Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2014

Η πινακίδα του Δισπηλιού και το άλμα τριπλούν της ελληναράδικης παραγλωσσολογίας

Δημήτρης Σαραντάκος

Το σημερινό άρθρο το χρωστάω σε μια καλή φίλη που μου έστειλε εδώ και καιρό ένα δημοσίευμα, το οποίο εκείνες τις μέρες αναδημοσιευόταν σε πάμπολλα ιστολόγια, με τον εντυπωσιακό τίτλο «Γραπτό κείμενο 7270 ετών που βρέθηκε στην Καστοριά ανατρέπει τα ιστορικά κατεστημένα» και υπότιτλο «Ανατινάσσεται ο μύθος περί φοινικικού αλφαβήτου». Επειδή το ανοητούργημα αυτό κάνει κύκλους εδώ και καιρό στο Διαδίκτυο και το είχαμε ήδη συζητήσει σε μια ιντερνετική παρέα στα τέλη Νοεμβρίου, λογάριαζα ήδη να γράψω κάτι και έτσι υποσχέθηκα στη φίλη μου, οπότε σήμερα εκπληρώνω την υπόσχεση. Εντωμεταξύ, το ανόητο άρθρο συνεχίζει το ταξίδι του στο ελληνόφωνο Διαδίκτυο, οπότε μπορείτε να το δείτε εδώ σε μια φρέσκια αναδημοσίευση -προσέξτε όμως πώς θα ανοίξετε το λινκ, διότι καθώς «ανατινάσσεται» ο μύθος υπάρχει φόβος να σας χτυπήσουν τα θραύσματα. Εγώ ζήτησα τη βοήθεια πυροτεχνουργού.
pinakidaΤο «γραπτό κείμενο» για το οποίο γίνεται λόγος είναι η περίφημη «πινακίδα του Δισπηλιού», η οποία ήρθε στο φως το 1993 στον λιμναίο οικισμό στο Δισπηλιό της Καστοριάς, στις ανασκαφές που διεύθυνε ο αρχαιολόγος και καθηγητής προϊστορικής αρχαιολογίας του ΑΠΘ Γιώργος Χουρμουζιάδης (επίσης βουλευτής του ΚΚΕ για δύο περιόδους). Πάνω στην πινακίδα αυτή, που χρονολογήθηκε με άνθρακα 14 στο 5260 π.Χ., φαίνονται χαράγματα, τα οποία, κατά τον καθηγητή Χουρμουζιάδη, αποτελούν «γραπτό κώδικα επικοινωνίας», «μια προσπάθεια επικοινωνίας του νεολιθικού ανθρώπου που ελπίζουμε κάποτε να ερμηνεύσουμε» (συνέντευξη στη Χαρά Κιοσσέ, στο Βήμα, 1.8.1999, την έχω ανεβάσει εδώ γιατί δεν υπάρχει πλέον ονλάιν).
Η πινακίδα ήταν ξύλινη και το ξύλο είναι κατεξοχήν φθαρτό υλικό. Αν διατηρήθηκε τόσες χιλιάδες χρόνια, αυτό οφείλεται στο ότι ήταν χωμένη μέσα στη λάσπη της λίμνης, υπό αναερόβιες συνθήκες. Όπως έχει συμβεί με πάρα πολλά παρόμοια ευρήματα, μόλις εκτέθηκε σε περιβάλλον πλούσιο σε οξυγόνο, υπέστη φθορές. Η πινακίδα βρίσκεται λοιπόν υπό συντήρηση και δεν έχει «δημοσιευτεί» όπως νομίζω ότι είναι η αρχαιολογική ορολογία. Ωστόσο, έχουμε φωτογραφία της, σαν κι αυτήν που βλέπετε αριστερά, και που την έχω πάρει από άρθρο του φίλου Χ. Μαραβέλια στον Πολίτη (Οκτώβριος 2006), ο οποίος την είχε πάρει από το βιβλίο Δισπηλιό: 7500 χρόνια μετά (University Studio Press, 2002) που έχει εκδοθεί με επιμέλεια του Γ. Χουρμουζιάδη.
(Παραθέτω αυτή τη φωτογραφία γιατί μου φαίνεται πιο ευκρινής. Δείτε και εδώ, μια άλλη λήψη).
220px-Dispilio_tablet_textΗ ανακοίνωση για την εύρεση της «πινακίδας» έγινε τον Φεβρουάριο του 1994, σε αρχαιολογικό συνέδριο αφιερωμένο στο ανασκαφικό έργο στη Β. Ελλάδα. Τότε, ο Γ. Χουρμουζιάδης παρουσίασε και οκτώ από τα σύμβολα που διέκρινε πάνω στην πινακίδα. (Έχω ανεβάσει εδώ το σχετικό ρεπορτάζ από τα Νέα, 15.2.1994). Ακολούθησε ένα πρώτο βιβλίο του (Το Δισπηλιό Καστοριάς – ένας λιμναίος προϊστορικός οικισμός, 1996), όπου παρατίθενται 11 σήματα από την πινακίδα, σε αντιπαραβολή με σύμβολα της Γραμμικής Α και Β. Είναι η εικόνα αριστερά, παρμένη από την ελληνική Βικιπαίδεια. Τα σήματα του Δισπηλιού είναι η πρώτη στήλη.
Αν προσέξετε τις δύο φωτογραφίες, δεν είναι φανερό πού ακριβώς εντόπισε ο κ. καθηγητής το καθένα από τα 11 συμβολα που διέκρινε. Η πινακίδα φαίνεται γεμάτη από χαράγματα και είναι απορίας άξιον πώς ξεχώρισε αυτά τα 11. Μάλιστα, όπως παρατηρεί ο Χ. Μαραβέλιας στο άρθρο που προανέφερα, καταχρηστικά κάνουμε λόγο για «πινακίδα», όρο που υποβάλλει την ιδέα ότι βρέθηκε μια επιφάνεια προορισμένη για γραφή, ενώ στο γυμνό μάτι το εύρημα μοιάζει περισσότερο με ένα κομμάτι ξύλο που έχει πάνω του χαράγματα.
Εννοείται ότι η ανακοίνωση για την πινακίδα, πέρα από τις συνήθεις δημοσιογραφικές υπερβολές, έγινε δεκτή με εκστατικές ιαχές από τα έντυπα του ελληνοκεντρικού (και ελληνοβαρεμένου) χώρου, που προεξόφλησαν ότι η πινακίδα, αφού βρέθηκε σε ελλαδικό χώρο (έστω και στις παρυφές του), αυτονόητα θα κρύβει ελληνική γλώσσα. Η κυρία Τζιροπούλου απεφάνθη: Θεωρείται βέβαιο, ότι σαν διαβασθή ο «φθεγγόμενος πίναξ» της Καστοριάς, η ελληνική γλώσσα θα κερδίση αυταπόδεικτα τουλάχιστον 3 επί πλέον χιλιετίες (Πώς η ελληνική γονιμοποίησε τον ευρωπαϊκό λόγο, σελ. 20). Ο Δαυλός, που τότε γνώριζε μέρες δόξας, έσπευσε να πανηγυρίσει (η ελαφρά ασυνταξία του παραθέματος ας αποδοθεί στη συγκίνηση): «Ανεξαρτήτως του χαρακτηρισμού της (οπωσδήποτε ελληνικής) γραφής που είναι χαραγμένη σ’ αυτήν και της αποκρυπτογραφήσεώς της η ανακάλυψή της συντρίβει κυριολεκτικά όλες τις θεωρίες της δογματικής ψευτοεπιστήμης στους τομείς προτεραιότητα πολιτισμού, απώτερη Ελληνική ιστορία, γλωσσολογία, ιστορία της γραφής, ‘θεωρίες’ όπως του φοινικισμού, του ινδοευρωπαϊσμού κ.λπ. και αναδεικνύει την Ελλάδα ως μοναδική πανάρχαιη κοιτίδα του πολιτισμού» (Δαυλός, τ. 147, Μάρτιος 1994, υπάρχει και ονλάιν κάπου). Μάλιστα, στο ίδιο τεύχος, ένας μελετητής ονόματι Καλλίμαχος Διογένους (όχι παίζουμε) «διάβασε» την πινακίδα ως εξής: ΤΑ ΚΑΣΝΤΟΡΑ ΘΕΣΠΡΑΕ ΛΙΜΝΕ ΔΥΣΙ ΗΡΩΕ, που σημαίνει τάχα «Στον Κάστορα της Θεσπρωτίας των δυο λιμνών τον ήρωα». Πώς τη διάβασε; Αντιστοιχίζοντας τα σύμβολα της πινακίδας με σύμβολα της Γραμμικής Α΄. Η μικρή λεπτομέρεια, ότι η Γραμμική Α΄ δεν έχει διαβαστεί ακόμα, δεν τον ενόχλησε.
Και πράγματι, από τότε, όλοι οι ελληνοκεντρικοί, όπως και ο κ. Γιώργος Εχέδωρος που υπογράφει το τελευταίο πόνημα, χρησιμοποιούν την πινακίδα σαν επιχείρημα για να… ανατινάξουν την κοινώς αποδεκτή θεωρία ότι το ελληνικό αλφάβητο προέρχεται από φοινικικά συλλαβάρια. Μάλιστα, η είδηση ότι η πινακίδα υπέστη φθορές (κάτι μάλλον αναμενόμενο) εντάσσεται πολύ ωραία στη συνωμοσιολογική νοοτροπία τέτοιων χώρων. Όπως εύγλωττα αν και κάπως ασύντακτα γράφει ο κ. Εχέδωρος, αν δεν καταστρεφόταν η πινακίδα, «Θα ανατρέπονταν δηλαδή η θεωρία πως οι Έλληνες- όπως μας διδάσκουν- έλαβαν και αυτοί, το φως εξ …ανατολάς ( από βαβυλώνιους, σουμέριους, φοίνικες κλπ. !!) και θα έπρεπε να καλύψουν το μεγάλο κενό των τεσσάρων χιλιάδων χρόνων, όταν δηλαδή, οι ανατολικοί λαοί εκφράζονταν με ιδεογράμματα, οι Έλληνες έγραφαν με συλλαβές όπως σήμερα…» (Πέρα από το «εξ ανατολάς», λέτε οι Έλληνες σήμερα να γράφουν με συλλαβές; αλλά ας το προσπεράσουμε).
Νομίζω ότι οι ελληνοκεντρικοί κάνουν εδώ τρία λογικά άλματα, γι’ αυτό και μιλάω στον τίτλο για άλμα τριπλούν, αλλά πρώτα θέλω να πω κάτι για τον κ. Χουρμουζιάδη. Όποιος παρατηρήσει, στη σειρά, τις δηλώσεις του, θα δει ότι αρχικά, ενώ είναι γενικά προσεκτικός, αφήνεται να παρασυρθεί από τον ενθουσιασμό του. Έτσι, στο συνέδριο του 1994 αποφαίνεται, κάπως τολμηρά, ότι η πινακίδα «Είναι το μοναδικό έγγραφο-εύρημα όπου τα σήματα του δεν έχουν ιδεογραφικό χαρακτήρα (με μορφές ανθρώπων, ζώων, του ήλιου κ.ά.) και παρουσιάζουν προχωρημένο χαρακτήρα αφαίρεσης, άρα είναι προϊόν διανοητικής επεξεργασίας». Όμως, σε επόμενες τοποθετήσεις είναι σαφώς πιο συγκρατημένος, μιλώντας για «γραπτό κώδικα επικοινωνίας για τους κτηνοτρόφους και τους ψαράδες …. [με] αντίστοιχα ευρήματα στη Βόρεια Βαλκανική» (Ελευθεροτυπία, 1997) και για «μια προσπάθεια επικοινωνίας του νεολιθικού ανθρώπου που ελπίζουμε κάποτε να ερμηνεύσουμε» (Βήμα, 1999). Στην πιο πρόσφατη τοποθέτησή του (Νοέμβρ. 2009), είναι ακόμα πιο κατηγορηματικός: Ό,τι έχει γραφεί για την πινακίδα είναι βλακεία, με μεγάλο Βήτα και δύο γραμμές από κάτω! Μερικοί διάβασαν και το όνομα της Καστοριάς εκεί μέσα… Αυτό δεν είναι βλακεία… Αν υπάρχει ιεράρχηση είναι ηλιθιότητα!
Επίσης, πρέπει να πω ότι ο Γ. Χουρμουζιάδης από την πρώτη στιγμή υπογράμμιζε ότι είναι απίθανο να διαβαστεί η πινακίδα, διότι, όπως εύστοχα λέει σε μια συνέντευξή του (Βήμα, 1999): «για να αποκρυπτογραφήσει κανείς ένα κείμενο πρέπει δίπλα στα “σήματα” ή στα ιδεογράμματα να υπάρχει και κάτι το οποίο να του είναι ήδη γνωστό, όπως συνέβη με τον Σαμπολιόν και τη Ροζέτα, όπου επάνω στην πέτρα ήταν χαραγμένα σε αντιστοιχία τρία κείμενα: το ιερογλυφικό, το ελληνιστικό και το δημοτικό. Στην έφυδρη όμως πινακίδα του Δισπηλιού, στην πινακίδα δηλαδή που παρέμεινε στον βυθό της λίμνης 7.500 χρόνια, δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα».
Tartaria_amulet_retouched
Από τη Βικιπαίδεια. Πήλινο φυλαχτό με… προϊστορικά ρουμάνικα.
Ο ελληνοκεντρικός θα σκεφτεί ότι κάποια σκοτεινά ανθελληνικά κέντρα ανάγκασαν τον κ. Χουρμουζιάδη να ανασκευάσει τις δηλώσεις του, αλλά βέβαια πολύ πιο λογικό είναι να σκεφτούμε πως όταν πέρασε ο πρώτος ενθουσιασμός είδε το εύρημά του στις κανονικές του διαστάσεις. Και λέω για κανονικές διαστάσεις, επειδή παρόμοιες ενεπίγραφες πινακίδες, της ίδιας πάνω κάτω εποχής, δεν είναι πολύ σπάνιες -ο ίδιος ο κ. Χουρμουζιάδης, στην αρχική ακόμα ανακοίνωσή του είχε κάνει λόγο για «παλαιοευρωπαϊκή γραφή», διότι ξέρει ότι παρόμοιες πινακίδες, και μάλιστα πήλινες, έχουν βρεθεί στην Ταρτάρια, στη Ρουμανία (χρονολογούνται στο 5400 πΧ), καθώς και στη Γραντέσνιτσα της Βουλγαρίας (στην 5η χιλιετία πΧ), που μάλιστα κάποιος ισχυρίστηκε ότι τα διάβασε (έχει και στη Βουλγαρία απατεώνες). Αλλά και σε όλη την Ευρώπη έχουν βρεθεί παρόμοια σύμβολα σε πολύ παλιές χρονολογίες, κάτι που οδηγεί πολλούς επιστήμονες να υποθέσουν ότι τα σύμβολα στις βραχογραφίες, σε πολύ παλιότερες εποχές (30.000 χρόνια πριν και πάνω) αποτελούν ίχνη των απαρχών ενός συστήματος γραφής, αφού κάποια από τα σύμβολα αυτά επαναλαμβάνονται σε πολλές τοποθεσίες σε ολόκληρη την Ευρώπη. (Το θέμα είναι πολύ ενδιαφέρον, αλλά ξεφεύγει από το άρθρο μας. Δείτε πάντως έναν ιστότοπο που περιλαμβάνει τις εργασίες της Genevieve von Petzinger). Βέβαια, μιλάμε για ιδεογραφικά σύμβολα, όχι για «γράμματα».
Να δεχτούμε, για χάρη της συζήτησης, ότι τα χαράγματα που υπάρχουν πάνω στην πινακίδα του Δισπηλιού δεν είναι τυχαία χτυπήματα, αλλά συνειδητή προσπάθεια χάραξης συμβόλων. Ακόμα και έτσι, οι ελληνοκεντρικοί κάνουν ένα τριπλό λογικό άλμα.
Πρώτο σκέλος του άλματος: Υποστηρίζουν ότι δεν έχουμε απλά σύμβολα αλλά γράμματα που εντάσσονται σε αλφάβητο ή συλλαβάριο, πριν από εφτά χιλιετίες, όταν, κατά την κοινώς παραδεκτή άποψη, για να επινοηθεί (και όχι απλώς να υιοθετηθεί) αλφάβητο, συλλαβάριο, σύνολο λογογραμμάτων ή άλλο κωδικοποιημένο σύστημα γραπτών συμβόλων, κύριο προαπαιτούμενο είναι ένα σύστημα εξουσίας με ανάγκη να τηρεί αρχεία κειμένων και αριθμών. Ένα τέτοιο σύστημα βέβαια συνδέεται με την καλλιέργεια γης και τη ζωή στις πόλεις, αλλά συνδέεται και με το μακρινό εμπόριο, την ανταλλαγή δυναστικών πολυτελών δώρων, την ύπαρξη θησαυροφυλακίων κ.ά. Σύμφωνα με την κοινώς αποδεκτή άποψη, αυτό συνέβη πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας περί το 3300 πΧ στη Μεσοποταμία. Το 5300 πΧ δεν υπήρχαν οι συνθήκες, ούτε η ανάγκη για να επινοηθεί το αλφάβητο.
Δεύτερο σκέλος του άλματος, που θα κέρδιζε χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο: Αφού η πινακίδα βρέθηκε σε ελλαδικό χώρο, αυταπόδεικτα (κι ας μην έχει αποκρυπτογραφηθεί) αποτυπώνει ελληνική γλώσσα! Με την ίδια λογική, οι πινακίδες της Ταρτάρια αποτυπώνουν προϊστορικά ρουμάνικα. Μα, θα μου πείτε, αυτό είναι παράλογο διότι ξέρουμε ότι η ρουμάνικη γλώσσα γεννήθηκε σαν μετεξέλιξη της λατινικής, τoυς πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες. Σύμφωνοι, αλλά ξέρουμε επίσης, και από την ίδια πηγή, δηλαδή από την κοινώς αποδεκτή επιστήμη της γλωσσολογίας, ότι ελληνικά δεν υπήρχαν το 5.000 π.Χ., ότι η πρωτοελληνική τοποθετείται στην τρίτη χιλιετία π.Χ. Το να θεωρείται ελληνική η γλώσσα (των υποτιθέμενων γραμμάτων) επειδή η πινακίδα βρέθηκε σε ελλαδικό χώρο είναι εξίσου αφελές όσο με το να χαρακτηρίσουμε, έστω, «αρχαίους Καλλιθεάτες» τους σκελετούς που βρέθηκαν στις ανασκαφές του σταθμού Φιξ του μετρό (εκτός αν βρέθηκαν από την άλλη μεριά της Συγγρού, οπότε είναι αρχαίοι Δουργουτιώτες). Διότι, για να τα λέμε όλα, η άποψη που είχαν κάποιοι αρχαίοι Έλληνες για την αυτοχθονία τους, δεν ισχύει, σύμφωνα με τα ευρήματα της σημερινής επιστήμης. (Πάντως, δεν είμαστε μόνοι μας στις εθνικιστικές βλακείες: διαβάζω ότι ένας τζιροπουλοειδής από την πΓΔΜ, ονόματι Βασίλ Ίλιοφ, θεώρησε την πινακίδα του Δισπηλιού δείγμα πρωτομακεδονικής γραφής, αλλά όχι τόσο παλιό αφού ο ίδιος πρόσφατα ανακοίνωσε ότι βρήκε μακεδονική γραφή ηλικίας 102.000 ετών -βλέπετε, όταν καυχησιολογούν ψαράδες, κυνηγοί και εθνικιστές, βγαίνει χαμένος εκείνος που μιλάει πρώτος, αφού ο δεύτερος μπορεί πάντα να πλειοδοτήσει).
Το τρίτο σκέλος του άλματος είναι να υποθέτουμε ότι, ακόμα κι αν το 5200 πΧ υπήρχε κάποιο ελληνικό αλφάβητο στη σημερινή Καστοριά, από αυτό προήλθαν η Γραμμική Α’ και Β’ και το αρχαίο ελληνικό αλφάβητο (και ότι έτσι… ανατινάζεται η θεωρία της φοινικικής προέλευσης). Κι αυτό είναι αρκετά μεγάλο άλμα, αφού πηδάει πάνω από 4 χιλιετίες χωρίς καμιά ένδειξη αλφαβήτου στον ελλαδικό χώρο. Αν υπήρχε (ελληνικό ή άλλο) αλφάβητο όλες αυτές τις χιλιετίες, πώς έγινε και δεν άφησε κανένα ίχνος;
Γι’ αυτό το λόγο πιστεύω ότι όσα γράφτηκαν για την πινακίδα του Δισπηλιού από τους ελληνοκεντρικούς είναι «άλμα τριπλούν» της ελληναράδικης παραγλωσσολογίας: Δεν υπάρχει καμιά απόδειξη ότι τα χαράγματα της πινακίδας αποτελούν σύμβολα που ανήκουν σε αλφάβητο, πολύ δε περισσότερο σε ελληνικό αλφάβητο, σε μια εποχή όπου ούτε Έλληνες υπήρχαν, ούτε αλφάβητα, και κατά συνέπεια η θεωρία για τη φοινικική προέλευση του ελληνικού αλφαβήτου παραμένει σε ισχύ και γίνεται αποδεκτή από όλους τους επιστήμονες.
Εξίσου αβάσιμα είναι και τα άλλα που περιλαμβάνονται στο κείμενο του Γ. Εχέδωρου, ότι τάχα για να δημιουργηθεί γλώσσα εκατοντάδων χιλιάδων λημμάτων «απαιτείται γλωσσική προϊστορία τουλάχιστον 10.000 ετών (σύμφωνα με επίσημη αμερικανική γλωσσολογική έκθεση)» -τέτοια έκθεση δεν υπάρχει και γι΄ αυτό φυσικά η παραπομπή είναι τόσο νεφελώδης, για να κρύψει την απατεωνιά. Όμως, επειδή έχω ήδη πει πολλά δεν θα επιμείνω περισσότερο σε αυτό το σκέλος της ανασκευής των ελληναράδικων φαντασιώσεων, διότι γκουγκλίζοντας βρήκα ένα πολύ καλό άρθρο που απαντάει πολύ αναλυτικά στο γλωσσικό σκέλος, οπότε σας παραπέμπω εκεί. Ίσως μάλιστα να αρκούσε η εκτίμηση του Γ. Χουρμουζιάδη, που χαρακτήρισε όσα ελληνοκεντρικά γράφτηκαν για την πινακίδα «βλακεία, με μεγάλο Βήτα και δύο γραμμές από κάτω! » -αλλά δεν ξέρω πώς βγαίνουν οι δυο γραμμές στην οθόνη.
ΥΓ: Κάποια στοιχεία του άρθρου έχουν αντληθεί από συζήτηση με τη φίλη καθηγήτρια Μαριάννα Κατσογιάννου, που την ευχαριστώ πολύ.
ΥΓ2: Το τελευταίο λινκ του άρθρου (προς το «πολύ καλό άρθρο») ήταν λάθος, το διόρθωσα όμως νωρίς.
http://sarantakos.wordpress.com/2013/03/04/dispilio/
Δική μου υποσημείωση (ΜΗΜ) - η επίθεση στον Γιώργο Εχέδωρο μου φαίνεται άδικη αλλά δεν θα ειπεισέλθω στις λεπτομέρειες εδώ, αφού δεν τις γνωρίζω κάν.



Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2014

Λογική του παραλόγου από τα Σκόπια - "Εφόσον η γή είναι επίπεδη, άρα δεν είναι σφαιρική!"

 Έξαλλοι οι Σκοπιανοί για την Αμφίπολη!

Υποστηρίζουν ότι ο τάφος είναι δικός τους και χαρακτηρίζουν ανιστόρητα τα διεθνή μέσα που αναδεικνύουν το θέμα .


Η ανησυχία των Σκοπιανών για τα αρχαιολογικά ευρήματα στην Αμφίπολη και το ενδεχόμενο να έρθει στο φως ακόμη ένα ισχυρό επιχείρημα για την ελληνική ιστορία της Μακεδονίας, εκδηλώθηκε μέσα από το δημοσίευμα της φιλοκυβερνητικής εφημερίδας Dnevnik. Το δημοσίευμα βάλλει ευθέως εναντίον του BBC, της Washington Post και των International Business Times χαρακτηρίζοντάς τους «αδαείς που χαρακτηρίζουν ελληνικό τον τύμβο, ενώ είναι σκοπιανός». 

Ο τίτλος του δημοσιεύματος έχει ως εξής: «Ερασιτεχνισμός και άγνοια σε αμερικανικά και βρετανικά ΜΜΕ / Πώς κατέστη ελληνικός ο τάφος στην Αμφίπολη από την εποχή της Μακεδονίας». Σε αυτό το πρίσμα, η Dnevnik αναφέρει μεταξύ άλλων: «Μετονόμασαν αδαώς τον μακεδονικού τύπου τάφο σε ελληνικό. Υπήρξαν και συνεχίζουν να υπάρχουν κάθε είδους θέσεις και απόψεις. Ωστόσο, κανένας επιστήμονας (ακόμη και στην Ελλάδα) δεν αμφισβήτησε τον όρο «μακεδονικός τάφος», δηλαδή το γεγονός πως εκεί έχει ενταφιαστεί κάποια μεγάλη προσωπικότητα από τη μακεδονική δυναστεία. Αυτό υπογραμμίστηκε με σαφήνεια παντού. 

Ακόμη και ο Έλληνας Πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος επισκέφθηκε αυτή την τοποθεσία, δήλωσε ότι η μακεδονική γη δεν παύει να μας εκπλήσσει»! Με άλλα λόγια, η σκοπιανή εφημερίδα έγραψε ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός δήλωσε ότι η γη είναι σκοπιανή και τα διεθνή μέσα διαστρέβλωσαν τις δηλώσεις του! Ωστόσο, δεν δημοσιεύουν τη συνέχεια της δήλωσης του Αντώνη Σαμαρά, ότι οι αρχαιολογικές ανακαλύψεις στην Αμφίπολη αποτελούν επιβεβαίωση της ελληνικότητας της Μακεδονίας…

Επόμενος στόχος του δημοσιεύματος είναι η Μ. Βρετανία, «δηλαδή η χώρα η οποία υπερηφανεύεται για την Έκθεση στο Βρετανικό Μουσείο που περιλαμβάνει τα μάρμαρα του Παρθενώνα». Γράφει η εφημερίδα: «Αυτό που δεν είναι σαφές στην όλη υπόθεση είναι ο λόγος για τον οποίο τα διεθνή ΜΜΕ προσδιορίζουν έναν τάφο από την περίοδο του μακεδονικού βασιλείου χρησιμοποιώντας τους όρους «Ελλάδα» και «ελληνικός», χωρίς να αναφέρουν πότε η Ελλάδα πάτησε επίσημα το πόδι της στην Μακεδονία και σε οποιαδήποτε περιοχή βορείως του Ολύμπου κατά τη διάρκεια ολόκληρης αυτής της περιόδου, δηλαδή από την εποχή της αρχαίας Μακεδονίας μέχρι και το 1912.

Προφανώς πρόκειται για ερασιτεχνισμό και φοβερή άγνοια των μεγάλων διεθνών ενημερωτικών ΜΜΕ, τα οποία έχουν πρόβλημα με βασικούς όρους ιστορίας». Κοινώς, οι ξένοι δημοσιογράφοι είναι ανιστόρητοι γιατί αγνοούν ότι οι Έλληνες έζησαν στη Μ
ακεδονία πριν από τους Σκοπιανούς.

Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2014

Ο ψυχρός πόλεμος με τους αγωγούς και η ευκαιρία της Ελλάδας

Του ΝΙΚΟΥ ΜΕΛΕΤΗ
Σε θέατρο μιας από τις πιο σκληρές συγκρούσεις του νέου Ψυχρού Πολέμου, που έχει κλιμακωθεί με την κρίση της Κριμαίας, μετατρέπεται η περιοχή της Μαύρης Θάλασσας και των Βαλκανίων.
Ο ψυχρός πόλεμος με τους αγωγούς και η ευκαιρία της ΕλλάδαςΣτο πλαίσιο αυτό, η Ρωσία επιζητεί την ενίσχυση της ενεργειακής εξάρτησης της Ευρώπης και η Δύση επιχειρεί να στρέψει το ίδιο το όπλο της ενέργειας στην καρδιά της Μόσχας για να περιορίσει την οικονομική και πολιτική επιρροή της και τη νεκρανάσταση μιας νέας Σοβιετικής Ενωσης.
Η ξαφνική ανακοίνωση του Ρώσου προέδρου Βλ. Πούτιν από την Αγκυρα, μετά τη συνάντησή του με τον Τ. Ερντογάν, ότι ματαιώνεται το πιο μεγαλεπήβολο ενεργειακό σχέδιό του, αυτό του South Stream, δημιουργεί ένα εντελώς διαφορετικό σκηνικό και νέες ισορροπίες στο μεγάλο παιχνίδι για την ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης. Η εξέλιξη δεν αφορά μόνο την οικονομική διάσταση της εξασφάλισης φθηνής, καθαρής και άφθονης ενέργειας για τις ευρωπαϊκές οικονομίες, αλλά καθορίζει και τη νέα παγκόσμια ισορροπία στον κρίσιμο χώρο της Ευρασίας.
Ηδη την Τετάρτη στις Βρυξέλλες, στην ευρωαμερικανική συνάντηση της ύπατης εκπροσώπου για την Εξωτερική Πολιτική Φεντερίκα Μογκερίνι και του Αμερικανού ΥΠΕΞ Τζ. Κέρι εστάλη το μήνυμα ότι η ακύρωση του South Stream δεν θα καταστήσει την Ευρώπη πιο ευάλωτη σε ενδεχόμενες διακοπές προμήθειας ενέργειας μέσω της Ουκρανίας. Το μήνυμα είναι ότι οι χώρες της Κεντρικής, Ανατολικής και Νοτιοανατολικής Ευρώπης δεν θα αφεθούν στην τύχη τους, αλλά θα τους εξασφαλίσουν εναλλακτικές πηγές ενέργειας…
Η απειλήΟι ενεργειακοί πόροι αποτελούν το μεγάλο όπλο της ρωσικής οικονομίας και πάνω σε αυτούς στηρίχτηκε το οικονομικό «θαύμα» των τελευταίων ετών, καθώς χρηματοδοτήθηκε ένα σημαντικό εξοπλιστικό πρόγραμμα για τις ρωσικές ένοπλες δυνάμεις. Συγχρόνως με τα προνομιακά συμβόλαια ως σχεδόν αποκλειστικός προμηθευτής φυσικού αέριου της Ευρώπης (με τη Νορβηγία και την Αλγερία να ακολουθούν σε μεγάλη απόσταση), ο Βλ. Πούτιν αποκατέστησε σημαντικά το κύρος της άλλοτε υπερδύναμης Ρωσίας.
Οι ΗΠΑ από καιρό έχουν αναγάγει σε μείζον στρατηγικής σημασίας ζήτημα την ενεργειακή απεξάρτηση της Ευρώπης από τη Μόσχα και την ανάδειξη νέων εναλλακτικών πηγών και οδών μεταφοράς ενέργειας. Αλλά με τις χώρες της Βαλτικής, της Κ. Ευρώπης και των Βαλκανίων να έχουν μόλις βγει από την περιπέτεια του σοσιαλιστικού πειράματος, ήταν ιδιαίτερα δύσκολο να απαιτηθεί η διακοπή των σχέσεων με τη Ρωσία. Ομως τώρα πια, 25 χρόνια μετά την πτώση του Τείχους, η Δύση θεωρεί ότι έχει τη δυνατότητα να αντιμετωπίσει εν τη γενέσει της την απειλή που αντιπροσωπεύει η Ρωσία.
Η κίνηση του προέδρου Πούτιν να στηρίξει την απόσχιση της Κριμαίας ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για τη Δύση, καθώς κανείς δεν πιστεύει ότι μια πανίσχυρη Ρωσία μπορεί να σταματήσει εκεί. Στον νέο αυτό Ψυχρό Πόλεμο, η ενέργεια έχει καθοριστικό ρόλο. Το μεγάλο σχέδιο της Μόσχας είναι η απαλλαγή από ενοχλητικούς μεσάζοντες, όπως η Ουκρανία, και πιθανόν μελλοντικά και η Λευκορωσία, που έχουν τη δυνατότητα να κλείνουν οι ίδιες τις βαλβίδες των αγωγών που μεταφέρουν το φυσικό αέριο στην Ευρώπη.
Ο μεγάλος αγωγός Nord Stream που φθάνει από τη Ρωσία υποθαλάσσια στη Γερμανία ήταν ένα πρώτο μεγάλο βήμα για απευθείας προμήθεια φυσικού αερίου στον μεγαλύτερο πελάτη της Μόσχας, το Βερολίνο. Ο South Stream, όπως τον σχεδίασαν ο Βλ. Πούτιν και ο πρόεδρος της Gazprom Αλ. Μίλερ, ήταν ο κάτω «βραχίονας» μιας (ενεργειακής) «τανάλιας» που θα έσφιγγε την Ευρώπη. Παρακάμπτοντας την προβληματική Ουκρανία, με τον αγωγό αυτό η Ρωσία θα αποκτούσε απευθείας πρόσβαση στις αγορές των Δ. Βαλκανίων, της Ουγγαρίας και της Αυστρίας, με δυνατότητα επέκτασης προς την Ελλάδα και την Ιταλία.
Το σχέδιο της Ρωσίας ήταν απολύτως φανερό. Ομως οι χώρες που θα επωφελούνταν από την εξασφάλιση σχετικά φθηνής ενέργειας δεν είχαν άλλη εναλλακτική. Ετσι ανέλαβαν δράση οι Βρυξέλλες, που, καθώς η Βουλγαρία και η Ρουμανία έγιναν μέλη της ΕΕ, η Κομισιόν ήγειρε θέμα συμβατότητας με την κοινοτική νομοθεσία και το λεγόμενο «τρίτο ενεργειακό πακέτο», όπου μια εταιρεία δεν μπορεί να είναι προμηθευτής και συγχρόνως να κατέχει υποδομές μεταφοράς, όπως συνέβαινε με την Gazprom.
Στη διελκυστίνδα αυτή ήρθε να προστεθεί και η καχυποψία της Βουλγαρίας, που ενώ οι μετοχές της ανέβαιναν σε Βρυξέλλες και Ουάσιγκτον βρισκόταν εξαρτημένη 100% από το ρωσικό φυσικό αέριο.
Ολα αυτά, σύμφωνα με τις τουρκικές εφημερίδες, έκαναν τον Πούτιν να εξομολογηθεί στον Ερντογάν ότι «τους βαρέθηκε πια τους Βούλγαρους» και να αποφασίσει να εγκαταλείψει το έργο των 50 δισ. δολαρίων. Για πολλούς αναλυτές η κίνηση αυτή είχε μια δόση εκβιασμού της Ευρώπης να άρει τις επιφυλάξεις της, μια και δεν έχει βρεθεί προς το παρόν εναλλακτική πηγή ενέργειας, ούτε οι ΗΠΑ μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες των χωρών αυτών.
AGOGOS-rosia01-12DECEMBER2014
Κατρακυλάει το ρούβλι
Σύμφωνα με άλλους όμως αποτελεί κίνηση αδυναμίας του Βλ. Πούτιν, που βλέπει τις τιμές του πετρελαίου να κατακρημνίζονται και μαζί με αυτές το ρούβλι, αλλά και να περιορίζεται η μοναδική πηγή εσόδων για τη ρωσική οικονομία. Με την κωλυσιεργία τόσων ετών ο Βλ. Πούτιν κινδύνευε να χάσει την πρωτοβουλία των κινήσεων, καθώς πλέον ήταν σαφής η προσπάθεια της Ευρώπης και της Ουάσιγκτον να βρεθούν εναλλακτικές πηγές ενέργειας, οι οποίες έτσι θα εξουδετέρωναν το ενεργειακό «όπλο» της Ρωσίας.
Ετσι, ο Βλ. Πούτιν ήταν υποχρεωμένος να κινηθεί γρήγορα. Και σε μια στιγμή κατάργησε τον South Stream, προβάλλοντας τον αγωγό που ήδη ονομάστηκε Turk Stream, καθώς με υποθαλάσσια διαδρομή στη Μαύρη Θάλασσα θα μεταφέρει το φυσικό αέριο στην Τουρκία με στόχο τη δημιουργία ενός κόμβου λίγο πριν τα ελληνοτουρκικά σύνορα.
Το σχέδιο αυτό όμως που ανακοίνωσε ο ίδιος ο Πούτιν έχει σοβαρά «αγκάθια»: αν ο South Stream είχε πρόβλημα συμβατότητας με την κοινοτική νομοθεσία, γιατί αυτό θα αλλάξει με τον νέο αγωγό; Και πάλι, για να φθάσει το φυσικό αέριο στα Δ. Βαλκάνια, στην Κ. Ευρώπη ή στην Ιταλία, θα πρέπει να περάσει είτε από τη Βουλγαρία (κάτι μάλλον απίθανο λόγω και των αντιρωσικών αισθημάτων σημαντικών πολιτικών δυνάμεων της χώρας) είτε από την Ελλάδα…
Δεν λείπουν βεβαίως και τα δημοσιεύματα (όπως των «Financial Times») που ευθέως αναφέρουν ότι ένας από τους λόγους ακύρωσης του South Stream ήταν η ελλιπής χρηματοδότηση.
Με τις ρωσικές τράπεζες να αναζητούν ρευστότητα στα ρωσικά αποθεματικά, τις ξένες τράπεζες να μην προσφέρουν δανεισμό στις ρώσικες εταιρείες, τη ζήτηση στην Ευρώπη από τα 500 δισ. κυβικά μέτρα (bcm) να έχει πέσει πέρσι στα 448 bcm και φέτος να αναμένεται ακόμα χαμηλότερη λόγω της ύφεσης και της ευρύτατης χρήσης φθηνού άνθρακα, η υλοποίηση ενός πανάκριβου έργου, που έχει κυρίως γεωπολιτικό χαρακτήρα, έμοιαζε με μια αυτοκαταστροφική φενάκη. Ο Βούλγαρος πρωθυπουργός Μπ. Μπορίσοφ δεν τέλειωσε μόνο τον South Stream.
Ηταν ο ίδιος που φρόντισε πολύ νωρίς να «σκοτώσει» δύο ακόμη ρωσικά σχέδια: τον αγωγό Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη (στο οποίο βοήθησε και ο Γ. Παπανδρέου) και τον πυρηνικό σταθμό ενέργειας Belene, που θα κατασκεύαζε στη Βουλγαρία η Ρωσία. Η Τουρκία εμφανίζεται ως ο κερδισμένος της ανατροπής που επιχειρεί στο ενεργειακό παιχνίδι ο Βλ. Πούτιν. Με τη συμφωνία που υπέγραψαν οι κ. Πούτιν και Ερντογάν, η Τουρκία θα προμηθεύεται αυξημένες ποσότητες φυσικού αερίου από τη Ρωσία με έκπτωση από 6%, ενώ ο νέος αγωγός που εξήγγειλε ο Ρώσος πρόεδρος και για τον οποίο υπέγραψαν μνημόνιο συνεργασίας η Gazprom και η τουρκική κρατική εταιρεία BOTAS θα έχει δυνατότητα μεταφοράς 63 bcm, εκ των οποίων τα 14 bcm θα κατευθυνθούν στην τουρκική αγορά.
Ετσι όμως η Τουρκία, μην έχοντας εναλλακτικές πηγές ενέργειας, παραδίδεται απολύτως στην ενεργειακή εξάρτηση από τη Μόσχα και μετατρέπεται σε «μέσο» για την επέκταση της ρωσικής επιρροής μέσω του φυσικού αερίου. Η απροθυμία του Τ. Ερντογάν να ακολουθήσει η χώρα του την Αμερική και την Ευρώπη στις κυρώσεις εις βάρος της Μόσχας, τον καθιστούν ακόμη λιγότερο αξιόπιστο ως σύμμαχο και εταίρο. Τα διλήμματα για την Τουρκία θα είναι ακόμη μεγαλύτερα, όταν θα πρέπει να διαχειρισθεί με τη Μόσχα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής όπως είναι η Κριμαία, η Μαύρη Θάλασσα και η Συρία, όπου τα συμφέροντά της είναι διαμετρικά αντίθετα με εκείνα της Ρωσίας.
Η μεγάλη κρίση και σύγκρουση για το μέλλον της ενεργειακής ασφάλειας της Ευρώπης φέρνουν στο προσκήνιο τα κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου και αναδεικνύουν σε κεντρικό ρόλο την Ελλάδα και την Κύπρο.
Ραντεβού στις ΒρυξέλλεςΤο σχέδιο East Med, του αγωγού που θα μεταφέρει το φυσικό αέριο της Ανατολικής Μεσογείου στην Ελλάδα και από εκεί στα Βαλκάνια και στην Κ. Ευρώπη αλλά και στην Ιταλία, έχει κερδίσει κατ’ αρχάς το ενδιαφέρον των Βρυξελλών. Ομως η εξασφάλιση εναλλακτικής πηγής ενέργειας σε μια τόσο δύσκολη στιγμή για την Ευρώπη είναι στρατηγικής σημασίας σχέδιο, πολύ περισσότερο όταν και το Ισραήλ, για λόγους που αφορούν τους δικούς του γεωπολιτικούς σχεδιασμούς και προκλήσεις, ευνοεί και υποστηρίζει σθεναρά την εξαγωγή και των δικών του ποσοτήτων φυσικού αερίου μέσω του East Med προς την Ευρώπη.
Αύριο στις Βρυξέλλες οι υπουργοί Ενέργειας της Ελλάδας, της Κύπρου και του Ισραήλ Γιάννης Μανιάτης, Γιώργος Λακκοτρύπης και Σιλβάν Σαλόμ έχουν ζητήσει και θα έχουν συνάντηση με τον Επίτροπο Ενέργειας Μάρος Σέφκοβιτς, για να παρουσιάσουν το σχέδιο και να ζητήσουν τη στήριξη της ΕΕ στην προώθηση αυτού του έργου και την εξασφάλιση ευρωπαϊκής χρηματοδότησης, που θα δελεάσει και τις αμερικανικές και ισραηλινές εταιρείες Noble Energy και Delek, οι οποίες έχουν άμεση ανάγκη από ρευστότητα. Ενα σημαντικό επιχείρημα σε αυτό το μεγάλο ενεργειακό παιχνίδι είναι ότι, εκτός από την εξάρτηση των πηγών ενέργειας, υπάρχει και η εξάρτηση των οδών μεταφοράς της. Και η ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης δεν μπορεί να στηριχθεί αποκλειστικά σε αγωγούς που περνούν σχεδόν εξ ολοκλήρου από την Τουρκία. Αρκεί να κοιτάξει κανείς το πρόσωπο και τα πεπραγμένα του Τ. Ερντογάν και θα κατανοήσει αμέσως τους κινδύνους.
http://WWW.ETHNOS.GR - E-mail: nmeletis@pegasus.gr – ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΡΩΣΙΚΗ ΠΡΟΕΔΡΙΑ

Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2014

The Business of the Caliph



DECEMBER 4, 2014
The "Islamic State" terrorist group wants to present itself as a state but is little more than a mafia regime. It may be rich but the "caliphate" is in a state of crisis, as an investigation in seven countries shows. By Onur Burcak Belli, Andrea Böhm, Alexander Bühler, Kerstin Kohlenberg, Stefan Meining, Yassin Musharbash, Mark Schieritz, Ahmet Senyurt, Birgit Svensson, Michael Thumann, Tobias Timm and Fritz Zimmermann
A man and a woman are sitting at a coffee table in northern Germany and would, if they were able to, send a significant sum of money to the terrorist group Islamic State (IS). Not to support the terrorists, but to save lives. But they don't have any money.
Ismail, 58, and Seefi, 50, both Yazidis, want to buy the freedom of family members who were kidnapped by IS and taken to Iraq. It’s not a matter of one or two relatives, but 20, ranging from a young child to a woman in her mid-40s. Ismail and Seefi last had contact with the hostages one month ago.
The tentacles of the IS reach deep into Germany. The jihadists are fond of speaking about God, but in the end it is money that interests them. Indeed, the IS is frequently referred to as "the richest terror group in history," primarily because of the oil that it now has access to. Furthermore, no previous terrorist organization has ever ruled over such a vast territory. At least 4 million people in Syria and Iraq are involuntary "citizens" of the caliphate that IS proclaimed in the summer and the organization has two large cities under its control, Raqqa and Mosul. If the desert areas in its grasp are included, IS reigns supreme over an area roughly the size of England.
 That sounds alarming. But is the IS really the vastly wealthy, globally operating terror group it is portrayed to be? A team of 12 reporters from DIE ZEIT and German public television station ARD’s political magazine report München spent several weeks recently reporting in seven countries, including Iraq and Syria, in an effort to expose IS finances. The goal was to find out exactly how the group works, where its money comes from and who is profiting. We wanted to find out how successful IS really is.
1 — Looters and kidnappers
ÜBERSICHT
  1. 1 —Looters and kidnappers
  2. 2 —A glimpse into the heart of darkness
  3. 3 —The oil business
  4. 4 —Hostages of the West
  5. 5 —The caliphate, a floundering state

We find ourselves in the ballroom of a restaurant in the northern Iraqi city of Erbil, or, to be more precise, in Ainkawa, the city's Christian quarter. On the left side of the room is a stage, complete with a microphone and speakers for live music, and the walls are still festooned with wedding decorations -- for a party which has long since come to an end. Now, the floor is covered with mattresses, toys and bottles of water. Since the beginning of August, 230 refugees from Mosul, Qaraqosh and other towns in the area have been living here. They are all Christians who fled before the advancing Islamic State. With no showers and only eight toilets, the room is stuffy. Two families cook for everybody.
Susanna*, a 43-year-old in grubby pink pajamas, is sitting toward the back of the room. She and her family are from Qaraqosh, a city that, until August, was the largest Christian city in the Middle East with 60,000 faithful. Susanna’s husband is a court officer and has vision problems and her family initially stayed when IS captured their hometown, hoping the Islamists would leave them alone. But suddenly they were all ordered to make their way to a clinic, allegedly for a checkup. "There was a bus and someone ordered us to get in," Susanna says. "They took everything we had with us – money, IDs and jewelry. I climbed aboard with my husband and the children, carrying the youngest in my arms. One man with a beard barked, 'give me the child,’ and went back into the clinic with my daughter. I ran after him and begged him to give me my child back. A different IS fighter approached and told me that if I didn't want to die, I should get on the bus immediately. So I got on. What could I do?" The child they took away is just three years old.
 IS members from neighboring villages were among the kidnappers, Susanna says, adding that her relatives in Baghdad have since managed to establish contact with Arabs in Qaraqosh. They say that IS is demanding $20,000 for the child’s release. Susanne doesn’t have that kind of money, but she is determined to try to scrape it together – money that will then benefit IS, just like it has in all the other, similar cases. Twenty-thousand dollars, $30,000, $50,000: Such are the standard ransoms charged for local hostages. Middlemen have long since set up shop to take care of negotiations and organize the money transfers. The fear felt by families of hostages is a well of money that will not run dry.
 The IS radicals are particularly harsh when it comes to Yazidi women, many of whom are forcibly converted after being taken prisoner. As newly minted Muslims, they are then given to IS fighters to become their wives. Several such cases have been documented. There are also unverifiable accounts of Yazidi women being auctioned off at public slave markets. Neither in Mosul nor in Raqqa were Die Zeit sources able to observe or confirm such practices. But the trade in women exists nonetheless, as IS has admitted itself. "Enslaved families are now being sold," reads an item in one online IS magazine. "Sharia students," the item reassures, had reviewed the practice for its legality.
 Amir – who once worked in a Bavarian factory before returning to Iraq in 2009 – has also had dealings with the terrorists. It came in the form of a telephone call: "I belong to IS," said an unknown voice on the other end of the line, "and I am now living in your house."
 It was shortly before midnight on August 6 when Amir and his family learned that IS was advancing toward their city. Immediately, they left everything behind and fled Qaraqosh as quickly as they could, just two hours ahead of the militants. The family lost everything they had, says Amir: their car, gold jewelry, television and cash. He estimates the total value of their lost possessions at $50,000. The IS man who called later said that the family was welcome to return to Qaraqosh in exchange for the payment of a Christian tax, allegedly just $20 per month per person. But Amir declined, presuming it was nothing but a deadly trap.
 Precise calculations are impossible, but it is safe to say that IS has seized the possessions of thousands of fleeing families worth at least tens of millions of dollars, though the total likely reaches into the hundreds of millions. The exploitation of local populations is an important revenue source for IS. Some analysts, in fact, believe it is the most important. Mosul is one of the capitals of that exploitation.
2 — A glimpse into the heart of darkness
ÜBERSICHT
  1. 1 —Looters and kidnappers
  2. 2 —A glimpse into the heart of darkness
  3. 3 —The oil business
  4. 4 —Hostages of the West
  5. 5 —The caliphate, a floundering state
"You are not you / And home is not home": This verse was penned by the 9th century poet Abu Tammam. Even back then, he thought it wise to remain silent about his Christian father and to establish a Muslim genealogy. A statue of the poet stood until recently in the northern Iraqi city of Mosul, but IS has since destroyed it. Nothing should remain that recalls the humane, tolerant and joyful way of life that prevailed here before the proclamation of the caliphate.
 "Home is not home." The verse is sadly applicable to Nawzat Khalil, a journalist and novelist originally from Mosul now living in European exile (safety concerns dictate that his exact location not be revealed). Mosul used to be a city where several different religions co-existed, but that was before IS jihadists arrived in June, 2014. With his name having been included on an IS black list, Khalil and his family fled a couple of weeks before Mosul fell.
Since then he has fastidiously sought to document what is happening there, as a kind of chronicler from afar. Every day he skypes and telephones with those friends and acquaintances who are still alive. No journalist is able to report freely from Mosul at the moment, and certainly no one from the West. It is only people like Khalil who are able to provide a glimpse into the heart of darkness.
 The most important institutions established by IS in Mosul are the so-called Sharia courts. They hand down their verdicts in a province administration building, in an army barracks and in the Turkish consulate. It is here that IS-appointed judges interpret the "law" and where people can register complaints or report on othersor file a petition . (There are also "ministries" , such as those for education, labor and justice, but they work behind closed doors and have no public hours.) Both foreign and local IS members work in the courthouses, determining the fates of the city's residents. They also send out the morality police known as the Hisba, who make sure, for example, that women are completely covered. And they ensure that civil servants continue to do their work so that the garbage is collected and other institutions keep running. Tax collectors are also headquartered in these buildings.
 The tax collectors are both systematic and arbitrary. Ten percent of everything is the policy, on both profits and capital. When bookkeeping is lacking, they resort to estimates and those who have a new car or a large residence are in danger of being spontaneously taxed, according to the collector’s eye and discretion. In addition, a 2.5 percent charity tax is levied. Some "taxes," though, are nothing more than protection money in disguise, particularly when it comes to factory owners. Furthermore, truck drivers delivering goods to the city have to pay a $200 fee while tanker trucks carrying gasoline or diesel are charged $500.
 When Mosul fell, IS made a grab for the city’s banks, including the central bank which reportedly had more than $400 million on hand. It hasn’t been possible to determine exactly what happened to the money, but bank accounts belonging to Christians, Yazidis, Shiites and Iraqi army officers were immediately seized. Now, those wishing to withdraw money from their accounts must report where it came from to IS. If it is determined to be the product of speculation, it is confiscated. "What are you planning to do with it," is the second question posed. If the answer is satisfactory, a maximum of 10 percent of the customer's account balance is paid out to prevent people from fleeing. Conversely, Sunnis who have already fled the city are contacted by IS and told to return immediately or their accounts will be emptied. "This," says Nawzat Khalil, "is how they are trying to force engineers and doctors to return."
 The IS regime pays salaries to its own people: Active Fighters, for example, receive $500 per month and up. That isn’t much, comparable to the earnings of an average worker or policeman, but they receive a share of the "war loot" as well. IS has also taken control of all formerly city-run facilities, including tens of thousands of apartments and shops. Assuming each of these properties generates average revenue of $150 per month and one makes a conservative estimate of 20,000 such holdings, that would mean that IS brings in $3 million each month in rent alone.
 Pleasures of almost all kinds have been banned, even dominoes. "Earlier," Nawzat Khalil recalls, "it was the greatest joy to listen to songs by Umm Kulthum at top volume in the city park. That’s all over now." Even the tailors have had to adapt, by abandoning suits and instead sewing Afghan-style robes. Lawyers are no longer allowed to practice and judges have been killed. Executioners, though, have more work than ever. Executions have become an almost daily occurrence, sometimes for a transgression as banal as a critical post on Facebook. And IS groups are constantly on patrol in the city, such that nobody feels safe anymore. "The IS people are like ghosts," says Khalil. Everywhere and nowhere.
3 — The oil business
ÜBERSICHT
  1. 1 —Looters and kidnappers
  2. 2 —A glimpse into the heart of darkness
  3. 3 —The oil business
  4. 4 —Hostages of the West
  5. 5 —The caliphate, a floundering state
 Gravel sprays out from under the tires of the monstrous pick-up as the driver hits the gas. The mood inside the vehicle is tense, even though we are being escorted by Kurdish police. We are in no-man's-land in the Daquq district, 180 kilometers southeast of Mosul in a strip of half-desert between the southernmost Peshmerga position on the one side and IS fighters on the other. "The shack back there, that’s IS," says one of the policemen. About two kilometers in the distance, the black flag of the terrorists can indeed be seen fluttering in the wind. "And over there are the oil tankers that we burned," the policeman continues. Two blackened metal skeletons jut out of the soft desert background. The tankers were part of a 12-vehicle convoy full of oil that smugglers had purchased from IS. Each of the trucks contained 42,000 liters of crude worth $6,000, roughly a fifth of the price on global markets. But these two tankers remained behind. Amid the flashes of gathered photographers, the Kirkuk police chief arrested the drivers and had their vehicles set on fire.
 That is the image the Peshmerga would like to convey to the world: We are fighting IS! But it represents only half of the truth. The other half becomes clear that evening, during a visit with soldiers in the area who are charged with guarding a pipeline leading into Erbil, a vital artery serving the Kurdish capital. On this night, they are warming themselves and their dented tea pots at a small fire, but not long ago, they were fighting against IS jihadists at the front near Kirkuk. "Six weeks ago," the first one began, "we received the order to cease shooting at the oil tankers." The trucks in question were from the IS-held area in Tikrit. How many? "We stopped counting at 100," he says. They passed by from morning to evening on the way into the Kurdish-controlled area where their payloads were to be sold. The men were shocked. They had fought and seen their friends die – and here were their superiors cooperating with the enemy.
 The story holds the most important lesson about the IS oil business: It only works because enough corrupt, criminal or desperate people in the region play along. Given that these people also all take a cut, profit margins are narrow. Since IS began expanding in the summer and conquered a number of oil fields, numerous estimates have been in circulation regarding how much the terrorists actually earn from oil. David Cohen from the US Treasury Department, suggested at the end of October that revenues stand at roughly $1 million per day . Others believe it is three times that amount.

Oil pumps
Oil pumps © Alexander Bühler

 Lower estimates are likely more realistic. Before international airstrikes began, IS was able to produce 50,000 barrels per day (bpd) in Syria and 30,000 bpd in Iraq. At a discounted price of $40 per barrel, that calculates to $3 million per day. Today, though, the amount produced is at most 20,000 bpd, experts believe. According to our research, a barrel of oil at the source in the Syrian city of Hasakah costs just $18. That would mean they are making a mere $360,000 per day. One Western intelligence agency believes the number is even lower than that, estimating a maximum of $270,000 per day.
 At the same time, the IS is also inflicting a lot of wear and tear on oil production facilities. "They won't be able to continue for very long," says Suleiman Chalaf. "I give them a year." Chalaf, a former engineer in the oil business, is "energy minister" for the Kurdish autonomous administration in Syria's Jazira canton. He says IS has a lack of skilled workers because so many had fled. They also needed spare parts and experts who could prevent water from contaminating the oil. "That's going to happen sooner or later," he says, and if it does, it will make the oil almost impossible to refine, rendering it worthless. With air strikes ongoing, IS tends to lease its wells to third parties, often members of wealthy Syrian families who have access to the kind of money necessary. IS prefers imposing taxes on oil production and sales, which has proven to be a safer business for the jihadists.

Oil on its way
Oil on its way © Alexander Bühler

 This result is what intelligence officials refer to as "ant trading." The oil is sold down a long chain of middlemen in ever-smaller batches. Criminal bands, tribes, corrupt civil servants, Shiites, Sunnis, Kurds and Turkmen: People from all parts of society seem to be involved. The end users are in the Kurdish regions of Iraq or Syria, in Iran or in Turkey – in places like Beşaslan near the Syrian border.
 Here, oil smuggling takes place in broad daylight. The black gold is pumped from Syria to the edge of town using improvised pipelines made of irrigation pipes where it is pumped into blue canisters in the shadow of a tent and then sold. Those asking questions are told: "You have two minutes to get lost!" In this poor border region, residents consider it to be their ancestral right to engage in smuggling. So far, the Turkish government has done little to stop the activities. By the time the oil reaches Beşaslan, nobody really knows where it actually originated. But the trail likely leads back to IS-held territories. At the same time the IS, for lack of refineries, is often forced to spend sizable sums buying diesel and petrol.
4 — Hostages of the West
ÜBERSICHT
  1. 1 —Looters and kidnappers
  2. 2 —A glimpse into the heart of darkness
  3. 3 —The oil business
  4. 4 —Hostages of the West
  5. 5 —The caliphate, a floundering state
It’s quite possible that the story of Dimitri Bontinck and his son Jejoen may one day be given the Hollywood treatment. At the end of the film, though, viewers are likely to be left asking themselves if Bontinck is a hero, a lunatic or both. He spends three hours telling us his story at a café in Antwerp's historic city center.
 The story begins in 2013, when Bontinck, a former soldier with the Belgian army and bailiff, began noticing changes in his 17-year-old son Jejoen. He had converted to Islam and it was becoming increasingly apparent he had radicalized. Jejoen told his dad he wanted to leave Belgium to study in Egypt, though it soon became clear to Dimitri Bontinck that his son had gone to Syria to join the "holy war". He attempted to contact Jejoen by text message to persuade him to return home, but by then, he had already joined up with the Islamist group Shura Council of the Mujahedeen. Then, in April 2013, his father wrote a text message that would have dire consequences for his son. "Should I ask for help in Israel?" he wrote. "It was my fault that they subsequently locked him up," Bontinck says today. "Because from that point on they thought Jejoen was a spy." When asked why he wrote the message, he says it was out of desperation. "I have Jewish friends in Antwerp, and I thought that might be of some help," he explains.
 At home in Antwerp, Dimitri had no idea that the terrorists had jailed his son as a suspected traitor. Instead, his father made the decision to go to Syria to fetch Jejoen on his own. Dimitri Bontinck made three trips to the civil war-torn country, where he himself was captured and tortured by rebels. At one point, unbeknownst to him, he was even at a location near the jail where Jejoen was imprisoned. It was a mind-blowing odyssey. In the fall of 2013, a miracle took place: The rebels freed Jejoen. To this day, nobody knows why, although it’s probably safe to assume that it had little to do with Dimitri’s efforts.
Back in Antwerp, Jejoen is currently playing every conceivable role in the criminal trial now underway: He is a defendant, standing accused of membership in a terrorist group; he is a key witness, because he has told the police everything; and he is a victim, because some of the co-defendants in the case – Belgian nationals who returned from Syria – are believed to have guarded Jejoen when he was held hostage there.
 Jejoen’s case illustrates just how badly things can go wrong for European jihadists in Syria. The perils are no different for volunteers from Germany who make the journey. According to information gathered by DIE ZEIT and the TV newsmagazine report München the opposition Free Syrian Army has arrested a half dozen German jihadists this year alone and turned them over to German authorities.
 But there’s another aspect to Jejoen’s case that makes it stand out from others. During his imprisonment, he was the cell mate of US journalist James Foley, who was decapitated by IS in August. (By then, the Islamist group Shura Council of the Mujahedeen had already joined forces with IS, bringing prisoner Foley along with it.) A young man from the German state of Brandenburg, Toni N., also spent time in the same jail as Jejoen. Unlike Foley, IS later freed Toni N. But why? In our research, we determined that someone had been found to pay his ransom.
 The collection of ransom has long been a tried and true revenue stream for jihadist groups. In 2014, IS raked in at least $25 million in ransom money, and probably even more. Intelligence services believe the terrorists are still holding 20 to 40 Western hostages. In the course of our reporting, several insiders confirmed that IS usually demands $20 million at the beginning of a kidnapping before then allowing the figure to go down to between $3 million and $5 million in negotiations.
 The Foley case, of course, had a grimmer ending. The United States, like Britain, is well known for neither paying ransom nor tolerating its payment by relatives.
By the time of Jejoen Bontinck’s release, Foley had already been missing for a year. The two became friends in jail, spending time playing chess against each other and talking about movies. Both memorized the other's home phone number in jail. "When we called Foley at home, James' brother answered," Dimitri Bontinck says, recalling events after Jejoen’s return to Belgium. "It was the first sign of life he had received."

James Foley
James Foley © Manu Brabo / dpa

IS, of course, presumed that Jejoen would tell Foley's family everything and was prepared. The jihadists wrote an email to the American journalist’s brother and his boss, Philip Balboni, the first line of which read: "We are holding your friend Jim." A terrible power struggle ensued, with IS on the one hand demanding the unimaginable sum of $100 million for Foley and US authorities on the other informing his family that it would not allow any payment to the IS . In the end, James Foley was murdered for IS propaganda purposes, a fate which later befell Steven Sotloff, Alan Henning, David Haines and Peter Kassig – all British or American nationals. With IS unable to extract any money from the men, they were no longer useful.
 The situation is different for French, Spanish or German nationals, who come from countries where it is not uncommon for ransoms to be paid. There are two options available for freeing hostages. One is by way of internationally operating security firms. Europeans working for NGOs in Syria for example have often taken out "kidnap and ransom" policies. If they go missing, the insurance companies retain security firms who in turn task local employees or contact persons in the region with locating the hostage. One insider says the firms consider IS to be a "reliable business partner". Once a sum has been agreed to, middlemen are dispatched with duffle bags full of cash. The money changes hands and a short time later, the hostage emerges somewhere in the border area.
 The alternative is Qatar. The wealthy mini-state on the Persian Gulf presents itself as the international community's best friend and conducts negotiations with the terrorists as needed, sometimes even footing the bill. The emir's pockets are certainly deep enough and the investment pays off in the form of a growth in diplomatic clout. According to our sources, for example, Qatar paid $30 million for the release of a Swiss hostage in Yemen. A short time later, the emirate opened an embassy in Bern. Sources also suggested that Germany, too has profited from Qatar's aid. Nobody, of course, is willing to admit as much, in part because it infuriates the US. Money paid in ransom, after all, is tantamount to development aid for jihadists.
5 — The caliphate, a floundering state
ÜBERSICHT
  1. 1 —Looters and kidnappers
  2. 2 —A glimpse into the heart of darkness
  3. 3 —The oil business
  4. 4 —Hostages of the West
  5. 5 —The caliphate, a floundering state
About 80 kilometers north of New York City, one of the main headquarters in the battle against international terrorism can be found: the West Point military academy. It is home to a small treasure: some 153 documents from the holdings of the Islamic State in Iraq, as IS called itself until 2013. The material, which includes things like tables, bills, receipts and notebooks, was captured by American soldiers and intelligence agents.
 Officials plan to make the trove accessible to researchers in the near future, but Howard Shatz is already familiar with their contents. An economist with the Rand Corporation think tank, Shatz has reviewed the material using statistical methods. The documents paint a picture of a centrally controlled organization that has several levels of administration, and one that keeps meticulous records of revenues and expenditures. It's not uncommon for two or three copies to be made of receipts, and there are even instructions about who the copies should be given to.
 Bureaucracy, it would seem, is part of Islamic State's DNA. Al-Qaida operated with a similar level of officialdom, with fighters even having to submit vacation requests in writing. It is, of course, no secret that jihadists like order. Even today, IS from time to time publishes tables with information about attacks it has carried out or weapons it has captured.
 IS efforts to prove that the caliphate is, in fact, a genuine state also exhibit the proper dollop of formality. In a propaganda film titled, "A State, not a Group!," they list 16 IS institutions sounding somewhat like a government entities, ranging from "national territory" to "public health" and "consumer protection" to "airport". The caliphate's unofficial anthem plays in the background: "We live a life in safety and peace / Our state is based on Islam / And although it conducts jihad against its enemies / It regulates people's affairs / With love and patience."
Jihadists have long dreamed of a "true" Islamic state, but the presence of trivial bureaucratic matters isn't sufficient to declare the existence of one. Prior to the jihadist invasion, the central government in Baghdad provided $2 billion a year to the Iraqi regions now controlled by IS -- funding used to ensure public order and pay salaries and for infrastructure. All serious estimates thus far have concluded that IS revenues are far lower. It is true that IS fulfills state-like tasks and that it has more money at its disposal than any terrorist group that proceeded it. But it can't live up to the myth it has propagated.

Destroyed houses in Mosul
Destroyed houses in Mosul © EPA / STR

The fact is, the caliphate bears greater resemblance to a failing state than an aspiring one. One need look no further than Mosul. For weeks now, the central government in Baghdad has kept the city largely cut off from electricity. At least one water purification plant has since ceased to operate. Drinking water quality has plunged, leading to the increased threat of epidemic. The city's hospitals are also on the verge of collapse. A shortage of diesel has also meant that large generators, which provide entire blocks with electricity, are being fired with unrefined crude oil tapped directly from the source. In addition to the immense environmental problems this creates, it is also harmful to people's health.
 In Raqqa too, residents are suffering under widespread shortages. "Prices for fuel, bread and other goods have risen massively," reports one source based in the caliphate's second most important city. "Right now, the power is out for up to 20 hours a day." Furthermore, people are afraid that grain yields in 2015 may be far too low. The Middle East Security Report, a publication of the American think tank Institute for the Study of War, concludes that IS "has thus far pursued short-term, populist gains at the expense of long-term sustainability."
 It is also unlikely that the jihadists' latest PR idea, that of introducing their own currency, will do much to help, despite all the glitzy designs it has touted for the proposed coins. Propaganda claims that oil has made IS self-sufficient are also bald-faced lies. At the end of the day, money is still just money, and it does no good if you can't buy anything with it. And if no goods reach IS-controlled regions, can a productive economy be kept afloat? If not, then oil revenues will merely drive inflation. Economist and oil expert Eckart Woertz () likens the IS to an "overvalued stock company" and speaks of a "Ponzi scheme" in need of constant expansion.
 Which is exactly why Islamic State is in fact pursuing an expansionist strategy – presently in the Anbar province of western Iraq. The area doesn't offer much by way of resources, but there is little resistance among the population and it holds the advantage of having close proximity to IS-held regions in Syria.
 The U.S. and the United Nations now want to increase economic pressure on the "Caliphate". Sanctions against donors (who are already no longer able to act as freely today as they could two years ago) and oil buyers are in the works as well as efforts to cut IS off from the international banking system and to curb the payment of ransoms. Air strikes will also continue and plans are afoot to better equip the Iraqi armed forces.
 The "Islamic State", of course, is largely indifferent to the well-being of the people it oppresses. Furthermore, the stream of volunteers continues unabated and the opposition is cowed in the face of 40,000 armed men. Yet the more unbearable the situation becomes, the greater the risk of revolt will be. At the moment, it is brute force that is holding this caliphate together – not faith in God and certainly not "love and patience." And it is theft that is filling IS coffers, not any kind of functioning economy. The caliphate is unsustainable.
 Still, even an implosion wouldn’t necessarily translate to victory over IS. If cornered, Western intelligence analysts fear, IS might resume its previous guerilla tactics and attacks – possibly even exporting them abroad.
 That scenario makes one think about the treatise on the dream of a caliphate penned a decade ago by jihadist thinker Abu Bakr Naji. US terror expert William McCants translated it into the English language in 2006. Abu Naji's theory is that a period of savagery in the region will precede the caliphate. "If we succeed in the management of this savagery, that stage (by the permission of God) will be a bridge to the Islamic state," he wrote in 2004. "If we fail – we seek refuge with God from that – it does not mean the end of the matter, rather, this failure will lead to an increase in savagery."
This article is a translation of an article published in DIE ZEIT No. 50 which you can buy online