exists to confirm this claim.

Read more: http://www.al-monitor.com/pulse/originals/2015/05/turkey-pious-kurds-abandon-akp-in-droves-hdp.html#ixzz3anKi7MDJ

Attacks on Syrians in Turkey increasing

A Syrian refugee family is seen in front of their house in Ankara, Nov. 21, 2014. (photo by REUTERS/Umit Bektas)
The government of Prime Minister Ahmet Davutoglu continues to maintain Ankara’s open door policy for Syria refugees and to allocate state monies to support them. Although the government remains welcoming toward the refugees, it is hard to say the same for ordinary Turks, who believe their government's resources should be spent to alleviate poverty among themselves. The increase in the number of demonstrations against the refugees and attacks on them across the country, in cities as socially diverse as Istanbul and Gaziantep and Izmir and Urfa, attest to this.
At a May 13 address to NATO foreign ministers in Antalya, address to NATO foreign ministers in Antalya, Davutoglu put the figure of Syrians currently in Turkey at more than 2 million. He bemoaned that while Turkey has spent more than $6.5 billion on the refugees, the total amount of international assistance received toward the effort was only around $365 million.
The past few weeks brought an upsurge in protests and acts of violence against the Syrian refugees. Some of these actions are said to be in response to the criminal activities of some of them, who are trying desperately to eke out a living to sustain their families.
Most Turks believe that there are far more Syrians currently in Turkey than Ankara acknowledges, because the majority of them are not registered. The government provides food and shelter for around 300,000 Syrians in official camps, mostly near the Syrian border, and the conditions there have been deemed to be more than adequate by international experts and concerned groups. The overwhelming majority of Syrians, however, are scattered around the country, many of them roaming from city to city in search of work or simply begging on the streets.
Public anger is not only being stirred by Syrian beggars becoming permanent features on the streets of cities and towns, but also because the refugees are undercutting already low wages and forcing up rents in mainly lower-income districts because of the increased demand for housing they create.
Recent surveys indicate that many Turks still view helping the needy Syrians as philanthropic, but these same surveys also reveal a significant amount of resentment. More and more people think there is a limit to how philanthropic Turkey can afford to be when millions of Turks are also facing unemployment and poverty.
According to a report issued at the end of April by the main opposition Republican People’s Party (CHP), Turkey has already spent $5.5 billion from its general budget on the refugees. It also incurred a loss of nearly $6 billion in exports during 2011-2014 due to the war in Syria.
The CHP report underlines the increasing unemployment rate resulting from the influx of refugees. As an example, it points to the city of Mardin, in southeastern Anatolia, where the unemployment rate stood at 12.3% in 2011 but jumped to 20.6% in 2013. It is thought to be even higher today.
Most of the Syrians choose to head for Istanbul, Turkey’s largest city, or to Gaziantep, in southeastern Anatolia, near the Syrian border. According to official figures from the Ministry of Interior, the number of Syrian refugees in Istanbul alone stood at 500,000 in August 2014. The number in Gaziantep was estimated at more than 200,000, while others put the number at 250,000.
Confrontations between local people and the Syrians living outside official refugee camps appear to be inevitable given these large numbers. An angry crowd in the southeastern city of Sanliurfa, reportedly organizing through social media, tried recently to demonstrate against the Syrians, but was prevented from doing so after the city’s governor mobilized the riot police to protect the refugees.
A group of 20 youths, angered over the ban, attacked three Syrian passersby, stabbing one in the leg. The Syrians took refuge in a local shop whose owner protected them from what turned into a lynch mob. The police detained 10 people, but such a response is unlikely to deter additional attacks on Syrian refugees.
May alone has witnessed violence against Syrians in Izmir, Gaziantep and Hatay. Some incidents are said to have taken place after Syrian involvement in attacks on locals and alleged accosting of local girls. These days, even rumors to this effect are sufficient to gather a crowd chanting “Syrians out!” or “We don’t want Syrians here!”
Pro-government analysts claim that most of the perpetrators of attacks are opposition party sympathizers, not supporters of the ruling Justice and Development Party (AKP). For example, Yusuf Ozkir, from the Ankara-based Foundation for Political, Economic and Social Research, maintains in a March article that the AKP’s welcoming attitude toward the refugees is shared by the majority of the party's supporters. Ozkir wrote, “Politicians who are in solidarity with the regime in Damascus, and media groups that maintain an editorial line supporting them, have a different attitude toward the refugees and criticize the AKP government for extending a helping hand to these refugees.” 
A study by Murat Erdogan, head of the Center for Migration and Refugee Studies in Hacettepe University in Ankara, appears, to an extent, to corroborate Ozkir’s clearly partisan assessment. Erdogan’s study, “The Syrians in Turkey: Social Acceptance and Integration,” maintains that AKP followers are more inclined to be compassionate toward the Syrians than followers of other parties. He warns, however, that the xenophobia among some groups increases the risk of spreading enmity toward the Syrians in Turkey unless the government deftly manages this situation.
“The attitude displayed to date is a credit to Turkish people, but there is the risk that this situation could change rapidly,” Erdogan wrote. His survey, conducted in 20 provinces, indicates that 64% of those questioned believe it is an ethical duty to help the Syrians. The majority of these people nevertheless expressed serious concern over problems Turkey potentially faces because of the refugees.
The survey shows, for example, that 70.7% of respondents believe that the refugees are doing serious harm to the economy, and 61.2% feel that poverty-stricken Turks should be helped before the Syrians.
Meanwhile 62.3% think the refugees are disrupting the social order through involvement in violence, theft, smuggling and prostitution. In addition, those who say the Syrians are stealing employment opportunities from Turks fall between 56% and 69%, depending on the town or city.
More than 70% believe that the Syrians will create lasting problems for the country, while nearly 50% think the government’s management of the refugee crisis has not been satisfactory. These figures appear to suggest that most of those who believe it is right to help the Syrians also feel the refugees should be sent home as soon as conditions in Syria permit.
What is clear is that if Ankara continues to maintain an open door policy toward the Syrians without introducing concrete measures to counter the policy’s adverse social and economic effects, tensions between locals and refugees will continue to boil over, resulting in ugly scenes across the country like those of the past few weeks.

Read more: http://www.al-monitor.com/pulse/originals/2015/05/turkey-attack-on-syrians-in-country-on-the-rise.html#ixzz3an8m2r91

The Problems Foreign Powers Find in the Balkans



MAY 19, 2015 

Serbian Foreign Minister Ivica Dacic (R) meets his Russian counterpart Sergei Lavrov when he arrives for a visit to Belgrade. (ANDREJ ISAKOVIC/AFP PHOTO)


Russia, Turkey and the West all share one rival in the Balkans: political instability. Located at the confluence of three historic empires, the strip of land between the Mediterranean and the Black Sea has long been the focus of competition among global powers. Now it is just one arena in the standoff between Russia and the West. Yet, with both sides attempting to buy influence with investments and energy projects, and with Turkey struggling to keep pace, internal political challenges threaten to undermine outside efforts to develop and shape the region. As major powers use their financial and political clout to gain influence in the Balkans, weak local governments will continue to balance among competing nations. 


Regional and world powers have paid an inordinate amount of attention to Balkan countries lately. On May 15, Russian Foreign Minister Sergei Lavrov visited Serbia, just a few days after the Chair of the Russian Federation Council, Valentina Matviyenko, met with Serbian leaders in Belgrade. Turkish President Recep Tayyip Erdogan will visit Bosnia-Herzegovina on May 20 — Turkish Foreign Minister Mevlut Cavusoglu and Deputy Prime Minister Ali Babacan have paid similar visits in the past month. Western leaders have also demonstrated an interest in the region, with U.S. Secretary of State John Kerry and British Foreign Secretary Philip Hammond visiting Bulgaria in January, while high-ranking U.S. officials regularly visit Romania.

Strategic Investments From the West

Western governments have two major goals in the Balkans: to maintain stability in the western part of the region and to minimize Russian influence. To that end, the United States and the European Union have been involved in the internal politics of the Balkans since NATO committed troops in the aftermath of the Bosnian war and the conflict in Kosovo in the 1990s. Western troops continue to serve in Kosovo in a peacekeeping capacity. The European Union has used considerable amounts of resources and political capital to bring reform and economic development to the region, but with mixed results.
The West has the advantage of access to ample development and defense funds that can be divided out among countries hungry for economic growth. Countries such as Serbia and Macedonia are unlikely to join the European Union in the next decade; they are held back by internal divisions and face resistance from current EU members. Yet they still have access to the economic benefits that come from close ties with Europe. Between 2014 and 2020, the European Union plans to grant 1.5 billion euros (around $1.7 billion) to Serbia, a prospective EU member, and 11.4 billion euros toBulgaria, a current EU member. (Bulgarian citizens benefit from the ability to travel freely and work in the European Union.) In addition, there is significant defense assistance coming into Bulgaria as part of an effort to strengthen NATO members along the Russian borderlands.
The Ukraine crisis galvanized the United States into boosting defenses along NATO's eastern edge. NATO has enlarged its multinational response force, created a new spearhead force that can mobilize quickly and established a chain of outposts in the eastern Balkans called force integration units, which could serve as command centers during a conflict.
At the same time, fighting in Ukraine prompted the European Union to prioritize its Southern Corridor natural gas project, which would bypass Russian energy giant Gazprom in the European energy market and reduce Europe's reliance on Russia. In addition, the West strongly discouraged Bulgaria from participating in Russia's South Stream project. When Bulgaria opted out, Russia canceled the project in December.

Russia Counters the West

For its part, Russia has used its influence in the Balkans, where it has close historical and cultural ties with countries such as Serbia and Greece, to threaten Western interests. However, the Kremlin's interest in the region in the past year stems in large part from its deteriorating relationship with the West. Russia's goal in the Balkans is to prevent the expansion of Western troops and military infrastructure in the region while maintaining sufficient strength to implement strategic energy infrastructure projects.
Although the West has greater resources to invest in the Balkans, Russia owns several regional energy assets and holds a number of outstanding loans to Balkan governments. Moscow has managed to retain good diplomatic relationships with some local oligarchs, especially in Bulgaria. In 2008, Gazprom bought a majority stake in Serbian oil firm NIS. Like the European Union, Russia hasprovided funding to Serbia — about $1.5 billion in over the past two years. The Kremlin also sealed energy and loan deals with the Republika Srpska, the ethnic Serb entity in Bosnia-Herzegovina.
Western pressure may have ended the South Stream project, but the pipeline Russia plans to build in its place, Turkish Stream, could help Gazprom counter European energy diversification efforts. The pipeline would bring natural gas across the Black Sea to the Turkey-Greek border. To help Gazprom reach Central European markets, Russia has advocated the construction of a pipeline that would run from Greece to Macedonia, Serbia and Hungary. In addition to Turkey, these four countries are at the center of a Russian diplomatic offensive. Nevertheless, with Russia struggling to manage internal financial and political challenges, its leverage in the Balkans is relatively limited. 

Turkish Interests

Turkey has its own cultural links and economic interests in the Balkans, but it currently lacks the resources and military power to rival Russia or the West.
One of Turkey's strategic objectives is to maintain influence in the Black Sea. Historically, Ankara has achieved this by anchoring itself on the Danube. By extension, this objective entails managing relations with other Black Sea states in the Balkans. But Turkey is also attempting to grow closer to Bosnia-Herzegovina, where Ankara means to enhance its influence through cultural and historical ties. These connections are important: Muslim Bosniaks started migrating to Turkey in the 17th century, and a few million Turkish citizens claim Bosniak roots today. This ethnic affinity has prompted popular government initiatives to invest in Bosnia-Herzegovina.
Turkey cannot match the level of financial investment Western powers and Russia commit to the Balkans. But as the gatekeeper to the Black Sea and as a NATO member, Turkey plays a significant role in Bulgarian and Romanian efforts to boost defense cooperation in response to the crisis in Ukraine. Moreover, Turkey has been able to use financial and political tools to curry favor with Bosnia. Turkey is among the top five investors in the country. In fact, Turkish officials claim that Turkey has invested $1.1 billion in Bosnia since 1995 — a significant sum for a country with a gross domestic product of about $18 billion.   
The Turkish Stream pipeline, if built, would no doubt empower Turkey. Ankara would play a central role in its construction, and it would use that role to improve its relationships with countries that would receive Turkish Stream natural gas, including Macedonia and Serbia.

Violence in Macedonia

Despite the attention they command from larger powers, the Balkans are often unstable, and their instability can impede the influence of foreign powers. For example, deadly violence erupted in Macedonia on May 9, when Interior Ministry personnel cracked down on alleged ethnic Albanian militants in Kumanovo, culminating in the death of eight police officers and 14 alleged militants. Nearly 40 policemen were injured and 30 militants were arrested. There are also unconfirmed reports of civilian casualties.
The Macedonian government argued that its operation in the town was to prevent militants from carrying out planned terror attacks inside the country. However, the timing of the operation led many to believe the crackdown was politically motivated — a distraction that could divert attention from a recently discovered illegal government wiretapping program.
The bloodshed in Kumanovo, coupled with revelations of the illegal acquisition of information of citizens, further undermines the credibility of a government that is already distrusted by its people. On May 17, tens of thousands of protesters gathered in Macedonia's capital city, Skopje. Western-sponsored talks the following day failed to bring about a compromise between the government and opposition parties, and the government's hold on power remains tenuous.
Russia is counting on running its extension of Turkish Stream through Macedonia into Central Europe, but the country's instability threatens to derail these plans at a time when countries along alternative routes are not receptive to Russian proposals. The incumbent Bulgarian government, under pressure from the United States and the European Union, is opposed to participation in a Russia-led energy project, while Albania retains a pro-Western foreign policy orientation.
With so much at stake, the Russian Foreign Ministry came out forcefully in support of the Macedonian government in response to the protests. The ministry criticized opposition parties and non-governmental groups alike, accusing them of being in league with Western powers and choosing to follow a chaotic "color revolution" ideology. Macedonia's incumbent government is nominally in favor of NATO and EU accession but has been open to Russia's Turkish Stream proposals. A weak government, as well as growing instability in Macedonia, is preventing the country from becoming a staunch Western ally or a reliable partner for Russia.

A Broader Regional Challenge

Clashes in Macedonia raise the specter of renewed ethnic tension and violence in the Balkans, where political borders do not coincide with ethnic boundaries. Though recent violence probably will not spill over into nearby countries in the immediate future, Macedonia's problems are a concern in the region. Serbia raised its combat alert status, and Bulgaria sent troops to reinforce the border.
Since 1999, Western governments have worked to stabilize Kosovo and the surrounding area through the presence of peacekeepers and large-scale development programs. Brussels is also pressuring Serbia to normalize relations with Kosovo as a precondition for EU accession. A potential increase in militancy along the Kosovo-Macedonia border would threaten this stability and undermine the West's long-standing efforts in the region.
Ultimately, no matter how much time and external political power is invested in the Balkans, success depends on the presence of strong, stable governance. But Balkan governments are notoriously weak. In Bulgaria, social unrest in 2013 forced the government to resign. Since then, the country has gone through several weak, short-lived governments that have been beset by internal disputes. Meanwhile in Bosnia-Herzegovina, political paralysis has prevented the introduction of much-needed economic and political reform. Protests over corruption in 2014 highlighted the Bosnian political system's inability to address the country's inherent problems.
The tumult of Balkan politics enables foreign powers to make certain inroads, boosting their influence through financial and political support for local governments. But the fragility of Balkan states prevents them from swinging decisively toward one outside power. Like other nations in Europe's borderlands, many of the Balkan countries have attempted to retain a degree of neutrality. A balancing strategy means that Balkan governments can access advantageous economic agreements, financial assistance packages and political support from multiple external powers.
Geopolitical rivalries and local disputes in the region have historically formed an explosive combination, fueling military conflicts like World War I as well as numerous Balkan armed struggles. Today, a more nuanced competition is taking place as foreign powers use economic influence, defense cooperation, and political support to further their goals in the region.
The conflict in Macedonia — and the potential it has to upset Russia's plans in the region — embodies the problems foreign powers find in the Balkans. While the West, Russia and Turkey are all eager to pump capital into the region for their own betterment, weak governments will continue balancing among outside powers. 

Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

Μία σατιρική Γερμανική αντιμετώπιση των Ελληνικών δικαίων [Die Anstalt - Griechenland (31.03.2015)]

Are Turkey's young IS recruits now a domestic threat?

Syrians wait at a checkpoint at the Syrian border crossing of Bab al-Hawa on the Syrian-Turkish border in Idlib governorate, Jan. 21, 2015. (photo by REUTERS/Abed Kontar)

Turkish media extensively covered the story of 19-year-old Suleyman Bengi crossing the border to Syria and joining the Islamic State (IS). Suleyman, a freshman dentistry student at a prominent Ankara university and son of an academic, took along with him his 16-year-old twin brothers Dilar and Dilsat. Everyone is asking what could have motivated a young man from a well-to-do, educated family to embark on such an adventure.
Summary⎙ Print Young Turks are increasingly attracted to the Islamic State's radical doctrines, believing their own country's brand of political Islam to be superficial, yet the Turkish government remains unconcerned with the increasing radicalization.
Author Metin GurcanPosted March 26, 2015
TranslatorTimur Göksel
Suleyman’s family lives in Diyarbakir in southeast Turkey. His father is a faculty member of Dicle University's mining engineering department. His mother is a civil servant. Their financial situation is comfortable.
Al-Monitor spoke with Suleyman's friends at the student hostel in Ankara’s Cebeci district where he lived. We learned that when Suleyman arrived at the hostel a year ago, he was already devoutly religious and prayed regularly. Suleyman's hostel mates described him as a loner who appeared to not want to be friends with anyone and never participated in common activities. They said they noticed a change in Suleyman after he began to visit a bookshop in the Cebeci district. He then started lifting weights in the hostel gym. One time, he told the others in the gym to play religious hymns, not music, and actually started a fight over it. His clothing style also changed. He tried to take some of his friends to the bookshop but couldn’t persuade them.
A hostel mate said, “This was his first year. If his parents had been with him, they could have noticed the change in him.”
When Al-Monitor asked why they didn’t report the changes they observed in Suleyman to the hostel management or his professors, they replied: “We actually noticed the change in Suleyman. But we didn’t know who to report to. There is no phone number, no expert or an office that could help us.”
Suleyman kept in close contact via social media with his twin brothers, Dilar and Dilsat, who attended different high schools in Diyarbakir. It is likely that Suleyman radicalized his brothers through their social media correspondence and persuaded them to go to Syria. Schoolmates of the twins said they were good students but that they kept to themselves.
Upon hearing that his three sons had gone to Syria to join IS, M. Sefik said, "We taught them how to love people. How they came to this point is a mystery to us."
Hundreds of mothers and fathers in Turkey are speaking those very words. According to official figures, about 2,500 individuals have traveled from Turkey to Iraq and Syria to join IS. About 800 even took their families with them. According to security experts Al-Monitor spoke to in Ankara, the reality on the ground is much more worrisome. One source, who did not want to be identified, said 5,000 Turks have crossed. Another source said, "The real problem is not the ones who go to Syria and Iraq to fight, but those who are radicalized and stay here. They [number] in the thousands.”
What is the dynamic that leads Turkish youth to follow Salafist currents? One explanation is political. A leading ideologue of the political Islamic movement in Turkey spoke with Al-Monitor on the issue, preferring to remain anonymous out of fear of possible pressure. He said that the ruling Justice and Development Party (AKP) polluted political Islam and turned it into a current that cannot be questioned. The new generation of Islamist youth turn to Salafist currents because it gives them the power of protest.
The source pointed out that his choosing to remain anonymous is indicative of how the government has disfigured the country's Islamist movements. He said, "There is no reasonable criticism of Islam within the AKP government. Their relations with the masses are not democratic." He then made an important point: "These youngsters are not going to IS as a reaction to secularists in Turkey. To the contrary, they see how political Islam in Turkey is decayed and not honest. IS promises these kids authentic, honest comradeship. Islamist youth in Turkey have a problem expressing themselves. They have to find a way to join society. It is this reaction that makes IS attractive to these youngsters."
Professor Clark McCauley of Bryn Mawr College in the United States, who studies political radicalization, told Al-Monitor via email that he believes that “the first thing to notice is the blend of motives, in which emotion and personal circumstances are as important as political opinion about IS.”
McCauley highlighted that some personal factors can be categorized as mechanisms of radicalization, including those identified by himself and Sophia Moskalenko:
  • Political grievances: Individuals are outraged by Western indifference to the plight of Sunni Muslims suffering at the hands of Shiites in Iraq and Bashar al-Assad’s Alawite-minority government in Syria.
  • Personal grievances: Even educated, employed young Muslims react to white European or American discrimination against Muslims. 
  • Affection: Some go to Syria because a friend or relative has gone. 
  • New connections: Some have lost family, friends or their job and seek new connections in the brotherhood of men at war. 
  • Escape: Some join IS to get away from debts, prison or family problems. 
  • Status and risk-seeking: Some seek thrill, adventure and warrior status, going from zero to hero.
Professor Hilmi Demir of Hitit University's Faculty of Theology told Al-Monitor during a meeting in Ankara that IS offers many things to youths who can’t find a place for themselves in society: a religious perspective, a sense of belonging, brotherhood, respect and reputation. The group makes them heroes by offering martyrdom. In addition to offering a pure society free of misbehavior, IS provides its fighters housing, a salary and even marriage assistance.
Demir said, "In Turkey, we don’t pay much attention to the radicalization process. Turkey focuses on identifying radicalized individuals or preventing the crossing of borders. We don’t wonder how they were radicalized but rather want to find who is using them. We ignore that there can be no radicalized action without religious and ideological radicalization." Demir concluded by warning, “Today there is a very strong Salafist network that nourishes radicalism against traditional Sunni schools of thought. Any youngster caught in the indoctrination of that network ends up in IS. We must attach priority to develop mechanisms that will combat this religious-ideological doctrine. Unfortunately, I am not very optimistic about it.”
Turkish politicians have been noticeably quiet on the issue of Turks joining IS. As a result, the security apparatus is not concerned with IS recruitment centers and Turks who may be joining IS. Al-Monitor spoke to security officials in Ankara who say that Turkey doesn’t have a strategic vision for combating IS. Joining IS is not considered a crime, and the bookshops and associations that operate as IS recruitment fronts, although known by security forces, are not shut down.
As a result, society is unaware of and the media pay little attention to the hundreds of youths under the influence of Salafist currents who are trying to get to Syria and Iraq to join IS. Politicians don’t have a strategic vision to combat this vital threat. The security bureaucracy is confused and practically immobile. Today, the prevailing notion is “let there first be an incident, then we will take care of it.”

Read more: http://www.al-monitor.com/pulse/originals/2015/03/turkey-salafi-radicalization-on-the-rise.html?utm_source=Al-Monitor+Newsletter+%5BEnglish%5D&utm_campaign=6b41290f8a-Week_in_review_30_2015&utm_medium=email&utm_term=0_28264b27a0-6b41290f8a-93086189#ixzz3VsERf86u

Πέμπτη, 5 Μαρτίου 2015

Η δημιουργική ασάφεια της ΑΟΖ, η Βενεζουέλα, ο ΣΥΡΙΖΑ και η Τουρκία

Η δημιουργική ασάφεια της ΑΟΖ, η Βενεζουέλα, ο ΣΥΡΙΖΑ και η Τουρκία
Για να μη ξεχνιόμαστε, αυτή είναι η ΑΟΖ της Βενεζουέλας. Με το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 έχασε τα 2/3 της ΑΟΖ της και έτσι καταψήφισε το νέο Σύνταγμα των Θαλασσών και Ωκεανών (UNCLOS) όπως έκανε και η Τουρκία. Η Βενεζουέλα όμως δεν ακολούθησε την τακτική της Τουρκίας που προσπαθούσε να πείσει την διεθνή κοινότητα ότι τα νησιά δεν έχουν τα ίδια δικαιώματα που έχουν οι ήπειροι και προσπάθησε να υπονομεύσει την δημιουργία της ΑΟΖ όλα τα χρόνια που διήρκησε η Διάσκεψη για το Δίκαιο της Θάλασσας.
Αντίθετα, η Βενεζουέλα ανακήρυξε ΑΟΖ, στις 26 Ιουλίου 1978, όταν ήδη είχε αρχίσει η Διάσκεψη. Τότε πολλά κράτη της Λατινικής Αμερικής πρωτοστάτησαν στην δημιουργία της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης για να προστατέψουν την αλιεία τους. Με αυτό το νόμο η Βενεζουέλα όρισε ότι το μήκος της ΑΟΖ της θα φτάνει τα 200 ναυτικά μίλια από τις ακτές της. Σε περίπτωση που υπήρχαν επικαλύψεις με γειτονικά κράτη τότε η ΑΟΖ θα οριοθετηθεί βάσει συμφωνίας ανάμεσα σε αυτά τα κράτη.
Προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι την πρώτη οροθέτηση θαλασσίων ζωνών η Βενεζουέλα την πραγματοποίησε με τις Ηνωμένες Πολιτείες το 1978. Η οριοθέτηση αυτή αφορούσε την οριοθέτηση με τις αμερικανικές περιοχές του Πουέρτο Ρίκο και των Παρθένων Νήσων. Η συμφωνία αυτή υπογράφτηκε στο Καράκας στις 28 Μαρτίου 1978 και τέθηκε σε ισχύ στις 24 Νοεμβρίου 1980 μετά από τη επικύρωσή της και από τα δύο κράτη. Είναι επίσης σημαντικό το γεγονός ότι αυτή η οριοθέτηση μήκους 304 ν.μ. έγινε βάσει της μέσης γραμμής.
Η εμπειρία της Βενεζουέλας σε θέματα νησιών μπορεί να αποβεί χρήσιμη στην σημερινή ελληνική κυβέρνηση μια και έχει εμπειρία σε θέματα οριοθετήσεων ΑΟΖ με τα γειτονικά της νησιωτικά κράτη και μπορεί να μας βοηθήσει στην διαφορά μας με την Τουρκία. Σε πολλά θέματα του Δίκαιου Θάλασσας δεν συμβαδίζει με την Τουρκία και ιδιαίτερα στο θέμα της «μέσης γραμμής» που θεωρεί ότι είναι η καλύτερη μέθοδος οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών.
Ένα άλλο θέμα που πρέπει να απασχολήσει την νέα ηγεσία του ΥΠΕΞ είναι να συνεχιστεί η προσπάθεια, που άρχισε η προηγούμενη κυβέρνηση, για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών με την Αίγυπτο μια και εκεί υπάρχει ένα μεγάλο μερίδιο των υδρογονανθράκων μας. Επιπλέον, η απόφαση του πρώην Υπουργού Ενέργειας Γιάννη Μανιάτη να προκηρύξει διεθνή διαγωνισμό για τα 10 οικόπεδα που βρίσκονται νότια της Κρήτης έχει, δυστυχώς, αμφισβητηθεί από τον Παναγιώτη Λαφαζάνη που φαίνεται να μη γνωρίζει την σημασία και την αξία αυτού του κρίσιμου θέματος για τα εθνικά μας συμφέροντα και πρέπει απρόσκοπτα να συνεχιστεί.
Το Σάββατο 28 Φεβρουαρίου 2015 η Τουρκία με την NAVTEX 201/15 και την NOTAM Α0889/15 δέσμευσε δύο μεγάλες περιοχές στο Βόρειο και Νοτιοανατολικό Αιγαίο. Οι περιοχές αυτές εκτείνονται μεταξύ της Σκύρου , της Αλόννησου και του Αη Στράτη και φτάνει μέχρι την Εύβοια! Αλλά ξαφνικά υπήρξε μια απρόσμενη αλλαγή στη στάση της Τουρκίας που ήταν, ουσιαστικά, μια μικρής διάστασης βόμβα όταν ο εκπρόσωπος του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών, δύο ημέρες αργότερα, δήλωσε: «Γι’ ατό τον σκοπό η ΝΟΤΑΜ που έχει κατά λάθος εκδοθεί με λανθασμένες συντεταγμένες ακυρώνεται και σε αυτό το επίπεδο για κάποιο συγκεκριμένο διάστημα δεν θα εκδοθεί νέα».
Η απλή ανάγνωση αυτής της ανακοίνωσης έδωσε την εντύπωση ότι ήταν μια μεγάλη επιτυχία του ελληνικού ΥΠΕΞ που δεν καταδέχτηκε να επικοινωνήσει με την Τουρκία γι’ αυτή την παράνομη και προκλητική πράξη αλλά αντιθέτως διαμαρτυρήθηκε, πολύ σωστά, στο ICAO, στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. Βέβαια η ξαφνική αλλαγή στις τουρκικές θέσεις δεν οφείλεται στη σωστή και σθεναρή στάση της Αθήνας. Η αλήθεια έγκειται αλλού.
Υπήρξε άμεση επέμβαση της κυβέρνησης Ομπάμα που φοβήθηκε ότι ο Νταβούτογλου, βρισκόμενος σε πλεονεκτική θέση έναντι της νέας ελληνικής κυβέρνησης, θα επιχειρούσε να την παγιδεύσει με το να αντιδράσει λανθασμένα λόγω της απειρίας της. Οι Τούρκοι είχαν αποφασίσει να δοκιμάσουν τον Τσίπρα όπως είχαν κάνει στον Σημίτη με τα Ίμια, αλλά η αντίδραση της Ουάσιγκτον ήταν όχι μόνο άμεση αλλά και καταλυτική.
Ο αείμνηστος πρέσβης Μιχάλης Δούντας, ένας από τους ικανότερους διπλωμάτες που πέρασαν από το ΥΠΕΞ και άριστος γνώστης των τουρκικών προθέσεων, έγραφε λίγο πριν τον θάνατό του αυτά τα σοφά λόγια:
«Η Ελλάς αδυνατεί να ασκήσει πλήρως την κυριαρχία της λόγω ελλείμματος «ανεξαρτησίας». Το πλατύτερα γνωστό παράδειγμα διαφοροποίησης μεταξύ κυριαρχίας και ανεξαρτησίας προσφέρει η, για χρόνια τώρα, παρεμπόδιση της Ελλάδας να επεκτείνει νομίμως τα χωρικά της ύδατα μέχρι τα 12 μίλια. Διότι η προς τούτο θέλησή της κάμπτεται ενώπιον της υπέρτερης τουρκικής «πολεμικής ικανότητας» (war capability) και της συναφούς απειλής. Διότι η απειλή πολέμου, έστω και αν δεν διακηρύσσεται, υφέρπει λόγω της ενόπλου υπεροχής της Τουρκίας.
Αποτέλεσμα, να προωθούνται «ανεπαισθήτως» και διαχρονικά οι τουρκικές διεκδικήσεις σε όλο το μέτωπο της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης. Θα έπρεπε να δώσουμε έμφαση στη βελτίωση της αμυντικής μας θωράκισης, ιδίως αεροπορικής, πυραυλικής και ηλεκτρονικής. Ωστόσο, οι τομείς αυτοί με την πάροδο των ετών παραμελήθηκαν. Διότι πολλές και πιεστικές οι ανάγκες ικανοποίησης άλλων κρισίμων παραμέτρων της κρατικής ευθύνης. Και, παράλληλα, οι δυνατότητες της οικονομίας ασφυκτικά περιορισμένες». (1)
Αυτά τα προφητικά λόγια εξέφρασε στις 24 Σεπτεμβρίου 2006 και εννέα χρόνια αργότερα τα επιβεβαιώνει ο Αμερικανός αναλυτής Daniel Darling, ειδικός στα θέματα των διεθνών στρατιωτικών αγορών, που έγραψε πρόσφατα ότι από την αρχή της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα οι αμυντικές επενδύσεις έχουν μειωθεί κατά 46%, από τα 7,95 δις. δολάρια στα 3,7 δις. δολάρια σήμερα. Επιπλέον, αναφέρει ότι οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις έχουν δει τον αμυντικό προϋπολογισμό τους, που ήταν σε υψηλό επίπεδο λόγω της αντιπαλότητας με την γειτονική Τουρκία, να έχει πέσει στον σημαντικό τομέα του στρατιωτικού-τεχνολογικού πλεονεκτήματος που συνεχώς μειώνεται. (2)
Μια απόρρητη έκθεση της CIA πριν περίπου 30 χρόνια αναφερόμενη σε μια πιθανή ελληνοτουρκική εμπλοκή έλεγε ότι:
«Οι Έλληνες θα έχουν μια μικρή υπεροχή σε εναέριες εμπλοκές στο Αιγαίο και θα κρατήσουν τις θέσεις τους στη θάλασσα. Στα σύνορα με την Θράκη το πολύ δύσκολο έδαφος θα αντισταθμίσει την υπεροχή της Τουρκίας σε στρατό ξηράς και ο πόλεμος εκεί μάλλον με στασιμότητα» (3)
Σήμερα φαίνεται ότι οι Αμερικανοί πιστεύουν ότι, λόγω της ελληνικής οικονομικής κρίσης της τελευταίας πενταετίας, αυτή η ισορροπία έχει σταδιακά ανατραπεί.
Ίσως ήρθε η ώρα η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να ασχοληθεί με την «δημιουργική ασάφεια» της ΑΟΖ η οποία, βέβαια, δεν συμπεριλαμβάνονταν στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης μια και αυτό το κόμμα περιλαμβάνει στελέχη που δεν συμπαθούν ιδιαίτερα την έννοια της ΑΟΖ.
Πάντως αποτελεί ευχάριστο γεγονός ότι ο σημερινός Υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς είναι φιλικά προσκείμενος προς την ΑΟΖ και αυτό φάνηκε από μια τηλεοπτική του συνέντευξη μια και γνωρίζει την διαφορά ανάμεσα στην ανακήρυξη και οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης και τόνισε, πολύ εύστοχα, ότι η απόφαση για την ανακήρυξη της ΑΟΖ είναι της αρμοδιότητας του ΥΠΕΞ αλλά πάνω απ’ όλα είναι μια απόφαση που πρέπει να πάρει ο πρωθυπουργός.
Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ένας νέος άνθρωπος που αντιμετωπίζει τεράστια προβλήματα αλλά πρέπει να βρει λίγο χρόνο να ασχοληθεί μ’ ένα θέμα που δεν είναι μόνο γεωστρατηγικό αλλά είναι κυρίως οικονομικό. Η έμφαση σε μια «Γαλάζια Ελλάδα» και η αξιοποίηση του πλούτου της θα αποτελέσει μια ελπίδα για την πραγματική και ουσιαστική οικονομική ανάπτυξη της πατρίδας μας.
Οι ελληνικές θάλασσες, που είναι τρεις φορές μεγαλύτερες σε έκταση από την στεριά μας, αποτελεί μια παραμελημένη πηγή πλούτου και ήρθε η ώρα να αξιοποιηθεί όσο το δυνατόν γρηγορότερα ώστε η Ελλάδα να ανήκει πάλι στους Έλληνες.
1. Εφημερίδα Καθημερινή, 24 Σεπτεμβρίου 2006.
3. Θεόδωρος Καρυώτης, Η ΑΟΖ της Ελλάδας, Αθήνα: Εκδόσεις Λιβάνη, 2014, σελ. 200.

Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2015

New Yorker: Πώς την πάτησε η Ελλάδα

"Πώς την πάτησε η Ελλάδα" αυτός είναι ο ιντριγκαδόρικος τίτλος στο μακροσκελές άρθρο του John Cassidy στο περιοδικό New Yorker που εξηγεί όσα συνέβησαν αυτές τις μέρες στις Βρυξέλλες.EMMANUEL DUNAND

"Χωρίς να εκπλαγεί κανείς, εκτός από μερικούς κινδυνολόγους, οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατέληξαν σε συμφωνία με την Ελλάδα την Παρασκευή (20/2), επεκτείνοντας το υφιστάμενο πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας μέχρι τις αρχές του καλοκαιριού.Η νέα αριστερή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ έλεγε σε όλους για εβδομάδες ότι δεν θα συμφωνήσει στην παράταση του προγράμματος, και ότι ήθελε μια νέα δανειακή σύμβαση που θα της έλυνε τα χέρια, πράγμα που σηματοδοτεί την συμφωνία ως συνθηκολόγηση από πλευράς του ΣΥΡΙΖΑ και ως νίκη για την Γερμανία και το υπόλοιπο κατεστημένο της ΕΕ.
Εκ των υστέρων, είναι σαφές ότι οι Αλήξης Τσίπρας και Γιάνης Βαρουφάκης πόνταραν πολλά ενώ δεν έπρεπε. Δεδομένου ότι ο Βαρουφάκης είναι ακαδημαϊκός γνώστης της θεωρίας παιγνίων, το ότι ... έπαιξαν τόσο λάθος μοιάζει λίγο περίεργο, αλλά ίσως δεν είναι απολύτως έτσι.
Για να κυριολεκτήσουμε, όμως, το παιχνίδι δεν έχει τελειώσει. Η συμφωνία που επιτεύχθηκε στις Βρυξέλλες είναι απλώς μια ενδιάμεση συμφωνία, η οποία θα κρατήσει την Ελλάδα μακριά από τη χρεοκοπία και τις τράπεζες της στη ζωή, ενόσω μια ευρύτερη συμφωνία για τα τεράστια χρέη της χώρας θα αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης.
Ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών, έχει προτείνει μερικές ενδιαφέρουσες ιδέες για το πώς να προχωρήσουμε, για παράδειγμα, την έκδοση νέων τύπων ομολόγων σε αντικατάσταση των παλαιών, αλλά όποια διαπραγματευτική δύναμη είχε φαίνεται να έχει υπονομευθεί.
Τις τελευταίες ημέρες, σύμφωνα με τις αναφορές από την Αθήνα, οι Έλληνες κάνουν αναλήψεις μετρητών από τις τράπεζες της χώρας σε ύψος περίπου 500 εκατομμύρια Ευρώ την ημέρα. Με το πρόγραμμα διάσωσης της Ε.Ε να λήγει σε μια εβδομάδα, η Ελληνική Κυβέρνηση αντιμετώπιζε την προοπτική της πλήρους οικονομικής κατάρρευσης, αν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν συμφωνούσε να παράσχει στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα περισσότερα χρήματα.
Ωστόσο η ΕΚΤ έλεγε στην Ελλάδα ότι απαιτείτο να συμφωνήσει με τους όρους που έθεταν οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο. Τελικά, αυτό οδήγησε τον Βαρουφάκη και τον Αλέξη Τσίπρα να υποχωρήσει και να συμφωνήσει στην παράταση του προγράμματος.
Τώρα, οι πολιτικές της Κυβέρνησης θα συνεχίσουν να εποπτεύονται από τη μισητή "τρόικα" (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, Ευρωπαϊκή Ένωση και Διεθνές Νομισματικό Ταμείο), την οποία πολλοί Έλληνες θεωρούν υπεύθυνη για τη δεινή κατάσταση της χώρας τους.
Επιπλέον, η ελληνική κυβέρνηση έχει συμφωνήσει να προχωρήσει με μια σειρά νέων διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, μερικές από τις οποίες θα πρέπει να παρουσιάσει λεπτομερώς αυτό το Σαββατοκύριακο.
Αν η τρόικα δεν είναι ικανοποιημένη με αυτό που θα προτείνει η Ελλάδα, θα μπορεί ακόμη και να παρακρατήσει ένα μέρος των χρημάτων που χρειάζεται η χώρα. Μόλις ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο σκληρός Γερμανός υπουργός Οικονομικών, συνειδητοποίησε ότι ο Βαρουφάκης δεν θα μπορούσε να παίξει το χαρτί του Grexit, ήξερε ότι τον είχε εκεί όπου τον ήθελε. 
Εκτός από όλα αυτά, ο Βαρουφάκης φαίνεται να έχει υποσχεθεί να μην ανακαλέσει ορισμένα από τα μέτρα που έχει επιβάλει η τρόικα και ενάντια στα οποία ο ίδιος και ο Τσίπρας είχαν ξιφουλκήσει στην πορεία προς τις εκλογές, όπως την ιδιωτικοποίηση κρατικών επιχειρήσεων.
Το κείμενο της νέας συμφωνίας, λέει: "Οι ελληνικές αρχές δεσμεύονται να απέχουν από οποιαδήποτε κατάργηση μέτρων και από μονομερείς αλλαγές των πολιτικών και των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων που θα μπορούσαν να επηρεάσουν αρνητικά τους δημοσιονομικούς στόχους, την οικονομική ανάκαμψη και τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα, όπως αξιολογείται από τα θεσμικά όργανα".
Σε αντάλλαγμα αυτής της αναστροφής πορείας, η ελληνική κυβέρνηση κέρδισε κάποιες παραχωρήσεις, συμπεριλαμβανομένης μιας κάποιας χαλάρωσης των δημοσιονομικών στόχων που πρέπει να πληροί.
Σύμφωνα με τους όρους του προγράμματος διάσωσης που συμφωνήθηκε το 2012, η Ελλάδα έπρεπε να δημιουργήσει ένα πρωτογενές πλεόνασμα της τάξης του 4,5 τοις εκατό του ΑΕΠ (Το πρωτογενές πλεόνασμα αναφέρεται στα φορολογικά έσοδα μείον τις δαπάνες, μη συμπεριλαμβανομένων των τόκων για το δημόσιο χρέος.).
Η επίσημη δήλωση σχετικά με τη νέα συμφωνία δεν καθορίζει συγκεκριμένο στόχο για το τρέχον έτος. "Οι Ελληνικές αρχές έχουν επίσης δεσμευτεί να διασφαλίσουν τα κατάλληλα πρωτογενή δημοσιονομικά πλεονάσματα ... σύμφωνα με τη δήλωση του Eurogroup του Νοεμβρίου 2012", γράφει, αλλά προσθέτει, «Τα θεσμικά όργανα, για το πρωτογενές πλεόνασμα του 2015, θα λάβουν υπόψη τις οικονομικές συνθήκες του 2015». Αυτό υποδεικνύει κάποια ευελιξία.
Ο Βαρουφάκης έχει επανειλημμένα πει ότι η κυβέρνησή του θα έχει ως στόχο να πετύχει πλεόνασμα 1,5 τοις εκατό του ΑΕΠ. Δεδομένου ότι τα φορολογικά έσοδα έχουν καταρρεύσει κατά τους τελευταίους δύο μήνες, αυτό εξακολουθεί να είναι ένας φιλόδοξος στόχος, και φαίνεται να αποκλείει οποιαδήποτε μεγάλης κλίμακας εφαρμογή μιας κεϋνσιανού τύπου αναπτυξιακής πολιτικής. Αλλά η οποιαδήποτε χαλάρωση των υφιστάμενων πολιτικών λιτότητας θα ήταν ευπρόσδεκτη για τους Έλληνες, και, μετά την επίτευξη της συμφωνίας, αυτό είναι που έλεγαν πως πέτυχαν οι Έλληνες αξιωματούχοι. "Η Ελλάδα σήμερα άλλαξε σελίδα", είπε ένας αξιωματούχος στο Reuters. "Έχουμε αποφύγει τα υφεσιακά μέτρα". Αυτό είναι λίγο τραβηγμένο.
Ο ΣΥΡΙΖΑ πράγματι πήρε κάτι σημαντικό από τη συμφωνία, αλλά τίποτα σαν αυτό που ήλπιζαν όταν ανέλαβαν την εξουσία, στις 25 Ιανουαρίου. Τότε, έγινε λόγος για την απελευθέρωση όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά ολόκληρης της ηπείρου από την λαβή των πολιτικών λιτότητας. Μετά από την ανακοίνωση της συμφωνίας της Παρασκευής, κάποιοι Έλληνες δημοσιογράφοι προειδοποίησαν ότι θα είναι πολύ δύσκολο για τους Βαρουφάκη και Τσίπρα να παρουσιάσουν τη συμφωνία στα ριζοσπαστικά στοιχεία του κόμματος, αυτούς που βρέθηκαν έξω στους δρόμους διαμαρτυρόμενοι για την κακοπιστία της Γερμανίας, των Βρυξελλών και της ΕΚΤ. Εκ των υστέρων, είναι σαφές ότι οι Τσίπρας και Βαρουφάκης πόνταραν πολλά ενώ δεν έπρεπε.
Οι αρχικές καυχησιές τους ενόχλησαν πολύ τους Γερμανούς και αποξένωσαν τους άλλους παράγοντες που χρειαζόταν να πείσουν, όπως την ΕΚΤ και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Δεδομένου ότι ο Βαρουφάκης είναι ακαδημαϊκός ειδήμων της θεωρίας παιγνίων, το ότι ... έπαιξαν τόσο λάθος μοιάζει λίγο περίεργο, αλλά ίσως δεν είναι απολύτως έτσι. Έχοντας εκτοξευθεί στην εξουσία σχεδόν από το πουθενά, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ευεξήγητα ζαλισμένη, και ευεξήγητα πρόθυμη να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του λαϊκού κινήματος διαμαρτυρίας που ήταν υπεύθυνο για την άνοδο της.
Οι Τσίπρας και Βαρουφάκης είχαν επίσης και την οικονομική λογική με το μέρος τους. Οι πολιτικές λιτότητας έχουν αποδειχθεί καταστροφικές για τη χώρα εν γένει. Το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν στην Ελλάδα έχει μειωθεί κατά περίπου το ένα τέταρτο από το 2009, και το ποσοστό ανεργίας ανέρχεται σε περίπου είκοσι πέντε τοις εκατό.
Η λιτότητα δεν έχει ακόμη πετύχει να μειώσει το βάρος του χρέους της χώρας. Επειδή το ΑΕΠ μειώνεται μέχρι στιγμής, η αναλογία χρέους προς ΑΕΠ συνέχισε να αυξάνεται, και τώρα ανέρχεται σε περίπου εκατόν εβδομήντα πέντε τοις εκατό. Σε κάποια άλλα μέρη της Ευρώπης, υπάρχει μεγάλη συμπάθεια για τα δεινά των Ελλήνων, καθώς και για το επιχείρημά τους ότι η λιτότητα έχει αποδειχθεί αντιπαραγωγική. Αλλά το γεγονός είναι ότι οι Τσίπρας και Βαρουφάκης δεν είχαν πολύ διαπραγματευτική ισχύ, και θα έπρεπε να το έχουν αναγνωρίσει αυτό νωρίτερα.
Από την αρχή, υπήρχε μόνο μια απειλή που θα μπορούσαν να έχουν κάνει και η οποία θα τρόμαζε τη Γερμανία και τις άλλες χώρες του πυρήνα (σ.σ. της Ευρωζώνης): ότι η Ελλάδα, αν δεν πάρει τη συμφωνία που ήθελε, θα χρεοκοπούσε, θα αποχωρούσε από τη ζώνη του ευρώ , και θα επέστρεφε στο να τυπώνει το δικό της νόμισμα.

Όμως, η πλειοψηφία του ελληνικού λαού, παρά τα όσα έχει περάσει, θέλουν να κρατήσουν το ευρώ, και, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, ο ΣΥΡΙΖΑ είπε ότι δεν είχε καμία πρόθεση να φύγει από το κοινό νόμισμα. Από οικονομική άποψη, αυτό ήταν αναμφισβήτητα μια αυτοκαταστροφική πολιτική: η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε τόσο κακή κατάσταση που θα ήταν ίσως καλύτερο να ακολουθήσει το παράδειγμα της Αργεντινής, η οποία, το 2002, αθέτησε τις υποχρεώσεις της σχετικά με τα χρέη της και είπε αντίο στο ΔΝΤ.
Το ότι υποσχέθηκε να κρατήσει το ευρώ ήταν ένα μέρος από το τίμημα που κατέβαλε ο ΣΥΡΙΖΑ για να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη ως πολιτική δύναμη. Μόλις ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο σκληρός Γερμανός υπουργός Οικονομικών, συνειδητοποίησε ότι ο Βαρουφάκης δεν θα μπορούσε να παίξει το χαρτί του Grexit, ήξερε ότι τον είχε εκεί όπου τον ήθελε.
Η γερμανική κυβέρνηση αρνήθηκε νέτα-σκέτα ακόμη και να εξετάσει ένα ελληνικό αίτημα για τον τερματισμό του προγράμματος διάσωσης και την έκδοση ενός νέου δανείου-γέφυρα και σιωπηρά ενθάρρυνε την ΕΚΤ να εκδώσει μια σειρά από προειδοποιήσεις για τους Έλληνες.
Και μετά, μια-δυο μέρες πριν, αφού ο Βαρουφάκης είχε αλλάξει πορεία και ζήτησε παράταση της τρέχουσας διάσωσης, ο Σόιμπλε απέρριψε και το αίτημα αυτό, αναγκάζοντας τους Έλληνες να κάνουν ακόμα περισσότερες παραχωρήσεις.
Ακόμα και μετά το κλείσιμο της συμφωνίας, ο Σόιμπλε φαινομενικά δεν μπορούσε να αντισταθεί στο να ρίξει μια μπηχτή στον Βαρουφάκη και τους συνεργάτες του. Σύμφωνα με το ανεκτίμητο live blog του Guardian, παρατήρησε: "Οι Έλληνες σίγουρα θα δυσκολευθούν να εξηγήσουν τη συμφωνία στους ψηφοφόρους τους".
Ο Βαρουφάκης, στα σχόλιά του, ήταν πιο συγκρατημένος. "Τώρα δεν είναι η στιγμή για αγαλλίαση», είπε. «Αυτή η συμφωνία αποτελεί ένα μικρό βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση".
ΠΗΓΗ: newyorker.com